Ιανουαρίου 14th, 2012 § Σχόλια κλειστά § permalink
Τα λέγαμε εδώ και καιρό, και να που το μεγάλο μπαμ αρχίζει να γίνεται.
Είναι πια κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα αποτέλεσε εδώ και 2 χρόνια περίπου ένα δοκιμαστικό σωλήνα, μία μικρογραφία της διαδικασίας καταστροφής μίας οικονομίας. Η Ελλάδα αποτέλεσε το τέλειο πειραματόζωο – ένας οικονομικά και κοινωνικά αδύναμος κρίκος με ένα, κατά κοινή ομολογία, αντιδραστικό λαό. Αν το κόλπο έπιανε εκεί, τότε θα έπιανε πολύ εύκολα και αλλού και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το κόλπο είναι απλό και τα όπλα συγκεκριμένα. Το βασικό αυτών; Η δυσφήμηση σε πολλαπλά επίπεδα. Τόσο σε επίπεδο οικονομίας (με την συνεργασία των ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης») ώστε οι «αγορές» να τρομάξουν και να αρχίσει το φαγοπότι, όσο και σε επίπεδο επικοινωνίας, από τα παγκόσμια ΜΜΕ που τεμπέληδες ανέβαζαν τους Έλληνες, ανίκανους τους κατέβαζαν. Φυσικά στο κόλπο, είτε με δόλο είτε χωρίς, μπήκαν και εγχώριοι, δημοσιοκάφροι (ονόματα δεν λέμε), πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας (μαζί τα φάγαμε) και το γραφικό νεοφιλελεύθερο βόδι που έχαψε την μπανάνα αμάσητη και άρχισε να παπαγαλίζει.
Ο ελληνικός λαός, άλλο που δεν ήθελε φυσικά να διχαστεί για ακόμα μία φορά, οι βολεμένοι να βρίζουν τους αβόλευτους, οι τελειωμένοι τους αριστερούς, οι αγανακτισμένοι να μουτζώνουν δεξιά και αριστερά, μέσα στην αναμπουμπούλα οι ακροδεξιοί να πιάνουν θεσούλες έτοιμοι φυσικά να επιτελέσουν το ιερό έργο της «σωτηρίας της χώρας» από τους ανθέλληνες και το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Ταυτόχρονα φυσικά με τον αποπροσανατολισμό του ελληνικού αλλά και των άλλων λαών για το θέμα της Ελλάδας, μπήκαν σε εφαρμογή όλες οι δοκιμές που έπρεπε να γίνουν, με ταυτόχρονη καθημερινή σφηγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Ο κόσμος, μετά το πρώτο χαστούκι στην Ελλάδα άρχισε να φωνάζει κάτι άναρθρες κραυγές χωρίς συγκεκριμένο στόχο, μία του φταίγαν οι 300, μία του έφταιγε η Μέρκελ, μία του έφταιγε ο ΓΑΠ, μία ο Ερμής που ήταν ανάδρομος και μία ο Ερμής του Πραξιτέλους. Με την σοφή σκέψη και την δεινή πολιτική ανάλυση του μέσου Έλληνα να οργιάζει, ξεχάσαμε να αντιδράσουμε και το νερό μπήκε στο αυλάκι.
Μίλησαν για την τεμπελιά του Έλληνα. Κάθε έρευνα έδειχνε το αντίθετο (παράδειγμα) αλλά ποιος ψάχνει τις έρευνες όταν έχουμε CNN και Πρετεντέρη;
Μίλησαν για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα. Τα στοιχεία κραυγάζουν ότι λένε ψέμματα ξετσίπωτα.
Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
Το 1990 – σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» – τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχθεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.
Με άλλα λόγια:
Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα», το αποτέλεσμα ήταν
από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, τα κέρδη των επιχειρήσεων να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο κατώτατος μισθός του εργάτη να «αυξηθεί» κατά μόλις 1 φορά!
Αλλά ποιος νοιάζεται για τα στοιχεία όταν έχεις BBC και Πορτοσάλτε;
Το πείραμα τελείωσε. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο. Μέσα σε 2 χρόνια, έφτασαν τη χώρα με τους πιο αντιδραστικούς πολίτες με 20% ανεργία (50% στους νέους), να ζει μέσα στο φόβο έχοντας χάσει ότι δεκαετίες είχε κερδίσει με αγώνες, με ανθρώπους έτοιμους να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν – τους τέλειους εργαζόμενους a la carte.
Ήταν καιρός να περάσουνε στο επόμενο στάδιο του σχεδίου. Κλιμάκωση. Και ποια είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό; Μα φυσικά στο τέλος της εβδομάδας, βράδι Παρασκευής, μετά το κλείσμο του πιο μεγάλου και σημαντικού χρηματιστηρίου του κόσμου – της Wall Street στη Νέα Υόρκη.
Συμβολικά λοιπόν, σήμερα Παρασκευή και 13, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Πριν λίγο οι οίκοι αξιολόγησης άναψαν τα πρώτα φυτίλια. Υποβάθμιση σε 9 χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβάνομένης και της Γαλλίας που θεωρούνταν κομμάτι του «σκληρού πυρήνα» της Ε.Ε. Έτσι για να δούμε ποιος έχει τη δύναμη. Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης που στο παρελθόν έχουν παραδεχτεί ότι έδωσαν ψευδείς αξιολογήσης εν γνώση τους (για να μην ξεχνιόμαστε), υποβάθμισαν την Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Αυστρία, τη Μάλτα, τη Σλοβενία και Σλοβακία. Α, επίσης μείωσε τις προοπτικές των υπολοίπων σε αρνητικές. Όλα αυτά μία φυσικά ιδιωτική εταιρία, που όπως έχει πει στο παρελθόν, «απλά λέει τη γνώμη της γιατί έχουν την ελευθερία του λόγου«, ενώ στο ηλίθιο σύστημα των αγορών ουσιαστικά έχει τη δύναμη να κινεί ολόκληρες αγορές προς την μία κατεύθυνση ή την άλλη, για όποιονδήποτε ιδιοτελή σκοπό.
Το επόμενο βήμα; Δεν χρειάζεται καν να μαντέψουμε, μπορούμε να δούμε τι έγινε επάνω στο πειραματόζωο που λέγαμε προηγομένως. Εν αρχή είναι ο φόβος. Μετά θα έρθει η προσφορά «σωτηρίας» και εκεί θα αρχίσει το πανηγύρι. Και εκεί που την Ελλάδα θα την «έσωζαν» οι Ευρωπαίοι με τον περήφημο «μηχανισμό στήριξης» που τόσο κοκορευόταν ο ΓΑΠ ότι τους «ανάγκασε» να δημιουργήσουν, τώρα αυτός πάει περίπατο. Ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, οι συνομιλίες για το «κούρεμα» του 50% (ένω όλοι – ναι, ακόμα και οι αγορές – γκάριζαν ότι κοστολογούν τη χασούρα τους στο 80% ήδη – και ενώ το ΔΝΤ έλεγε ότι το 50% δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία της χώρας προς το βούρκο) πάγωσαν ξαφνικά.
Άρα ποιους θα σώσει τώρα τους διασώστες; Ποιος θα εμφανιστεί ως απο μηχανής θεός για να πετάξει το σωσίβιο στους νέους «προβληματικούς» που χρειάζονται άμεσα διάσωση για να μην «πτωχέυσουν»; Μα ποιος άλλος, οι διεθνείς τραπεζίτες. Αυτοί δεν έχουν πατρίδα, είναι εκτός και άνω των ποταπών εθνών, και θα κάνουν το «χρέους» τους για να «βοηθήσουν» τους κακόμοιρους λαούς που τους τράβηξαν στην άβυσσο οι τεμπέληδες Έλληνες που μαζί τα φάγανε. Αφού λοιπόν δημιουργούμε την ανάγκη, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς των αξιολογήσεων, των χρηματιστηρίων και των «ελεύθερων» αγορών, ερχόμαστε να τις ικανοποιήσουμε. Με το αζημίωτο φυσικά. Ο τζάμπας πέθανε, είπαμε. Σε αντάλλαγμα θα ζητήσουν την οπισθοδρόμηση σε άλλες εποχές. Θα ζητήσουν στρατιές ανέργων που θα δουλέυουν οπουδήποτε τους χρειάζονται με »κινέζικους» μισθούς. Θα ζητήσουν σκυμμένα κεφάλια που θα φοβούνται, δεν θα μιλούν αλλά θα δουλεύουν όπου τους πούνε. Θα ζητήσουν τους νέους σκλάβους, μακριά από κράτη και έθνη. Θα ζητήσουν μία παγκόσμια αγορά, με φτηνούς και αναλώσιμους εργάτες, με τεράστια κέρδη.
Θα ζητήσουν τη νέα παγκόσμια δουλοκρατία.
Και θα την πάρουν. Αν δεν αντιδράσουμε ακόμα και τώρα.
Ακούσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια για το ποιος και τι φταίει για την κατάντια του οικονομικού συστήματος. Ακούσαμε ότι φταίνε οι τεμπέληδες, τα κοπρόσκυλα και τα golden boys που υπήρξαν άπληστα. Μερικοί είδαν ακόμα και φταίξιμο στον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ελλάδας (!) μπερδεύοντας την ύπαρξη δημοσίου με την επικράτηση του κομμουνισμού (δεν κάνω πλάκα, ο καρατζαφύρερ και ο μπουμπούκος μιλάνε ακόμα και σήμερα για την ανάγκη «αποκκομουνιστικοποίησης» της Ελλάδας – τέρατα ανάλυσης του πολιτικοοικονομικού γίγνεσθαι της χώρας). Για μένα, για να πιστεύει κάποιος ότι η «κρίση» της Ελλάδας περιορίζεται σε «κοπρόσκυλα» – «μαζί τα φάγαμε» δημόσιους υπάλληλους και άλλα τέτοια φαιδρά, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν βλέπει ότι τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες χώρες τα ποσοστά ανέργων πολλαπλασιάστηκαν με ταχύτατους ρυθμούς (ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή της κρίσης οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 170 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο – περίπου η μισή Ε.Ε. σε πληθυσμό – ενώ 68 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον έφτασαν σε επίπεδα απόλυτης φτώχιας, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας). Άραγε για όλα αυτά φταίει η κακή διαχείριση του οικονομικού συστήματος, ή οι ίδιες οι αρχές του;
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στην αρχή της κρίσης, η απάντηση ήταν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά και να κάνουν «λα λα λα» σαν να μην τρέχει τίποτα, με την ελπίδα να φύγει μόνο του. Μετά μίλησαν για πρόσκαιρη ύφεση αλλά αυτή συνέχιζε να μεγαλώνει. Μετά μας είπαν ότι πρόκειται για μία αποκλειστικά χρηματοπιστωτική κρίση και μάλιστα μόνο στην Αμερική (ενώ οι δικοί μας θριαμβολογούσαν για το πόσο ανώδυνα την περνάει η Ελλάδα). Όταν αυτή συνέχιζε να γιγαντώνεται, άρχισε ο αποπροσανατολισμός. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αδιαφάνεια στις κεφαλαιακές μετακινήσεις. Κάποιοι άλλοι για απληστία στα τραπεζικά στελέχη. Κάποιοι τέλος μίλησαν για κρίση χρέους και πως ένοχος της διαύρωσης του κατά τα άλλα αγνού συστήματος, ήταν ο τυχοδιωκτισμός και η απληστία – «αρετές» που σε άλλους καιρούς θεωρούνταν ότι καλύτερο για τον κεφαλαιοκράτη.
Πως δουλεύει όμως εξ’ορισμού αυτό το φοβερό και αγνό σύστημα, όταν είναι σε καιρούς ανάπτυξης και ευημερίας; Η φόρμουλα είναι απλή. Έχουμε ένα κεφάλαιο. Το τοποθετούμε σε ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Εκμεταλλευόμαστε την εργατική δύναμη κάποιων εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Επανατοποθετούμε τον πλούτο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο και πάμε από την αρχή. Απλό έτσι; Ο τελικός σκοπός σε κάθε κύκλο είναι να μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το παραγόμενο κέρδος με οποιοδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση αυτή χαροποιεί εμάς, τους δείκτες καθώς και τους μετόχους μας. Με οποιοδήποτε τρόπο; Φυσικά! Ακόμα και αν αυτός σημαίνει μείωση των εσόδων μας με απολύσεις ή εξευτελιστικούς μισθούς στους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν αυτόν τον πλούτο για εμάς ή μετακίνηση της παραγωγής στην Κίνα οπότε είμαστε καλυμμένοι από όλες τις πλευρές.
Στις προηγούμενες προτάσεις υπάρχουν τα πρώτα παράδοξα του ίδιου του ορισμού.
Για αρχή σε μία ακραία ανταγωνιστική οικονομία, όλοι οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να ακολουθήσουν την παραπάνω συνταγή αν θέλουν να επιβιώσουν. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θα δουλεύει για αυτούς και θα έχει τα παραπάνω προβλήματα, ήτοι χαμηλούς μισθούς και ανεργία και κατά συνέπεια μειωμένη αγοραστική δύναμη. Αν η συντριπτική πλειοψηφία έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη όμως, οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παράγονται στην όλο και αυξανόμενη διαδικασία που περιέγραψαν, δεν μπορούν να διατεθούν για να υπάρξει κέρδος, μιας και η αγορά είναι ενιαία. Ο δικός σου εργαζόμενος μπορεί να είναι πελάτης του διπλανού ή ακόμα και δικός σου, και με λιγότερα λεφτά, έχει απλά λιγότερα λεφτά να ξοδέψει στα προϊόντα σου. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, έχουμε μία αναπόφευκτη συστημική κρίση.
Η κρίση αυτή μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αναβληθεί για λίγο, αλλά ποτέ να αποφευχθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να πάρει μία μικρή παράταση με μία πρόσκαιρη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μέσω δανεισμού από τον τραπεζικό τομέα. Σε αυτή την περίπτωση, και για λίγο, ο κόσμος μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά μέχρι το σημείο που οι τράπεζες θα πνίξουν πάλι την αγορά, απαιτώντας τα χρήματα και τους τόκους πίσω.
Το σύστημα όταν φτάνει σε αυτά τα αδιέξοδα, χρησιμοποιεί κάποιους τρόπους για να προσπαθήσει να επαναφέρει τον κύκλο στην αρχή του. Για να γίνει κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει δύο πράγματα: είτε να καταστρέψει όλα αυτά που έχτιζε ώστε να μπορέσει να τα ξαναχτίσει (να χαρώ εγώ πρόοδο δηλαδή) είτε να διευρύνει τον κύκλο εργασιών δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες αγορές.
Την πρώτη περίπτωση την έχετε δει αρκετές φορές, είτε με την δημιουργία πολέμων – μικρών και μεγάλων – γιατί μία ισοπεδωμένη χώρα έχει ανάγκη χτισίματος από την αρχή, είτε με πρόσκαιρη καταστροφή κεφαλαίου, συνήθως με το να οδηγούν την μεσαία τάξη, μικρά και μεσαία μαγαζιά, σε καταστροφή, περίπτωση που βλέπετε γύρω σας κάθε μέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί σαν να έγινε ένα save πριν 30 χρόνια, με ανάπτυξη που έχει ήδη ξαναγίνει, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Άσε που με την τεχνολογική πρόοδο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «ανάπτυξη» αυτή θα φέρει μία νέα αναπόφευκτη κρίση πολύ πιο σύντομα από την προηγούμενη φορά.
Την δεύτερη περίπτωση την βλέπετε περίτρανα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» και κατά συνέπεια δημιουργίας ευκαιριών πρόσβασης στις αντίστοιχες αγορές καθώς και με την παγκοσμιοποίηση των αγορών. Οι τοπικές αγορές πλέον δεν θεωρούνται απομονωμένες, με συνέπεια το εργατικό δυναμικό π.χ. της Ελλάδας να πρέπει να «ανταγωνιστεί» το εργατικό δυναμικό π.χ. της Κίνας σε μισθούς από την μία μέρα στην άλλη.
Όπως εύκολα φαίνεται από τα παραπάνω, το οικονομικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι κατά βάση το οικονομικό σύστημα της αναρχίας. Κάθε κεφαλαιοκράτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το δικό του κέρδος, και δεν υπάρχουν αρχές οικονομικής ανάπτυξης που να οδηγούν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης κοινωνίας βάσει των αναγκών της. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή πλάνο για την ανθρωπότητα τα επόμενα 100 χρόνια, ούτε καν τα επόμενα 5 χρόνια. Αν έχεις κεφάλαια κυνηγάς να τα αυγατίσεις με κάθε τρόπο ενώ αν δεν έχεις κυνηγάς να επιβιώσεις με κάθε τρόπο.
Για να καταλάβετε την κυκλικότητα και αναπόφευκτη φύση των κρίσεων, διαβάστε το παρακάτω κείμενο.
«Η μαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση. Η μαζική κατανάλωση, με τη σειρά της, προϋποθέτει διανομή πλούτου για να παράσχει στα άτομα αγοραστική δύναμη. Αντί της αναδιανομής αυτής, μία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόμενο πλούτο. Κάτι που μπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταμιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσματικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε μια επανεπένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων σε νέα εργοστάσια. Κατά συνέπεια, όπως συμβαίνει σε μία παρτίδα πόκερ όπου τις μάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες μπορούσαν να παραμείνουν στο παιχνίδι μόνο με δανεισμό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταμάτησε»
Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε για την τρέχουσα κρίση, παρόλο που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γραφτεί. Γράφτηκε για την κρίση του 1929 και πρόκειται για την εξομολόγηση του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλή του FED, από το 1934 ως το 1948.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν κακές εκδοχές του οικονομικού συστήματος, ούτε διαστρεβλώσεις κάποιου άπληστου νου. Αποτελούν τον κανόνα και τον ορισμό του. Πρόκειται για τον ορισμό της πυραμίδας και της φούσκας, ένα σύστημα που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη επιτυχία σε λίγους, αλλά τελικά πάντοτε μα πάντοτε σκάει όπως όλες οι φούσκες, αφού ο σχεδιασμός του είναι τέτοιος ώστε να ακολουθεί τον δρόμο της υπερβολής και της τελικής κατάρρευσης.
Και θέλετε να ακούσετε το πιο αστείο πριν κλείσω; Τα παραπάνω παρόλο που νομίζω ότι αποτελούν μία ακριβέστατη περιγραφή της σημερινής κατάστασης αλλά και της πορείας του μεγαλύτερου μέρους του προηγούμενου αιώνα δεν γράφτηκαν από το κεφάλι μου. Θα αφήσω τον Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, να αποκαλύψει ποιοι και πότε τα προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια στο παρακάτο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9/10/2010:
«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μάρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων»
Ναι αγαπητέ αναγνώστη. Οι περισσότερες από τις παραπάνω αναλύσεις βρίσκονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ (γραμμένο το 1867) και στα άπαντα του Λένιν. Και αν μέχρι τώρα βρήκατε τα παραπάνω λογικά, αλλά ξινίσατε με το που είδατε ποιοι τα είπαν, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε την προπαγάνδα που σας σερβίρουν τόσα χρόνια και να επιτρέψτε στον εαυτό σας λίγη κριτική σκέψη, χωρίς παρωπίδες.
Και άντε και η ανάλυση είναι σωστή και βρήκαμε την πηγή των προβλημάτων που βιώνουμε. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα γίνουμε Κούβα; Όχι φυσικά. Για αυτό όμως θα επανέλθω σε μία επόμενη ανάρτηση.
Σεπτεμβρίου 21st, 2011 § Σχόλια κλειστά § permalink
Η Προκλητικά αυταρχική και ολοκληρωτικής αντίληψης συνέντευξη του ΥΕΘΑ Π. Μπεγλίτη στην εφημερίδα ΝΕΑ, σύμφωνα με την οποία «προειδοποιεί τον ελληνικό λαό και τις κοινωνικές δυνάμεις να συνειδητοποιήσουν την εκρηκτική κατάσταση και να αναλάβουν τις ευθύνες τους διαφορετικά ο δρόμος της εσωτερικής σύγκρουσης θα είναι ανοικτός» αδυνατεί να λάβει υπόψη της ορισμένες παραμέτρους.
O εκβιασμός της κοινωνίας από την κυβέρνηση «ή υποτάσσεστε στον εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα ή η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε Εμφύλιο Πόλεμο» στερείται τους όρους υλοποίησης!
Γιατί είναι σαφές ότι μόνο με τα ΜΑΤ και τους ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ δεν εξασφαλίζεις τη διατήρηση του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού. Όσες Αύρες και να αγοράσετε, όσα δακρυγόνα-πλαστικές σφαίρες και να προμηθευτείτε, είναι σίγουρο ότι όταν ξεσπάσει η κοινωνική οργή δε φτάνουν.
Γιατί όπως γνωρίζετε καλύτερα και από εμάς, όταν ωθείς μια κοινωνία να ψάχνει στα σκουπίδια, να ζει από τα συσσίτια, να κλέβει στα σούπερ μάρκετ γάλα και μακαρόνια να ταΐσει τα παιδιά της, όταν κόβεις το ρεύμα στον άνεργο και του επιβάλλεις χαράτσια, ε τότε δημιουργείς όρους αντίστοιχης Κοινωνικής Εξέγερσης με αυτές που συγκλόνισαν τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Και εκεί, στην κορύφωση της ταξικής σύγκρουσης, κατέβασαν τα τανκς!
Γιατί τότε δε φτάνουν οι δολοφόνοι της Αστυνομίας.
Τότε θα χρειαστεί ο Στρατός. Όχι για να κάνει Δικτατορία. Γιατί τη Δικτατορία την Ζούμε!
Είναι η Κοινοβουλευτική Δικτατορία του ΠΑΣΟΚ, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, με την στήριξη ΝΔ-ΛΑΟΣ-Μπακογιάννη. Είναι η «έκτακτη κατάσταση στην οικονομία» σύμφωνα με το Βενιζέλο που απαιτεί «έκτακτη ανάγκη και στην πολιτική», βάζει την Κοινωνία σε Γύψο, περιστέλλει τις κοινωνικές ελευθερίες και κάνει ανά πάσα στιγμή επίδειξη ακραίου κρατικού αυταρχισμού όπως συνέβη στη ΔΕΘ και απέναντι στις κινητοποίησες του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ τους Φόρους και τα Χαράτσια σας!
Το επόμενο βήμα είναι να βγάλετε το Στρατό στους δρόμους για να περιφρουρήσει την συντεταγμένη οικονομική και πολιτική σας Χρεωκοπία, για να καταστείλει τα εξεγερμένα πλήθη, όπως προβλέπουνοι νόμοι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, οι αποφάσεις της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.
Όμως ξεχνάτε ότι έχετε να κάνετε με ανθρώπους. Που έχουν οικογένειες και υποχρεώσεις. Που εσείς τους οδηγείτεστην ανέχεια και οξύνετε τα αδιέξοδα που δημιουργείτε στην ζωή τους και στην ζωή όλων μας.
Σας διαφεύγει ότι οι στρατιωτικοί έχουν αντιδράσει ήδη στην πολιτική σας με Λευκή Απεργία, με κινητοποιήσεις και αναζητώντας την οργανωμένη συνδικαλιστική οργάνωση.
Σφυρίζετε αδιάφορα, γιατί νομίζετε ότι οι υποσχέσεις σας παραμύθιασαν ανθρώπους που είδαν να μειώνονται μισθοί-επιδόματα-συντάξεις.
Αλήθεια, ποιους στρατιωτικούς θα κατεβάσετε στο δρόμο: τους ΕΠ.ΟΠ.;
Αυτούς που ήδη απολύετε και εναντίον των οποίων ετοιμάζετε Πογκρόμ χαρακτηρίζοντας τους Άχρηστους;
Μήπως θα κατεβάσετε τους συνάδελφους Φαντάρους;
Αυτούς που αυξάνετε τη θητεία για να καλύψετε με τη Δωρεάν Εργασία τους τις απολύσεις χιλιάδων ΕΠ.ΟΠ., που τους έχετε φορτώσει το οικονομικό βάρος της υποχρεωτικής στράτευσης, τους ταΐζετε ληγμένα κρέατα και κοτόπουλα, τους χρησιμοποιείται ως υπηρέτες στις Στρατιωτικές Κατασκηνώσεις και τους έχετε Αναλώσιμους στην Κύπρο και στην παραμεθόριο για τις ανάγκες του ιμπεριαλιστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, για ταπετρέλαια και τις ΑΟΖ που ξερογλείφεται ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης και ο Κοπελούζος και λοιποί επιχειρηματίες.
Μήπως πάθατε Αμνησία; Σας διαφεύγει φαίνεται η μαζική άρνηση των φαντάρων να καταστείλουν την εξέγερση του 2008, μετά τη δολοφονία του 15χρονου Α.Γρηγορόπουλου από τους Αστυνομικούς σας!
Ή μήπως υπολογίζετε τους αξιωματικούς; Αυτούς που εν ενεργεία και εν αποστρατεία αποτέλεσαν βασική συνιστώσα όπως και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες του κινήματος των Αγανακτισμένων.
Αυτοί που σύμφωνα με δημοσιεύματα «Πληρώνονται… και κλαίνε οι στρατιωτικοί! Αναδρομικές…μειώσεις»!
Αυτό το μήνα με τις…αναδρομικές περικοπές που άρχισαν από το προηγούμενο και θα συνεχιστούν για άλλους δύο μήνες, ανάλογα με το βαθμό θα βάλουν στη τσέπη τους από 150 έως και 500 ευρώ ! Η κατάσταση είναι δραματική και το κλίμα τεταμένο.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ
Όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι “Μας κόψατε 30% του εισοδήματος μας! Φτάνει πια”.
Και συνεχίζουν: «Οι Έλληνες στρατιωτικοί, οι οποίοι έγιναν αποδέκτες την τελευταία διετία των
σκληρών οικονομικών μέτρων, τόσο σε κλαδικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία, απογοήτευση αλλά και ανησυχία μας nαναφορικά με τα αποτελέσματα των δυστυχώς επαναλαμβανόμενων «άδικων πλην nόμως αναγκαίων» οικονομικών μέτρων.
Τα υπόψη μέτρα με τη μορφή οικονομικών περικοπών στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι ενδεχόμενο να πλήξουν την Εθνική Άμυνα, αφού ουσιαστικά περικόπτουν πόρους απαραίτητους για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Περαιτέρω οι συνεχιζόμενες απομειώσεις των οικονομικών αποζημιώσεων των Ελλήνων στρατιωτικών έχουν επιφέρει πλήγμα στο ηθικό του προσωπικού, πράγμα το οποίο αναμφισβήτητα, συνδυασμένο με τα προηγούμενα, κλιμακώνει τον αντίκτυπο στη λειτουργία του (του προσωπικού).
Είναι πολύ δύσκολο οι Έλληνες στρατιωτικοί να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στα καθήκοντά τους όταν μέσα σε λιγότερο από μια διετία έχει περικοπεί το 30% του εισοδήματός τους και έχουν οδηγηθεί οικογενειακώς σε κατάσταση πενίας, όντες οι πιο χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα.
Παράλληλα δε, με τις περικοπές των αποδοχών, έχουν υποστεί πάγωμα μισθολογικών ωριμάνσεων και χρονοεπιδομάτων.
Το καθεστώς υγειονομικής κάλυψής τους έχει επιδεινωθεί σε σημείο ανυπαρξίας, οι δε δαπάνες περίθαλψης αποζημιώνονται μετά από παρέλευση έξι (6) – οκτώ (8) μηνών στην καλύτερη περίπτωση. Παράλληλα, όλες οι διεκδικήσεις τους όπως αποζημίωση υπερωριακής απασχόλησης και υπηρεσιών, η άρση των αδικιών του ασφαλιστικού, επίλυση προβλημάτων στέγασης και ανεργίας συζύγων, έχουν πέσει στο κενό, τη στιγμή που οι υπηρεσιακές απαιτήσεις έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, τόσο λόγω μειωμένης στελέχωσης, όσο και λόγω ανάληψης υποχρεώσεων έξω απ΄τα καθήκοντά τους (όπως η παραλαβή και διανομή των σχολικών βιβλίων, η
οδήγηση και συνοδεία παιδιών ΜΕΑ κλπ).».
Πιστεύουμε ότι καθημερινά η κυβέρνηση απομονώνεται από ολοένα περισσότερες κοινωνικές ομάδες.
Οι μόνοι που της μένουν πιστοί είναι τα ΜΜΕ και οι μεγαλοδημοσιογράφοι στυλ Παπαδημητρίου-Πρετεντέρη-Παπαχελά και ο κόσμος του πλούτου. Εξάλλου η κυβέρνηση αποτελεί τμήμα του αστικού καθεστώτος εξουσίας και λειτουργεί ως μηχανισμός ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών μετατρέποντας τους χώρους εργασίας σε κάτεργα, επεκτείνοντας την παρακολούθηση-καταγραφή-έλεγχο-καταστολή κάθε κοινωνικής δραστηριότητας που ξεφεύγει από τα πλαίσια του καταναλωτισμού, της καθεστωτικής πληροφόρησης και του εμπορευματοποιημένου πολιτισμού, δρώντας ως ατζέντης των επιχειρηματικών συμφερόντων στο εξωτερικό. Η διεκδίκηση συμβολαίων για τις ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες και τους εφοπλιστές από τον Α/ΓΕΕΘΑ Αντιπτέραρχο Γιάγκο στην πρόσφατη συνάντηση της Συμμαχίας των Προθύμων Ιμπεριαλιστών στο Κατάρ, ως ανταπόδοση της ελληνικής πολιτικής και στρατιωτικής συμμετοχής στη βάρβαρη Νατοϊκή επέμβαση στη Λιβύη είναι ενδεικτική.
Και ενώ «δεν υπάρχουν λεφτά» και η κυβέρνηση απολύει δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, μας φορτώνει φόρους και χαράτσια, πλήρωνε κάθε μέρα, για σχεδόν τέσσερις (4) μήνες, ένα (1) εκατομμύριο ευρώ τη μέρα για τη δολοφονία του λαού της Λιβύης.
Εμείς τους πληροφορούμε:
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ – ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ
ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΣΑΣ
Μόνη διέξοδος για τον κόσμο της εργασίας από την πολιτική ανεξέλεγκτης Πτώχευσης των δικαιωμάτων μας είναι η Ανατροπή της κυβέρνησης και των Μνημονίων.
Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε «τέλος» και όχι «φόρος»; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος». Για να ψηφιστεί όμως «τυπικός νόμος» χρειάζεται κανονικά να ακολουθηθεί η συνήθης νομοθετική διαδικασία, που παναπεί νομοσχέδιο, αιτιολογική έκθεση, διαβούλευση, συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή, εισαγωγή στην ολομέλεια, συζήτηση και ψηφοφορία κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. Οι διαδικασίες αυτές έχουν κάποιο λόγο που προβλέπονται, δεν είναι για να γεμίζουν ώρες προγράμματος στο κανάλι της Βουλής, από την άλλη όμως έχουν το κακό ότι είναι κάπως χρονοβόρες. Κι όταν είσαι ο Βενιζέλος κι είναι Παρασκευή απόγευμα, και μέχρι την Κυριακή πρέπει να επινοήσεις ένα μέτρο «άμεσου αποτελέσματος» που να μπορείς να το παρουσιάσεις στους δανειστές με την υπόσχεση ότι από Δευτέρα θα αρχίσει να υλοποιείται, τέτοιες πολυτέλειες δεν χωράνε. Κι επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστείλει την ισχύ του Συντάγματος, διότι αυτή η λύση έχει πολύ μπελά, πρέπει να κατεβάζεις και τα τανκς και πού λεφτά για πετρέλαιο τέτοιες εποχές, προτίμησε να κάνει μια τρίπλα και να παρακάμψει το Σύνταγμα δια της ορολογίας. Έτσι το καινούργιο χαράτσι, βαφτισμένο «τέλος», μπορεί να το κοτσάρει ο Βενιζέλος σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, ό,τι τυχαίνει να ψηφίζεται στη Βουλή αυτές τις μέρες, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.
[Εδώ μια παρένθεση για τους σχολαστικούς: και "φόρο" να το βάφτιζε, πάλι θα μπορούσε -ενδεχομένως- να το κοτσάρει σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο · τα κοινοβουλευτικά μας ήθη έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ που επιτρέπουν σχεδόν τα πάντα στην εκάστοτε κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, η συνταγματικότητα της διάταξης θα μπορούσε να απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αβέβαιο αποτέλεσμα -η ερμηνεία του Συντάγματος πάντα ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητας. Θα ήταν όμως πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας και πολύ χοντροκομμένο, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, κι ο Βενιζέλος είναι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος -μην κοιτάς που δεν του φαίνεται. Κλείνει η παρένθεση.]
Αυτός είναι ένας λόγος, θεσμικού χαρακτήρα να πούμε, υπάρχουν όμως κι άλλοι πιο πρακτικοί. Πρώτα πρώτα, η ακίνητη περιουσία ήδη φορολογείται με «κανονικούς» φόρους: τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (που επιβαρύνει την ιδιοκτησία), καθώς και τους φόρους μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς και γονικής παροχής, που επιβαρύνουν συναλλαγές με ακίνητα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η φορολόγηση γίνεται με βάση την αντικειμενική αξία, η οποία καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Για τον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας χρησιμοποιούνται οι ίδιοι πίνακες με τις τιμές ζώνης που θα χρησιμοποιηθούν και για το καινούργιο ψευδοτέλος, μόνο που στις τιμές αυτές εφαρμόζονται και κάποιοι συντελεστές οι οποίοι μειώνουν ή αυξάνουν την αξία ανάλογα με την παλαιότητα του ακινήτου, την εμπορικότητα του δρόμου, τον όροφο στον οποίο βρίσκεται κλπ. Εάν το καινούργιο χαράτσι επιβαλλόταν ως φόρος, θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ίδιοι συντελεστές στον υπολογισμό του για λόγους στοιχειώδους λογικής και νομικής συνέπειας. Με τη μεθόδευση που ακολουθεί η κυβέρνηση απλοποιεί τα πράγματα, ξεφορτώνεται αυτούς τους συντελεστές και κρατάει μόνο τον συντελεστή παλαιότητας, αλλά κι αυτόν ακόμα τον αντιστρέφει: ενώ στον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου ο συντελεστής παλαιότητας είναι 1 για τα νεόδμητα, και μειώνεται σταδιακά σε κλάσμα της μονάδας όσο παλιότερο είναι το ακίνητο, για τον υπολογισμό του καινούργιου ψευδοτέλους ο συντελεστής ξεκινάει από το 1 για τα πολύ παλιά ακίνητα και αυξάνεται ως το 1,25 για τα νεόδμητα. Καταπληκτικό, ε;
Επιπλέον, για τον καταλογισμό και την είσπραξη των φόρων αρμόδια κατά κανόνα είναι -ως γνωστόν- η εφορία, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να εκδοθούν και να ταχυδρομηθούν εκκαθαριστικά σημειώματα, τα οποία ο φορολογούμενος που δεν έχει μία μπορεί πάντοτε να τα αγνοήσει ή να τα προσβάλλει στα δικαστήρια, ποντάροντας ότι θα το κάνουν κι άλλοι πολλοί κι έτσι το Δημόσιο θα δυσκολευτεί να επιδιώξει την είσπραξη με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης όπως προβλέπει ο Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Ενώ το ψευδοτέλος μπορείς άνετα να το κοτσάρεις στον λογαριασμό της ΔΕΗ, κι άμα ο άλλος δεν το πληρώσει να του κόψεις το ρεύμα. Αν τολμάς. Αλλά εν προκειμένω ο Βενιζέλος ποντάρει στον εκβιασμό: το ρισκάρεις να κυκλοφορείς στο σπίτι σου με το λυχνάρι, να μαγειρεύεις στο πετρογκάζ και να μην μπορείς να δεις στην τηλεόραση τον Πρετεντέρη; Όχι; Πλήρωσε τότε.
Μόνο που υπάρχει ένα ζητηματάκι. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία, η βασική διάκριση ανάμεσα σε φόρους και τέλη είναι ότι οι μεν φόροι αποτελούν έσοδα της γενικής διακυβέρνησης και καλύπτουν οποιαδήποτε ανάγκη του κρατικού προϋπολογισμού, τα δε τέλη έχουν κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα: τα πληρώνουμε και η Διοίκηση μας οφείλει κάποια συγκεκριμένη (αν και όχι απαραίτητα άμεση) αντιπαροχή. Παράδειγμα, τα τέλη φωτισμού και καθαριότητας: εμείς τα πληρώνουμε (μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ) και οι Δήμοι που τα εισπράττουν (όταν τα εισπράττουν) φροντίζουν να αλλάζουν τις καμμένες λάμπες στους δρόμους και να μαζεύουν τα σκουπίδια. Μη γελάτε εκεί πίσω, λέμε τώρα τι προβλέπεται, όχι τι γίνεται στην πραγματικότητα. Το καινούργιο ψευδοτέλος στα ακίνητα, όμως, τι ανταποδοτικότητα έχει; Εδώ λοιπόν μπορούμε να θαυμάσουμε την ευλυγισία του Βενιζέλου (μεταφορικά μιλάω), ο οποίος, με μια αριστοτεχνική πιρουέτα διασχίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Πολιτική Μπουρδολογία από την Υψηλή Τέχνη. Θαυμάστε:
Με απλά λόγια: αν δεν πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, η χώρα θα βαρέσει κανόνι και τα σπίτια σας θα χάσουν την αξία τους. Πληρώστε κορόιδα.
Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της νομικής επιστήμης που η ύπαρξη ενός Κράτους προβάλλεται ως ανταποδοτική υπηρεσία της Διοίκησης προς τους πολίτες, αντί για στοιχειώδη και πρωταρχική υποχρέωσή της, όπως είναι. Φυσικά, με τη λογική αυτή μπορεί να βαφτιστεί «τέλος» οποιοδήποτε χαράτσι και μπορεί να θεωρηθεί «ανταποδοτικότητα» το μπάλωμα οποιασδήποτε τρύπας του προϋπολογισμού, από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα. Εννοείται ότι η θεωρία αυτή είναι καινοφανής επινόηση του Βενιζέλου, δεν θα τη βρείτε σε κανένα σύγγραμμα φορολογικού δικαίου, και λογικά ο Φινοκαλιώτης και οι άλλοι καθηγητές των νομικών σχολών της χώρας θα πρέπει να έπαθαν αποπληξία διαβάζοντας την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών. Από την άλλη, βέβαια, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός μας, η μοναδική κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας (όπως η κυβέρνηση το αντιλαμβάνεται). Και φυσικά, η γενναία κυβέρνηση, που μάχεται με τα ορμητικά νερά του ποταμού Χάντσον, δεν θα επιτρέψει σε καμία νομική θεωρία και σε κανένα Σύνταγμα να σταθεί εμπόδιο στη σωτηρία της πατρίδος που κινδυνεύει.
Ο «Εφαρμοστικός νόμος» που ψηφίστηκε την περασμένη βδομάδα περιλαμβάνει 49 άρθρα. Στο παρόν κείμενο θα σταθούμε στα έντεκα πρώτα άρθρα, τα οποία αφορούν στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Ηδη από το άρθρο 1 παράγραφος 1 του «Εφαρμοστικού νόμου», καταγράφεται η ίδρυση «Ταμείου» για την… αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου.
Προσέξτε τώρα τι σημαίνει «αξιοποίηση» εις την ΠΑΣΟΚικήν και εις την δικομματικήν (καθότι μαζί τα ψήφισαν αυτά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) καθώς και εις την ιδιαίτερη διάλεκτο αυτών, την… ξεπουληματικήν:
Στο άρθρο 1 παράγραφος 2 αναφέρεται: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας…».
Δηλαδή, όχι μόνο θα ξεπουλήσουν τα πάντα, αλλά και ό,τι εισπράξουν από το ξεπούλημα θα το αποδώσουν ολόκληρο (αυτό θα πει «ανάπτυξη»…) σε πιστωτές, τοκογλύφους και ομολογιούχους.
Στο άρθρο 1 παράγραφος 6 αναφέρεται: «Η διάρκεια του Ταμείου είναι έξι (6) έτη από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η διάρκεια αυτή μπορεί να παρατείνεται, εφόσον ο σκοπός του Ταμείου δεν έχει εκπληρωθεί».
Δηλαδή, το ξεπούλημα εκτείνεται χρονικά πέρα από το 2015, δηλαδή πέρα ακόμα και από το «Μακροπρόθεσμο». Στην ουσία, το ξεπούλημα – αρκεί μια απλή υπουργική απόφαση – μπορεί να εκτείνεται μέχρι τηΔευτέρα Παρουσία και σίγουρα μέχρι να κορεσθεί η (αιωνίως ακόρεστη) απληστία εγχώριων και ξένων δανειστών.
Στο άρθρο 2 παράγραφος 4 αναφέρεται: «Στο Ταμείο μεταβιβάζονται και περιέρχονται, χωρίς αντάλλαγμα: α) Κατά πλήρη κυριότητα, κινητές αξίες εταιρειών από αυτές που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου (…), β) Περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης υποδομών…»
Δηλαδή, δε μένει όρθιο τίποτα! Γενικό ξεπούλημα των πάντων! Ολα στο σφυρί! Από τις εταιρείες της δημόσιας περιουσίας μέχρι τις υποδομές τους, από το ρευστό αυτών των εταιρειών μέχρι το έδαφος και το υπέδαφος της χώρας που διαχειρίζονται αυτές οι εταιρείες!
Στο άρθρο 2 παράγραφος 5 αναφέρεται: «Οι κινητές αξίες, τα περιουσιακής φύσεως δικαιώματα και τα ακίνητα (…) μπορεί να μεταβιβάζονται και να περιέρχονται στο Ταμείο χωρίς αντάλλαγμα, για τους σκοπούς της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου, και άλλα περιουσιακά στοιχεία που υπάγονται σε μία από τις κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων των περιπτώσεων της προηγουμένης παραγράφου. Τα ανωτέρω περιουσιακά στοιχεία περιέρχονται στο Ταμείο, κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή και το Δημόσιο απεκδύεται κάθε δικαιώματός του επί αυτών…».
«Απεκδύεται κάθε δικαιώματος»! Δηλαδή το Δημόσιο, ακόμα και πριν το ξεπούλημά του, ανήκει στους δανειστές! Αρκεί το «Ταμείο» για τους σκοπούς της παραγράφου 1 (σ.σ.: για την πληρωμή των δανειστών, δηλαδή) να αποφασίσει να περιέλθουν στην κατοχή του περιουσιακά στοιχεία των προς εκποίηση επιχειρήσεων. Που σημαίνει ότι ο λαός θα πληρώνει για ρεύμα ή νερό, και τα έσοδα της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, του υπερκερδοφόρου ΟΠΑΠ κ.λπ., πριν ακόμα ξεπουληθούν οι επιχειρήσεις, θα πηγαίνουν στους δανειστές!
Στο άρθρο 2 παράγραφος 7 αναφέρεται: «Το πράγμα ή το δικαίωμα που μεταβιβάστηκε ή παραχωρήθηκε στο Ταμείο, σύμφωνα με την παράγραφο 5 του παρόντος άρθρου δεν μπορεί να αναμεταβιβαστεί στον προηγούμενο κύριο ή δικαιούχο, καθ’ οιονδήποτε τρόπο».
Δηλαδή, δεν φτάνει που ξεπουλάνε, αλλά θωρακίζουν νομικά και τους αγοραστές, λέγοντας ότι όσα θα βουτήξουν οι κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν ποτέ και «καθ’ οιονδήποτε τρόπο»στο Δημόσιο!
Στο άρθρο 3 παράγραφος 11 αναφέρεται: «Στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου παρίστανται ως παρατηρητές, χωρίς δικαίωμα ψήφου, δύο (2) εκπρόσωποι που προτείνονται από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή».
Προφανώς θα πρόκειται για «τοποτηρητές» εξίσου… φιλέλληνες, με τον κ. Γιούνκερ.
Στο άρθρο 3 παράγραφος 16 αναφέρεται: «Τα μέλη του Δ.Σ. του Ταμείου υποχρεούνται να τηρούν απόλυτη εχεμύθεια όσον αφορά στα δεδομένα των υπηρεσιών, εργασιών, στατιστικών στοιχείων ή άλλων δεδομένων που αφορούν στη δραστηριότητα του Ταμείου και να απέχουν από κάθε σκόπιμη ή ακούσια αποκάλυψή τους σε οποιονδήποτε τρίτο (…). Οι υποχρεώσεις των μελών του Δ.Σ. του Ταμείου που προβλέπονται στην παρούσα παράγραφο (ρήτρα εμπιστευτικότητας) παραμένουν σε ισχύ για τρία (3) έτη μετά την αποχώρησή τους από το Ταμείο».
Δηλαδή οι ξεπουληματίες θα κάνουν ό,τι κάνουν έχοντας την νομική κατοχύρωση ότι δεν θα δίνουν λογαριασμό σε κανέναν! Αλλά αφού αυτό που θα κάνουν είναι «σωτήριο» για την Ελλάδα προς τι η υποχρέωση «εμπιστευτικότητας»; Πόσο θεάρεστο είναι αυτό που θα κάνουν, ώστε να πρέπει να συντελείται πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού; Τελικά, πόσο ειδεχθές θα είναι το έγκλημα, ώστε να παίρνουν «όρκο σιωπής» (!) ακόμα και για τρία χρόνια από την ολοκλήρωση του εγκλήματος;
Στο άρθρο 5 παράγραφος 3 αναφέρεται: «Το Ταμείο μπορεί να εκδίδει ομολογιακά δάνεια, για τα οποία επιτρέπεται να παρέχεται η εγγύηση του Δημοσίου με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Οι ομολογίες εκδόσεως του Ταμείου εξομοιώνονται με ομόλογα του Δημοσίου, μπορούν να εκδίδονται σε άυλη μορφή και διέπονται από τις διατάξεις για τους άυλους τίτλους του Δημοσίου».
Δηλαδή, δε φτάνει που θα ξεπουλάνε, αλλά μέσω του ίδιου Ταμείου θα εκδίδουν ανεξέλεγκτα και νέα ομόλογα, δηλαδή θα συνάπτουν και νέα δάνεια, που θα καλούνται να τα πληρώνουν τα γνωστά υποζύγια.
Στο άρθρο 10 παράγραφος 1 αναφέρεται: «Ως δημόσια ακίνητα, για την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Κεφαλαίου, νοούνται τα ακίνητα που ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ ή ΟΤΑ ή σε εταιρεία της οποίας το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο ή σε ΝΠΔΔ ή σε ΟΤΑ».
Δηλαδή, οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει εντελώς! Μιλάμε για ντελίριο ξεπουλήματος. Εντάσσουν στην προς εκποίηση περιουσία ακόμα και την περιουσία των ΟΤΑ, δηλαδή από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα δημαρχεία!
Στο άρθρο 11 παράγραφος 3 αναφέρεται: «H αξιοποίηση δημοσίων ακινήτων στα οποία περιλαμβάνονται χώροι που προστατεύονται από την κείμενη περιβαλλοντική και αρχαιολογική νομοθεσία λόγω του ειδικού χαρακτήρα τους, όπως είναι ιδίως ζώνες προστασίας αρχαιολογικών χώρων, ιστορικοί τόποι, φυσικά πάρκα και περιοχές οικοανάπτυξης, πραγματοποιείται σύμφωνα με τους ειδικότερους όρους και περιορισμούς που θέτουν οι σχετικές διατάξεις».
Με άλλα λόγια: Η Ακρόπολη μπορεί να μην «πωλείται», αλλά η Ακρόπολη… «αξιοποιείται» (!), που σημαίνει ότι τα έσοδα από την Ακρόπολη δεσμεύονται εφ’ όρου ζωής υπέρ δανειστών και τοκογλύφων!
Πόσο αληθινά λόγια. Και μάλιστα από ανθρώπους που (πιθανότατα) δεν ζουν καν στην Ελλάδα.
«Σας παρακολουθούμε να γκρεμίζετε και το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας στη χώρα σας. Σας παρακoλουθούμε να υπογράφετε εξωφρενικά συμφωνητικά με το ΔΝΤ και να ξεπουλάτε τις ψυχές του λαούς σας για να ικανοποιείται τη χώρα σας», ακούγεται και συνεχίσει:
«Αποτύχατε πλήρως να προστατέψετε τα συμφέροντα των πολιτών σας ενάντια σε μια τερατώδη οικονομία που είναι αέρας και δίνει πλούτο στους πλουσίους», προσθέτει.
Η ομάδα Anonymous προειδοποιεί τις υπηρεσίες της χώρας μας πως πλέον είναι ο επόμενος στόχος.
«Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος στον πόλεμό μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας», καταλήγει το βίντεο.
Μέρες θέλω να γράψω κάτι για την δράση των ζώων (γιατί περί ζώων πρόκειται – θίγω και τα ζώα) των ακροδεξιών οργανώσεων που (ως αγανακτισμένοι πολίτες πάντα) ανέλαβαν δράση για να σώσουν το έθνος. Η αλληλουχία των γεγονότων δεν βγάζει νόημα, αλλά θα μου πείτε και πότε έβγαζε με αυτούς. Το γεγονός αυτή τη φορά ήταν η δολοφονία ενός 44χρονου στο δρόμο για μία κάμερα. Ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση έχει το γεγονός ότι ο 44χρονος είχε βγει από το σπίτι με την εν λόγω κάμερα για να πάει την ετοιμόγεννη γυναίκα του να γεννήσει και να βιντεοσκοπήσει την γέννηση αυτή. Α, ναι, ήταν και Έλληνας στην υπηκοότητα καθώς επίσης και ότι έμενε στο κέντρο. Αυτά και μόνο αρκούσαν για να πάρουν οι πιθηκάνθρωποι την λογική και να την φέρουν δέκα κωλοτούμπες. Ανάμεσα στα αυτιά τους, εμφανίστηκε η ιδέα ότι οι δράστες δεν είναι Έλληνες, άρα είναι ξένοι, άρα αφού οι εγκληματίες είναι ξένοι, τότε οι ξένοι είναι εγκληματίες (φοβερή λογική – α, και ο αστυνομικός είναι μπουζούκι αφού είναι όργανο).
Το γεγονός ότι οι δράστες δεν έχουν συλληφθεί και παραμένουν άγνωστοι είναι λεπτομέρειες που έβαλαν εκεί οι συριζαίοι για να τους μπερδέψουν.
Συμπέρασμα της παραπάνω αϊνσταϊνικής λογικής είναι ότι αρπάζουμε μαχαίρια και αρχίζουμε και μαχαιρώνουμε τους μελαψούς στο δρόμο (ξέχασα να σας πω ότι μέσα σε ένα ξυρισμένο κεφάλι ισχύει ότι αφού ο ξένος έχει σκούρο δέρμα, τότε όποιος έχει σκούρο δέρμα είναι και ξένος, άρα με την προηγούμενη λογική αλληλουχία, είναι και εγκληματίας, άάάάάρα πρέπει να μαχαιρωθεί-ξυλοκοπηθεί). Προσοχή λοιπόν, αποφύγετε τα σολάριουμ και τις παραλίες τις επόμενες μέρες γιατί μπορεί να έχετε τρεξίματα.
Μιλάμε για τέρατα διανόησης.
Η ίδια «λογική» φυσικά φαίνεται να μην ισχύει σε άλλες περιπτώσεις όπως στη χθεσινή όπου έλληνες μαχαίρωσαν 3 άλλους έλληνες γιατί ήταν ΑΕΚ σε καφετέρια όπου έβλεπαν το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ. Σύμφωνα με τα παραπάνω θα έπρεπε να έχουμε ομάδες κρούσεις δολοφονίας ΠΑΟΚτζήδων σήμερα.
Ταυτόχρονα φαντάζομαι, τα ίδια πιθηκοειδή θα πήδαγαν από την χαρά τους αν ο δράστης που πιάστηκε να πυροβολάει αστυνομικούς ήταν πακιστανός, αλλά πάλι έλληνας ήταν, οπότε θα πρέπει να συμβιβαστούν με το να τον κατατάξουν στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ. Κάτι είναι και αυτό.
Η λογική της ταμπέλας και της επαγωγικής «λογικής» δύο κατευθύνσεων είναι εύκολη για τα απλοϊκά μυαλά αλλά από ότι φαίνεται αρκετά επικίνδυνη για μία κοινωνία.
Εγκληματίας είναι όποιος διαπράττει εγκλήματα.
Ας μην ξεχνάμε φυσικά ότι και με σχετική αποκάλυψη του wikileaks οι κατά τα άλλα υπέυθυνοι χάραξης μεταναστευτικής πολιτικής φαίνεται να βολεύονται με την κατάσταση μιας και άμα κυνηγάει ο ένας να σφάξει τον άλλο στο δρόμο δεν παραμένει πολύ ενέργεια για να αντισταθεί στον σίφουνα της πραγματικής καταστροφής της χώρας και του συνόλου των κατοίκων της, ελλήνων και μη.
Πάρτε και την άποψη του Γιώργαρου για την εθνική περηφάνεια:
«Η περηφάνια είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει για κάτι που καταφέρνουμε μόνοι μας, όχι για κάτι που συνέβη λόγω του γενετικού ατυχήματος μίας γέννας»
Τις τελευταίες 2-3 μέρες έχουμε πάρει ακόμα ένα μάθημα για δύο θέματα. Το πρώτο είναι πως αποπροσανατολίζουμε την κοινή γνώμη από τα πραγματικά σοβαρά θέματα. Δεν θα πω για τον Μπιν Λάντεν και την «απόδοση δικαιοσύνης» του Judge Dread Μπαράκ Ομπάρμαν. Θα πω για τα δικά μας. Το δεύτερο είναι πως διαστρευλώνουμε τα γεγονότα με άλλα λόγια (ν’αγαπιώμαστε). Μιλάω για το θέμα της υπόγειας και σκοτεινής «δημοκρατίας» που εξελίσσεται στο χειρότερο πολιτικό σκηνικό (θα έλεγα της μεταπολίτευσης αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος πια μιας και ο μανδύας της «δημοκρατίας» μπορεί να είναι πολύ ύπουλο πράγμα).
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Σημασία έδω έχουν οι ημερομηνίες. Στις 4 Οκτωβρίου 2009 το ΠΑΣΟΚ γίνεται κυβέρνηση με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και κάθετους ισχυρισμούς ότι δεν χρειαζόμαστε βοήθεια, ότι το ΔΝΤ καταστρέφει χώρες άρα μακριά από εμάς και άλλα τέτοια. Το παρακάτω βίντεο είναι από τις 3 Ιουνίου του 2009, λίγους μήνες πριν τις εκλογές.
Οι δηλώσεις και πεποιθήσεις του πρωθυπουργού-σε-αναμονή-τότε ΓΑΠ είναι λοιπόν ότι το ΔΝΤ είναι «κοινωνικά άδικο», «αναποτελεσματικό» και ότι «κόβει το μέλλον της χώρας». Ένα το κρατούμενο.
Το παρακάτω βίντεο είναι από τον μήνα των εκλογών, με την περίφημη δήλωση (12 Οκτωβρίου 2008):
Δύο τα κρατούμενα.
Στις 23 Απριλίου 2010, λίγους μήνες μετά την εντολή εκπροσώπησης του άμοιρου ελληνικού λαού, ο ΓΑΠ δηλώνει ότι θέλει βοήθεια από αυτούς που έβριζε πριν, από το όμορφο Καστελόριζο (γιατί όσο να’ναι όταν ακούς τέτοιες δηλώσεις, θέλει να τρέχει λίγο το μάτι στην εικόνα και να βλέπει και λίγο θάλασσα και κάνα γλαροπούλι μήπως και το καταπιείς πιο εύκολα).
Πάμε τώρα και στο σήμερα, ένα χρόνο μετά από την υπογραφή των 3 δανειακών συμβάσεων με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΚΕΤ. Λίγες μέρες πριν λοιπόν σκάει η βόμβα που λέγεται Ντομινικ. Σε συνέντευξη που παραχώρησε σε γαλλικό κανάλι, μεταξύ άλλων αναφέρει και τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα να μπλεχτεί στα δίχτυα του ΔΝΤ, με την γνωστή συνέχεια και αποτέλεσμα στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Εδώ να προσθέσω ότι τα κομμάτια αυτά που αναφέρονται στην Ελλάδα, περιέργως κόπηκαν στην τελική έκδοση της συνέντευξης. Έλα όμως που σε σατιρική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης εμφανίστηκε το εν λόγω απόσπασμα.
Μπαμ. Ο ΓΑΠ μίλαγε ήδη με τον Στρος Καν και το ΔΝΤ από το Νοέμβριο του 2009, δηλαδή αμέσως μετά τις εκλογές. «Υπόγεια». Και δεν το έλεγε παραέξω «για πολιτικούς λόγους». Να χαρώ εγώ «δημοκρατία» και «σοσιαλισμό». Μήπως μυρίζει και σε κανέναν άλλο αυτό ότι οι εκλογές πήγαν σε αυτόν που είχε ήδη προαποφασίσει την έναρξη του οικονομικού πειράματος που λέγεται Ελλαδα+ΔΝΤ=LFE πριν απο αυτές;
Εδώ πάμε σε αυτά που είπα στην αρχή. Προφανώς άμμεσα συστήθηκε επιτροπή damage control για το τι θα πούμε για να περιορίσουμε την ζημιά. Οι τακτικές ήταν δύο. Η πρώτη είναι ότι ενώ μας δείχνουν το φεγγάρι, εμείς θα πούμε ότι κοιτάμε το δάχτυλο. Φουλ επίθεση λοιπόν στον «κοκάκια», «θολοκουλτουριάρη» και «αριστεριστή» Λαζόπουλο. Αφού το δείχνει αυτός ο άπλυτος, θα είναι ψέμματα σίγουρα. Άσχετα αν μετά το έπαιξαν ΟΛΑ τα αστικά κανάλια (ναι, και το MEGA) στην Ελλάδα αλλά και διεθνή κανάλια όπως το Euronews. Δάκτυλοι του ΣΥΡΙΖΑ όλοι φαντάζομαι. Δεύτερη τακτική, να παίξουμε με τις λέξεις. Από το «το ΔΝΤ καταστρέφει το μέλλον όποιας χώρας και αν πήγε» στο «μιλήσαμε μεν, αλλά μόνο για την τεχνογνωσία τους και ζητώντας τεχνική βοήθεια» μιλάμε για πολιτική κωλοτούμπα μεγέθους Καρατζαφύρερ. Ποια τεχνογνωσία; Πως να καταστρέφει την παιδεία και την υγεία των χωρών που πηγαίνει; Πώς να υπονομεύει το μέλλον τους;
Α ναι, ας μην ξεχάσουμε ότι κατά τη δήλωση του ΠΑΣΟΚ, «κατάφεραν» να μας κάτσουν στο σβέρκο 3 και όχι μόνο ένας. Μιλάμε για την πολιτική νίκη του αιώνα.
Πάμε σούμα:
Ε αυτό δεν είναι πλέον ψέμα, είναι περίπτωση κοινής ποινικής απάτης. Καληνύχτα σας.
OnToplist is optimized by SEO Add blog to our directory.
Υποστηριζω
ΠΡΟΣΟΧΗ!
Στο παρόν ιστολόγιο υπάρχουν προσβλητικές εκφράσεις για κολλημένους κάθε ηλικίας. Έρχεστε με δική σας ευθύνη. Επίσης το παρόν ΔΕΝ είναι "ενημερωτικό blog" αλλά σκέτο blog.
