Ταγματαλήτες και ζήτω το έθνος

23 Φεβρουαρίου, 2020 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ταγματαλήτες και ζήτω το έθνος § permalink

“Γράφουν στὴν πλάκα τῶν τουφεκισμένων ἀπὸ τοὺς Γερμανούς: “Καλὰ σᾶς κάναν!” (Κ.Βάρναλης): Σαν σήμερα, 21/2/1945, αρχίζει η δίκη-παρωδία των δοσίλογων, μια απο τις πιο σημαντικές δίκες της Ελληνικής ιστορίας, που αποτύπωσε τον ρόλο ολόκληρης της αστικής τάξης και των μηχανισμών της, που κυβερνούν την χώρα μέχρι σήμερα. Για αυτό γίνεται προσπάθεια να σβηστεί απο την ιστορική μνήμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το δικαστήριο απαγόρευσε απο την αρχή την δημοσίευση των επίσημων πρακτικών, με το “επιχείρημα” της προστασίας..κρατικών μυστικών. Με το ίδιο επιχείρημα διατάχθηκε η καταστροφή των πρακτικών, έξι μήνες μετά την δίκη. Διασωθέντα αντίγραφα δεν υπάρχουν και οι μόνες πηγές είναι οι εφημερίδες της εποχής. Η δίκη-παρωδία των δοσίλογων έγινε όταν άρχιζε η Λευκή Τρομοκρατία μετά την Βάρκιζα, ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και υπήρχε πολύ έντονο το αίτημα της τιμωρίας των δοσίλογων και η αγανάκτηση για την ατιμωρησία τους. Σε αυτές τις συνθήκες, η Ελληνική αστική τάξη και οι μηχανισμοί της έστησαν μια δίκη-παρωδία για να κλείσουν μια για πάντα-και γρήγορα-το ζήτημα των δοσίλογων, των οποίων η ένταξη στον κρατικό μηχανισμό είχε ξεκινήσει αμέσως μετά την απελευθέρωση και ιδιαίτερα στον Δεκέμβρη του 1944. Η δίκη ξεκίνησε 21 Φεβρουαρίου 1945 και ολοκληρώθηκε 31 Μαΐου 1945. Στο εδώλιο βρίσκονταν ορισμένοι από τους υπεύθυνους-είτε άμεσα, είτε έμμεσα -για τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην νεότερη Ελληνική ιστορία που έγιναν, μαζί με τους ναζί, σε όλη την χώρα την περίοδο της κατοχής. Μαζικές εκτελέσεις, δολοφονίες, ολοκαυτώματα, αρπαγή περιουσιών, ληστεία τροφίμων, οικονομικά σκάνδαλα, βασανισμούς, συνεργασία με την Βέρμαχτ και την Γκεστάπο κ.α. Από τους τριάντα τρεις κατηγορούμενους, παρουσιάστηκαν τελικά οι είκοσι πέντε. Από τους οκτώ που δεν παρουσιάστηκαν, ο Γ.Μπάκος και ο Γ.Πειρουνάκης είχαν εκτελεστεί απο τον ΕΛΑΣ , ενώ έξι θα δικάζονταν ερήμην (Λογοθετόπουλος, Τσιρονίκος, Ταβουλάρης, Γκοτζαμάνης είχαν διαφύγει στο Τρίτο Ράιχ, ενώ ο Δ.Διαλέτης και ο Ι.Πασσαδάκης, κρατήθηκαν μακριά απο την Αθήνα). Όλο το διάστημα πριν την δίκη, με την ανοχή των κρατικών μηχανισμών, οι δοσίλογοι προκαλούσαν και απειλούσαν. Με το ΕΑΜ να διώκεται, η αίθουσα γέμισε από “εθνικόφρονες” που, με την ανοχή/κάλυψη της αστυνομίας έκαναν παρεμβάσεις και φασαρία, διέκοπταν την έδρα κ.α. Μαζί με τους δοσίλογους αυτούς υπήρχαν και εκατοντάδες συνεργάτες τους που εμφανίστηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, ενώ οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν μόνο 25 (δείγμα και της βιασύνης για να κλείσει η δίκη). Όμως δεν ήταν μόνο θέμα αριθμού. Απο τους μάρτυρες κατηγορίας πολλοί μετατράπηκαν σε υπερασπιστές των δοσίλογων. Αυτό δεν ήταν τυχαίο: Μέσα στους μάρτυρες”κατηγορίας” που είχε καλέσει το δικαστήριο ήταν οκτώ υψηλόβαθμοι υπάλληλοι των βασικών υπουργείων, επτά πολιτικοί, υπουργοί και πρωθυπουργοί του μεσοπολέμου, τέσσερις ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού,τρεις δημοσιογράφοι αντικομουνιστικών αντιστασιακών εντύπων,δύο καθηγητές πανεπιστημίου και δύο διευθυντές ελληνικών τραπεζών. Δηλαδή με εξαίρεση τους αντικομουνιστές δημοσιογράφους, το δικαστήριο απέκλεισε από την αρχή όλους όσους είχαν αγωνιστεί-στην πράξη-ενάντια στους κατακτητές και τους δοσίλογους συνεργάτες τους και κάλεσε αποκλειστικά μάρτυρες που ανήκαν στις πολιτικές/δημοσιογραφικές ελίτ η ήταν υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας που ανήκε στο ΕΑΜ ήταν ο Μιχάλης Κύρκος (είχε κληθεί με την ιδιότητα του διευθυντή της εφημερίδας “Μάχη”), ο οποίος συμβόλιζε και την “συνέχεια του κράτους”, αφού ήταν βουλευτής, διαδοχικά, και των δύο βασικών αστικών κομμάτων (Φιλελεύθερων/Λαϊκών) κατά τον μεσοπόλεμο. Στην δίκη-παρωδία οι αρχιδοσίλογοι είχαν 100(!) δικηγόρους και μεγάλα “ονόματα” (Βαρβιτσιώτης, Μπαμπάκος,Τσουκαλάς κλπ). Το Κολωνάκι, φωλιά δοσιλογισμού στην κατοχή, έβλεπε στο πρόσωπο των κατηγορουμένων να δικάζεται η αφρόκρεμα της “καλής κοινωνίας”. Μόλις ξεκίνησε η δίκη και μπήκαν οι αρχιπροδότες και αρχιδολοφόνοι στην αίθουσα, περικυκλώθηκαν απο τους “άριστους” δικηγόρους που άρχισαν τις υποκλίσεις και τα “κύριε πρόεδρε” και “κύριε υπουργέ”. Και οι αστυνομικοί που υποτίθεται ότι φρουρούσαν τον αρχιδοσίλογο Ράλλη συμπεριφέρονταν σαν επίσημη συνοδεία του και τον αποκαλούσαν τον “κύριο πρόεδρο”. Δεν πρόλαβε να ξεκινήσει η διαδικασία και οι δικηγόροι των δοσίλογων αρχίζουν μια προκλητική επίθεση με επιχειρήματα πχ ότι οι δοσίλογοι είναι πολιτικοί άνδρες… πρώτου μεγέθους και δεν μπορούν να δικαστούν απο αυτό το δικαστήριο (Κουλουμβάκης) η ότι οι “οι πολιτικοί τιμήσαντες(!)” την Ελλάδα, σύρονται να δικαστούν μπροστά σε δικαστήριο αυθαίρετο (Μειμαράκης). Οι υφιστάμενοι του Χίτλερ και οι συνεργάτες της Γκεστάπο έκαναν μαθήματα “νομιμότητας”. Το δικαστήριο απέρριψε την ένσταση, όμως υποσχέθηκε στους δοσίλογους ότι επειδή η Συντακτική Πράξη με την οποία γίνεται η δίκη είναι κάτω απο την αίρεση της Εθνοσυνέλευσης που θα συγκληθεί, δεν θα τους επιβάλλει την ποινή του θανάτου, η αν την επιβάλλει θα τους εξασφαλίσει την μη εκτέλεση της! Δηλαδή πριν αρχίσει αρχίσει η δίκη οι δικαστές έδωσαν εγγυήσεις στους δοσίλογους. Ξεσηκώθηκε σάλος σε όλο τον δημοκρατικό τύπο. Μάταια. Οι εγκληματίες δοσίλογοι πανηγύριζαν. Ο Ι.Ράλλης έλεγε “Εξησφαλίσθη ότι θα ζήσω αιωνίως. Έχω κάμει σύμβασιν με τον διάβολον”. Μόλις ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία, φάνηκε ακόμα περισσότερο το σαθρό πλαίσιο της δίκης. Οι μάρτυρες κατηγορίας τόνισαν την σημασία των καταστροφών και έκαναν απολογισμούς αλλά, μαζί με την έδρα, αποσύνδεσαν τις μαρτυρίες τους από κάθε κίνητρο η διαδικασία που οδήγησαν στα εγκλήματα και-κυρίως-έσβησαν κάθε πολιτική η άλλη ταυτότητα των θυμάτων. Οι 50.000 δολοφονημένοι Έλληνες Εβραίοι της Θεσσαλονίκης εξαφανίστηκαν απο την δίκη.Ο μοναδικός εκπρόσωπος των αναπήρων πολέμου του 40, που είχαν σφαγιαστεί από τον Ράλλη και τα Τάγματα Ασφαλείας, με την βοήθεια της Γκεστάπο, επειδή ήταν στο ΕΑΜ και την αντίσταση, ήταν και αυτός επιλογή της”συνέχειας του κράτους”. Έτσι οι εκτελεσμένοι ανάπηροι παρουσιάστηκαν ως “εθνομάρτυρες”,σε μια προσπάθεια του αστικού κράτους-που τώρα ξέπλενε τους δολοφόνους-να οικειοποιηθεί τα μαρτύρια των ανάπηρων ηρώων του 40. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί κάθε σύνδεση των εγκλημάτων με το σύστημα εξουσίας και, τελικά, να γίνουν οι καταστροφές ένας κατάλογος με τον οποίο η Ελληνική αστική τάξη θα πήγαινε στα διεθνή φόρα της μεταπολεμικής “δημοκρατίας”. Επιπλέον, πολλοί μάρτυρες κατηγορίας, στελέχη του κρατικού μηχανισμού, είχαν διατελέσει υφισταμένοι των δοσίλογων(στην ουσία συνεργάτες τους) και έτσι άρχισαν να προβάλλουν..ελαφρυντικά για τους κατηγορούμενους. Άρχισαν τα θετικά σχόλια για την..ηθική ακεραιότητα των συνεργατών των ναζί, διαβεβαιώσεις ότι έκαναν ότι μπορούσαν για να βοηθήσουν(!) τον λαό, δηλώσεις ότι και οι ίδιοι στην θέση τους θα έκαναν τα ίδια αφού οι Γερμανοί δεν άφηναν άλλα περιθώρια κ.α. Μέσα στην αίθουσα,πολλοί μάρτυρες “κατηγορίας” εκτελούσαν τα αμέτρητα θύματα του φασισμού ξανά και ξανά.Αυτό έγινε ξεκάθαρο όταν η διαδικασία έφτασε στα Τάγματα Ασφαλείας. Εκεί, οι ηγέτες του αστικού “δημοκρατικού κόσμου”, δήθεν μάρτυρες “κατηγορίας”, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν ότι η τελευταία κατοχική κυβέρνηση είχε θέσει τα Τάγματα Ασφαλείας στην υπηρεσία των κατακτητών! Όταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου είπε στον ιστορικό ηγέτη των Φιλελεύθερων Θεμιστοκλή Σοφούλη ότι “τα τάγματα ετέθησαν όμως υπό την υπηρεσία των Γερμανών” ο Σοφούλης απάντησε “δεν το γνωρίζω”(!) και ότι ο Ράλλης “δεν είχε…δόλια πρόθεσιν”. Τα ίδια είπαν όλοι οι δήθεν “δημοκράτες” ηγέτες. Την πιο βρώμικη δουλειά την έκανε-ξανά-ο “γέρος της τρομοκρατίας” Γ.Παπανδρέου ο οποίος κατέθεσε στο δικαστήριο ότι τα Τάγματα Ασφαλείας συγκροτήθηκαν το τρίτο έτος της κατοχής “οπότε ψυχολογικώς κατέστησεν ευχερές η προηγηθείσα τρομοκρατία του κομμουνιστικού κόμματος”. Ο Θεμιστοκλής Τσάτσος, υπουργός του Παπανδρέου είπε ότι “δεν φρονώ ότι τα τάγματα ασφαλείας έγιναν δια να ωφελήσουν τους Γερμανούς”. Ένας άλλος μάρτυρας “κατηγορίας”, ο αντισυνταγματάρχης Καλφαρέντζος αντί να λέει για τους δοσίλογους έλεγε “δεν πιστεύω ότι το ΕΑΜ είναι οργάνωση εθνική..ανατίναξε ένα γεφύρι και μετά πήγαιναν οι Γερμανοί και σκοτώναν κόσμο”. Ο Π.Κανελλόπουλος έλεγε ότι ο Ράλλης “δεν είναι κουίσλιγκ” γιατί δεν γνωρίζει να υπήρξε..προσυννενόηση με τους ναζί για να αναλάβει την κυβέρνηση. Μετά από την ανοιχτή υπεράσπιση των δοσίλογων από όλα τα “δημοκρατικά” αστικά κόμματα (δεξιούς, κεντρώους, φιλελεύθερους κ.α) δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι έγινε με τους μάρτυρες υπεράσπισης. Βλέποντας πως πήγαινε η δίκη-παρωδία, οι δοσίλογοι αποφάσισαν να διεκδικήσουν και αυτοί θέση στο..αγωνιζόμενο έθνος. Τα μεγαλύτερα χτυπήματα τα δέχτηκαν οι αστικές αντιστασιακές οργανώσεις, που το αστικό κράτος προσπαθούσε να τις αναβαθμίσει απέναντι στο ΕΑΜ. Οι μάρτυρες υπεράσπισης άρχισαν να καταθέτουν στοιχεία για τον ΕΔΕΣ, την ΠΕΑΝ, την “Χ” και την σχέση και την συνεργία τους με τις δοσιλογικές κυβερνήσεις. Από αυτό το σκηνικό δεν εξαιρέθηκε ούτε ο δήθεν “εθνικός” στρατός. Ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος, επικεφαλής της “Γ Ορεινής Ταξιαρχίας” που ήταν η ελληνική δύναμη στο πλευρό των συμμάχων, υπερασπίστηκε ανοιχτά τον προδότη δοσίλογο Τσολάκογλου ως..εθνικό ήρωα. Όταν ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου κατήγγειλε ως δοσίλογους τους μάρτυρες που είχαν καταθέσει για τον ΕΔΕΣ και ζήτησε να καταθέσει στην δίκη, διέρρευσε μια επιστολή του-τότε Πρωθυπουργού-Πλαστήρα, γραμμένη το 1941, με την οποία έλεγε ότι προσπαθούσε να διαπραγματευτεί με τους ναζί τις παραμονές της γερμανικής εισβολής μέσω του”προσωπικού του φίλου” Κ.Πυρομάγλου. Η κυβέρνηση Πλαστήρα παραιτήθηκε δύο μέρες μετά. Όταν έφτασε η ώρα των απολογιών, οι εγκληματίες δοσίλογοι άρχισαν να προβάλλουν τον..πατριωτισμό τους, τα τεχνάσματα και τις..αντιστάσεις που οργάνωσαν απέναντι στους κατακτητές. Ο Ράλλης, σε μια αίθουσα γεμάτη με ταγματασφαλίτες και υποστηρικτές του, επανέλαβε το “εθνικό” κάλεσμα για τον “αντικομμουνιστικό” αγώνα και είπε στους δικαστές ότι χρωστούσαν την ζωή τους στην κυβέρνηση και τον ίδιο προσωπικά. Η σκηνοθετημένη κωμωδία έκλεισε με την ανακοίνωση της απόφασης. Από τους παρόντες, σε θάνατο καταδικάστηκε μόνο ο Τσολάκογλου. Η ποινή δεν εκτελέστηκε, όπως είχε υποσχεθεί το δικαστήριο πριν αρχίσει η δίκη. Οι άλλοι δύο δοσίλογοι Πρωθυπουργοί καταδικάστηκαν σε ισόβια, όμως ούτε και εκεί εκτελέστηκαν οι ποινές. Ο Ράλλης πέθανε εκτός φυλακής το 1946, ενώ ακόμα και αυτοί που καταδικάστηκαν ερήμην και την ώρα της δίκης είχαν διαφύγει στο Τρίτο Ράιχ καταδικάστηκαν σε ισόβια αλλά αργότερα πήραν χάρη η αμνηστεύτηκαν (ο ναζιστής Λογοθετόπουλος, ο Τσιρονίκος, ο Γκοτζαμάνης). Ο Ταβουλάρης πέθανε στην Αυστρία το 1945. Σε ισόβια καταδικάστηκαν ο Πασαδάκης και ο Καραμάνος και οι άλλοι σε μικρότερες ποινές. Ορισμένοι όπως πχ ο Λούβαρης όχι απλά αμνηστεύθηκαν αλλά απέκτησαν ξανά αξιώματα(ο Λούβαρης αμνηστεύθηκε το 1951 και πήρε ακαδημαϊκή έδρα το 1959).Η γυναίκα του Ράλλη μετά τον θάνατο του έπαιρνε “σύνταξη Πρωθυπουργού”. Δεξιοί, φιλελεύθεροι, κεντρώοι, δικαστές, διανοούμενοι, κρατικοί λειτουργοί, στρατιωτικοί κ.α οργάνωσαν την δίκη-παρωδία που όχι μόνο ξέπλυνε τα εγκλήματα του παρελθόντος αλλά έδωσε και το σήμα για τα εγκλήματα του μέλλοντος. Παρόμοιες αποφάσεις ακολούθησαν και σε επόμενα δικαστήρια για δοσίλογους. Η απόφαση έσβησε και τις τελευταίες αναστολές για τους ταγματασφαλίτες, τους φασίστες και τους εγκληματίες της κατοχής που όρμηξαν πάνω στον λαό και όσους είχαν αντισταθεί στους ναζί. Οι δολοφονημένοι από τους ναζί και τους συνεργάτες τους, τα κατεστραμμένα χωριά,δεν βρήκαν ποτέ δικαιοσύνη.Το Ελληνικό κράτος σταμάτησε και τις διώξεις των ίδιων των ναζί το 1959,με νόμο του Καραμανλή. Στην Ελλάδα και αλλού ο δοσιλογισμός και ο ηττημένος φασισμός διασώθηκαν από το αστικό σύστημα για να χρησιμοποιηθούν ενάντια στους λαούς.

Πηγές:

Λευτέρης Αποστόλου, “Η παρωδία της δίκης των δοσίλογων και η αυτοκαταδίκη της δεξιάς.”, εκδ “ο Ρήγας”, 1945

Νίκος Καρκάνης, “Οι δοσίλογοι της κατοχής/δίκες παρωδία”, εκδ Σύγχρονη Εποχή, 1985

Δημήτρης Κουσουρής, “Οι δίκες των δοσίλογων 1945-1949”, εκδ Πόλις, 2014

Φριδερεικη αυτή η η φρικη

6 Φεβρουαρίου, 2020 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φριδερεικη αυτή η η φρικη § permalink

“Φιλοφασίστρια, διεφθαρμένη, κομμένη και ραμμένη περισσότερο για το ρόλο του υπουργού της Αστυνομίας”: Σαν σήμερα, 6/2/1981, πεθαίνει η βασίλισσα Φρειδερίκη “Φρίκη” Γλύξμπουργκ, πρώην ταγματάρχης της νεολαίας του Χίτλερ. Πρωταγωνίστησε στις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Γεννήθηκε το 1917. Ήρθε στην παλατιανή ζούγκλα, το 1938, από τη χιτλερική Γερμανία. Εγγονή του Κάιζερ Γουλιέλμου εξελίχτηκε σε στέλεχος της χιτλερικής νεολαίας. Μετά τον γάμο της με τον Παύλο, φρόντισε αμέσως να εμφανιστεί με τη στολή της φασιστικής ΕΟΝ. Χωρίς να κρύβει τις συμπάθειές της για την άκρα δεξιά, ή ακόμη και τους ναζί, διεξάγει μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας μια άγρια πάλη ενάντια στο λαϊκό κίνημα που προήλθε από το κίνημα αντίστασης ενάντια στη χιτλερική κατοχή.Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, 1946-49, διατρέχει όλη την Ελλάδα, ενθαρρύνοντας “την πάλη ενάντια στον κομμουνισμό”. Εκατοντάδες χιλιάδες “αιτήσεις χάριτος” από μανάδες 16χρονων και 20χρονων παλικαριών, προς το Παλάτι, προς την ίδια τη Φρειδερίκη, πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων. Ήταν υπεύθυνη για τις εκτελέσεις αγωνιστών και κομμουνιστών την περίοδο του Εμφυλίου και μετά. Όλες οι εκτελέσεις φέρουν την υπογραφή της. Στο όνομα της δήθεν “σωτηρίας” των “ανταρτόπληκτων” περιοχών, απόσπασε τα παιδιά από τους γονείς και τα έκλεισε για υποχρεωτική “αναμόρφωση” σε στρατόπεδα. Για τα νήπια και τα μωρά, οι μηχανισμοί της Φρίκης είχαν επιφυλάξει άλλη μοίρα. Τα πρόσφεραν (πούλησαν) στο διεθνές εμπόριο “υιοθεσίας”.  Χώρος υποδοχής των “συμμοριτόπληκτων” παιδιών ήταν οι ΗΠΑ και άλλες χώρες του δυτικού “πολιτισμού”. Εκεί, μέσω του υπερωκεανίου “Φρειδερίκη” και με την εποπτεία του Ελληνοαμερικανού Σ. (Σπανός θαμώνας του παλατιού και πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ τη δεκαετία του ’50), περίπου 15.000 “παιδιά – εμπορεύματα”, παραδόθηκαν για υιοθεσία, έναντι 4.000 δολαρίων το κεφάλι! Όσο για τους γονείς τους, όταν μετεμφυλιακά αναζητούσαν τα παιδιά που είχε αρπάξει το παιδομάζωμα της Φρειδερίκης, εισέπρατταν την απάντηση ότι πέθαναν.Η εφαρμογή υποχρεωτικών “εράνων”, απέφερε τεράστια ποσά στα “βασιλικά” ταμεία. Ποσά, που κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει πού πάνε και για ποιον. Έρανος Βασιλίσσης, Βασιλικής Πρόνοιας, Φανέλας Στρατιώτου, Βορείου Ελλάδος. Η Βασιλική Πρόνοια επιβάρυνε με χαράτσι τα εισιτήρια των θεάτρων και κινηματογράφων. Περιβόητη η εισφορά Φρειδερίκης στις αγορές αυτοκινήτων. Οι εργοδότες επίσης για πολλά χρόνια μετά τον εμφύλιο, έβαζαν χρηματικές ποινές στους εργαζόμενους, ανακοινώνοντας ότι τα ποσά θα προσφερθούν στον “Έρανο της Βασιλίσσης”. Ένας πακτωλός κλεμμένος από το λαό. Η πιο κυνική ήταν η επίσκεψή της στο Μακρονήσι το 1949. Συνοδευόμενη από τον Παύλο και τον βαν Φλιτ απόλαυσε τη υποδοχή που της επιφύλαξαν οι σακάτηδες “ανανήψαντες” και οι βασανιστές. Την πήραν στους ώμους και την περιέφεραν κραυγάζοντας “είσαι η μάνα μας”. Όταν η “μάνα” έφυγε, οι βασανιστές έπεσαν πάλι με μανία στις χιλιάδες που δεν πήραν μέρος στην υποδοχή, γιατί δεν είχαν “ανανήψει”. Στην μετεμφυλιακή περίοδο η Φρειδερίκη είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντικομμουνιστική τρομοκρατία του (παρα) κράτους της “εθνικοφροσύνης”, σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το 1950, χρησιμοποιώντας “ειδικό Αμερικανό διαγγελέα” που προμήθευσε η CIA, επανειλημμένα έστειλε εμπιστευτικά μηνύματα στην Ουάσιγκτον, για να πείσει την αμερικανική κυβέρνηση να “είναι σκληρή” και ν’ αρχίσει “αμέσως” τις επιθέσεις εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης απο την Ελλάδα. “Δεν θα ήταν καλή ιδέα ν’ αρχίσετε αμέσως επίθεση σε άλλο μέτωπο; Η Ελλάδα θα μπορούσε να ήταν αυτό το μέτωπο” “η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μόνο για δράση οπισθοφυλακής. Πρέπει να αναπτυχθεί σε χώρο εξορμήσεως.” “Δεν θα  με απαλλάξει κανείς από αυτόν;”είχε πει για τον Λαμπράκη, λίγο πριν την δολοφονία του (Απρίλιος 1963). Η πολιτική της ευνόησε την κατάληψη της εξουσίας απο την χούντα το 1967.Το Δεκέμβρη του 1967 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία. Η “Φιλοφασίστρια, διεφθαρμένη, κομμένη και ραμμένη περισσότερο για το ρόλο του υπουργού της Αστυνομίας” (όπως έγραφε Ιταλική εφημερίδα με αφορμή τον θάνατο της) Φρειδερίκη πέθανε το 1981. Το σύστημα και η τάξη που εκπροσωπούσε, σε Ελλάδα και εξωτερικό, συνεχίζουν την δράση τους, με άλλες μορφές, μέχρι σήμερα.

Μερικές σκέψεις για τον καζινοκαπιταλισμό και τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών.

26 Οκτωβρίου, 2016 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μερικές σκέψεις για τον καζινοκαπιταλισμό και τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών. § permalink

Η αρχική ιδέα της οικονομικής ανάπτυξης στο καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στο τραπεζικό σύστημα είναι μέσω της δανειοδότησης, η οποία δημιουργεί χρήμα σε μία αγορά ανάλογα με τις ανάγκες και τις αντοχές της. Κοινώς, πας στην τράπεζα, ζητάς ένα δάνειο, ο τραπεζίτης κρίνει ανάλογα με την περίπτωση αν θα στο δώσει ή όχι (σύμφωνα με την οικονομική πολιτική και κατάσταση της στιγμής εκείνης καθώς και την δική σου κατάσταση), και κατόπιν δημιουργεί τα χρήματα που ζήτησες από αέρα κοπανιστό (κοινώς τα εμφανίζει στον λογαριασμό σου με το μαγικό του ραβδί). Εκεί λοιπόν εσύ πας, τα παίρνεις, τα χαλάς για να καλύψεις την ανάγκη που είχες (να αγοράσεις ένα σπίτι, να χρηματοδοτήσεις το μαγαζί σου κτλ), μετά τα χρήματα αυτά αρχίζουν και κινούνται μέσα στην αγορά δημιουργώντας υπηρεσίες, προϊόντα, ιδέες, έρευνα κτλ και στο τέλος επιστρέφουν πάλι στην τράπεζα με τον ανάλογο τόκο. Κάπου στην διαδρομή φυσικά, το κράτος φορολογεί ένα μέρος τους ώστε να χρηματοδοτήσει τις υπηρεσίες και τις υποδομές του προς κοινό όφελος όλων.
Ως εδώ καλά.
Η δουλειά για την οποία πληρώνονται λοιπόν οι τραπεζίτες (και πληρώνονται καλά) είναι να ρυθμίζουν την έκδοση των δανείων με τέτοιο τρόπο ώστε η δανειοδότηση και κατ’επέκταση η εισαγωγή κεφαλαίων στην αγορά και στην κοινωνία ευρύτερα, να γίνεται με ένα τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η τραπεζική σταθερότητα (εδώ να πω ότι οι τράπεζες δεν είναι σουβλατζίδικα, δεν μπορεί ο καθένας να ανοίξει μία όποτε θέλει και διέπονται από πολύ συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας μιας και πρόκειται για το βασικό εργαλείο από το οποίο αρχίζει και τελειώνει μία οικονομία), η οικονομία της κοινωνίας και κατ’επέκταση της χώρας.
Έλα όμως που η ανωμαλία αυτού του συστήματος έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι οι τράπεζες είναι τόσο σημαντικές για τη λειτουργία αυτού του συστήματος και οι τραπεζίτες το γνωρίζουν πολύ καλά. Πάρα πολλοί από αυτούς λοιπόν, αποφασίζουν πολύ εύκολα και ωραία ότι η ευστάθεια του συστήματος δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα μιας και έχουν μία μοναδική ευκαιρία να πάρουν μερικά γιώτ και ιδιωτικά τζετ όσο βρίσκονται σε αυτή τη θέση εις υγείας των κορόιδων. Και εξηγούμαι: αποφασίζουν να δημιουργήσουν προϊόντα και δάνεια τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ πίσω αλλά έχουν πολύ όμορφες προμήθειες για τους ίδιους. Είναι τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια, ή αλλιώς δάνεια στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔούλα και στους λοιπούς φίλους. Μιας και τα λεφτά εμφανίζονται από το πουθενά ούτως ή άλλως, αυτές οι προμήθειες είναι ιδιαίτερα δελεαστικές και φυσικά βολεύονται και οι διαπλεκόμενοι φίλοι μας. Μέσω παραγώγων προϊόντων φυσικά, τα τοξικά αυτά “προϊόντα” διαχέονται εν ριπή οφθαλμού και σε άλλα τραπεζικά συστήματα, αλλά και ασφαλιστικά ταμεία κτλ σπασμένα σε εκατοντάδες κομμάτια και πακεταρισμένα με όμορφη κορδελίτσα. Η πρακτική αυτή διασφαλίζει το επόμενο στάδιο ως ένα σημείο υπέρ των τραπεζιτών φυσικά.
Τα τοξικά προϊόντα είναι φυσικά εγκληματικά απέναντι σε κοινωνίες ολόκληρες, όπως περίτρανα αποδείχτηκε (και) με την τελευταία κρίση το 2008. Τεράστιο ποσοστό των προϊόντων αυτών έσκασαν όταν φάνηκε ότι δίδονταν χωρίς κανένα έλεγχο και μοναδικό κριτήριο τις τεράστιες προμήθειες που έδιναν οι τραπεζίτες στον εαυτό τους στον στεγαστικό τομέα στις ΗΠΑ.
Όταν λοιπόν τα προϊόντα αυτά, ως καλές ωρολογιακές βόμβες, σκάνε, η ευστάθεια του τραπεζικού τομέα (και αλυσιδωτά όπως έγραψα παραπάνω κοινωνιών ολόκληρων) βρισκόμαστε σε μία κατάσταση όπου απαιτείται πολιτική επιλογή ανάμεσα σε 2 επιλογές:
α) Η κυβέρνηση ρίχνει όσα λεφτά χρειάζονται (από λεφτά των φορολογουμένων φυσικά) στις τράπεζες για τις σώσει από την κατάρρευση, μιας και βρίσκεται με το μαχαίρι στο λαιμό αφού η κατάρρευση θα σημαίνει και αντίστοιχη κατάρρευση άλλων τραπεζών που έχουν στα χέρια τους τα παράγωγα “προϊόντα” των πρώτων, ασφαλιστικών ταμείων που είχαν την φαεινή ιδέα να επενδύσουν σε παράγωγα “προϊόντα” των πρώτων με τα λεφτά των ασφαλισμένων κτλ Όπως είναι φυσικό, όλοι αυτοί πιέζουν κατάφωρα την κυβέρνηση να “σώσει” τις εν λόγω τράπεζες για να σωθούν οι ίδιοι.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό έγινε με τη μορφή bail-out, δηλαδή εκατοντάδες εκατομμύρια πήγαν για να αγοραστούν ουσιαστικά τα τοξικά προϊόντα που είχαν στα χέρια τους οι ξένες τράπεζες και φυσικά στα ταμεία των ελληνικών τραπεζών για να μην κλείσουν. Και φυσικά επειδή τα λεφτά αυτά δεν τα είχαμε, τα δανειστήκαμε και ακόμα τα δανειζόμαστε εις το όνομα του ελληνικού λαού ο οποίος άμεσα δεν είδε δεκάρα τσακιστή από τίποτα από αυτά αλλά θα κληθεί να τα πληρώνει στον αιώνα των αιώνων αμήν. Σε άλλες περιπτώσεις, κομμάτι των χρημάτων αυτών πάρθηκε κατευθείαν από τους λογαριασμούς των καταθετών στις εν λόγω τράπεζες (bail-in) ως ένα σημείο, όπως στην Κύπρο. Στο σημείο αυτό λοιπόν, οι τραπεζίτες που δημιούργησαν όλη αυτή την κατάσταση είναι home-free και γελάνε στην υγειά μας από το νέο τους κότερο ενώ η τελική κατάσταση είναι ο γνωστός αέναος κύκλος φτωχοποίησης, brain drain, υπερφορολόγησης και γενικής καταστροφής της οικονομίας χωρίς κανένα φως στο τέλος του τούνελ.
β) Αποδίδουμε δικαιοσύνη, μην υποκύπτοντας στον εκβιασμό αυτών που έχουν να χάσουν πολλά και δεν κάνουμε ως κυβέρνηση τίποτα, στο πνεύμα του μη κρατικού παρεμβατισμού που τόσο αγαπούν οι νεοφιλελέδες. Αυτό έχει ως συνέπεια οι τράπεζες να καταρρεύσουν, να αποδοθούν ποινικές ευθύνες στους υπεύθυνους αυτής της ιστορίας που για το προσωπικό τους όφελος κατέστρεψαν ολόκληρο το σύστημα και φυσικά όλοι όσοι έχουν στα χέρια τους τοξικά προϊόντα, περαστικά. Στην περίπτωση φυσικά ασφαλιστικών ταμείων, υπάρχουν και εκεί συγκεκριμένοι υπεύθυνοι που επέλεξαν τοξικά προϊόντα για τις επενδύσεις των ταμείων (για κάποιο περίεργο λόγο που σίγουρα δεν έχει σχέση με την φοβερή προοπτική τους) οι οποίοι σιγά σιγά επίσης μπορούν να πάνε μία βόλτα από την μπουζού. Η επιλογή αυτή έχει αρκετά δυσάρεστες βραχυπρόθεσμες συνέπειες (συνήθως 1-2 χρόνια) αλλά στην πορεία δεν καταστρέφει από τα θεμέλια της την πραγματική οικονομία και έχει τεράστιες δυνατότητες ανάκαμψης σε μικρό χρονικό διάστημα. Παράδειγμα εφαρμογής αυτής της επιλογής είναι η Ισλανδία, η οποία παρόλες τις ασφυκτικές πιέσεις ξένων τραπεζικών κυρίως συμφερόντων (κυρίως Αγγλικών) δεν έκανε καμία παρέμβαση όταν έσκασε το τραπεζικό της σύστημα, απέδωσε ποινικές ευθύνες στους υπαίτιους (http://www.bloomberg.com/news/features/2016-03-31/welcome-to-iceland-where-bad-bankers-go-to-prison) και είδε την ανεργίας της να αυξάνεται από το 3% στο 9% και μετά πίσω στο 3%, να έχει ύφεση 2 χρόνων και φυσικά να είναι τώρα σε μία κατάσταση όπου οι τραπεζίτες που έχουν μείνει πίσω να είναι χεσμένοι και πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις τους.
Σεντόνι σήμερα, αλλά το tl;dr είναι απλό: η οικονομία δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών που πάντα υπάρχουν. TINA is a lie.

Καλό φθινόπωρο

5 Σεπτεμβρίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καλό φθινόπωρο § permalink

Άντε, το καλοκαιράκι τελείωσε, τα κεφάλια μέσα. Το ξέρω ότι σας έλειψα, αλλά από εδώ και πέρα λέω να επανέλθω.

Μαζί με την Ελληνοφρένεια φυσικά:)

Καλη χρονιά

13 Ιανουαρίου, 2010 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καλη χρονιά § permalink

Είπα καλή χρονιά σε όλους; Δεν είπα! Καλή χρονιά λοιπόν!

Γουστάρω τον ISP μου

4 Δεκεμβρίου, 2009 § 1 comment § permalink

Εντάξει. Το ομολογώ. Γουστάρω τον ISP μου. Μπορεί να αγόρασα το πιο ακριβό πακέτο που έχει και να σκάω λίγα παραπάνω, αλλά ερχόμενος από την Ελλάδα και τις περιπέτειες που είχα εκεί όταν είχα έρθει σχεδόν στα χέρια με 2-3 ISP (κυρίως την Tellas) για το τι σημαίνει παροχή υπηρεσίας και αξιοπιστία, είμαι υπερ-ευχαριστημένος. Πληρώνω 25mbit D/L και 2.5ΜΒ U/L. Και να τι παίρνω:

Και στα δικά σας!

Συναντώντας τον Stephen Hawking

16 Σεπτεμβρίου, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Συναντώντας τον Stephen Hawking § permalink

Ένα από τα καλά που έχει η διαμονή σε μία χώρα που υπολογίζεται περισσότερο από την πατρίδα είναι ότι συναντάς σημαντικές προσωπικότητες από διάφορους χώρους. Έτσι, το 2005 είχα συναντήσει τον Tim Burners Lee, πατέρα του παγκόσμιου ιστού (www) ενώ εχτές έτυχε να παρακολουθήσω μία διάλεξη του Stephen Hawking, αστροφυσικού και κοσμολόγου, στα πλαίσια των εορτασμών των 450 χρόνων από την ίδρυση του πανεπιστημίου της Γενεύης. Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, με πολλαπλά συμπεράσματα.

hawking-archive2

Για αρχή, ο άνθρωπος έχει φοβερό χιούμορ και ένα μοναδικό τρόπο να απλοποιεί τα πάντα, σε επίπεδο ώστε οι ομιλίες του να έχουν ενδιαφέρον. Για συνέχεια, είναι φοβερό το πώς γράφει τους λόγους του, με δεδομένο ότι μπορεί να κουνήσει μόνο το μαγουλό του για να αλληλεπιδρά με τον συνθέτη φωνής που είναι ενσωματωμένος στην καρέκλα του. Και η ανάγκη όλων αυτών φυσικά το γεγονός ότι πάσχει από amyotrophic lateral sclerosis (ή ALS), γεγονός που τον έχει αφήσει εδώ και πολλά χρόνια σχεδόν απόλυτα παράλληλο και κατά διαβολική σύμπτωση, μετά από μία επίσκεψη το 1985 στο CERN της Γενεύης, έπαθε πνευμονία, χρειάστηκε τραχιοκτομή, επέμβαση που τον άφησε τελικά ανίκανο να μιλήσει.

H oμιλία είχε να κάνει με την δημιουργία του σύμπαντος και τις επικρατούσες θεωρίες για αυτήν και ο κόσμος συνέρεε κατά εκατοντάδες ώρες πριν για μια πολυπόθητη θέση στο ακροατήριο.

IMG_0047

Στην ερώτηση “τι συνέβει πριν τη δημιουργία του σύμπαντος”, απάντησε με την κλασσική απάντηση σε μορφή της ερώτησης “τι υπάρχει βόρεια από το βόρειο πόλο;”:)

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία ολόκληρη, ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.

Η ομιλία

You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

Τελικά, τί εστί ΛαΟΣ;

14 Σεπτεμβρίου, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τελικά, τί εστί ΛαΟΣ; § permalink

Δεν θα πω πολλά, θα αφήσω τον Καρατζαφύρερ να τα πει μόνος του. Το έναυσμα η βραχύβια υποψηφιότητα του πρώην υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής (ξέρετε, εκείνοι οι μαχαιροβγάλτες φασίστες που βλέπετε με κουκούλες και λοστάρια παρέα με αστυνομικούς οι οποίοι συνήθως “δεν έχουν εντολές να επέμβουν”) στο κόμμα του ΛαΟΣ. Μετά την επίσης βραχύβια υποψηφιότητα του Ψινάκη που προκάλεσε τον γέλοτα στον κάθε πικραμένο (περισσότερο και από την Σαρρή – μα όλο εμπνέυσεις είναι πια αυτός ο άνθρωπος στις επιλογές των ψηφοδελτίων – ο τυχοδιωκτισμός σε όλο του το μεγαλείο), η εν λόγω υποψηφιότητα απλά ξεσκέπασε για άλλη μία φορά την φιλοφασιστική αύρα του σχηματισμού αυτού.
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

3468

090907-diki

Aκολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Δ.Ζαφειρόπουλου στον “Ελεύθερο Κόσμο”, την εφημερίδα που εκδίδει ο ίδιος: (από εδώ)

Την Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου συναντήθηκα με τον Γιώργο Καρατζαφέρη, στα γραφεία του κόμματος στην οδό Καλλιρρόης, με σκοπό να του επιδώσω την πρόσκληση για τα βαφτίσια του γιου μου. Στην διάρκεια της συναντήσεώς μας, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ μου είπε επί λέξει: “Δημήτρη κατέβα στην Πάτρα, για να μου φέρεις την έδρα στην Αχαΐα, που χρειάζομαι έναν δεξιό υποψήφιο”. Μια πρόταση η οποία με ξάφνιασε και σίγουρα με τίμησε. Γι’ αυτό και την αποδέχτηκα, καθώς πιστεύω ότι οι Έλληνες πατριώτες οφείλουν να είναι παρόντες στον πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Ευθύς αμέσως φώναξε τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας Α-1 Ζήση Τζιτζώκο και τον σύμβουλό του στο κόμμα, Γιάννη Ζαφειρόπουλο, και τους ανακοίνωσε την υποψηφιότητά μου, συνενοούμενοι αμέσως μετά για κάποια πρακτικά ζητήματα, μεταξύ των οποίων και την ανακοίνωση της υποψηφιότητας την επόμενη ημέρα στις εφημερίδες “Αλφα 1” και “Ελεύθερο Κόσμο”.

Κάτι το οποίο έγινε, την επομένη Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου, όταν οι δύο εφημερίδες παρουσίασαν την υποψηφιότητά μου. Την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου πήγα στην Πάτρα, όπου συναντήθηκα με τα στελέχη της νομαρχιακής επιτροπής του ΛΑΟΣ, πολιτευτές και φίλους του κόμματος. Εξέτασα επίσης πρακτικά ζητήματα όπως την ανεύρεση και στελέχωση του πολιτικού γραφείου. Από την επόμενη κιόλας ημέρα, οι εφημερίδες της Αχαΐας, εξέδωσαν το σχετικό Δελτίο Τύπου, σχολιάζοντας με πολύ θετικό τρόπο την συγκεκριμένη επιλογή του ΛΑΟΣ.

Την ερχόμενη Πέμπτη 9 του μηνός η εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” σε ένα μονόστηλο, είχε μία ανακοίνωση της αντιναζιστικής πρωτοβουλίας, η οποία αναφερόταν στην υποψηφιότητα μου και στο κόμμα του ΛΑΟΣ, με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς που μας έχει συνηθίσει η συγκεκριμένη σταλινική γκρούπα.

Την Παρασκευή, η συγκεκριμένη ανακοίνωση και ανάλογα σχόλια, ανατυπώθηκαν τόσο στο διαδίκτυο (tvxs, τρωκτικο κλπ), ενώ ρωτήθηκε σχετικά ο υποψήφιος Βουλευτής του ΛΑΟΣ, Άδωνις Γεωργιάδης, σε ραδιοφωνική εκπομπή του σταθμού Σκάι. Σε αυτήν, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπερασπίστηκε με θέρμη την υποψηφιοτητά μου, γεγονός για το οποίο τον ευχαρίστησα και προσωπικώς και δημοσίως.

Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, συναντήθηκα με τον Μάκη Βορίδη, για να μου ανακοινώσει ότι έχει συγκληθεί το Εκτελεστικό Γραφείο του ΛΑΟΣ, για να εξετάσει το ζήτημα της υποψηφιότητας μου, καθώς ο Γιώργος Καρατζαφέρης, όπως μου ειπώθηκε είχε δεχθεί τηλεφώνημα από στέλεχος της Χρυσής Αυγής, το οποίο τον απείλησε ότι σε περίπτωση καθόδου μου στις εκλογές, η συγκεκριμένη πολιτική οργάνωση, θα έδινε στην δημοσιότητα, φωτογραφικό και άλλου είδους υλικό από την δραστηριότητά μου, από την περίοδο που ήμουν μέλος σε αυτήν.

Αμέσως μετά, απέστειλα στην Γραμματέα του Προέδρου, μία επιστολή, στην οποία εξέθετα στον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ την άποψή μου για τα συγκεκριμένα συμβάντα, και άφηνα στην κρίση του το ζήτημα της υποψηφιότητάς μου.
Την επόμενη ημέρα Σάββατο ήμουν στην Πάτρα. Το Εκτελεστικό Γραφείο συνεδρίασε στις 6 το απόγευμα, και μετά την λήξη της συνεδρίασης, μου τηλεφώνησε ο υποψήφιος βουλευτής Αθηνών και ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ Θάνος Πλεύρης, ανακοινώνοντας μου το τι συζητήθηκε και τι αποφασίστηκε σε αυτό.

Κατ’ αρχάς μου μετέφερε την εκτίμηση, την οποία εξέφρασαν όλα τα μέλη αυτού και ειδικότερα ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Στην συνεδρίαση ο Γ. Καρατζαφέρης ανακοίνωσε ότι έχει στην κατοχή του φάκελο με φωτογραφίες μου, ο οποίος του είχε αποσταλεί από την Χρυσή Αυγή, και ότι ο ίδιος φάκελλος έχει ήδη σταλεί στα ΜΜΕ και στην Νέα Δημοκρατία.

Κατόπιν αυτού, θεωρεί ότι το ζήτημα θα τύχει εκμετάλλευσης από το συγκεκριμένο κόμμα και τα ΜΜΕ, στο πλαίσιο της εκστρατείας περί “άκρων” που ήδη έχει ξεκινήσει η ΝΔ κατά του ΛΑΟΣ. Γι’ αυτό πρότεινε την απόρριψη της υποψηφιότητας μου. Το συμβούλιο, ψήφισε για την συγκεκριμένη πρόταση και την ενέκρινε παμψηφεί, με την αποχή από την ψηφοφορία των Άδωνι Γεωργιάδη και Θάνου Πλεύρη. Υπέρ της πρότασης του Προέδρου του ΛΑΟΣ ψήφισε ο ίδιος και τα μέλη του συμβουλίου Κατερίνα Κοκκίνου, Βάσω Τσαμπιέρη, Απόστολος Μπαμίχας, Γεώργιος Γεωργίου, Τρύφων Μπουγάς, Κώστας Καρδαράς και Μάκης Βορίδης.

Όλα αυτά μου τα ανακοίνωσε ο Θάνος Πλεύρης το βράδυ του Σαββάτου, εκφράζοντας μου την προσωπική του συμπάθεια και την λύπη του για την συγκεκριμένη εξέλιξη των γεγονότων.Ευχαριστώ πολύ τους εκατοντάδες συναγωνιστές, τόσο αυτούς που βοήθησαν στην Αχαΐα, όσο και αυτούς που από σήμερα το πρωί επικοινωνούν μαζί μου.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

020607_0909140240

Η φωτο είναι το φυλλάδιο που έσπευσε να τυπώσει ο ..πιο σύντομος υποψήφιος του ΛΑΟΣ

Παρεπιπτόντως, καταπληκτικές αναλύσεις για όλες τις “προσωπικότητες” του εν λόγω σχηματισμού θα βρείτε εδώ.

Απολύσεις; Ας απολύσουμε τα αφεντικά.

22 Μαΐου, 2009 § 2 Σχόλια § permalink

Ένα κείμενο της δημοσιογράφου – συγγραφέα, Naomi Klein, που πραγματεύεται περιπτώσεις κατά τις οποίες αγανακτισμένοι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση των επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται.

Το 2004 το tvxs.gr έκανε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Η αρπαγή” (The Take), σχετικό με το κίνημα της Αργεντινής, όπου εργαζόμενοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση των επιχειρήσεων στις οποίες δουλεύουν. Ορμώμενοι από τη δραματική οικονομική κατάρρευση της χώρας το 2001, χιλιάδες εργάτες εισέβαλαν στα αμπαρωμένα εργοστάσια όπου εργάζονταν και τα έβαλαν πάλι στην παραγωγή ως εργατικούς συνεταιρισμούς. Εγκαταλελειμμένοι από αφεντικά και πολιτικούς, επανάκτησαν απλήρωτους μισθούς, και στη συνέχεια επαναδιεκδίκησαν τις θέσεις εργασίας τους.

Καθώς γυρίζαμε την Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, όλα τα ερωτηματολόγια κατέληγαν στην ίδια ερώτηση: «Όλα πολύ καλά στην Αργεντινή, αλλά θα μπορούσε ποτέ αυτό να συμβεί και εδώ;».

Με την παγκόσμια οικονομία σήμερα να μοιάζει εξαιρετικά με αυτήν της Αργεντινής το 2001 (και για πολλούς για τους ίδιους λόγους), έχει δημιουργηθεί ένα νέο κύμα άμεσης δραστηριοποίησης μεταξύ εργαζομένων στις πλούσιες χώρες. Συνεταιρισμοί αναδύονται για ακόμη μία φορά ως μία πρακτική εναλλακτική λύση για τις προσωρινές απολύσεις. Οι εργαζόμενοι στις Η.Π.Α και στην Ευρώπη αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα με τους Λατινοαμερικανούς ομολόγους τους: Γιατί πρέπει να απολυθούμε; Γιατί να μην μπορούμε να απολύσουμε το αφεντικό; Γιατί η τράπεζα άφησε την εταιρία μας να κατρακυλήσει τη στιγμή που παίρνουν δισεκατομμύρια δολάρια από τα χρήματα μας;

Στις 15 Μαϊου, στην Ένωση της Cooper, στη Νέα Υόρκη, συμμετείχαμε σε ένα πάνελ που ασχολείται με το φαινόμενο, που αποκαλείται Απολύστε τα αφεντικά σας: Η λύση Έλεγχος από τους Εργαζόμενους, από το Μπουένος Άιρες στο Σικάγο (Fire the Boss: The Worker Control Solution from Buenos Aires to Chicago).

Θα συμμετάσχουν άνθρωποι από το κίνημα στην Αργεντινή, όπως και εργαζόμενοι από τη γνωστή Republic Windows and Doors, στο Σικάγο.

Είναι πολύ σημαντικό μαθαίνεις απευθείας από αυτούς που προσπαθούν να ξαναχτίσουν την οικονομία από τα κάτω προς τα πάνω και να θεμελιώσουν πολιτικές σε κυβερνητικά επίπεδα. Για αυτούς που δεν θα μπορέσουν να προσέλθουν στην Ένωση της Cooper, δίνω μία σύντομη παράθεση των πρόσφατων εξελίξεων στον κόσμο όπου οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να ασκήσουν τον έλεγχο.

Αργεντινή

Στην Αργεντινή, πηγή έμπνευσης για τη σημερινή εργατική δράση, τους τελευταίους τέσσερις μήνες έχουν σημειωθεί περισσότερες καταλήψεις από ότι τα τέσσερα τελευταία χρόνια.

Παράδειγμα:

– Η Arrufat, μία σοκολατοβιομηχανία με ιστορία 50 χρόνων, έβαλε λουκέτο ξαφνικά προς τα τέλη του προηγούμενου χρόνου. Τριάντα υπάλληλοι κατέλαβαν τις εργοστασιακές εγκαταστάσεις, και παρά το τεράστιο χρέος σε λογαριασμούς για υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που άφησαν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες, παράγουν σοκολάτες κατά τη διάρκεια της ημέρας χρησιμοποιώντας γεννήτριες.

Με ένα δάνειο της τάξης των 5000 δολαρίων από The Working World, μία ΜΚΟ με κεφάλαιο a capital fund/NGO, που δημιουργήθηκε από έναν φαν της “Αρπαγής”, κατάφεραν να παράγουν 17.000 πασχαλινά αυγά για το πιο σημαντικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς. Το κέρδος τους ήταν 75.000 δολάρια, από τα οποία ο καθένας τους αποκόμισε 1000 δολάρια, ενώ τα υπόλοιπα φυλάσσονται για τη μελλοντική παραγωγή.

Ηνωμένο Βασίλειο

– Η Visteon είναι μία εταιρία που κατασκευάζει εξαρτήματα αυτοκινήτων και η οποία εξαγοράστηκε απο τη Ford το 2000. Εκατοντάδες εργαζόμενοι ενημερώθηκαν τελευταία στιγμή ότι ο χώρος εργασίας τους κλείνει. Διακόσιοι εργαζόμενοι στο Μπέλφαστ προέβησαν σε καθιστική διαμαρτυρία στη στέγη του εργοστασίου και άλλοι 200 στο Ένφιλντ ακολούθησαν το παράδειγμά τους την επόμενη μέρα.
Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, η Visteon δεκαπλασίασε τα ποσά των προβλεπόμενων αποζημιώσεων. Όμως η εταιρία, μέχρι που οι εργαζόμενοι να εγκαταλείψουν τις εγκαταστάσεις, αρνείται να βάλει τα χρήματα αυτά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, ενώ και αυτοί με τη σειρά τους δεν φεύγουν έως ότου δουν τα χρήματα αυτά.

Ιρλανδία

– Ένα εργοστάσιο, όπου οι εργαζόμενοι φτιάχνουν τα θρυλικά κρύσταλλα Waterford βρισκόταν υπό κατάληψη επί 7 εβδομάδες νωρίτερα μέσα στο χρόνο, μέχρι που η μητρική της εταιρία Waterford Wedgewood προχώρησε σε συνδικία μαζί τους, αφού την υπόθεση ανέλαβε μια ιδιωτική αμερικανική εταιρία δικηγόρων.

Η αμερικανική εταιρία έχει προαναγγείλει 10 εκατομμύρια ευρώ σε αποζημιώσεις, τη στιγμή που οι διαπραγματεύσεις για τη διατήρηση κάποιων θέσεων εργασίας βρίσκονται υπό συζήτηση.

Καναδάς

Καθώς οι τρεις αυτοκινητοβιομηχανίες – κολοσσοί καταρρέουν, ήδη, από την αρχή του χρόνου, έχουν σημειωθεί 4 καταλήψεις από Καναδούς εργαζόμενους σε βιομηχανίες αυτοκινήτων. Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, τα εργοστάσια έκλειναν και οι εργαζόμενοι δεν έπαιρναν την αποζημίωση που τους οφειλόταν. Κατέλαβαν τα εργοστάσια με σκοπό να εμποδίσουν τα μηχανήματα από το να μετακινηθούν, ως μοχλό για να υποχρεώσουν τις εταιρίες να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων – ακριβώς η ίδια δυναμική τακτική που ακολούθησαν οι εργάτες στην Αργεντινή.

Γαλλία

Φέτος τη Γαλλία, παρατηρήθηκε ένα νέο κύμα «αφεντικό-αρπαγής», κατά την οποία εξαγριωμένοι υπάλληλοι κράτησαν όμηρους τα αφεντικά τους μέσα σε εργοστάσια που έκλειναν. Οι εταιρίες που έχουν υπάρξει στο στόχαστρο έως τώρα συμπεριλαμβάνονται οι Caterpillar, 3M, Sony, and Hewlett Packard.

Μάλιστα, στον υπεύθυνο της 3Μ, κατά τη διάρκεια της «βασανιστικής του διανυκτέρευσης», προσέφεραν ένα γεύμα από τηγανητές πατάτες.

Μία κωμωδία, που έσπασε τα ταμεία στη Γαλλία, με τίτλο “Louise-Michel”, είχε ως θέμα μία ομάδα γυναικών που προσλαμβάνει έναν επαγγελματία δολοφόνο για να σκοτώσει το αφεντικό τους, που έκλεισε το εργοστάσιο χωρίς να τους προειδοποιήσει.

Ένας Γάλλος συνδικαλιστής είπε το Μάρτιο: «Η βία ασκείται από αυτούς που κόβουν τις δουλειές των εργαζομένων, όχι από αυτούς που προσπαθούν να τις υπερασπιστούν».

Και αυτή την εβδομάδα, 1000 εργαζόμενοι, παρενόχλησαν το ετήσιο συμβούλιο των μετόχων της ArcelorMittal, που είναι η μεγαλύτερη εταιρία μετάλλου. Κυριολεκτικά, εισήλθαν μέσα στα κεντρικά γραφεία της στο Λουξεμβούργο, σπάζοντας πόρτες και παράθυρα και παλεύοντας με την αστυνομία.

Πολωνία

Επίσης, αυτήν την εβδομάδα, στη Νότια Πολωνία, στο μεγαλύτερο εργοστάσιο λιθάνθρακα της Ευρώπης, χιλιάδες εργατών, διαμαρτυρόμενοι για τη μείωση των μισθών, έχτισαν με τούβλα την είσοδο των κεντρικών γραφείων της εταιρίας,

Ηνωμένες Πολιτείες

Και εδώ, ερχόμαστε στη γνωστή ιστορία της εταιρίας Republic Windows and Doors. Τον περασμένο Δεκέμβριο, 260 εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο για 6 μέρες, οι οποίες συντάραξαν τον κόσμο, στο Σικάγο. Με εκστρατεία εναντίον του μεγαλύτερου εγγυητή της εταιρίας, την Τράπεζα της Αμερικής και με μαζική διεθνή αλληλεγγύη, κέρδισαν την αποζημίωση που τους χρωστούσαν. Ακόμα περισσότερο, το εργοστάσιο ανοίγει ξανά υπό νέα ιδιοκτησία, με επαναπρόσληψη όλων των εργαζομένων με τους παλαιούς τους μισθούς.

Αυτή την εβδομάδα, στο Σικάγο, οι εξελίξεις τρέχουν. Η Hartmarx, μία εταιρία που διανύει 122 χρόνια πορείας στην κατασκευή κοστουμιών, συμπεριλαμβανομένου και του κουστουμιού που φόρεσε ο Μπαράκ Ομπάμα την ήμερα των εκλογών και της ορκωμοσίας, κηρύσσει πτώχευση. Ο βασικότερός της εγγυητής είναι ο Wells Fargo, που έλαβε απαλλαγή δισεκατομμυρίων δολαρίων από το δημόσιο χρήμα. Τη στιγμή που υπάρχουν δύο προσφορές για την αγορά της εταιρίας με σκοπό να εξακολουθεί να λειτουργεί, ο Fargo επιθυμεί να την ρευστοποιήσει. Τη Δευτέρα, 650 εργάτες ψήφισαν την κατάληψη του εργοστασίου στο Σικάγο, εάν η τράπεζα αποφασίσει να προχωρήσει στη ρευστοποίηση.

Και το αστείο είναι ότι αυτή είναι ουσιαστικά η αρχή του σοσιαλισμού, και ας μην αναφέρεται σαν όνομα. Λες τελικά να είχε δίκιο ο Μαρξ για την νομοτέλεια των αλλαγών στις οικονομικές σχέσεις των ανθρώπινων κοινωνιών;

Το κείμενο είναι από το tvxs.gr

Αφιερωματάκι στο Wall-E

14 Μαρτίου, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αφιερωματάκι στο Wall-E § permalink

Το είδαμε και το λατρέψαμε. Ο λόγος για τον αξιολάτρευτο Wall-E (Waste Allocation Load Lifter Earth-class) και την επίσης αξιολάτευτή EVE (Extraterrestrial Vegetation Examiner), από την προτελευταία (ή προπροτελευταία, έχω χάσει την μπάλα) ταινία της Pixar.

Εδώ λοιπόν σας έχω δύο συμπληρωματικά video για την πανέμορφη αυτή ταινία. Το πρώτο δείτε το μόνο αφου δείτε την ταινία, εξιστορεί παράλληλα γεγονόνα με αυτά της ταινίας, και έχει πολύ γέλιο. Το δεύτερο είναι μία συλλογή με τα διαφημιστικά της ταινίας, καθώς και παρεμφερών με αυτή προϊόντων. Απολαύστε τα!

You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

Where Am I?

You are currently browsing the Γενικά category at Καθημερινή Τρέλα.