Περί ηρωισμού και κομμουνισμού…

16 Ιανουαρίου, 2010 § 1 comment

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που βρήκα στο blog του ΚΕΠΙΚ.

Ήρωας, σε μοντέρνα ελληνικά, είναι το θαραλλέο άτομο που πράττει εξαιρετικές πράξεις ανεξάρτητες από το προσωπικό του συμφέρον. ‘Ετσι δηλαδή λένε τα λεξιλόγια. Η ίδια η λέξη ήρως προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική, στην οποία κυρίως σηματοδοτεί τον πολιτισμικό ήρωα της μυθολογίας.

Υπάρχει όμως και ο μοντέρνος ή σύγχρονος ήρωας. Λεξικά και λεξιλόγια δεν έχουν ένα ειδικό λήμμα για αυτόν και έτσι λέω να προτείνω εγώ ένα. Η δική μου άποψη λοιπόν, είναι ότι η λέξη ήρωας σήμερα, είναι απλά άλλο ένα συνώνυμο του αφελή και του μαλάκα. Μην βιαστείτε όμως να τον υποτιμήσετε…

Βλέπετε η κοινωνία μας πλέον, όπως εμείς την διαμορφώσαμε, έχει ανάγκη τους μαλάκες. Ας μιλάμε λοιπόν πλέον σε πρώτο πληθυντικό. Τους έχουμε ανάγκη τους μαλάκες. Και ας γίνω πιο σαφής. Ας εξηγήσω τι πόστα έχουμε δημιουργήσει που μπορούν να επανδρωθούν μόνο από μαλάκες.

Θέλουμε «ήρωες» στρατιώτες για να τους στέλνουμε σε πολέμους οικονομικών συμφερόντων τους οποίους πρώτα βαφτίζουμε ιερούς. Θέλουμε «ήρωες» πυροσβέστες που να παίρνουν την δουλειά τους προσωπικά και να καίγονται ζωντανοί σβήνοντας την φωτιά που ανάψαμε για να χτίσουμε οικόπεδα. Καλά θα ήταν μάλιστα αν οι πυροσβέστες αυτοί ήταν και «εθελοντές». Θέλουμε «εθελοντές» γιατρούς ή άλλους έμμισθους, που πληρώνονται όμως από «φιλάνθρωπους», για να σώζουν κόσμο που εμείς φέραμε σε κατάσταση πείνας. Χρειαζόμαστε «εθελοντές» οικολόγους να νοιαστούν αφιλοκερδώς για το περιβάλλον που εμείς μολύνουμε. Θέλουμε «ήρωες» απλούς πολίτες να επεμβαίνουν στην ληστεία της τράπεζας για να μην χρειάζεται να στέλνουμε την αστυνομία, αυτή έχει άλλες δουλειές. Θέλουμε και «ήρωες» αριστερούς να δημιουργούν σωματεία, συνδικάτα, να διαμαρτύρονται στους δρόμους, να κατεβαίνουν με προσωπικό κόστος σε απεργίες, να συνδικαλίζονται και να αντιπολιτεύονται στην δεξιά που ψηφίσαμε μπας και προλάβουμε να βγούμε στην σύνταξη πριν πεθάνουμε.

Η λίστα δεν έχει τέλος. Σε κάθε τομέα ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε δημιουργήσει θέσεις για «ήρωες». Όπου παραπάνω έβαλα εισαγωγικά, μπορείτε να βάλετε την λέξη «μαλάκας» χωρίς να αλλοιωθεί το νόημα. Δοκιμάστε το…

Αφού τους χρησιμοποιήσουμε τους πληρώνουμε με το να τους ανεβάσουμε το ηθικό. Αυτή είναι η αμοιβή τους! Στον στρατιώτη που έχασε τα πόδια του, του λέμε ότι άξιζε γιατί το έκανε για την «πατρίδα» και του πασάρουμε και ένα μετάλλιο τιμής. Στον άλλο που πέθανε, του πετάμε μια σημαία στο φέρετρο και φοράμε την καλή μας στολή καθώς πυροβολούμε στον αέρα στην κηδεία του. Έχουμε διδάξει εδώ και καιρό στον ίδιο, στη γυναίκα του και στα ορφανά του, με ακριβές χολιγουντιανές παραγωγές και βιντεοπαιχνίδια, ότι αυτό είναι η υπέρτατη τιμή και μην μας ζητήσουν και τίποτα άλλο. Τον πολίτη με τα 2 παιδιά, που την έπεσε στον ένοπλο ληστή για να διαφυλάξει τα συμφέροντα της πολυεθνικής τράπεζας τον ονομάζουμε «ήρωα» και τον βγάζουμε στα κανάλια. Αυτόματα μετατρέπεται σε πρότυπο για την δημιουργία μιας στρατιάς από χρήσιμους μαλάκες. Παρόμοιες και οι ηθικές ανταμοιβές των υπολοίπων «ηρώων» και «εθελοντών».

Για να μην το κουράζω άλλο το θέμα, οι σύγχρονοι ήρωες βάζουν το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό, κάτι που για εμάς τους υπόλοιπους αποτελεί προσωπικό συμφέρον. Αυτό δεν τους καθιστά αυτόματα αφελείς και μαλάκες εφόσον ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία;

Αλλά δεν σταματάμε εκεί. Είμαστε θρασύτατοι. Πλέον απαιτούμε από αυτούς που δεν είναι «ήρωες» να γίνουν. Η φράση «κοιτάω το συμφέρον μου», δηλαδή το αυτονόητο, έχει αποκτήσει πλέον αρνητική χροιά. Πρέπει να βάζουμε το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό. Αν δεν είσαι σήμερα «ήρωας» πρέπει να γίνεις, είναι βλέπεις «καθήκον» σου! Ναι, σήμερα το να είσαι μαλάκας είναι καθήκον, ιδιαίτερα μάλιστα αν είσαι αριστερός. Δεν έχεις το δικαίωμα φίλε μου που ισχυρίζεσαι ότι είσαι αριστερός, να παλεύεις π.χ. να φύγουν οι πολυεθνικές και να δουλεύεις ταυτόχρονα για την Coca Cola. Δεν έχεις δικαίωμα να παλεύεις για δωρεάν, ποιοτική και δημόσια παιδεία και να στέλνεις τα παιδιά σου στο ιδιωτικό σχολείο. Ή μήπως το έχεις;

Η λέξη «αριστερός» δεν σημαίνει ούτε «ήρωας», ούτε μαλάκας. Όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, έτσι και ο αριστερός πρέπει να κοιτάει το συμφέρον του. Ο κομμουνισμός δεν «απαιτεί» από κανέναν να γίνει ήρωας γιατί απλά δεν χρειάζεται ήρωες, χρειάζεται απλά ανθρώπους με παιδεία που τους επιτρέπει να κατανοήσουν ότι το προσωπικό και το κοινό συμφέρον μπορούν να ταυτίζονται. Η ανταγωνιστικότητα που προάγεται μέσα από τα φιλελεύθερα καθεστώτα έχει μετατρέψει το συμφέρον μας να είναι διαφορετικό από του γείτονά μας, εδώ και τόσα πολλά χρόνια ώστε να το θεωρούμε πλέον φυσιολογικό. Θεωρούμε φυσιολογικό να κλέβουμε, να δίνουμε μίζες, να παίρνουμε μίζες, να φοροδιαφεύγουμε και να «πατάμε» -με οποιονδήποτε άλλον τρόπο- τους άλλους για το συμφέρον μας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ζητάμε από τους αριστερούς να απολογηθούν για τις πράξεις τους;

Κοιτάω το συμφέρον μου και δεν απολογούμαι σε κανέναν. Ο μόνος «ηρωισμός» που νοιώθω καθήκον μου να κάνω είναι να προσπαθήσω να βοηθήσω με την παρέμβασή μου, όταν μπορώ, ώστε κάποια μέρα το συμφέρον μου αυτό να ταυτίζεται με το συμφέρον όλων μας.

Η παρούσα δημοσίευση είναι μέρος αυτής της προσπάθειας.

§ One Response to Περί ηρωισμού και κομμουνισμού…

  • Ο/Η karios λέει:

    Πολλές φορές στην ιστορία, με την μετακίνηση του προσωπικού συμφέροντος προς το κοινωνικό καθώς και του κοινωνικού προς το προσωπικό είχαμε μεγάλη πρόοδο σε πάρα πολλούς τομείς. Από την άλλη, με τον ατομισμό, σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο ομάδων (π.χ. κρατών) είχαμε συνήθως διαμάχες γιατί τα συμφέροντα ήταν συχνά αντικρουόμενα.
    Εγώ πιστεύω ότι λίγο όλοι να αφήναμε τον φιλοτομαρισμό μας σε ένα ποσοστό, θα φτάναμε εύκολα να καταλάβουμε ότι το συλλογικό συμπεριλαμβάνει και εμάς.
    Αλλιώς να διαλύσουμε και τις κοινωνίες και να ζούμε ο καθένας μόνος του σε μία σπηλιά (όχι ότι είμαστε και μακριά αυτή τη στιγμή από αυτό).

What's this?

You are currently reading Περί ηρωισμού και κομμουνισμού… at Καθημερινή Τρέλα.

meta