Η δημοκρατία και ο Τραμπάκουλας

Ιούνιος 27th, 2015 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η δημοκρατία και ο Τραμπάκουλας § permalink

Δημοψήφισμα λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες. Έχω αναφερθεί στην άποψή μου, είτε μέσω δικών μου κειμένων είτε άλλων, για τη μορφή του πολιτεύματος(1,2,3) και πώς πιστεύω προσωπικά ότι χωράει η διαδικασία ενός (ή περισσοτέρων) δημοψιφισμάτων στη διαδικασία λειτουργίας μίας πραγματικής δημοκρατίας. Εν ολίγοις, σε μία πραγματική δημοκρατία η αντιπροσώπευση δεν μπορεί να δίνεται ως λευκή επιταγή, και δημοψηφίσματα με την ερώτηση να τίθεται από το λαό και όχι από την εξουσία είναι απαραίτητα για τον έλεγχο και την αποτροπή της ασυδοσίας της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αυτό που θέλω να σχολιάσω όμως πρωτίστως, γιατί μετά θα πιάσω και το θέμα της ημέρας, είναι οι αντιδράσεις που είδα ως τώρα (από χτες το βράδυ δηλαδή, γιατί έχουμε ψωμί ακόμα – προβλέπω με τις μαντικές μου ικανότητες κατακλυσμό παραπληροφόρησης, οργανωμένη εκστρατεία τρόμου από ΜΜΕ μέσα και έξω και φυσικά πρόκληση πανικού από βουλευτές πολλών κομμάτων μέχρι την άλλη εβδομάδα – αν φτάσουμε ποτέ σε δημοψήφισμα).

Κάποιοι αντιδρούν λέγοντας την κυβέρνηση ανίκανη και δειλή (π.χ. η Deutsche Welt). Ικανός λοιπόν αυτός που καταδικάζει ένα λαό σε ανεργία και φτώχεια μέσα σε μισή μέρα και μετά γυρνάει και του λέει ότι η απόφαση ήταν μονόδρομος, ανίκανος και δειλός όποιος αποφασίζει να ρωτήσει το λαό να αποφασίσει για τη μοίρα του. Μάλιστα.

Κάποιοι άλλοι πανικοβάλονται με την ιδέα ότι έχουν άμεση ευθύνη για ένα συγκεκριμένο θέμα. Συνηθισμένος ο λαός αυτός σε αόριστες οπαδικές επιλογές και σε αναίμακτες διαμαρτυρίες. Δυστυχώς έζησε πολλά χρόνια με τη γκρίνια και τον τσακωμό του καφενείου, τις μούτζες στη βουλή και στην οθόνη της τηλεόρασης που κανένα πρακτικά αποτέλεσμα δεν είχαν, αλλά όσο νάναι το άχτι του το έβγαζε, άμοιρος ευθυνών μιας και (α) αν είχε ψηφίσει τον άλλο τότε είχε ψηφίσει τον άλλο και δεν έφταιγε ή (β) αν είχε ψηφίσει αυτόν τότε αυτός τον κορόιδεψε γιατί άλλα του είχε πει πριν τις εκλογές οπότε πάλι δεν έφταιγε. Εδώ μπαίνουν και αυτοί που ρωτάνε αγωνιωδώς να τους εξηγήσουν τι θα γίνει με το ναι και τι με το όχι. Με λεπτομέρειες και διαγράμματα, όχι μαλακίες. Όπως ακριβώς απαιτούσαν πριν από κάθε εκλογές να μάθουν τι θα γίνει μετά. Α, μισό, όχι, δεν ρωτούσαν. Αρκεί να κέρδιζε ο δικός τους για να το κάψουν το βράδυ με τις σημαίες στην πλατεία και από τη άλλη μέρα να αρχίσουν την γκρίνια που λέγαμε παραπάνω.

Κάποιοι λένε ότι θα πάνε για μπάνια γιατί μωνω ει χροισι αγβει θα καθαρεισοι των τωπω. Προσοχή στα σκυλόψαρα.

Κάποιοι πάλι μιλάνε για άγνοια και ανικανότητα των ιδίων να αποφασίσουν για τέτοια θέματα. Σαν τον Ταμήλο δηλαδή ένα πράμα. Σιγά μην γίνουμε εμείς οικονομολόγοι/υδροβιολόγοι κτλ. Το γεγονός ότι εχτές στο καφενείο είχαν πλήρη άποψη για τα CDS, τα spread, τα τοκοχρεωλύσια και άλλα είναι άλλο θέμα, μιας και την εν λόγω άποψη είχαν σηκώσει από την προχτεσινή εκπομπή του μέγα οικονομολόγου (και υδροβιολόγου άμα λάχει) Πρετεντέρη. Αλλά είπαμε, εκεί η συζήτηση και η άποψη είχε την ίδια βαρύτητα και το ίδιο αποτέλεσμα με την συζήτηση για το καλύτερο γκολ της αγωνιστικής και αν το χέρι του Μήτρογλου ήταν κολλημένο στο βυζί του όταν στόπαρε τη μπάλα. Όταν ψηφίζανε στις εκλογές προφανώς είχαν πλήρη γνώση και είχαν αναλύσει πλήρως τα προγράμματα των κομμάτων πριν ψηφίσουν. Ή απλά ψήφισαν ότι τους είπε το Mega. Ένα από τα δύο.

Γενικά οι αντιδράσεις, ασχέτως με την ερώτηση έχουν πολύ γέλιο γιατί δείχνουν ότι πολύς κόσμος απλά δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε τίποτα πέρα από τη ζωούλα του και την οικογενειούλα του. Δεν θέλει ρε παιδάκι μου να τον ρωτάνε, θέλει να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν και μετά να είναι ελεύθερος να τους βρίζει και μετά να πάει γιατί έχει και τσαμπιονλι το βράδι, που καιρός για μελέτες και μαλακίες.

Πάμε τώρα στο θέμα μας. Για μένα η ερώτηση είναι λίγο βλαμμένη και ουσιαστικά πιστεύω ότι το εν λόγω δημοψήφισμα δεν έχει σχέση τόσο με την αμμεσοδημοκρατία και τον κυρίαρχο λαό όπως έσπευσε να δηλώσει η Ζωίτσα, αλλά ως ένα μοχλό πίεσης για να πάρουμε κανένα ψίχουλο παραπάνω. Γιατί το λέω αυτό; Εδώ και 5 μήνες είδαμε προτάσεις, αντιπροτάσεις, αντιαντιπροτάσεις και γενικά papers και non-papers να κόβουν πολλές βόλτες, να βγαίνουν στη δημοσιότητα, να διορθώνονται με κόκκινα στυλό, να επιστρέφονται και να ξαναπάνε. Τα περισσότερα αυτών μάλιστα είχαν και συνημμένα τελεσίγραφα και καταστροφολογικές deadline. Ένα από αυτά είναι και το συγκεκριμένο που τίθεται στην ερώτηση. Τι διαφορά έχει το συγκεκριμένο από τα προηγούμενα λοιπόν; Και αν μέχρι το δημοψήφισμα αλλαχτεί το εν λόγω κείμενο-πρόταση τι θα γίνει; Επί ποιου θα αποφασίσουμε; Και αν αποφασίσουμε όχι σε αυτό και έρθει ένα άλλο μετά τι θα κάνουμε; Πάλι δημοψήφισμα;

Και γιατί στο κάτω κάτω αυτό μπαίνει σε δημοψήφισμα αλλά πιο σημαντικά θέματα που καταλήγουν σε αυτό δεν μπαίνουν; Θέλουμε να είμαστε σε αυτή την καταστροφική και αντιδημοκρατική Ε.Ε.; Θέλουμε εθνικό νόμισμα με εθνική νομισματική και οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα ή θέλουμε κοινό νόμισμα με εντελώς διαφορετικές οικονομίες με νομισματική και οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί αυτές (γιατί είναι αδύνατο μία ενιαία νομισματική πολιτική να εξυπηρετεί το ίδιο καλά μία ισχυρή και μία ανίσχυρη οικονομία – ή αν θέλετε 2 οικονομίες με εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες/μεγέθη/ιδιαιτερότητες κτλ); Αυτά γιατί θεωρούνται δεδομένα από την κυβέρνηση και μας ρωτάει τελικά «τι χρώμα θέλουμε να έχει το μαστίγιο»; Εκεί είναι θέμα; Θέματα μέγιστης εθνικής σημασίας λοιπόν αποφασίστηκαν χωρίς να ερωτηθούμε. Το τελευταίο από μία σειρά κειμένων-προτάσεων είναι πιο σημαντικό από όλα αυτά;

Για να λύσουμε όλα αυτά λοιπόν, η λύση είναι άμεση δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι κάνουν τη δουλειά τους, και όταν οι αποφάσεις τους είναι έναντια στο λαό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν, ο λαός τις ακυρώνει χωρίς να περιμένει να τον ρωτήσουν. Όταν επίσης οι αντιπρόσωποι ΔΕΝ κάνουν αυτά που πρέπει, πάλι ο λαός επεμβαίνει με συνοπτικές διαδικασίες και το κάνει αυτός (αφήνοντας φυσικά τις λεπτομέρειες στους αντιπροσώπους για να δικαιολογήσουν και το μισθό τους). Ουτοπία; Φαντασιώσεις; Όχι και τόσο, μιας και η διαδικασία αυτή δουλεύει και δουλεύει καλά εδώ και πολύ καιρό σε μερικές χώρες.

Τώρα αν με ρωτάτε τι να ψηφίσετε την Κυριακή (αν βρούμε φακέλους, και αν βρούμε χαρτί για ψηφοδέλτια, και αν προλάβουμε να διορίσουμε δικαστικούς αντιπροσώπους και αν δεν έχουν αλλάξει την πρόταση οι «θεσμοί» και αν αν αν…) σε λάθος άρθρο ήρθατε, αλλά τουλάχιστον χαίρομαι που φτάσατε στην τελευταία παράγραφο. Καλή τύχη.

Θρησκευτική παράνοια

Νοέμβριος 5th, 2014 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Θρησκευτική παράνοια § permalink

Σοκ και δέος στο μέσο χριστιανο νοικοκυρέο με τους μουσουλμάνους που αυτομαστιγώθηκαν στον Πειραιά. Δεκάδες φωτογραφίες με αίματα στους δρόμους και η τρίχα κάγκελο για το πως τολμάνε αυτοί οι αλλόθρησκοι να αυτοτιμωρούνται μέσα στη μέση του δρόμου για να υπηρετήσουν την θεότητά τους, ή να ικανοποιήσουν το θρησκευτικό τους συναίσθημα ή κάποια άλλη αηδία μουσουλμανική. Αγαπητοί χριστιανοταλιμπάν, καλωσήλθατε στον κόσμο μας!

Γιατί όπως καταλαβαίνετε, για ένα μουσουλμάνο, είστε άθεοι, αφού δεν πιστεύετε στον Αλλάχ (ασχέτως αν πρόκειται για αδερφή Αβρααμική θρησκεία του χριστιανισμού). Και για εσάς, αυτός είναι άθεος αφού δεν πιστεύει στον χριστούλη και την παναγίτσα σας. Και φυσικά, οι παράλογες αηδίες που κάνει αυτός της άλλης θρησκείας είναι καταδικαστέες και σας κάνουν να φρικάρετε. Ενώ αν τις αντίστοιχες ηλιθιότητες της κάνει κάποιος της δικιάς μας θρησκείας, ε τότε πρόκειται μάλλον για κάποιον με πολύ βαθύ θρησκευτικό συνάισθημα και κατάνυξη (η αγαπημένη λέξη του Πάσχα). Αν δηλαδή σας πω ότι υπάρχουν θρησκόληπτοι που όχι μόνο αυτοτιμωρούνται και γεμίζουν αίματα μέσα στη μέση του δρόμου όπου βλέπουν και μικρά παιδιά, αλλά βάζουν και τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο για να ικανοποιήσουν τη θεότητά τους, μπορεί και να φρικάρετε. Αν όμως στο καπάκι σας δείξω αυτό:

στην αρχή θα βραχυκυκλώσετε πιθανότατα λίγο, γιατί ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή που πριν λίγο σας έκανε να φρικάρετε, αλλά στο καπάκι η βαθειά πλύση εγκεφάλου που φάγατε από παιδιά θα πάρει μπρος, και θα αρχίσετε τις απίθανες δικαιολογίες για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα (ότι εκεί γίνονται πραγματικά θαύματα, ότι εδώ είναι Ελλάδα ρε και αν δεν θες να φυγεις, να πας αλλού και άλλα τέτοια φαιδρά).

Μονά ζυγά δικά μας δηλαδή.

Σε μία ελεύθερη κοινωνία αγαπητοί ελληνάρες, το κράτος είναι ουδέτερο στις προτιμήσεις και τα βίτσια (θρησκευτικά ή μη) των πολιτών του. Θέτει ένα πλαίσιο κανόνων που ακολουθούνται από όλους, παρέχει δυνατότητα και ελευθερία σε όλες τις ομάδες, μικρές και μεγάλες – και αυτό έχει σημασία, και ελέγχει την τήρηση των κανόνων. Εκεί τελειώνει ο ρόλος του στο θέμα. Για να το κάνω πιο λιανά, σε μία ελεύθερη κοινωνία, είτε επιτρέπονται οι θρησκευτικές εκφράσεις δημοσίως ή όχι. Είτε επιτρέπεται να κρίνεις τα πιστεύω του άλλου ή όχι. Επίσης το κράτος δεν παίρνει θέση ούτε έχει «αγαπημένη» ή «επίσημη» θρησκεία, γιατί τότε τα παραπάνω παύουν να ισχύουν εκ των πραγμάτων και η ελευθερία πάει περίπατο. Όπως εσύ μπορείς να λες για τον Αλλάχ και το Βούδα (και καλώς λέγε ότι θέλεις), έτσι και ο άλλος μπορεί να λέει για το Χριστούλη και την Παναγίτσα σου (και τον Παΐσιο ε, μην ξεχνιόμαστε). Δεν μπορείς να μου έχεις μεσαιωνικούς νόμους για τη βλασφημεία που να εφαρμόζεις για να προστατεύεις φανταστικές θεότητες επειδή είναι «δικές μας», καταπατώντας κάθε αρχή ελευθερίας. Τα έχουμε ξαναπεί, ο Χριστούλης δεν έχει τιμή και υπόληψη, ούτε έχει ανάγκη από δικηγόρους και δικαστήρια γιατί απλώς αποτελεί μυθολογικό πρόσωπο (φυσικά αν ΔΕΝ ήταν, εκεί και αν δεν είχε ανάγκη από εσένα, το τελευταίο ασήμαντο πλάσμα του σύμπαντος να υπερασπιστείς έναν παντοδύναμο θεό από το να μην θιχτεί από ένα άρθρο ή ένα σκίτσο). Το ίδιο και οι απόψεις σου για αυτόν, αλλά και γενικά. Οι απόψεις δεν θίγονται φιλαράκο. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά αν εσύ θίγεσαι επειδή εγώ θίγω την άποψή σου (αλλά όχι εσένα), ξυδάκι. Μοναδική εξαίρεση, νομικά φυσικά, αποτελεί η εξύβριση της τιμής προσώπου που έχει πεθάνει, αλλά μονο για τους συγγενείς πρώτου προσώπου. Επειδή όλα αυτά τα ξέρουν και οι παπάδες, και οι υπόλοιποι εξυπνάκηδες ελληνάρες, και επειδή δεν αποτελούν συγγενείς πρώτου προσώπου ούτε του Χριστούλη, ούτε του Παΐσιου, πιάνουμε τη «βλασφημία» και επειδικνύουμε μια και καλή την εξουσία που έχουμε στο Ελαντισταν (και αμα δεν σ’αρέσει να φύγεις, να πας αλλού όπως λέγαμε και προηγουμένως).

Οπότε για να μην το τραβάμε και πολύ, αποφασίστε: επιτρέπονται οι δημόσιες εκφράσεις θρησκευτικής πίστης ή όχι; ερώτηση παγίδα ε! ο κανόνας θα ισχύει για όλους, οπότε τέρμα μετά τα κεριά και οι τάφοι να κόβουν βόλτα στους δρόμους το Πάσχα. Γιατί όσο γελοίο βρίσκεις εσύ αυτό:

Τόσο γελοία βρίσκω και εγώ αυτά:

Και το αστείο είναι ότι έχουμε και οι δύο δίκιο.

Ένα χρόνο μετά…

Ιούνιος 19th, 2013 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένα χρόνο μετά… § permalink

…και κάτι μήνες βασικά μιας και το τελευταίο ποστ ήταν τον Απρίλη του 2012. Βρε πώς περνάει ο καιρός!

Τελευταία φορά τα είχαμε πει λοιπόν πέρσι, πριν από εκείνες τις ανεκδιήγητες εκλογές, στις οποίες ο Σαμαράς, αφού έπαιξε μπαλάρα στο Ελλάδα-Ρωσσία στο Euro 2012, έγινε πρωθυπουργός, πράγμα το οποίο όλοι πιστέψαμε ότι θα έδινε την τελευταία βολή στο μπαμπά της Ντόρας – πράγμα φυσικά που ο ίδιος διέψευσε – όπως άλλωστε και τους νόμους της φύσης χρόνια τώρα. Μαζί του, ο «διαφορετικός» Βαγγέλας και ο «υπεύθυνος αριστερός» Φώτης πήγαν κολαούζο μήπως και φάνε και αυτοί λίγα από τα ψίχουλα της Ρηγίλλης που έγινε Συγγρού κάπου στην πορεία. Εκτός από τους παραπάνω ανεκδιήγητους, μία συμμορία νεοναζί φασιστών βρήκε φως και μπήκε και αυτή, μιας και ως γνωστό όλοι οι καλοί χωράνε.  Για την εν λόγω συμμορία δεσμεύομαι να γράψω αναλυτικά περισσότερα κάποια στιγμή.

Μετά από ένα χρόνο συνέχισης του σωσίματος της χώρας και στιβαρότητα στο τιμόνι του καραβιού που λέγεται Ελλάδα με σταθερή (και αδιαπραγμάτευτη) πορεία προς τα βράχια, η χώρα μετράει εκατομμύρια ανέργους (με πάνω από 50% των νέων χωρίς δουλειά), εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο να είναι ήδη εκτός Ελλάδας σε αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο, φτώχεια και δυστυχία. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν φυσικά το περίφημο success story του Σαμαρά και μας δίνουν καθαρούς λόγους για να ζητοκραυγάζουμε μέρα-νύχτα γιατί δεν χρεοκοπήσαμε χρεοκοπώντας. Η οικονομική χρεοκοπία φαίνεται μάλιστα να είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της συνολικής χρεοκοπίας μιας και στην πορεία προς το φως του τούνελ (που από ότι φαίνεται είναι φορτηγό τρένο που έρχεται από την άλλη) χάσαμε την αξιοπρέπεια, την αξιοπιστία και τέλος την ίδια την δημοκρατία μας, αν είχαμε ποτέ τέτοιο πράγμα.

Τα τελευταία γεγονότα που με κάναν να ξαναπιάσω το πληκτρολόγιο και αν το κοπανήσω αδυσώπητα μέχρι να βγει αυτό που διαβάζετε, αποδεικνύουν μέχρι αυτή την ώρα την τραγικότητα της κατάστασης. Εν ολίγοις, μιας και μάλλον ξέρετε ήδη τι έχει γίνει μέσες άκρες, ο «βαρύς» Κεδίκογλου
(παρένθεση)
http://www.youtube.com/watch?v=FMJoEj2YxIM
(κλείνει η παρένθεση)
αποφάσισε με περίσσιο πολιτικό θάρρος να κλείσει την ΕΡΤ μέσα σε 6 ώρες (με υπουργική απόφαση – πράξη νομοθετικού περιεχομένου – άλλο σκάνδαλο αυτό, μιας και υποτίθεται ότι αυτές βγαίνουν για θέματα ύψιστης σημασίας που δεν προλαβαίνουν να περάσουν από τη βουλή γιατί είναι απόλυτα time sensitive), ακολουθώντας την τακτική «όλοι μέσα στο τσουβάλι και το τσουβάλι στο ποτάμι». Σε αντίθετη περίπτωση φυσικά θα έπρεπε πρώτα να απαντήσει τι σημαίνουν τα παρακάτω, ξεχωρίζοντας τα χλωρά από τα ξερά και βάζοντας τα χεράκια του και βγάζοντας τα ματάκια του (δείτε και φωτογραφίες εδώ):

Ανθή Σαλαγκούδη.
(κουκλάρα, δεν θέλω αντιρρήσεις)

Κόρη του Γιώργου Σαλαγκούδη, πρώην βουλευτή και υφυπουργού ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας.
Η εκπομπή της με τίτλο “136” κοστίζει περίπου ένα εκατομμύριο τον χρόνο.
Εκτός από την εκπομπή, τον Σεπτέμβριο του 2012 προσελήφθη ως “προσωπικό ειδικών θέσεων”.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Μανούσος Καμπανέλης.
Διευθυντής γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ.
Επάγγελμα γυμναστής, από Εύβοια…
Διευθυντής Γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ Νίκου Σίμου(φωτο).
Μέτοχος κατά 99% της εταιρείας Μ.Ι.Καμπανέλλης και ΣΙΑ ΟΕ με διακριτικό τίτλο OKEANIS και web site www.okeanis.gr.
Στους server της εταιρείας φιλοξενούνται οι προσωπικές σελίδες του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό Σίμου Κεδίκογλου…
Για το συγκεκριμένο φυντάνι έχουμε πολλά για την γούνα του, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Σταύρος Οικονομόπουλος
Εκ Μεσσηνίας, ειδικός σύμβουλος σε θέματα ραδιοφωνίας.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Ματίνα Ρίτσα.
Ειδική σύμβουλος για θέματα… επικοινωνίας…
Υποψήφια με την Νέα Δημοκρατία στην Εύβοια, λαμπρό μέλος της γαλάζιας “στρατιάς συμβούλων” στην ΕΡΤ.
Δεν έχει περάσει ούτε από έξω από το κτήριο της ΕΡΤ.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Μενέλαος Σεβαστιάδης.
Συντονιστής αθλητικού ραδιοφωνικού προγράμματος.
Κουμπάρος του διευθυντή Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, κ. Γιώργου Μουρούτη.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Γεώργιος Αντωνίου, συντονιστής Α προγράμματος της ΝΕΤ.
Κουμπάρος Αντώνη Σαμαρά.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Ο κ. Κεδίκογλου φυσικά δεν είναι άγνωστος στην ΕΡΤ και ο ίδιος μιας και το παρακάτω quiz απαντιέται πολύ εύκολα:
Ποιος είναι αυτός, που, ενώ διορίστηκε συμβασιούχος στην ΕΡΤ, μέσα σε μια νύχτα (είδες άμα έχεις μπάρμπα, ή για την ακρίβεια: μπαμπά από τη Κορώνη), η σύμβασή του μετατράπηκε σε αόριστου χρόνου;
Ποιος είναι αυτός, που, αφού «τακτοποιήθηκε» η προϋπόθεση να είναι εργαζόμενος αορίστου χρόνου στην ΕΡΤ, κατόπιν επιλέχτηκε εντελώς αξιοκρατικά (είδες άμα έχεις μπάρμπα, ή για την ακρίβεια: μπαμπά από τη Κορώνη), να είναι αυτός που πήγε για «μετεκπαίδευση» στην Αμερική;
Ποιος είναι αυτός, που, ενώ βρισκόταν στην Αμερική για 4 ολόκληρα χρόνια και «μετεκπαιδευόταν», η ΕΡΤ του πλήρωνε κανονικότατα, επί τετραετία, το μισθό του;
Και ποιος είναι αυτός, που, ενώ η ΕΡΤ του πλήρωνε επί 4 χρόνια το μισθό του για να «μετεκπαιδεύεται» στην Αμερική, όταν επέστρεψε – «μετεκπαιδευμένος», πια, με τα λεφτά της ΕΡΤ – μετακόμισε σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό;
Ε; Ποιος;…

Αφού λοιπόν έδειξε, και αυτός και ο Σαμαράς, «πολιτική βούληση» να πετάξει στο δρόμο εργαζομένους που και μια χαρά έκαναν τη δουλειά τους (όχι όλοι, αλλά είπαμε δεν μας νοιάζει το ξεσκαρτάρισμα αυτή τη στιγμή σύμφωνα με την κυβέρνηση – εξάλλου η γενίκευση είναι αρχή φασισμού), μετρήστε γεγονότα που συνέβησαν μετά, τα οποία αμφιβάλω αν ποτέ θα βρεθούν υπόλογοι:

1) Ο «νεός» φορέας που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ σύμφωνα με το γαλάζιο κεφάλι είναι η ΝΕΡΙΤ (νέα ελληνική ραδιοφωνική ιντερνετική τηλεόραση; γιατί το Ι είναι με τον αγγλικό όρο και όχι με τον ελληνικό; ψιλά πράγματα). Οι μέγιστοι εγκέφαλοι φυσικά δεν έκλεισαν ποτέ το www.nerit.gr πριν βγάλουν τις ανακοινώσεις, με αποτέλεσμα να γίνουν ρεζίλι των σκυλιών στα πέρατα της οικουμένης (π.χ. Bloomberg) όταν ιδιώτης το έκανε πριν από αυτούς. Και ως εδώ καλά. Μία βδομάδα μετά λοιπόν, τα σαΐνια της ΝΔ (προφανώς) ανάγκασαν τον εθνικό διαχειριστή domain .gr (https://grweb.ics.forth.gr/) να ΣΒΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ εντελώς παράνομα με συνέπεια αυτή τη στιγμή να μην λειτουργεί το εν λόγω νόμιμα αγορασμένα site – απλά γιατί δεν τους άρεσε.

2) Το συμβούλιο της επικρατείας με προσωρινή διαταγή αποφάσισε την επαναλειτουργία της ΕΡΤ άμεσα με αναστολή της υπουργικής απόφασης (η απόφαση εδώ) για τις παραγράφους που διέκοπταν τη μετάδοση των εκπομπών και τη λειτουργία των sites καθώς και τις συχνότητες της ΕΡΤ. Στο καπάκι, από το Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων εμφανίστηκε ένα κείμενο «διευκρινήσεων» το οποίο υποτίθεται ότι ερχόταν από το νομικό συμβούλιο της κυβέρνησης αλλά πλασαρίστηκε παντού σαν διευκρινήσεις από το ίδιο το ΣτΕ και έλεγε τα ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ από την προσωρινή διαταγή. Πρακτικά δηλαδή, είτε το νομικό συμβούλιο προέτρεπε την κυβέρνηση να αγνοήσει την διαταγή του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας ή το ΣτΕ τρελάθηκε και αποφάσισε να αναιρέσει τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα; Την Τετάρτη ο πρόεδρος του ΣτΕ, Κωνσταντίνος Μενουδάκος, εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τις δήθεν διευκρινίσεις για την προσωρινή διαταγή που «διέρρεαν» από κέντρα που δεν έχουν καμία σχέση με το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ κατέθεσαν μήνυση στον Στουρνάρα και στον Κεδίκογλου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τη μη συμμόρφωση στη διαταγή.

3) Ο τηλεοπτικός σταθμός 902 δάνεισε την συχνότητά του στους εργαζόμενους της ΕΡΤ ώστε να μπορούν να κάνουν τηλεοπτική εκπομπή (η οποία ήδη άρχισε να εμφανίζεται σε εκατοντάδες sites με streaming – κυρίως με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοσταθμών -EBU η οποία μάλιστα εδρεύει και στην πόλη που μένω). Εδώ άρχισαν τα ωραία. Η φοβερή και τρομερή πλατφόρμα DIGEA (που κάποιοι αναρωτιόντουσαν όταν φτιάχτηκε πως και αποφάσισε η κυβέρνηση να τρέξει την «ευρωπαϊκή οδηγία» για την μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση και τελικά όλοι καταλάβαμε ότι απλά επρόκειτο για ένα μονοπώλιο των καναλαρχών (η πλατφόρμα ανήκει στους σταθμούς ALPHA, ALTER, ANT1, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV, MEGA, ΣΚΑΪ και STAR). Και με τον χειρότερο τρόπο μάθαμε ότι η εν λόγω πλατφόρμα, μόνο ανεξάρτητη δεν είναι, μιας και η κυβέρνηση έδινε διαταγή να κόβεται το σήμα του 902 κάθε λίγο επειδή βοηθούσε τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Και δεν μιλάμε για απλό κόψιμο, μιλάμε για έναν τουλάχιστον άνθρωπο επάνω από ένα διακόπτη 24/24 και 7/7 μιας και το σήμα έπεφτε κυριολεκτικά δευτερόλεπτα μόλις ο 902 έδειχνε κάτι από ΕΡΤ, ακόμα και στα πλαίσια των ενημερωτικών εκπομπών του! Δείτε οπωσδήποτε την τρολλιά που έκαναν οι εργαζόμενοι στον 902 δείχνοντας το πρόβλημα με τον πιο αστείο τρόπο. Φυσικά η πράξη αυτή ήταν καθόλα παράνομη, μιας και αν ένα κανάλι παρανομεί με τον οποιοδήποτε τρόπο (όπως ισχυρίζονταν η κυβέρνηση με την απειλή που έστειλε προς πάντες και καταδικάστηκε επίσης διεθνώς – ελληνικά) υπάρχουν διαδικασίες όπως καταγγελία στο ΕΣΡ κτλ. Το διακοπτάκι που κλείνανε δεν είναι μέσα σε αυτές πάντως.

In other news, η μέγιστη διανοούμενη και φιλόσοφος κ. Βούλτεψη (φυσικά από τη ΝΔ) μας αποκάλυψε ότι οποιοσδήποτε διαφωνεί ανά τον κόσμο με το κλείσιμο της ΕΡΤ με τον τρόπο με τον οποίο έγινε, είναι «τσιράκια του Ροθτσιλντ και έμποροι όπλων». Μην γελάτε, αλήθεια το είπε. Σε ευχαριστούμε αγαπητή Σοφία για την αποκαλυπτική ενημέρωση.

Ο Βαγγέλας και ο Φώτης από τη μεριά τους, έσκισαν τα ρούχα τους υπέρ της ΕΡΤ (τώρα την θυμήθηκες Βαγγελάκη;) και φώναζαν εχτές από εδώ και από εκεί ότι θα ψηφίσουν την τροπολογία του ΚΚΕ για την κατάργηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, προφανώς γνωρίζοντας ότι αυτή δεν θα πάει ποτέ προς ψήφιση, μιας και ο υπουργός μπορούσε (όπως και έκανε) να μην την δεχτεί. Τζάμπα μάγκες δηλαδή. Περιμένουμε το απόγευμα τη «μητέρα των μαχών» μεταξύ των 3 καβαλέρος, αλλά προβλέπω από τώρα δηλώσεις του στυλ: για την σταθερότητα της πολιτικής ζωής της χώρας (και γιατί οι δανειστές ΠΑΛΙ μας έχουν πιάσει από τα αρ#$%#δια) αποφασίζουμε να κερδίσουμε χάνοντας και να μην ρίξουμε την κυβέρνηση. (γιατί αν την ρίξουμε και πάμε σε εκλογές θα πάμε στα αζήτητα – αυτό δεν το λένε φυσικά αλλά φαντάζομαι ότι έτσι τους εκβιάζει ο Σαμαράς).

Εν κατακλείδι, παρόλο που κανείς δεν είπε ότι όλα ήταν ρόδινα στην ΕΡΤ, η λύση πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι είναι για ηλίθιους. Η εταιρία αν μη τι άλλο ήταν κερδοφόρα, αναμετέδιδε το ΡΙΚ, την Deutsche Well και άλλους σταθμούς στην Ελλάδα, είχε δορυφορικό κανάλι για την ομογένεια, και φυσικά είχε χιλιάδες συμβόλαια που τρέχουν (όπως η αναμετάδοση του κυπέλλου συνομοσπονδιών στην Βραζιλία ή τους τελικούς της Α1 στο μπάσκετ τα οποία «τσίμπησαν» κανονικότατα οι ιδιώτες, εν μέρει εντελώς παράνομα σε χρόνο dt).

Άρχισαν τα όργανα

Ιανουάριος 14th, 2012 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Άρχισαν τα όργανα § permalink

Τα λέγαμε εδώ και καιρό, και να που το μεγάλο μπαμ αρχίζει να γίνεται.

Είναι πια κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα αποτέλεσε εδώ και 2 χρόνια περίπου ένα δοκιμαστικό σωλήνα, μία μικρογραφία της διαδικασίας καταστροφής μίας οικονομίας. Η Ελλάδα αποτέλεσε το τέλειο πειραματόζωο – ένας οικονομικά και κοινωνικά αδύναμος κρίκος με ένα, κατά κοινή ομολογία, αντιδραστικό λαό. Αν το κόλπο έπιανε εκεί, τότε θα έπιανε πολύ εύκολα και αλλού και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το κόλπο είναι απλό και τα όπλα συγκεκριμένα. Το βασικό αυτών; Η δυσφήμηση σε πολλαπλά επίπεδα. Τόσο σε επίπεδο οικονομίας (με την συνεργασία των ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης») ώστε οι «αγορές» να τρομάξουν και να αρχίσει το φαγοπότι, όσο και σε επίπεδο επικοινωνίας, από τα παγκόσμια ΜΜΕ που τεμπέληδες ανέβαζαν τους Έλληνες, ανίκανους τους κατέβαζαν. Φυσικά στο κόλπο, είτε με δόλο είτε χωρίς, μπήκαν και εγχώριοι, δημοσιοκάφροι (ονόματα δεν λέμε), πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας (μαζί τα φάγαμε) και το γραφικό νεοφιλελεύθερο βόδι που έχαψε την μπανάνα αμάσητη και άρχισε να παπαγαλίζει.

Ο ελληνικός λαός, άλλο που δεν ήθελε φυσικά να διχαστεί για ακόμα μία φορά, οι βολεμένοι να βρίζουν τους αβόλευτους, οι τελειωμένοι τους αριστερούς, οι αγανακτισμένοι να μουτζώνουν δεξιά και αριστερά, μέσα στην αναμπουμπούλα οι ακροδεξιοί να πιάνουν θεσούλες έτοιμοι φυσικά να επιτελέσουν το ιερό έργο της «σωτηρίας της χώρας» από τους ανθέλληνες και το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Ταυτόχρονα φυσικά με τον αποπροσανατολισμό του ελληνικού αλλά και των άλλων λαών για το θέμα της Ελλάδας, μπήκαν σε εφαρμογή όλες οι δοκιμές που έπρεπε να γίνουν, με ταυτόχρονη καθημερινή σφηγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Ο κόσμος, μετά το πρώτο χαστούκι στην Ελλάδα άρχισε να φωνάζει κάτι άναρθρες κραυγές χωρίς συγκεκριμένο στόχο, μία του φταίγαν οι 300, μία του έφταιγε η Μέρκελ, μία του έφταιγε ο ΓΑΠ, μία ο Ερμής που ήταν ανάδρομος και μία ο Ερμής του Πραξιτέλους. Με την σοφή σκέψη και την δεινή πολιτική ανάλυση του μέσου Έλληνα να οργιάζει, ξεχάσαμε να αντιδράσουμε και το νερό μπήκε στο αυλάκι.

Μίλησαν για την τεμπελιά του Έλληνα. Κάθε έρευνα έδειχνε το αντίθετο (παράδειγμα) αλλά ποιος ψάχνει τις έρευνες όταν έχουμε CNN και Πρετεντέρη;

Μίλησαν για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα. Τα στοιχεία κραυγάζουν ότι λένε ψέμματα ξετσίπωτα.

  • Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
  • Το 1990 – σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» – τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχθεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
  • Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
  • Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.

Με άλλα λόγια:

Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα», το αποτέλεσμα ήταν

από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, τα κέρδη των επιχειρήσεων να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο κατώτατος μισθός του εργάτη να «αυξηθεί» κατά μόλις 1 φορά!

Αλλά ποιος νοιάζεται για τα στοιχεία όταν έχεις BBC και Πορτοσάλτε;

Το πείραμα τελείωσε. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο. Μέσα σε 2 χρόνια, έφτασαν τη χώρα με τους πιο αντιδραστικούς πολίτες με 20% ανεργία (50% στους νέους), να ζει μέσα στο φόβο έχοντας χάσει ότι δεκαετίες είχε κερδίσει με αγώνες, με ανθρώπους έτοιμους να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν – τους τέλειους εργαζόμενους a la carte.

Ήταν καιρός να περάσουνε στο επόμενο στάδιο του σχεδίου. Κλιμάκωση. Και ποια είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό; Μα φυσικά στο τέλος της εβδομάδας, βράδι Παρασκευής, μετά το κλείσμο του πιο μεγάλου και σημαντικού χρηματιστηρίου του κόσμου – της Wall Street στη Νέα Υόρκη.

Συμβολικά λοιπόν, σήμερα Παρασκευή και 13, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Πριν λίγο οι οίκοι αξιολόγησης άναψαν τα πρώτα φυτίλια. Υποβάθμιση σε 9 χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβάνομένης και της Γαλλίας που θεωρούνταν κομμάτι του «σκληρού πυρήνα» της Ε.Ε. Έτσι για να δούμε ποιος έχει τη δύναμη. Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης που στο παρελθόν έχουν παραδεχτεί ότι έδωσαν ψευδείς αξιολογήσης εν γνώση τους (για να μην ξεχνιόμαστε), υποβάθμισαν την Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Αυστρία, τη Μάλτα, τη Σλοβενία και Σλοβακία. Α, επίσης μείωσε τις προοπτικές των υπολοίπων σε αρνητικές. Όλα αυτά μία φυσικά ιδιωτική εταιρία, που όπως έχει πει στο παρελθόν, «απλά λέει τη γνώμη της γιατί έχουν την ελευθερία του λόγου«, ενώ στο ηλίθιο σύστημα των αγορών ουσιαστικά έχει τη δύναμη να κινεί ολόκληρες αγορές προς την μία κατεύθυνση ή την άλλη, για όποιονδήποτε ιδιοτελή σκοπό.

Το επόμενο βήμα; Δεν χρειάζεται καν να μαντέψουμε, μπορούμε να δούμε τι έγινε επάνω στο πειραματόζωο που λέγαμε προηγομένως. Εν αρχή είναι ο φόβος. Μετά θα έρθει η προσφορά «σωτηρίας» και εκεί θα αρχίσει το πανηγύρι. Και εκεί που την Ελλάδα θα την «έσωζαν» οι Ευρωπαίοι με τον περήφημο «μηχανισμό στήριξης» που τόσο κοκορευόταν ο ΓΑΠ ότι τους «ανάγκασε» να δημιουργήσουν, τώρα αυτός πάει περίπατο. Ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, οι συνομιλίες για το «κούρεμα» του 50% (ένω όλοι – ναι, ακόμα και οι αγορές – γκάριζαν ότι κοστολογούν τη χασούρα τους στο 80% ήδη – και ενώ το ΔΝΤ έλεγε ότι το 50% δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία της χώρας προς το βούρκο) πάγωσαν ξαφνικά.

Άρα ποιους θα σώσει τώρα τους διασώστες; Ποιος θα εμφανιστεί ως απο μηχανής θεός για να πετάξει το σωσίβιο στους νέους «προβληματικούς» που χρειάζονται άμεσα διάσωση για να μην «πτωχέυσουν»; Μα ποιος άλλος, οι διεθνείς τραπεζίτες. Αυτοί δεν έχουν πατρίδα, είναι εκτός και άνω των ποταπών εθνών, και θα κάνουν το «χρέους» τους για να «βοηθήσουν» τους κακόμοιρους λαούς που τους τράβηξαν στην άβυσσο οι τεμπέληδες Έλληνες που μαζί τα φάγανε. Αφού λοιπόν δημιουργούμε την ανάγκη, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς των αξιολογήσεων, των χρηματιστηρίων και των «ελεύθερων» αγορών, ερχόμαστε να τις ικανοποιήσουμε. Με το αζημίωτο φυσικά. Ο τζάμπας πέθανε, είπαμε. Σε αντάλλαγμα θα ζητήσουν την οπισθοδρόμηση σε άλλες εποχές. Θα ζητήσουν στρατιές ανέργων που θα δουλέυουν οπουδήποτε τους χρειάζονται με  «κινέζικους» μισθούς. Θα ζητήσουν σκυμμένα κεφάλια που θα φοβούνται, δεν θα μιλούν αλλά θα δουλεύουν όπου τους πούνε. Θα ζητήσουν τους νέους σκλάβους, μακριά από κράτη και έθνη. Θα ζητήσουν μία παγκόσμια αγορά, με φτηνούς και αναλώσιμους εργάτες, με τεράστια κέρδη.

Θα ζητήσουν τη νέα παγκόσμια δουλοκρατία.

Και θα την πάρουν. Αν δεν αντιδράσουμε ακόμα και τώρα.

Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης»

Οκτώβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης» § permalink

Ακούσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια για το ποιος και τι φταίει για την κατάντια του οικονομικού συστήματος. Ακούσαμε ότι φταίνε οι τεμπέληδες, τα κοπρόσκυλα και τα golden boys που υπήρξαν άπληστα. Μερικοί είδαν ακόμα και φταίξιμο στον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ελλάδας (!) μπερδεύοντας την ύπαρξη δημοσίου με την επικράτηση του κομμουνισμού (δεν κάνω πλάκα, ο καρατζαφύρερ και ο μπουμπούκος μιλάνε ακόμα και σήμερα για την ανάγκη «αποκκομουνιστικοποίησης» της Ελλάδας – τέρατα ανάλυσης του πολιτικοοικονομικού γίγνεσθαι της χώρας). Για μένα, για να πιστεύει κάποιος ότι η «κρίση» της Ελλάδας περιορίζεται σε «κοπρόσκυλα» – «μαζί τα φάγαμε» δημόσιους υπάλληλους και άλλα τέτοια φαιδρά, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν βλέπει ότι τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες χώρες τα ποσοστά ανέργων πολλαπλασιάστηκαν με ταχύτατους ρυθμούς (ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή της κρίσης οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 170 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο – περίπου η μισή Ε.Ε. σε πληθυσμό – ενώ 68 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον έφτασαν σε επίπεδα απόλυτης φτώχιας, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας). Άραγε για όλα αυτά φταίει η κακή διαχείριση του οικονομικού συστήματος, ή οι ίδιες οι αρχές του;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην αρχή της κρίσης, η απάντηση ήταν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά και να κάνουν «λα λα λα» σαν να μην τρέχει τίποτα, με την ελπίδα να φύγει μόνο του. Μετά μίλησαν για πρόσκαιρη ύφεση αλλά αυτή συνέχιζε να μεγαλώνει. Μετά μας είπαν ότι πρόκειται για μία αποκλειστικά χρηματοπιστωτική κρίση και μάλιστα μόνο στην Αμερική (ενώ οι δικοί μας θριαμβολογούσαν για το πόσο ανώδυνα την περνάει η Ελλάδα). Όταν αυτή συνέχιζε να γιγαντώνεται, άρχισε ο αποπροσανατολισμός. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αδιαφάνεια στις κεφαλαιακές μετακινήσεις. Κάποιοι άλλοι για απληστία στα τραπεζικά στελέχη. Κάποιοι τέλος μίλησαν για κρίση χρέους και πως ένοχος της διαύρωσης του κατά τα άλλα αγνού συστήματος, ήταν ο τυχοδιωκτισμός και η απληστία – «αρετές» που σε άλλους καιρούς θεωρούνταν ότι καλύτερο για τον κεφαλαιοκράτη.

Πως δουλεύει όμως εξ’ορισμού αυτό το φοβερό και αγνό σύστημα, όταν είναι σε καιρούς ανάπτυξης και ευημερίας; Η φόρμουλα είναι απλή. Έχουμε ένα κεφάλαιο. Το τοποθετούμε σε ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Εκμεταλλευόμαστε την εργατική δύναμη κάποιων εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Επανατοποθετούμε τον πλούτο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο και πάμε από την αρχή. Απλό έτσι; Ο τελικός σκοπός σε κάθε κύκλο είναι να μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το παραγόμενο κέρδος με οποιοδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση αυτή χαροποιεί εμάς, τους δείκτες καθώς και τους μετόχους μας. Με οποιοδήποτε τρόπο; Φυσικά! Ακόμα και αν αυτός σημαίνει μείωση των εσόδων μας με απολύσεις ή εξευτελιστικούς μισθούς στους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν αυτόν τον πλούτο για εμάς ή μετακίνηση της παραγωγής στην Κίνα οπότε είμαστε καλυμμένοι από όλες τις πλευρές.

Στις προηγούμενες προτάσεις υπάρχουν τα πρώτα παράδοξα του ίδιου του ορισμού.

Για αρχή σε μία ακραία ανταγωνιστική οικονομία, όλοι οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να ακολουθήσουν την παραπάνω συνταγή αν θέλουν να επιβιώσουν. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θα δουλεύει για αυτούς και θα έχει τα παραπάνω προβλήματα, ήτοι χαμηλούς μισθούς και ανεργία και κατά συνέπεια μειωμένη αγοραστική δύναμη. Αν η συντριπτική πλειοψηφία έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη όμως, οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παράγονται στην όλο και αυξανόμενη διαδικασία που περιέγραψαν, δεν μπορούν να διατεθούν για να υπάρξει κέρδος, μιας και η αγορά είναι ενιαία. Ο δικός σου εργαζόμενος μπορεί να είναι πελάτης του διπλανού ή ακόμα και δικός σου, και με λιγότερα λεφτά, έχει απλά λιγότερα λεφτά να ξοδέψει στα προϊόντα σου. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, έχουμε μία αναπόφευκτη συστημική κρίση.

Η κρίση αυτή μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αναβληθεί για λίγο, αλλά ποτέ να αποφευχθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να πάρει μία μικρή παράταση με μία πρόσκαιρη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μέσω δανεισμού από τον τραπεζικό τομέα. Σε αυτή την περίπτωση, και για λίγο, ο κόσμος μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά μέχρι το σημείο που οι τράπεζες θα πνίξουν πάλι την αγορά, απαιτώντας τα χρήματα και τους τόκους πίσω.

Το σύστημα όταν φτάνει σε αυτά τα αδιέξοδα, χρησιμοποιεί κάποιους τρόπους για να προσπαθήσει να επαναφέρει τον κύκλο στην αρχή του. Για να γίνει κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει δύο πράγματα: είτε να καταστρέψει όλα αυτά που έχτιζε ώστε να μπορέσει να τα ξαναχτίσει (να χαρώ εγώ πρόοδο δηλαδή) είτε να διευρύνει τον κύκλο εργασιών δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες αγορές.

Την πρώτη περίπτωση την έχετε δει αρκετές φορές, είτε με την δημιουργία πολέμων – μικρών και μεγάλων – γιατί μία ισοπεδωμένη χώρα έχει ανάγκη χτισίματος από την αρχή, είτε με πρόσκαιρη καταστροφή κεφαλαίου, συνήθως με το να οδηγούν την μεσαία τάξη, μικρά και μεσαία μαγαζιά, σε καταστροφή, περίπτωση που βλέπετε γύρω σας κάθε μέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί σαν να έγινε ένα save πριν 30 χρόνια, με ανάπτυξη που έχει ήδη ξαναγίνει, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Άσε που με την τεχνολογική πρόοδο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «ανάπτυξη» αυτή θα φέρει μία νέα αναπόφευκτη κρίση πολύ πιο σύντομα από την προηγούμενη φορά.

Την δεύτερη περίπτωση την βλέπετε περίτρανα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» και κατά συνέπεια δημιουργίας ευκαιριών πρόσβασης στις αντίστοιχες αγορές καθώς και με την παγκοσμιοποίηση των αγορών. Οι τοπικές αγορές πλέον δεν θεωρούνται απομονωμένες, με συνέπεια το εργατικό δυναμικό π.χ. της Ελλάδας να πρέπει να «ανταγωνιστεί» το εργατικό δυναμικό π.χ. της Κίνας σε μισθούς από την μία μέρα στην άλλη.

Όπως εύκολα φαίνεται από τα παραπάνω, το οικονομικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι κατά βάση το οικονομικό σύστημα της αναρχίας. Κάθε κεφαλαιοκράτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το δικό του κέρδος, και δεν υπάρχουν αρχές οικονομικής ανάπτυξης που να οδηγούν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης κοινωνίας βάσει των αναγκών της. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή πλάνο για την ανθρωπότητα τα επόμενα 100 χρόνια, ούτε καν τα επόμενα 5 χρόνια. Αν έχεις κεφάλαια κυνηγάς να τα αυγατίσεις με κάθε τρόπο ενώ αν δεν έχεις κυνηγάς να επιβιώσεις με κάθε τρόπο.

Για να καταλάβετε την κυκλικότητα και αναπόφευκτη φύση των κρίσεων, διαβάστε το παρακάτω κείμενο.

«Η μαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση. Η μαζική κατανάλωση, με τη σειρά της, προϋποθέτει διανομή πλούτου για να παράσχει στα άτομα αγοραστική δύναμη. Αντί της αναδιανομής αυτής, μία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόμενο πλούτο. Κάτι που μπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταμιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσματικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε μια επανεπένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων σε νέα εργοστάσια. Κατά συνέπεια, όπως συμβαίνει σε μία παρτίδα πόκερ όπου τις μάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες μπορούσαν να παραμείνουν στο παιχνίδι μόνο με δανεισμό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταμάτησε»

Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε για την τρέχουσα κρίση, παρόλο που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γραφτεί. Γράφτηκε για την κρίση του 1929 και πρόκειται για την εξομολόγηση του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλή του FED, από το 1934 ως το 1948.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν κακές εκδοχές του οικονομικού συστήματος, ούτε διαστρεβλώσεις κάποιου άπληστου νου. Αποτελούν τον κανόνα και τον ορισμό του. Πρόκειται για τον ορισμό της πυραμίδας και της φούσκας, ένα σύστημα που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη επιτυχία σε λίγους, αλλά τελικά πάντοτε μα πάντοτε σκάει όπως όλες οι φούσκες, αφού ο σχεδιασμός του είναι τέτοιος ώστε να ακολουθεί τον δρόμο της υπερβολής και της τελικής κατάρρευσης.

Και θέλετε να ακούσετε το πιο αστείο πριν κλείσω; Τα παραπάνω παρόλο που νομίζω ότι αποτελούν μία ακριβέστατη περιγραφή της σημερινής κατάστασης αλλά και της πορείας του μεγαλύτερου μέρους του προηγούμενου αιώνα δεν γράφτηκαν από το κεφάλι μου. Θα αφήσω τον Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, να αποκαλύψει ποιοι και πότε τα προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια στο παρακάτο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9/10/2010:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μάρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων»

Ναι αγαπητέ αναγνώστη. Οι περισσότερες από τις παραπάνω αναλύσεις βρίσκονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ (γραμμένο το 1867) και στα άπαντα του Λένιν. Και αν μέχρι τώρα βρήκατε τα παραπάνω λογικά, αλλά ξινίσατε με το που είδατε ποιοι τα είπαν, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε την προπαγάνδα που σας σερβίρουν τόσα χρόνια και να επιτρέψτε στον εαυτό σας λίγη κριτική σκέψη, χωρίς παρωπίδες.

Και άντε και η ανάλυση είναι σωστή και βρήκαμε την πηγή των προβλημάτων που βιώνουμε. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα γίνουμε Κούβα; Όχι φυσικά. Για αυτό όμως θα επανέλθω σε μία επόμενη ανάρτηση.

5 Οκτωβρίου 2011 – Η μέρα που χάσαμε ένα μοναδικό άνθρωπο

Οκτώβριος 6th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 5 Οκτωβρίου 2011 – Η μέρα που χάσαμε ένα μοναδικό άνθρωπο § permalink

Πριν λίγες ώρες πέθανε ο Steve Jobs (1955-2011) .

Αν ο Bill Gates κατάφερε να βάλει έναν υπολογιστή σε κάθε σπίτι, ο Steve Jobs έβαλε ένα υπολογιστή στο γραφείο, στο σαλόνι, στην τσέπη, στο αυτοκίνητο, στις διακοπές παντού. Συνιδρυτής της Apple, θα τον θυμόμαστε σαν έναν άνθρωπο με τεράστιο ταλέντο, πάθος για την τεχνολογία, έναν άνθρωπο που κρατούσε εκατομμύρια κόσμο με το στόμα ανοιχτό όταν ανέβαινε στην σκηνή, περιμένοντας την επόμενη φράση του. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγοι, αλλά ήταν αδιαμφισβήτητη η προσφορά του στο χώρο της τεχνολογίας και της πληροφορικής. Και ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μιλήσει για τον Steve Jobs, θα μιλήσει για τον μεγάλο εφευρέτη, τον τεράστιο οραματιστή, τον Thomas Edison και τον Leonardo Da Vinci του καιρού μας. Ένωσε την τεχνολογία με τις τέχνες, έδωσε νέους ορίζοντες στην βιομηχανία της μουσικής, των ταινιών, επανεφήυρε το κινητό τηλέφωνο και σίγουρα δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Ήταν μόλις 56 ετών και πάλευε με πολλά προβλήματα υγείας μετά την μεταμόσχευση συκωτιού που είχε κάνει το 2004 για να καταπολεμήσει τον καρκίνο στο πάγκρεας. Η Apple έχασε έναν οραματιστή και ένα δημιουργικό μυαλό και ο κόσμος έχασε έναν υπέροχο άνθρωπο. Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίζουν προσωπικά και να δουλέψουν μαζί του έχασαν ένα καλό φίλο και έναν μέντορα που ενέπνεε τους γύρω του.

 

Καλό ταξίδι Steve, και ευχαριστούμε για όλα τα μήλα.

Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα

Σεπτέμβριος 27th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα § permalink

Εκεί επιστρέφω στα δύσκολα. Εκεί ξαναδιαβάζω τα όνειρά μου.

Ο Εξιπερί γνώριζε από την αρχή πως οι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν τον Μικρό Πρίγκιπα. (κι ας είναι από τα εκείνα τα πρώτα, τα πολυδιαβασμένα βιβλία παγκοσμίως, μετά τη Βίβλο).

Θεώρησαν πως είναι βιβλίο για παιδιά.
Κι ό,τι είναι παιδικό το υποτιμούν.

Ένα παιδί, όμως, δεν έχει ανάγκη να διδαχθεί τον Μικρό Πρίγκιπα.
Γιατί το ίδιο είναι ο Μικρός Πρίγκιπας.

Οι μεγάλοι το έχουν ανάγκη, γιατί εκείνοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Εμείς είμαστε που ζούμε μια μελαγχολική ζωή. Εμείς έχουμε λεκτικές απαντήσεις αμέτρητες. Αληθινές καμία.

Δε θα σας κουράσω άλλο. Δε θα κάνω φιλολογική ή συναισθηματική ανάλυση του βιβλίου. Όσοι αγαπούν τον Μικρό Πρίγκιπα δε χρειάζονται τις δικές μου επεξηγήσεις. Κοιτάξτε μόνο πώς ο Εξιπερί μ’ αυτό το πνευματικό αριστούργημα μπαίνει βαθιά σε ζητήματα όπως η εξουσία. Αφιερώστε δύο λεπτά και δείτε τι γράφει για το σήμερα, (και το «πάντα» της εξουσίας) ένας αεροπόρος που σκοτώθηκε τις τελευταίες μέρες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Α! Να ένας υπήκοος, φώναξε ο βασιλιάς, μόλις φάνηκε ο μικρός πρίγκιπας.
Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε:
– Πως μπόρεσε να μ’ αναγνωρίσει, αφού ποτέ του δεν μ’ είχε ξαναδεί!

Δεν ήξερε πως για τους βασιλιάδες, ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.

(ο Μικρός Πρίγκιπας) απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

– Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ’ ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω.

– Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί …

– Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς.

Και συνεχίζει. Προσέξτε εδώ!

Θα ‘θελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα. Κάνετέ μου τη χάρη … Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει … (είπε ο Μικρός Πρίγκιπας)

– Αν έδινα διαταγή σ’ ένα στρατηγό να πετάξει από ένα λουλούδι σε κάποιο άλλο, όπως μια πεταλούδα ή να γράψει μια τραγωδία ή να γίνει θαλασσινό πουλί, κι αν ο στρατηγός δεν εκτελούσε τη διαταγή που πήρε, ποιος θα ‘ταν ο φταίχτης;

– Εσύ θα ‘σουν, απάντησε με σταθερή φωνή ο μικρός πρίγκιπας.

– Σωστά. Δεν μπορούμε να ζητάμε από κάποιον παρά μονάχα αυτά που μπορεί να δώσει. Πάνω απ’ όλα, το κύρος στηρίζεται στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πάει να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει. Έχω το δικαίωμα να απαιτώ υπακοή, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές.

Οι διαταγές σήμερα δεν είναι λογικές (για το «ηθικές» δεν υπάρχει καν κοινό σημείο αναφοράς με τον βασιλιά).

Το σημερινό σύστημα (και δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στα πρόσωπα, γιατί αυτά έρχονται και παρέρχονται. Ήδη ετοιμάζεται και φρεσκοσιδερώνεται το επόμενο, μέχρι να έρθει σαν μεσσίας  το μεθεπόμενο) έχει αυτοκαταργηθεί και μέσα στην θορυβώδη πτώση του, παρασέρνει ζωές. Αληθινές ζωές.

Έχουν τελειώσει.
Δεν διαθέτουν πια καμία εξουσιοδότηση από μέρους μας. Ζητούν να πέσει ο λαός στη θάλασσα, τάζοντας μια αόριστη μετά θάνατον ζωή (που προϋποθέτει ξανά τη δική τους βασιλεία).

Έχουν τελειώσει.
Μην περιμένετε από εκείνους να το παραδεχθούν. Μην περιμένετε τίποτα. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν αυτό στον εαυτό τους; Εκείνοι ξέρουν μόνο να δίνουν διαταγές. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι εκπαιδεύτηκαν, έτσι ανελίχθηκαν, έτσι ξέρετε σήμερα τα ονόματά τους. Μα αν μια μέρα σταματήσουν να διατάζουν, θα είναι σα να μην υπάρχουν.

Έχουν τελειώσει.
Το πώς ιστορικά θα γραφεί ο επίλογος δεν το ξέρει κανείς. Εύκολα ή δύσκολα, με πόνο ή χωρίς, μια Παρασκευή βράδυ, έναν Δεκέμβρη, ένα ανοιξιάτικο ξημέρωμα. Ποιος ξέρει.

Κανείς. Πόσο μάλλον ο βασιλιάς που βλέπει μόνο υπηκόους.

Κι εμείς.; Ναι, εμείς! Τι βλέπουμε εμείς;
Κάπου έμαθα- και θέλω να σας το μεταφέρω- πως ο Μικρός Πρίγκιπας που όλο ταξιδεύει, σταμάτησε στα μέρη μας.
Μας παρατηρεί. Μας ρωτάει.
Κι αναρωτιέται κι ο ίδιος που πήγαν τα 43 ηλιοβασιλέματά μας.

ΥΓ.1 Ξαναδιαβάστε τον Μικρό Πρίγκιπα. Όχι, μια φορά σαν ιστορία. Επιστρέψτε. Επιστρέψτε. Γιατί η ζωή είναι ένα ταξίδι επιστροφής.

ΥΓ.2 Αν αγαπάτε τις ζωγραφιές, συνεχίστε να σχεδιάζετε έναν βόα κι έναν ελέφαντα κι ας βλέπουν πάντοτε οι άλλοι απλώς ένα καπέλο.

ΥΓ.3 Ο Εξιπερί έπεσε με το αεροπλάνο του σε μια έρημο. Μα σ’ αυτήν την επικίνδυνη κι απειλητική γη, εκεί στα δύσκολα, τα κρίσιμα και τα μοναχικά βρήκε τελικά τις απαντήσεις. Κοιτάξτε και στη δική σας έρημο με προσοχή κι ανοιχτή καρδιά. Έχετε το νου σας, γιατί κάπου μπορεί να βρίσκεται ένας Μικρός Πρίγκιπας.

Καταπληκτικό κείμενο του Πέτρου Κουμπλή.

Παπάδες και παράδες

Σεπτέμβριος 21st, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παπάδες και παράδες § permalink

«H Εκκλησία φορολογείται περισσότερο από τον κάθε πολίτη. Πού; Στα αγαθά, στα ακίνητα, στα εισοδήματα που παίρνει από την εκμετάλλευση διαφόρων ακινήτων που έχει. Πληρώνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι οι λαϊκοί. Πού την απαλλάσσει το κράτος;» είναι το σχόλιο του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στην κριτική για τις φοροαπαλλαγές της Εκκλησίας.

Μπορεί οι ιεράρχες μας να ισχυρίζονται πως ουδέποτε έθεσαν θέμα απαλλαγής για την ακίνητη περιουσία που αξιοποιούν εμπορικά, όμως η Εκκλησία απαλλάσσεται από την καταβολή φόρου για τις δωρεές που γίνονται για την τέλεση μυστηρίων, όπως και για τα χρήματα που συγκεντρώνονται στα παγκάρια, δραστηριότητες που συμβαίνουν εντός των ναών.

Σύμφωνα με το Επίσημο Δελτίο, τεύχος 5, η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει 7.945 ενορίες και πάνω από 500 μοναστήρια και ησυχαστήρια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σε αυτά τα μετόχια μονών του Αγίου Ορους ή πρεσβυγενών πατριαρχείων που λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια.

Για το ΦΜΑΠ

Με το νόμο 2459/97 απαλλάσσονται από το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας για τα ακίνητα που χρησιμοποιούν οι ναοί, οι μονές, καθώς και το Αγιον Ορος.

Για την εισφορά

Με το ν. 3220/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραμονές των εκλογών του 2004, με τίτλο «Μέτρα αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής…», η Εκκλησία απαλλάχθηκε από την υποχρέωση της εισφοράς 35% των εσόδων της. Η εισφορά είχε θεσπιστεί το 1945, όταν το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει τους μισθούς των κληρικών και η Εκκλησία να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων της, ποσοστό που το 1968 αυξήθηκε στο 35%.

Για το φόρο 10%

Με το φορολογικό ν. 3296/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 2004, το Δημόσιο στερήθηκε τεράστια ποσά, καθώς η Εκκλησία απαλλάχθηκε από το φόρο 10% που επιβαρύνει τα εισοδήματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών των μητροπόλεων, των ναών, των μοναστηριών κ.λπ. Ειδικότερα, ο νόμος προέβλεψε για το οικονομικό έτος 2006 μείωση φόρου στο 7%, για το 2007 στο 4% και από το 2008 πλήρη απαλλαγή!

Για τα νεόδμητα

Με το νόμο 3842/2010 καταργήθηκε ο ν. 3427/2005 που αναφερόταν στην επιβολή ΦΠΑ στις νεόδμητες οικοδομές.

Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα φορολόγησης της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας έγινε με το νόμο 3634/2008, που προβλέπει την επιβολή ενιαίου τέλους ακινήτων 0,1% επί της αξίας των εκμισθούμενων ή δωρεάν παραχωρούμενων ακινήτων, αλλά δεν έχει γίνει γνωστή ακόμη η αποτελεσματικότητά του.

Από τη Θεσσαλονίκη πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης ζήτησε τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας και την πλήρη κατάργηση της φοροαπαλλαγής των εμπορικών συναλλαγών τους.

«Την ώρα που η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή επίθεση στα εισοδήματά της, η Εκκλησία κατορθώνει όχι μόνο να κρατά αφορολόγητα τα έσοδά της, αλλά και να αυξάνει την περιουσία της. Εκατοντάδες φόροι έχουν θεσπιστεί τα τελευταία 50 χρόνια για τη φορολόγηση των εισοδημάτων και της ακίνητης περιουσίας, αλλά πάντα η Εκκλησία και οι ιερές μονές καταφέρνουν να μην πληρώνουν φόρους, είτε λόγω του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης των εσόδων τους είτε λόγω των διπλών βιβλίων που κρατούν», σημειώνει ο Βαγγέλης Αποστόλου, πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Ευβοίας.

Να σημειωθεί πως η Εκκλησία διαθέτει μετοχές σε τράπεζες, χιλιάδες στρέμματα δασικής και χορτολιβαδικής έκτασης, 800 κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα.

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Φυσικά εκτός από τα παραπάνω τυπικά οικονομικά στοιχεία, ας μην μιλήσουμε για το ηθικό κομμάτι του θέματος. Όταν τους βολεύει αυτοπαρουσιάζονται σαν πνευματικά ιδρύματα, που ασχολούνται με την σωτηρία της ψυχής και την γαλήνη του ανθρώπου και την διάδωση της αγάπης στην ανθρωπότητα. Άμα πας να τους βάλεις το χέρι στο παγκάρι ωρύονται ότι θα πάνε στα δικαστηρια της Ε.Ε. γιατί είναι Ανώνυμες Εταιρίες, έχουν δικαίωμα στην τεράστια περιουσία τους και άλλα φαιδρά. Στο πνευματικό έργο τους είναι και οι καθημερινές συναλλαγές με την εκάστοτε εξουσία (είτε αυτή είναι κόμμα είτε δικτατορία είτε γερμανοί κατακτητές είτε ακόμα και αλλόθρησκοι οθωμανοί κατακτητές), το άπλωμα των πλοκαμιών σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας, από το ψέκασμα των παιδιών στα σχολία, στο να έχουν υπουργείο (!) (όπου έχω πει ότι η Ελλάδα έχει υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων έχουν τρελλαθεί στα γέλια), στο να έχουν το ιερό το book σε δικαστήρια (φανταστείτε την δίκη από την οποία κρέμεται η ζωή σας, μπροστά σας οι δικαστές με ένα τεράστιο σταυρό επάνω από το κεφάλι τους και ένα μαύρο βιβλίο με σταυρό μπροστά σας. στη φάση αυτή σας δίνουν την επιλογή να ορκιστείτε σε αυτό ή όχι. μιλάμε για αμεροληψία και πραγματική ελευθερία όχι αηδίες), να έχουν τα σύμβολά τους σε σχολικές άιθουσες όπου διαμορφώνεται η προσωπικότητα των αυριανών ελλήνων πολιτών και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Και στο καπάκι να επιδεικνύουν με κάθε ευκαιρία την τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία που έχουν, όπως έκαναν πάντα φυσικά, με το να επιβάλλουν το αφορολόγητο στα χρήματά τους, με το να επιβάλλουν τους κανόνες στα τσιφλίκια τους που είναι οι ναοί, με το να εμφανίζονται παντού δίπλα στην εξουσία.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί, είναι όπως οι μαριονέττες της κυβέρνησης, με μαζική οργάνωση και απαίτηση του κόσμου θα είχαν λουφάξει και αυτοί και οι όμοιοί τους. Προσοχή, στην παρόυσα φάση δεν μιλάω για πίστη και τον Θεό, μιλάω για τους παπάδες, τις τσέπες τους και τα χρυσά σκήπτρα εξουσίας τους. Αν τώρα εσύ πεινάς αλλά θέλεις οι παπάδες να ζουν στο χρυσάφι, πρόβλημά σου. Δεν θα είναι και η πρώτη φορά, και στο μεσαίωνα έτσι ήταν τα πράγματα. Εγώ πάντως δεν θέλω.

Χαμένοι στη μετάφραση

Σεπτέμβριος 20th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαμένοι στη μετάφραση § permalink

Πολύ τα γουστάρω αυτά τα ντοκιμαντέρ. Άντε να βρεις άκρη:)

Χαράτσι, τέλος ή φόρος;

Σεπτέμβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαράτσι, τέλος ή φόρος; § permalink

Καταπληκτικό άρθρο του χασοδίκη.

Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε «τέλος» και όχι «φόρος»; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος». Για να ψηφιστεί όμως «τυπικός νόμος» χρειάζεται κανονικά να ακολουθηθεί η συνήθης νομοθετική διαδικασία, που παναπεί νομοσχέδιο, αιτιολογική έκθεση, διαβούλευση, συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή, εισαγωγή στην ολομέλεια, συζήτηση και ψηφοφορία κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. Οι διαδικασίες αυτές έχουν κάποιο λόγο που προβλέπονται, δεν είναι για να γεμίζουν ώρες προγράμματος στο κανάλι της Βουλής, από την άλλη όμως έχουν το κακό ότι είναι κάπως χρονοβόρες. Κι όταν είσαι ο Βενιζέλος κι είναι Παρασκευή απόγευμα, και μέχρι την Κυριακή πρέπει να επινοήσεις ένα μέτρο «άμεσου αποτελέσματος» που να μπορείς να το παρουσιάσεις στους δανειστές με την υπόσχεση ότι από Δευτέρα θα αρχίσει να υλοποιείται, τέτοιες πολυτέλειες δεν χωράνε. Κι επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστείλει την ισχύ του Συντάγματος, διότι αυτή η λύση έχει πολύ μπελά, πρέπει να κατεβάζεις και τα τανκς και πού λεφτά για πετρέλαιο τέτοιες εποχές, προτίμησε να κάνει μια τρίπλα και να παρακάμψει το Σύνταγμα δια της ορολογίας. Έτσι το καινούργιο χαράτσι, βαφτισμένο «τέλος», μπορεί να το κοτσάρει ο Βενιζέλος σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, ό,τι τυχαίνει να ψηφίζεται στη Βουλή αυτές τις μέρες, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

[Εδώ μια παρένθεση για τους σχολαστικούς: και «φόρο» να το βάφτιζε, πάλι θα μπορούσε -ενδεχομένως- να το κοτσάρει σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο · τα κοινοβουλευτικά μας ήθη έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ που επιτρέπουν σχεδόν τα πάντα στην εκάστοτε κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, η συνταγματικότητα της διάταξης θα μπορούσε να απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αβέβαιο αποτέλεσμα -η ερμηνεία του Συντάγματος πάντα ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητας. Θα ήταν όμως πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας και πολύ χοντροκομμένο, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, κι ο Βενιζέλος είναι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος -μην κοιτάς που δεν του φαίνεται. Κλείνει η παρένθεση.]

Αυτός είναι ένας λόγος, θεσμικού χαρακτήρα να πούμε, υπάρχουν όμως κι άλλοι πιο πρακτικοί. Πρώτα πρώτα, η ακίνητη περιουσία ήδη φορολογείται με «κανονικούς» φόρους: τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (που επιβαρύνει την ιδιοκτησία), καθώς και τους φόρους μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς και γονικής παροχής, που επιβαρύνουν συναλλαγές με ακίνητα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η φορολόγηση γίνεται με βάση την αντικειμενική αξία, η οποία καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Για τον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας χρησιμοποιούνται οι ίδιοι πίνακες με τις τιμές ζώνης που θα χρησιμοποιηθούν και για το καινούργιο ψευδοτέλος, μόνο που στις τιμές αυτές εφαρμόζονται και κάποιοι συντελεστές οι οποίοι μειώνουν ή αυξάνουν την αξία ανάλογα με την παλαιότητα του ακινήτου, την εμπορικότητα του δρόμου, τον όροφο στον οποίο βρίσκεται κλπ. Εάν το καινούργιο χαράτσι επιβαλλόταν ως φόρος, θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ίδιοι συντελεστές στον υπολογισμό του για λόγους στοιχειώδους λογικής και νομικής συνέπειας. Με τη μεθόδευση που ακολουθεί η κυβέρνηση απλοποιεί τα πράγματα, ξεφορτώνεται αυτούς τους συντελεστές και κρατάει μόνο τον συντελεστή παλαιότητας, αλλά κι αυτόν ακόμα τον αντιστρέφει: ενώ στον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου ο συντελεστής παλαιότητας είναι 1 για τα νεόδμητα, και μειώνεται σταδιακά σε κλάσμα της μονάδας όσο παλιότερο είναι το ακίνητο, για τον υπολογισμό του καινούργιου ψευδοτέλους ο συντελεστής ξεκινάει από το 1 για τα πολύ παλιά ακίνητα και αυξάνεται ως το 1,25 για τα νεόδμητα. Καταπληκτικό, ε;

Επιπλέον, για τον καταλογισμό και την είσπραξη των φόρων αρμόδια κατά κανόνα είναι -ως γνωστόν- η εφορία, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να εκδοθούν και να ταχυδρομηθούν εκκαθαριστικά σημειώματα, τα οποία ο φορολογούμενος που δεν έχει μία μπορεί πάντοτε να τα αγνοήσει ή να τα προσβάλλει στα δικαστήρια, ποντάροντας ότι θα το κάνουν κι άλλοι πολλοί κι έτσι το Δημόσιο θα δυσκολευτεί να επιδιώξει την είσπραξη με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης όπως προβλέπει ο Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Ενώ το ψευδοτέλος μπορείς άνετα να το κοτσάρεις στον λογαριασμό της ΔΕΗ, κι άμα ο άλλος δεν το πληρώσει να του κόψεις το ρεύμα. Αν τολμάς. Αλλά εν προκειμένω ο Βενιζέλος ποντάρει στον εκβιασμό: το ρισκάρεις να κυκλοφορείς στο σπίτι σου με το λυχνάρι, να μαγειρεύεις στο πετρογκάζ και να μην μπορείς να δεις στην τηλεόραση τον Πρετεντέρη; Όχι; Πλήρωσε τότε.

Μόνο που υπάρχει ένα ζητηματάκι. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία, η βασική διάκριση ανάμεσα σε φόρους και τέλη είναι ότι οι μεν φόροι αποτελούν έσοδα της γενικής διακυβέρνησης και καλύπτουν οποιαδήποτε ανάγκη του κρατικού προϋπολογισμού, τα δε τέλη έχουν κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα: τα πληρώνουμε και η Διοίκηση μας οφείλει κάποια συγκεκριμένη (αν και όχι απαραίτητα άμεση) αντιπαροχή. Παράδειγμα, τα τέλη φωτισμού και καθαριότητας: εμείς τα πληρώνουμε (μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ) και οι Δήμοι που τα εισπράττουν (όταν τα εισπράττουν) φροντίζουν να αλλάζουν τις καμμένες λάμπες στους δρόμους και να μαζεύουν τα σκουπίδια. Μη γελάτε εκεί πίσω, λέμε τώρα τι προβλέπεται, όχι τι γίνεται στην πραγματικότητα. Το καινούργιο ψευδοτέλος στα ακίνητα, όμως, τι ανταποδοτικότητα έχει; Εδώ λοιπόν μπορούμε να θαυμάσουμε την ευλυγισία του Βενιζέλου (μεταφορικά μιλάω), ο οποίος, με μια αριστοτεχνική πιρουέτα διασχίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Πολιτική Μπουρδολογία από την Υψηλή Τέχνη. Θαυμάστε:

«Ο έμμεσα αλλά σαφώς ανταποδοτικός χαρακτήρας του μέτρου, καθώς επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.»

Με απλά λόγια: αν δεν πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, η χώρα θα βαρέσει κανόνι και τα σπίτια σας θα χάσουν την αξία τους. Πληρώστε κορόιδα.

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της νομικής επιστήμης που η ύπαρξη ενός Κράτους προβάλλεται ως ανταποδοτική υπηρεσία της Διοίκησης προς τους πολίτες, αντί για στοιχειώδη και πρωταρχική υποχρέωσή της, όπως είναι. Φυσικά, με τη λογική αυτή μπορεί να βαφτιστεί «τέλος» οποιοδήποτε χαράτσι και μπορεί να θεωρηθεί «ανταποδοτικότητα» το μπάλωμα οποιασδήποτε τρύπας του προϋπολογισμού, από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα. Εννοείται ότι η θεωρία αυτή είναι καινοφανής επινόηση του Βενιζέλου, δεν θα τη βρείτε σε κανένα σύγγραμμα φορολογικού δικαίου, και λογικά ο Φινοκαλιώτης και οι άλλοι καθηγητές των νομικών σχολών της χώρας θα πρέπει να έπαθαν αποπληξία διαβάζοντας την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών. Από την άλλη, βέβαια, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός μας, η μοναδική κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας (όπως η κυβέρνηση το αντιλαμβάνεται). Και φυσικά, η γενναία κυβέρνηση, που μάχεται με τα ορμητικά νερά του ποταμού Χάντσον, δεν θα επιτρέψει σε καμία νομική θεωρία και σε κανένα Σύνταγμα να σταθεί εμπόδιο στη σωτηρία της πατρίδος που κινδυνεύει.

Where Am I?

You are currently browsing the Κοίτα να δεις τι έγινε category at Καθημερινή Τρέλα.