Καθημερινή Τρέλα

Τα λέγαμε εδώ και καιρό, και να που το μεγάλο μπαμ αρχίζει να γίνεται.

Είναι πια κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα αποτέλεσε εδώ και 2 χρόνια περίπου ένα δοκιμαστικό σωλήνα, μία μικρογραφία της διαδικασίας καταστροφής μίας οικονομίας. Η Ελλάδα αποτέλεσε το τέλειο πειραματόζωο – ένας οικονομικά και κοινωνικά αδύναμος κρίκος με ένα, κατά κοινή ομολογία, αντιδραστικό λαό. Αν το κόλπο έπιανε εκεί, τότε θα έπιανε πολύ εύκολα και αλλού και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το κόλπο είναι απλό και τα όπλα συγκεκριμένα. Το βασικό αυτών; Η δυσφήμηση σε πολλαπλά επίπεδα. Τόσο σε επίπεδο οικονομίας (με την συνεργασία των ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης») ώστε οι «αγορές» να τρομάξουν και να αρχίσει το φαγοπότι, όσο και σε επίπεδο επικοινωνίας, από τα παγκόσμια ΜΜΕ που τεμπέληδες ανέβαζαν τους Έλληνες, ανίκανους τους κατέβαζαν. Φυσικά στο κόλπο, είτε με δόλο είτε χωρίς, μπήκαν και εγχώριοι, δημοσιοκάφροι (ονόματα δεν λέμε), πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας (μαζί τα φάγαμε) και το γραφικό νεοφιλελεύθερο βόδι που έχαψε την μπανάνα αμάσητη και άρχισε να παπαγαλίζει.

Ο ελληνικός λαός, άλλο που δεν ήθελε φυσικά να διχαστεί για ακόμα μία φορά, οι βολεμένοι να βρίζουν τους αβόλευτους, οι τελειωμένοι τους αριστερούς, οι αγανακτισμένοι να μουτζώνουν δεξιά και αριστερά, μέσα στην αναμπουμπούλα οι ακροδεξιοί να πιάνουν θεσούλες έτοιμοι φυσικά να επιτελέσουν το ιερό έργο της «σωτηρίας της χώρας» από τους ανθέλληνες και το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Ταυτόχρονα φυσικά με τον αποπροσανατολισμό του ελληνικού αλλά και των άλλων λαών για το θέμα της Ελλάδας, μπήκαν σε εφαρμογή όλες οι δοκιμές που έπρεπε να γίνουν, με ταυτόχρονη καθημερινή σφηγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Ο κόσμος, μετά το πρώτο χαστούκι στην Ελλάδα άρχισε να φωνάζει κάτι άναρθρες κραυγές χωρίς συγκεκριμένο στόχο, μία του φταίγαν οι 300, μία του έφταιγε η Μέρκελ, μία του έφταιγε ο ΓΑΠ, μία ο Ερμής που ήταν ανάδρομος και μία ο Ερμής του Πραξιτέλους. Με την σοφή σκέψη και την δεινή πολιτική ανάλυση του μέσου Έλληνα να οργιάζει, ξεχάσαμε να αντιδράσουμε και το νερό μπήκε στο αυλάκι.

Μίλησαν για την τεμπελιά του Έλληνα. Κάθε έρευνα έδειχνε το αντίθετο (παράδειγμα) αλλά ποιος ψάχνει τις έρευνες όταν έχουμε CNN και Πρετεντέρη;

Μίλησαν για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα. Τα στοιχεία κραυγάζουν ότι λένε ψέμματα ξετσίπωτα.

• Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
• Το 1990 – σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» – τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχθεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
• Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
• Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.

Με άλλα λόγια:

Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα», το αποτέλεσμα ήταν

από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, τα κέρδη των επιχειρήσεων να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο κατώτατος μισθός του εργάτη να «αυξηθεί» κατά μόλις 1 φορά!

Αλλά ποιος νοιάζεται για τα στοιχεία όταν έχεις BBC και Πορτοσάλτε;

Το πείραμα τελείωσε. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο. Μέσα σε 2 χρόνια, έφτασαν τη χώρα με τους πιο αντιδραστικούς πολίτες με 20% ανεργία (50% στους νέους), να ζει μέσα στο φόβο έχοντας χάσει ότι δεκαετίες είχε κερδίσει με αγώνες, με ανθρώπους έτοιμους να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν – τους τέλειους εργαζόμενους a la carte.

Ήταν καιρός να περάσουνε στο επόμενο στάδιο του σχεδίου. Κλιμάκωση. Και ποια είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό; Μα φυσικά στο τέλος της εβδομάδας, βράδι Παρασκευής, μετά το κλείσμο του πιο μεγάλου και σημαντικού χρηματιστηρίου του κόσμου – της Wall Street στη Νέα Υόρκη.

Συμβολικά λοιπόν, σήμερα Παρασκευή και 13, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Πριν λίγο οι οίκοι αξιολόγησης άναψαν τα πρώτα φυτίλια. Υποβάθμιση σε 9 χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβάνομένης και της Γαλλίας που θεωρούνταν κομμάτι του «σκληρού πυρήνα» της Ε.Ε. Έτσι για να δούμε ποιος έχει τη δύναμη. Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης που στο παρελθόν έχουν παραδεχτεί ότι έδωσαν ψευδείς αξιολογήσης εν γνώση τους (για να μην ξεχνιόμαστε), υποβάθμισαν την Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Αυστρία, τη Μάλτα, τη Σλοβενία και Σλοβακία. Α, επίσης μείωσε τις προοπτικές των υπολοίπων σε αρνητικές. Όλα αυτά μία φυσικά ιδιωτική εταιρία, που όπως έχει πει στο παρελθόν, «απλά λέει τη γνώμη της γιατί έχουν την ελευθερία του λόγου«, ενώ στο ηλίθιο σύστημα των αγορών ουσιαστικά έχει τη δύναμη να κινεί ολόκληρες αγορές προς την μία κατεύθυνση ή την άλλη, για όποιονδήποτε ιδιοτελή σκοπό.

Το επόμενο βήμα; Δεν χρειάζεται καν να μαντέψουμε, μπορούμε να δούμε τι έγινε επάνω στο πειραματόζωο που λέγαμε προηγομένως. Εν αρχή είναι ο φόβος. Μετά θα έρθει η προσφορά «σωτηρίας» και εκεί θα αρχίσει το πανηγύρι. Και εκεί που την Ελλάδα θα την «έσωζαν» οι Ευρωπαίοι με τον περήφημο «μηχανισμό στήριξης» που τόσο κοκορευόταν ο ΓΑΠ ότι τους «ανάγκασε» να δημιουργήσουν, τώρα αυτός πάει περίπατο. Ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, οι συνομιλίες για το «κούρεμα» του 50% (ένω όλοι – ναι, ακόμα και οι αγορές – γκάριζαν ότι κοστολογούν τη χασούρα τους στο 80% ήδη – και ενώ το ΔΝΤ έλεγε ότι το 50% δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία της χώρας προς το βούρκο) πάγωσαν ξαφνικά.

Άρα ποιους θα σώσει τώρα τους διασώστες; Ποιος θα εμφανιστεί ως απο μηχανής θεός για να πετάξει το σωσίβιο στους νέους «προβληματικούς» που χρειάζονται άμεσα διάσωση για να μην «πτωχέυσουν»; Μα ποιος άλλος, οι διεθνείς τραπεζίτες. Αυτοί δεν έχουν πατρίδα, είναι εκτός και άνω των ποταπών εθνών, και θα κάνουν το «χρέους» τους για να «βοηθήσουν» τους κακόμοιρους λαούς που τους τράβηξαν στην άβυσσο οι τεμπέληδες Έλληνες που μαζί τα φάγανε. Αφού λοιπόν δημιουργούμε την ανάγκη, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς των αξιολογήσεων, των χρηματιστηρίων και των «ελεύθερων» αγορών, ερχόμαστε να τις ικανοποιήσουμε. Με το αζημίωτο φυσικά. Ο τζάμπας πέθανε, είπαμε. Σε αντάλλαγμα θα ζητήσουν την οπισθοδρόμηση σε άλλες εποχές. Θα ζητήσουν στρατιές ανέργων που θα δουλέυουν οπουδήποτε τους χρειάζονται με  »κινέζικους» μισθούς. Θα ζητήσουν σκυμμένα κεφάλια που θα φοβούνται, δεν θα μιλούν αλλά θα δουλεύουν όπου τους πούνε. Θα ζητήσουν τους νέους σκλάβους, μακριά από κράτη και έθνη. Θα ζητήσουν μία παγκόσμια αγορά, με φτηνούς και αναλώσιμους εργάτες, με τεράστια κέρδη.

Θα ζητήσουν τη νέα παγκόσμια δουλοκρατία.

Και θα την πάρουν. Αν δεν αντιδράσουμε ακόμα και τώρα.

Ακούσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια για το ποιος και τι φταίει για την κατάντια του οικονομικού συστήματος. Ακούσαμε ότι φταίνε οι τεμπέληδες, τα κοπρόσκυλα και τα golden boys που υπήρξαν άπληστα. Μερικοί είδαν ακόμα και φταίξιμο στον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ελλάδας (!) μπερδεύοντας την ύπαρξη δημοσίου με την επικράτηση του κομμουνισμού (δεν κάνω πλάκα, ο καρατζαφύρερ και ο μπουμπούκος μιλάνε ακόμα και σήμερα για την ανάγκη «αποκκομουνιστικοποίησης» της Ελλάδας – τέρατα ανάλυσης του πολιτικοοικονομικού γίγνεσθαι της χώρας). Για μένα, για να πιστεύει κάποιος ότι η «κρίση» της Ελλάδας περιορίζεται σε «κοπρόσκυλα» – «μαζί τα φάγαμε» δημόσιους υπάλληλους και άλλα τέτοια φαιδρά, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν βλέπει ότι τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες χώρες τα ποσοστά ανέργων πολλαπλασιάστηκαν με ταχύτατους ρυθμούς (ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή της κρίσης οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 170 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο – περίπου η μισή Ε.Ε. σε πληθυσμό – ενώ 68 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον έφτασαν σε επίπεδα απόλυτης φτώχιας, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας). Άραγε για όλα αυτά φταίει η κακή διαχείριση του οικονομικού συστήματος, ή οι ίδιες οι αρχές του;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην αρχή της κρίσης, η απάντηση ήταν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά και να κάνουν «λα λα λα» σαν να μην τρέχει τίποτα, με την ελπίδα να φύγει μόνο του. Μετά μίλησαν για πρόσκαιρη ύφεση αλλά αυτή συνέχιζε να μεγαλώνει. Μετά μας είπαν ότι πρόκειται για μία αποκλειστικά χρηματοπιστωτική κρίση και μάλιστα μόνο στην Αμερική (ενώ οι δικοί μας θριαμβολογούσαν για το πόσο ανώδυνα την περνάει η Ελλάδα). Όταν αυτή συνέχιζε να γιγαντώνεται, άρχισε ο αποπροσανατολισμός. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αδιαφάνεια στις κεφαλαιακές μετακινήσεις. Κάποιοι άλλοι για απληστία στα τραπεζικά στελέχη. Κάποιοι τέλος μίλησαν για κρίση χρέους και πως ένοχος της διαύρωσης του κατά τα άλλα αγνού συστήματος, ήταν ο τυχοδιωκτισμός και η απληστία – «αρετές» που σε άλλους καιρούς θεωρούνταν ότι καλύτερο για τον κεφαλαιοκράτη.

Πως δουλεύει όμως εξ’ορισμού αυτό το φοβερό και αγνό σύστημα, όταν είναι σε καιρούς ανάπτυξης και ευημερίας; Η φόρμουλα είναι απλή. Έχουμε ένα κεφάλαιο. Το τοποθετούμε σε ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Εκμεταλλευόμαστε την εργατική δύναμη κάποιων εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Επανατοποθετούμε τον πλούτο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο και πάμε από την αρχή. Απλό έτσι; Ο τελικός σκοπός σε κάθε κύκλο είναι να μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το παραγόμενο κέρδος με οποιοδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση αυτή χαροποιεί εμάς, τους δείκτες καθώς και τους μετόχους μας. Με οποιοδήποτε τρόπο; Φυσικά! Ακόμα και αν αυτός σημαίνει μείωση των εσόδων μας με απολύσεις ή εξευτελιστικούς μισθούς στους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν αυτόν τον πλούτο για εμάς ή μετακίνηση της παραγωγής στην Κίνα οπότε είμαστε καλυμμένοι από όλες τις πλευρές.

Στις προηγούμενες προτάσεις υπάρχουν τα πρώτα παράδοξα του ίδιου του ορισμού.

Για αρχή σε μία ακραία ανταγωνιστική οικονομία, όλοι οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να ακολουθήσουν την παραπάνω συνταγή αν θέλουν να επιβιώσουν. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θα δουλεύει για αυτούς και θα έχει τα παραπάνω προβλήματα, ήτοι χαμηλούς μισθούς και ανεργία και κατά συνέπεια μειωμένη αγοραστική δύναμη. Αν η συντριπτική πλειοψηφία έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη όμως, οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παράγονται στην όλο και αυξανόμενη διαδικασία που περιέγραψαν, δεν μπορούν να διατεθούν για να υπάρξει κέρδος, μιας και η αγορά είναι ενιαία. Ο δικός σου εργαζόμενος μπορεί να είναι πελάτης του διπλανού ή ακόμα και δικός σου, και με λιγότερα λεφτά, έχει απλά λιγότερα λεφτά να ξοδέψει στα προϊόντα σου. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, έχουμε μία αναπόφευκτη συστημική κρίση.

Η κρίση αυτή μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αναβληθεί για λίγο, αλλά ποτέ να αποφευχθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να πάρει μία μικρή παράταση με μία πρόσκαιρη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μέσω δανεισμού από τον τραπεζικό τομέα. Σε αυτή την περίπτωση, και για λίγο, ο κόσμος μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά μέχρι το σημείο που οι τράπεζες θα πνίξουν πάλι την αγορά, απαιτώντας τα χρήματα και τους τόκους πίσω.

Το σύστημα όταν φτάνει σε αυτά τα αδιέξοδα, χρησιμοποιεί κάποιους τρόπους για να προσπαθήσει να επαναφέρει τον κύκλο στην αρχή του. Για να γίνει κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει δύο πράγματα: είτε να καταστρέψει όλα αυτά που έχτιζε ώστε να μπορέσει να τα ξαναχτίσει (να χαρώ εγώ πρόοδο δηλαδή) είτε να διευρύνει τον κύκλο εργασιών δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες αγορές.

Την πρώτη περίπτωση την έχετε δει αρκετές φορές, είτε με την δημιουργία πολέμων – μικρών και μεγάλων – γιατί μία ισοπεδωμένη χώρα έχει ανάγκη χτισίματος από την αρχή, είτε με πρόσκαιρη καταστροφή κεφαλαίου, συνήθως με το να οδηγούν την μεσαία τάξη, μικρά και μεσαία μαγαζιά, σε καταστροφή, περίπτωση που βλέπετε γύρω σας κάθε μέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί σαν να έγινε ένα save πριν 30 χρόνια, με ανάπτυξη που έχει ήδη ξαναγίνει, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Άσε που με την τεχνολογική πρόοδο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «ανάπτυξη» αυτή θα φέρει μία νέα αναπόφευκτη κρίση πολύ πιο σύντομα από την προηγούμενη φορά.

Την δεύτερη περίπτωση την βλέπετε περίτρανα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» και κατά συνέπεια δημιουργίας ευκαιριών πρόσβασης στις αντίστοιχες αγορές καθώς και με την παγκοσμιοποίηση των αγορών. Οι τοπικές αγορές πλέον δεν θεωρούνται απομονωμένες, με συνέπεια το εργατικό δυναμικό π.χ. της Ελλάδας να πρέπει να «ανταγωνιστεί» το εργατικό δυναμικό π.χ. της Κίνας σε μισθούς από την μία μέρα στην άλλη.

Όπως εύκολα φαίνεται από τα παραπάνω, το οικονομικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι κατά βάση το οικονομικό σύστημα της αναρχίας. Κάθε κεφαλαιοκράτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το δικό του κέρδος, και δεν υπάρχουν αρχές οικονομικής ανάπτυξης που να οδηγούν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης κοινωνίας βάσει των αναγκών της. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή πλάνο για την ανθρωπότητα τα επόμενα 100 χρόνια, ούτε καν τα επόμενα 5 χρόνια. Αν έχεις κεφάλαια κυνηγάς να τα αυγατίσεις με κάθε τρόπο ενώ αν δεν έχεις κυνηγάς να επιβιώσεις με κάθε τρόπο.

Για να καταλάβετε την κυκλικότητα και αναπόφευκτη φύση των κρίσεων, διαβάστε το παρακάτω κείμενο.

«Η μαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση. Η μαζική κατανάλωση, με τη σειρά της, προϋποθέτει διανομή πλούτου για να παράσχει στα άτομα αγοραστική δύναμη. Αντί της αναδιανομής αυτής, μία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόμενο πλούτο. Κάτι που μπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταμιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσματικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε μια επανεπένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων σε νέα εργοστάσια. Κατά συνέπεια, όπως συμβαίνει σε μία παρτίδα πόκερ όπου τις μάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες μπορούσαν να παραμείνουν στο παιχνίδι μόνο με δανεισμό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταμάτησε»

Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε για την τρέχουσα κρίση, παρόλο που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γραφτεί. Γράφτηκε για την κρίση του 1929 και πρόκειται για την εξομολόγηση του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλή του FED, από το 1934 ως το 1948.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν κακές εκδοχές του οικονομικού συστήματος, ούτε διαστρεβλώσεις κάποιου άπληστου νου. Αποτελούν τον κανόνα και τον ορισμό του. Πρόκειται για τον ορισμό της πυραμίδας και της φούσκας, ένα σύστημα που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη επιτυχία σε λίγους, αλλά τελικά πάντοτε μα πάντοτε σκάει όπως όλες οι φούσκες, αφού ο σχεδιασμός του είναι τέτοιος ώστε να ακολουθεί τον δρόμο της υπερβολής και της τελικής κατάρρευσης.

Και θέλετε να ακούσετε το πιο αστείο πριν κλείσω; Τα παραπάνω παρόλο που νομίζω ότι αποτελούν μία ακριβέστατη περιγραφή της σημερινής κατάστασης αλλά και της πορείας του μεγαλύτερου μέρους του προηγούμενου αιώνα δεν γράφτηκαν από το κεφάλι μου. Θα αφήσω τον Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, να αποκαλύψει ποιοι και πότε τα προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια στο παρακάτο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9/10/2010:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μάρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων»

Ναι αγαπητέ αναγνώστη. Οι περισσότερες από τις παραπάνω αναλύσεις βρίσκονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ (γραμμένο το 1867) και στα άπαντα του Λένιν. Και αν μέχρι τώρα βρήκατε τα παραπάνω λογικά, αλλά ξινίσατε με το που είδατε ποιοι τα είπαν, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε την προπαγάνδα που σας σερβίρουν τόσα χρόνια και να επιτρέψτε στον εαυτό σας λίγη κριτική σκέψη, χωρίς παρωπίδες.

Και άντε και η ανάλυση είναι σωστή και βρήκαμε την πηγή των προβλημάτων που βιώνουμε. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα γίνουμε Κούβα; Όχι φυσικά. Για αυτό όμως θα επανέλθω σε μία επόμενη ανάρτηση.

Πριν λίγες ώρες πέθανε ο Steve Jobs (1955-2011) .

Αν ο Bill Gates κατάφερε να βάλει έναν υπολογιστή σε κάθε σπίτι, ο Steve Jobs έβαλε ένα υπολογιστή στο γραφείο, στο σαλόνι, στην τσέπη, στο αυτοκίνητο, στις διακοπές παντού. Συνιδρυτής της Apple, θα τον θυμόμαστε σαν έναν άνθρωπο με τεράστιο ταλέντο, πάθος για την τεχνολογία, έναν άνθρωπο που κρατούσε εκατομμύρια κόσμο με το στόμα ανοιχτό όταν ανέβαινε στην σκηνή, περιμένοντας την επόμενη φράση του. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγοι, αλλά ήταν αδιαμφισβήτητη η προσφορά του στο χώρο της τεχνολογίας και της πληροφορικής. Και ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μιλήσει για τον Steve Jobs, θα μιλήσει για τον μεγάλο εφευρέτη, τον τεράστιο οραματιστή, τον Thomas Edison και τον Leonardo Da Vinci του καιρού μας. Ένωσε την τεχνολογία με τις τέχνες, έδωσε νέους ορίζοντες στην βιομηχανία της μουσικής, των ταινιών, επανεφήυρε το κινητό τηλέφωνο και σίγουρα δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Ήταν μόλις 56 ετών και πάλευε με πολλά προβλήματα υγείας μετά την μεταμόσχευση συκωτιού που είχε κάνει το 2004 για να καταπολεμήσει τον καρκίνο στο πάγκρεας. Η Apple έχασε έναν οραματιστή και ένα δημιουργικό μυαλό και ο κόσμος έχασε έναν υπέροχο άνθρωπο. Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίζουν προσωπικά και να δουλέψουν μαζί του έχασαν ένα καλό φίλο και έναν μέντορα που ενέπνεε τους γύρω του.

Καλό ταξίδι Steve, και ευχαριστούμε για όλα τα μήλα.

Καταπληκτικό κείμενο του Πέτρου Κουμπλή.

«H Εκκλησία φορολογείται περισσότερο από τον κάθε πολίτη. Πού; Στα αγαθά, στα ακίνητα, στα εισοδήματα που παίρνει από την εκμετάλλευση διαφόρων ακινήτων που έχει. Πληρώνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι οι λαϊκοί. Πού την απαλλάσσει το κράτος;» είναι το σχόλιο του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στην κριτική για τις φοροαπαλλαγές της Εκκλησίας.

Μπορεί οι ιεράρχες μας να ισχυρίζονται πως ουδέποτε έθεσαν θέμα απαλλαγής για την ακίνητη περιουσία που αξιοποιούν εμπορικά, όμως η Εκκλησία απαλλάσσεται από την καταβολή φόρου για τις δωρεές που γίνονται για την τέλεση μυστηρίων, όπως και για τα χρήματα που συγκεντρώνονται στα παγκάρια, δραστηριότητες που συμβαίνουν εντός των ναών.

Σύμφωνα με το Επίσημο Δελτίο, τεύχος 5, η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει 7.945 ενορίες και πάνω από 500 μοναστήρια και ησυχαστήρια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σε αυτά τα μετόχια μονών του Αγίου Ορους ή πρεσβυγενών πατριαρχείων που λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια.

Για το ΦΜΑΠ

Με το νόμο 2459/97 απαλλάσσονται από το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας για τα ακίνητα που χρησιμοποιούν οι ναοί, οι μονές, καθώς και το Αγιον Ορος.

Για την εισφορά

Με το ν. 3220/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραμονές των εκλογών του 2004, με τίτλο «Μέτρα αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής…», η Εκκλησία απαλλάχθηκε από την υποχρέωση της εισφοράς 35% των εσόδων της. Η εισφορά είχε θεσπιστεί το 1945, όταν το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει τους μισθούς των κληρικών και η Εκκλησία να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων της, ποσοστό που το 1968 αυξήθηκε στο 35%.

Για το φόρο 10%

Με το φορολογικό ν. 3296/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 2004, το Δημόσιο στερήθηκε τεράστια ποσά, καθώς η Εκκλησία απαλλάχθηκε από το φόρο 10% που επιβαρύνει τα εισοδήματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών των μητροπόλεων, των ναών, των μοναστηριών κ.λπ. Ειδικότερα, ο νόμος προέβλεψε για το οικονομικό έτος 2006 μείωση φόρου στο 7%, για το 2007 στο 4% και από το 2008 πλήρη απαλλαγή!

Για τα νεόδμητα

Με το νόμο 3842/2010 καταργήθηκε ο ν. 3427/2005 που αναφερόταν στην επιβολή ΦΠΑ στις νεόδμητες οικοδομές.

Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα φορολόγησης της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας έγινε με το νόμο 3634/2008, που προβλέπει την επιβολή ενιαίου τέλους ακινήτων 0,1% επί της αξίας των εκμισθούμενων ή δωρεάν παραχωρούμενων ακινήτων, αλλά δεν έχει γίνει γνωστή ακόμη η αποτελεσματικότητά του.

Από τη Θεσσαλονίκη πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης ζήτησε τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας και την πλήρη κατάργηση της φοροαπαλλαγής των εμπορικών συναλλαγών τους.

«Την ώρα που η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή επίθεση στα εισοδήματά της, η Εκκλησία κατορθώνει όχι μόνο να κρατά αφορολόγητα τα έσοδά της, αλλά και να αυξάνει την περιουσία της. Εκατοντάδες φόροι έχουν θεσπιστεί τα τελευταία 50 χρόνια για τη φορολόγηση των εισοδημάτων και της ακίνητης περιουσίας, αλλά πάντα η Εκκλησία και οι ιερές μονές καταφέρνουν να μην πληρώνουν φόρους, είτε λόγω του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης των εσόδων τους είτε λόγω των διπλών βιβλίων που κρατούν», σημειώνει ο Βαγγέλης Αποστόλου, πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Ευβοίας.

Να σημειωθεί πως η Εκκλησία διαθέτει μετοχές σε τράπεζες, χιλιάδες στρέμματα δασικής και χορτολιβαδικής έκτασης, 800 κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα.

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Φυσικά εκτός από τα παραπάνω τυπικά οικονομικά στοιχεία, ας μην μιλήσουμε για το ηθικό κομμάτι του θέματος. Όταν τους βολεύει αυτοπαρουσιάζονται σαν πνευματικά ιδρύματα, που ασχολούνται με την σωτηρία της ψυχής και την γαλήνη του ανθρώπου και την διάδωση της αγάπης στην ανθρωπότητα. Άμα πας να τους βάλεις το χέρι στο παγκάρι ωρύονται ότι θα πάνε στα δικαστηρια της Ε.Ε. γιατί είναι Ανώνυμες Εταιρίες, έχουν δικαίωμα στην τεράστια περιουσία τους και άλλα φαιδρά. Στο πνευματικό έργο τους είναι και οι καθημερινές συναλλαγές με την εκάστοτε εξουσία (είτε αυτή είναι κόμμα είτε δικτατορία είτε γερμανοί κατακτητές είτε ακόμα και αλλόθρησκοι οθωμανοί κατακτητές), το άπλωμα των πλοκαμιών σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας, από το ψέκασμα των παιδιών στα σχολία, στο να έχουν υπουργείο (!) (όπου έχω πει ότι η Ελλάδα έχει υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων έχουν τρελλαθεί στα γέλια), στο να έχουν το ιερό το book σε δικαστήρια (φανταστείτε την δίκη από την οποία κρέμεται η ζωή σας, μπροστά σας οι δικαστές με ένα τεράστιο σταυρό επάνω από το κεφάλι τους και ένα μαύρο βιβλίο με σταυρό μπροστά σας. στη φάση αυτή σας δίνουν την επιλογή να ορκιστείτε σε αυτό ή όχι. μιλάμε για αμεροληψία και πραγματική ελευθερία όχι αηδίες), να έχουν τα σύμβολά τους σε σχολικές άιθουσες όπου διαμορφώνεται η προσωπικότητα των αυριανών ελλήνων πολιτών και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Και στο καπάκι να επιδεικνύουν με κάθε ευκαιρία την τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία που έχουν, όπως έκαναν πάντα φυσικά, με το να επιβάλλουν το αφορολόγητο στα χρήματά τους, με το να επιβάλλουν τους κανόνες στα τσιφλίκια τους που είναι οι ναοί, με το να εμφανίζονται παντού δίπλα στην εξουσία.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί, είναι όπως οι μαριονέττες της κυβέρνησης, με μαζική οργάνωση και απαίτηση του κόσμου θα είχαν λουφάξει και αυτοί και οι όμοιοί τους. Προσοχή, στην παρόυσα φάση δεν μιλάω για πίστη και τον Θεό, μιλάω για τους παπάδες, τις τσέπες τους και τα χρυσά σκήπτρα εξουσίας τους. Αν τώρα εσύ πεινάς αλλά θέλεις οι παπάδες να ζουν στο χρυσάφι, πρόβλημά σου. Δεν θα είναι και η πρώτη φορά, και στο μεσαίωνα έτσι ήταν τα πράγματα. Εγώ πάντως δεν θέλω.

Πολύ τα γουστάρω αυτά τα ντοκιμαντέρ. Άντε να βρεις άκρη:)

Καταπληκτικό άρθρο του χασοδίκη.

Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε «τέλος» και όχι «φόρος»; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος». Για να ψηφιστεί όμως «τυπικός νόμος» χρειάζεται κανονικά να ακολουθηθεί η συνήθης νομοθετική διαδικασία, που παναπεί νομοσχέδιο, αιτιολογική έκθεση, διαβούλευση, συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή, εισαγωγή στην ολομέλεια, συζήτηση και ψηφοφορία κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. Οι διαδικασίες αυτές έχουν κάποιο λόγο που προβλέπονται, δεν είναι για να γεμίζουν ώρες προγράμματος στο κανάλι της Βουλής, από την άλλη όμως έχουν το κακό ότι είναι κάπως χρονοβόρες. Κι όταν είσαι ο Βενιζέλος κι είναι Παρασκευή απόγευμα, και μέχρι την Κυριακή πρέπει να επινοήσεις ένα μέτρο «άμεσου αποτελέσματος» που να μπορείς να το παρουσιάσεις στους δανειστές με την υπόσχεση ότι από Δευτέρα θα αρχίσει να υλοποιείται, τέτοιες πολυτέλειες δεν χωράνε. Κι επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστείλει την ισχύ του Συντάγματος, διότι αυτή η λύση έχει πολύ μπελά, πρέπει να κατεβάζεις και τα τανκς και πού λεφτά για πετρέλαιο τέτοιες εποχές, προτίμησε να κάνει μια τρίπλα και να παρακάμψει το Σύνταγμα δια της ορολογίας. Έτσι το καινούργιο χαράτσι, βαφτισμένο «τέλος», μπορεί να το κοτσάρει ο Βενιζέλος σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, ό,τι τυχαίνει να ψηφίζεται στη Βουλή αυτές τις μέρες, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

[Εδώ μια παρένθεση για τους σχολαστικούς: και "φόρο" να το βάφτιζε, πάλι θα μπορούσε -ενδεχομένως- να το κοτσάρει σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο · τα κοινοβουλευτικά μας ήθη έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ που επιτρέπουν σχεδόν τα πάντα στην εκάστοτε κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, η συνταγματικότητα της διάταξης θα μπορούσε να απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αβέβαιο αποτέλεσμα -η ερμηνεία του Συντάγματος πάντα ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητας. Θα ήταν όμως πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας και πολύ χοντροκομμένο, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, κι ο Βενιζέλος είναι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος -μην κοιτάς που δεν του φαίνεται. Κλείνει η παρένθεση.]

Αυτός είναι ένας λόγος, θεσμικού χαρακτήρα να πούμε, υπάρχουν όμως κι άλλοι πιο πρακτικοί. Πρώτα πρώτα, η ακίνητη περιουσία ήδη φορολογείται με «κανονικούς» φόρους: τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (που επιβαρύνει την ιδιοκτησία), καθώς και τους φόρους μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς και γονικής παροχής, που επιβαρύνουν συναλλαγές με ακίνητα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η φορολόγηση γίνεται με βάση την αντικειμενική αξία, η οποία καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Για τον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας χρησιμοποιούνται οι ίδιοι πίνακες με τις τιμές ζώνης που θα χρησιμοποιηθούν και για το καινούργιο ψευδοτέλος, μόνο που στις τιμές αυτές εφαρμόζονται και κάποιοι συντελεστές οι οποίοι μειώνουν ή αυξάνουν την αξία ανάλογα με την παλαιότητα του ακινήτου, την εμπορικότητα του δρόμου, τον όροφο στον οποίο βρίσκεται κλπ. Εάν το καινούργιο χαράτσι επιβαλλόταν ως φόρος, θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ίδιοι συντελεστές στον υπολογισμό του για λόγους στοιχειώδους λογικής και νομικής συνέπειας. Με τη μεθόδευση που ακολουθεί η κυβέρνηση απλοποιεί τα πράγματα, ξεφορτώνεται αυτούς τους συντελεστές και κρατάει μόνο τον συντελεστή παλαιότητας, αλλά κι αυτόν ακόμα τον αντιστρέφει: ενώ στον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου ο συντελεστής παλαιότητας είναι 1 για τα νεόδμητα, και μειώνεται σταδιακά σε κλάσμα της μονάδας όσο παλιότερο είναι το ακίνητο, για τον υπολογισμό του καινούργιου ψευδοτέλους ο συντελεστής ξεκινάει από το 1 για τα πολύ παλιά ακίνητα και αυξάνεται ως το 1,25 για τα νεόδμητα. Καταπληκτικό, ε;

Επιπλέον, για τον καταλογισμό και την είσπραξη των φόρων αρμόδια κατά κανόνα είναι -ως γνωστόν- η εφορία, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να εκδοθούν και να ταχυδρομηθούν εκκαθαριστικά σημειώματα, τα οποία ο φορολογούμενος που δεν έχει μία μπορεί πάντοτε να τα αγνοήσει ή να τα προσβάλλει στα δικαστήρια, ποντάροντας ότι θα το κάνουν κι άλλοι πολλοί κι έτσι το Δημόσιο θα δυσκολευτεί να επιδιώξει την είσπραξη με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης όπως προβλέπει ο Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Ενώ το ψευδοτέλος μπορείς άνετα να το κοτσάρεις στον λογαριασμό της ΔΕΗ, κι άμα ο άλλος δεν το πληρώσει να του κόψεις το ρεύμα. Αν τολμάς. Αλλά εν προκειμένω ο Βενιζέλος ποντάρει στον εκβιασμό: το ρισκάρεις να κυκλοφορείς στο σπίτι σου με το λυχνάρι, να μαγειρεύεις στο πετρογκάζ και να μην μπορείς να δεις στην τηλεόραση τον Πρετεντέρη; Όχι; Πλήρωσε τότε.

Μόνο που υπάρχει ένα ζητηματάκι. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία, η βασική διάκριση ανάμεσα σε φόρους και τέλη είναι ότι οι μεν φόροι αποτελούν έσοδα της γενικής διακυβέρνησης και καλύπτουν οποιαδήποτε ανάγκη του κρατικού προϋπολογισμού, τα δε τέλη έχουν κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα: τα πληρώνουμε και η Διοίκηση μας οφείλει κάποια συγκεκριμένη (αν και όχι απαραίτητα άμεση) αντιπαροχή. Παράδειγμα, τα τέλη φωτισμού και καθαριότητας: εμείς τα πληρώνουμε (μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ) και οι Δήμοι που τα εισπράττουν (όταν τα εισπράττουν) φροντίζουν να αλλάζουν τις καμμένες λάμπες στους δρόμους και να μαζεύουν τα σκουπίδια. Μη γελάτε εκεί πίσω, λέμε τώρα τι προβλέπεται, όχι τι γίνεται στην πραγματικότητα. Το καινούργιο ψευδοτέλος στα ακίνητα, όμως, τι ανταποδοτικότητα έχει; Εδώ λοιπόν μπορούμε να θαυμάσουμε την ευλυγισία του Βενιζέλου (μεταφορικά μιλάω), ο οποίος, με μια αριστοτεχνική πιρουέτα διασχίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Πολιτική Μπουρδολογία από την Υψηλή Τέχνη. Θαυμάστε:

«Ο έμμεσα αλλά σαφώς ανταποδοτικός χαρακτήρας του μέτρου, καθώς επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.»

Με απλά λόγια: αν δεν πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, η χώρα θα βαρέσει κανόνι και τα σπίτια σας θα χάσουν την αξία τους. Πληρώστε κορόιδα.

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της νομικής επιστήμης που η ύπαρξη ενός Κράτους προβάλλεται ως ανταποδοτική υπηρεσία της Διοίκησης προς τους πολίτες, αντί για στοιχειώδη και πρωταρχική υποχρέωσή της, όπως είναι. Φυσικά, με τη λογική αυτή μπορεί να βαφτιστεί «τέλος» οποιοδήποτε χαράτσι και μπορεί να θεωρηθεί «ανταποδοτικότητα» το μπάλωμα οποιασδήποτε τρύπας του προϋπολογισμού, από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα. Εννοείται ότι η θεωρία αυτή είναι καινοφανής επινόηση του Βενιζέλου, δεν θα τη βρείτε σε κανένα σύγγραμμα φορολογικού δικαίου, και λογικά ο Φινοκαλιώτης και οι άλλοι καθηγητές των νομικών σχολών της χώρας θα πρέπει να έπαθαν αποπληξία διαβάζοντας την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών. Από την άλλη, βέβαια, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός μας, η μοναδική κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας (όπως η κυβέρνηση το αντιλαμβάνεται). Και φυσικά, η γενναία κυβέρνηση, που μάχεται με τα ορμητικά νερά του ποταμού Χάντσον, δεν θα επιτρέψει σε καμία νομική θεωρία και σε κανένα Σύνταγμα να σταθεί εμπόδιο στη σωτηρία της πατρίδος που κινδυνεύει.

Ο φίλος Θοδωρής με καλύπτει απόλυτα ώρες ώρες. Μεταφέρω δύο άρθρα back to back.

Είναι αδύνατον πλέον να παρακολουθήσω τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων δίχως η πίεσή μου να χτυπήσει κόκκινο όποτε ακούω, είτε από τους ίδιους τους τηλεδημοσιογραφίσκους είτε από τους -προσεκτικά επιλεγμένους- καλεσμένους τους, να γίνεται αναφορά στην «κοινοβουλευτική δημοκρατία». Σ’ αυτή την δημοκρατία, την οποία όλοι αυτοί κάνουν πως την σέβονται ως το πιο ιερό των ιερών αλλά που εγώ επιμένω να την αποκαλώ απλώς «δημοκρατία ΤΟΥΣ».

Η.όρος «κοινοβουλευτική δημοκρατία», λοιπόν, είναι απολύτως υποκριτικός, αφού δεν μιλάμε ούτε για κοινοβουλευτική (μιας κι οι βουλευτές δεν συν-σκέπτονται αλλά, απλώς, ψηφίζουν με όρους κομματικής νομιμοφροσύνης) ούτε  για δημοκρατία. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «κληρονομική κομματοκρατία», αλλά δεν θέλω τώρα να τον σχολιάσω. Θέλω μόνο να αναρωτηθώ για ποια δημοκρατία μιλάμε. Γι’ αυτήν όπου η δύναμη του λαού περιορίζεται μόνο στο να οδηγείται κάθε τέσσερα χρόνια στις κάλπες ίσα-ίσα για να επικυρώσει τις αποφάσεις που έχουν παρθεί ερήμην του; Και, μάλιστα, αυτός ο λαός οδηγείται στην κάλπη όντας ιδεολογικά χειραγωγημένος και διαρκώς υπό το κράτος εκβιασμών, μεθόδων πολιτικής τρομοκρατίας, εξαπάτησης, εξαγοράς συνειδήσεων, διαπαιδαγωγημένος από τα γεννοφάσκια του να βλέπει την επιφάνεια των πραγμάτων και κυρίως να θεωρεί φυσικό και αιώνιο το καθεστώς της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

Αυτή η παρωδία ονομάζεται δημοκρατία! Αλλά ποιά δημοκρατία καταργεί κάθε λαϊκό δικαίωμα στην εργασία, στην μόρφωση, στην αξιοπρεπή ζωή, στην υγεία, στην ασφάλεια των γηρατειών, στο καθαρό περιβάλλον; Ποιά δημοκρατία βγάζει όλες τις απεργίες παράνομες; Ποιά δημοκρατία διασύρει κάθε ταξική συλλογική διαμαρτυρία; Ποιά δημοκρατία στήνει «αγροτοδικεία» ή «μαθητοδικεία» ή «εργατοδικεία» όποτε ξεσηκώνονται αγρότες ή μαθητές ή εργάτες; Σε ποιά δημοκρατία η δικαιοσύνη συστρατεύεται με την εργοδοσία στον απηνή διωγμό της συνδικαλιστικής δράσης; Ποιά δημοκρατία εξευτελίζει και καταρρακώνει κάθε έννοια κοινωνικού κράτους; 

Η αστική «κοινοβουλευτική δημοκρατία» δείχνει έντονα την φθορά και την παρακμή της στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης. Η ανάμειξη βουλευτών και υπουργών σε διαφόρων ειδών σκάνδαλα, η λαϊκή διαπίστωση ότι οι «εκπρόσωποι του λαού» παίζουν παιχνίδια πίσω από τις πλάτες του, καθώς και η σαπίλα της εξαγοράς και της κερδοσκοπίας που κυριαρχεί σε πλήθος κρατικών υπηρεσιών, δικαιολογημένα επισύρουν την λαϊκή αγανάκτηση. Από την άλλη, η εξήγηση της καπιταλιστικής κρίσης όχι ως τέτοιας, αλλά ως αποτέλεσμα μη πραγματικών αιτιών (χρέη, μίζες, καταχρήσεις κ.ά.) οδηγεί στη διαμόρφωση απόψεων μιας ηθικιστικής απόρριψης του κοινοβουλίου, που εκφράζεται με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», συμπαρασύροντας κλέφτες και μη κλέφτες και βάζοντας αστούς και μη αστούς πολιτικούς στον ίδιο ντορβά.

Ας μείνουμε λίγο σ’ αυτούς τους τελευταίους, οι οποίοι, με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», θεωρούν ότι στη θέση των «κλεφτών» πρέπει να έρθουν οι τίμιοι για να ορθοποδήσει και ο λαός. Η συγκεκριμμένη καραμέλλα έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, αφού πιπιλίστηκε κατά κόρον από άτομα ευρύτερης αποδοχής (π.χ. Θεοδωράκης, Λαζόπουλος κλπ). Δεν θα αμφισβητήσω την ειλικρινή προαίρεση όλων αυτών αλλά είμαι πεπεισμένος ότι αυταπατώνται. Προφανώς, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι και ο πιο τίμιος και ηθικός αστός πολιτικός εφαρμόζει -έστω και άθελά του- την κεντρικά επιλεγμένη αντιλαϊκή πολιτική, είτε ανήκει σε κάποιο από τα αστικά κόμματα είτε εμφανίζεται ως ανεξάρτητος. Βλέπετε, ο κάθε αστός πολιτικός δεν μπορεί παρά να υπερασπίζεται την αστική του ιδεολογία. Αλλά αυτή ακριβώς η αστική ιδεολογία είναι που χαράσσει εκείνη την πολιτική η οποία εξυπηρετεί τα σχέδια τόσο της άρχουσας τάξης όσο και του κεφαλαίου.

Πόσο αληθινά λόγια. Και μάλιστα από ανθρώπους που (πιθανότατα) δεν ζουν καν στην Ελλάδα.

«Σας παρακολουθούμε να γκρεμίζετε και το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας στη χώρα σας. Σας παρακoλουθούμε να υπογράφετε εξωφρενικά συμφωνητικά με το ΔΝΤ και να ξεπουλάτε τις ψυχές του λαούς σας για να ικανοποιείται τη χώρα σας», ακούγεται και συνεχίσει:

«Αποτύχατε πλήρως να προστατέψετε τα συμφέροντα των πολιτών σας ενάντια σε μια τερατώδη οικονομία που είναι αέρας και δίνει πλούτο στους πλουσίους», προσθέτει.

Η ομάδα Anonymous προειδοποιεί τις υπηρεσίες της χώρας μας πως πλέον είναι ο επόμενος στόχος.

«Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος στον πόλεμό μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας», καταλήγει το βίντεο.