Είμαστε όλοι άθεοι

Απρίλιος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Είμαστε όλοι άθεοι § permalink

Ως προεξέχων υπέρμαχος του αθεϊσμού και κατά συνέπεια πολέμιος των απανταχού «Δημιουργιστών» (Creationists) -πιστών δηλαδή της βιβλικής εκδοχής για τη δημιουργία του κόσμου- ο Ντόκινς υπεραμύνεται τόσο του δικαιώματος της μη πίστης σε κάποιο Θεό, όσο και της δαρβινικής επιστημονικής θεώρησης για τη δημιουργία του κόσμου.

Μια φλογερή, αστεία και δυνατή ομιλία, που δόθηκε στο πανεπιστήμιο Texas Tech των ΗΠΑ, το Φεβρουάριο του 2002, σε μια χώρα όπου τέσσερις στους δέκα πολίτες απορρίπτουν πλήρως τη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης.


Αυτή η μεγαλοπρεπής μουσική, η μουσική της εισόδου μου — το «Εμβατήριο των Ελεφάντων» από την «Αΐντα» — είναι η μουσική που έχω διαλέξει για την κηδεία μου. [Γέλια] — και μπορείτε να δείτε το γιατί: Είναι θριαμβευτική. Θα είμαι — δε θα νοιώθω τίποτε, αλλά αν μπορούσα, θα ένοιωθα θριαμβευτικά επειδή και μόνο έζησα, και επειδή έζησα σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη, και επειδή μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω κάτι σχετικά με το γιατί βρέθηκα εδώ, προτού πάψω να είμαι εδώ.

Καταλαβαίνετε τη γραφική αγγλική προφορά μου; Όπως όλοι, εκστασιάστηκα χθες με τη διάλεξη για τα ζώα. Ο Ρόμπερτ Φουλ, ο Φρανς Λάντινγκ και άλλοι — η ομορφιά των όσων έδειξαν. η μόνη ελαφρά παραφωνία ήταν όταν ο Τζέφρεϋ Κάτζενμπεργκ είπε για τα άλογα μάστανγκ «τα πιο υπέροχα πλάσματα που έβαλε ο Θεός στη Γη.» Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν το εννοούσε πραγματικά, αλλά σε αυτή τη χώρα αυτή τη στιγμή, όσο προσεκτικοί και να είμαστε δεν είναι αρκετό. [Γέλια]

» Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο… «

35 πανεπιστημιακοί απαντούν. Αυτοί ξέρουν.

Φεβρουάριος 8th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 35 πανεπιστημιακοί απαντούν. Αυτοί ξέρουν. § permalink

Με αφορμή την επιστολή 35 πανεπιστημιακών σχετικά με τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Νομική σχολή, εξέχουσα θέση στην οποία κατέχουν καθηγητές του τμήματος όπου φοιτούμε, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες απεργούς πείνας και τη κατάφωρη αντίθεσή μας με το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής.

Στο κείμενό τους οι καθηγητές αναπαρήγαγαν την ψευδή αντίληψη ότι η Νομική σχολή τελούσε υπό κατάληψη και παρεμπόδιζε τη λειτουργία της σχολής, ενώ το συγκεκριμένο κτίριο που στεγάζονταν οι μετανάστες, ήταν άδειο, βρισκόταν υπό ανακαίνιση και δε χρησιμοποιείτο για καμία ακαδημαϊκή και ερευνητική δραστηριότητα. Με τον τρόπο αυτό συγκαλύπτουν το γεγονός ότι η Κοσμητεία ήταν αυτή που, παρά τη συνήθη υστερία περί ομαλής λειτουργίας του πανεπιστημίου, διέταξε το «κλείσιμο» της σχολής. Ήρθε δηλαδή σε  αντίθεση με την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου ο οποίος υπερασπίστηκε την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου.

Η εξ αρχής αναφορά των καθηγητών σε υποκινούμενες πράξεις και πολιτικές σκοπιμότητεςαποτελεί έναν εύκολο και ανώδυνο τρόπο απαξίωσης του αγώνα των μεταναστών, αφού κατά την άποψή τους, δεν είναι πολιτικά υποκείμενα ικανά να επιλέξουν συγκεκριμένους τρόπους δράσης μέσω ελεύθερων διαδικασιών αυτοκαθορισμού. Κυρίως όμως αποκαλύπτει την υφέρπουσα ρατσιστική διάθεση των γραφόντων που κατατάσσουν τους μετανάστες σε μια κατώτερη οντολογική κατηγορία, ως μέλη της οποίας δεν έχουν προικιστεί με τις ιδιότητες της αυτονομίας, της βούλησης και της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

Η πρωτοφανής αγανάκτηση λοιπόν που προκάλεσε η κίνηση των μεταναστών υποδηλώνει την πεποίθηση πως ένα κοινωνικό κομμάτι δεν έχει δικαίωμα πρόσβασης και χρήσης του πανεπιστημιακού ασύλου. Με έντεχνο τρόπο, ο λανθάνων ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες αξιοποιείται για την περαιτέρω απονομιμοποίηση της έννοιας του ασύλου. Αντίστροφα, η κυρίαρχη άποψη περί «καταστρατήγησης» του ασύλου έρχεται να επιδεινώσει ακόμα παραπάνω τη θέση των μεταναστών, χωρίς την επί της ουσίας εξέταση κανενός εκ των δυο ζητημάτων.

Διατείνονται ότι επιθυμούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και για αυτό καλούν την πολιτεία και την αστυνομία να περιφρουρήσει τις ελεύθερες ιδέες. Να μην επιτραπεί ξανά η πρόσβαση σε άτομα που το σώμα τους συμπυκνώνει την βαρβαρότητα της σύγχρονης κατάστασης. Όμως η ελεύθερη διακίνηση ιδεών ενσαρκώνεται ακριβώς στο σημείο που ασκείται ανεμπόδιστα η κριτική στην κοινωνία και την εξουσία. Εκφράζεται εκεί που υπάρχει ο χώρος να αναπτυχθεί ένας πολιτικός λόγος και μία πολιτική πράξη που αγγίζουν τη ζωή και δεν μεταφράζουν την πολιτική σε ανταλλαγή

επιχειρημάτων στα πρότυπα του επιστημονικού λόγου.

Το άσυλο τείνει να μετατραπεί σε ένα χώρο που η διακίνηση ιδεών είναι συνυφασμένη μόνο με το ερευνητικό έργο και συγκεκριμένα το έργο των ακαδημαϊκών. Μία έννοια ασύλου που εμπερικλείει και εξαντλείται μοναχά τις ακαδημαϊκές ώρες διδασκαλίας και το περιεχόμενό τους. Μία έννοια που είναι νοητικά και πρακτικά απομακρυσμένη από την κοινωνία, τα προβλήματά της και την κριτική που πρέπει να ασκείται σε αυτά. Εν τέλει ταυτίζεται με μία ολοένα πιο ξεθωριασμένη ανάμνηση περί αντιδικτατορικού αγώνα που συντροφεύει το παρελθόν τους, αλλά εχθρεύεται το παρόν μας για να μετατραπεί τελικώς σε ένα σκονισμένο μουσειακό έκθεμα.

Άποψη τους είναι πως ένας αγώνας για να κερδηθεί το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην ελεύθερη μετακίνηση και τελικά στη ζωή δεν χωράει σε αυτό το συμβολικό χώρο. Άποψή μας είναι πως τα σύμβολα έχουν αξία όταν νοηματοδοτούνται και ανατροφοδοτούνται από την καθημερινή μας πρακτική, ενώ απαξιώνονται όταν μετατρέπονται σε χώρους κενού νοήματος εντός των οποίων τίποτα δε μπορει να στεγαστει και να προστατευθεί, παρά χρησιμεύουν μόνο σαν επικλήσεις στο κοινό αίσθημα.

Η αγωνία για τη διατήρηση της νομιμότητας καταδεικνύει πως η ευταξία κατατάσσεται υψηλότερα από ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής. Έτσι προτίμησαν να μεταφερθούν 300 απεργοί πείνας σε μέρος που οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ χειρότερες από ότι στο αρχικό κτίριο, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις ανάγκες των συνανθρώπων τους. Η φιλανθρωπία των ζεστών σαλονιών μετέφερε ανθρώπους σε ένα κτίριο χωρίς καν τουαλέτες, θέρμανση και επαρκή χώρο. Σπεύδουν να δημοσιεύσουν επιστολές για την καταρράκωση των θεσμών της δημοκρατίας και σιωπούν όσον αφορά το τείχος του Έβρου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εργασία με όρους δουλείας και όλα αυτά που εξαναγκάζουν τους μετανάστες να ζουν σαν φαντάσματα στο περιθώριο της κοινωνίας.

Εμείς από την πλευρά μας, θα προασπίσουμε τη κοινωνική φύση του ασύλου και θα σταθούμε αλληλέγγυοι σε ανθρώπους που επιλέγουν τους χώρους μας για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. Το άσυλο δεν είναι μία έννοια που καθορίζεται από τους εργαζόμενους ή από τους φοιτητές, αλλά από αυτούς που έχουν την ανάγκη να προστατευθούν. Τέλος, καλούμε τους υπόλοιπους των 35 ακαδημαϊκών του Πανεπιστημίου Αθηνών να πάρουν θέση για τα γεγονότα ώστε να διαφυλαχτεί το άσυλο ως χώρος προστασίας των ιδεών αλλά και των ανθρώπων.

Αντί επιλόγου, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα:

«Κύριοι, οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται στα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και, ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αίθουσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αν νομίσετε ότι σας χρειάζεται βοήθεια, θα την ζητήσετε σεις και εγγράφως».

Γεώργιος Παπαδόπουλος,

ομιλία προς τις συγκλήτους των Πανεπιστημίων στο κτίριο της Βουλής, 2 Μάρτη 1973

(πηγή)

Ιερές διεκδικήσεις για τα Θρησκευτικά – με τον απαραίτητο σχολιασμό εμού του ιδίου

Ιανουάριος 24th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιερές διεκδικήσεις για τα Θρησκευτικά – με τον απαραίτητο σχολιασμό εμού του ιδίου § permalink

Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου, αποτελούμενη από τους μητροπολίτες Δημητριάδος Ιγνάτιο, Πατρών Χρυσόστομο, Σισανίου Παύλο και Μεσσηνίας Χρυσόστομο, που μελέτησε το θέμα, υπέβαλε αναλυτικό υπόμνημα στους μητροπολίτες.

Σύμφωνα με τις προτάσεις που έχει στα χέρια της η «Κ.Ε.», η επιτροπή παρέθεσε όλες τις απόψεις που προέκυψαν από τη διερεύνηση του θέματος, τονίζοντας ότι η Πολιτεία έχει τον πρώτο λόγο. Σύμφωνα με αυτές, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα είναι η σύνθεση των σχολικών τάξεων από μαθητές ποικίλων παραδόσεων, με αποτέλεσμα το ελληνικό σχολείο να μην είναι πλέον ένας ενιαίος χώρος όπως τις προηγούμενες δεκαετίες. Διαπιστώνεται ότι υπάρχει σύγχυση και ασάφεια ως προς την υποχρεωτικότητα ή μη της διδασκαλίας του μαθήματος, ενώ ουδείς υποστηρίζει ότι το μάθημα των Θρησκευτικών πρέπει να μετατραπεί σε «θρησκειολογία».

Ένσταση ! Εγώ το υποστηρίζω, αν και θα προτιμούσα να ονομαστεί «Ιστορία της μυθοπλασίας των λαών του κόσμου» μιας και έτσι θα ταίριαζε καλύτερα με το περιεχόμενο.

Δύο απόψεις κυριάρχησαν στις συζητήσεις της επιτροπής:

1. Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι απολύτως κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα και αφορά όλους τους ορθόδοξους μαθητές. Για τους μη ορθόδοξους πρέπει να διδάσκεται το μάθημα της πίστεώς τους.

Τι είναι λέει το μάθημα; Αυτό που αναφέρει το σύνταγμα (που όποτε το θυμόμαστε το αναφέρουμε) είναι στο άρθρο 16:

«Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.»

Άρα το σύνταγμα έχει υποχρέωση να παρέχει παιδεία που έχει αποστολή την θρησκευτική συνείδηση ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών. Αν συγκρίνετε αυτό που λέει το σύνταγμα με τα βιβλία επίπεδου κατηχητικού που κυκλοφορούν στα σχολία θα φρικάρετε.

2. Το μάθημα δεν πρέπει να είναι ομολογιακό-κατηχητικό, διότι αυτό δεν αποτελεί επαρκή νομιμοποιητική βάση, και θα το μετατρέψει σε προαιρετικό αρχικά, ενώ στη συνέχεια θα το οδηγήσει σε συρρίκνωση και κατάργηση.

Μακάρι.

Το μάθημα πρέπει να είναι κοινό για όλους τους μαθητές, με έμφαση στην ορθόδοξη παράδοση και με πληροφόρηση για τις άλλες ομολογίες.

Εδώ είναι το ζουμί. Ο παπάς θέλει έμφαση στην δικιά του θρησκεία και αναφορά στις υπόλοιπες. Άρα κατήχηση. Παρόλο που δύο προτάσεις παραπάνω λέει ότι η κατήχηση δεν έχει νομιμοποιητική βάση.

Ιδιαίτερο προβληματισμό τόσο για την Εκκλησία όσο και για την Πολιτεία προκαλεί ο τίτλος του μαθήματος. Διότι όπως σημειώνει η επιτροπή, πρέπει να βρεθεί μία ονομασία η οποία δεν θα απορριφθεί από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ή τις εγχώριες Ανεξάρτητες Αρχές. Δηλαδή δεν πρέπει να περιέχει τη λέξη «θρησκεία».

Επίσης μακάρι. Παραπάνω μίλαγε για «ορθόδοξη παράδοση» προσπαθώντας εμμέσως να μας πει ότι θέλει αν δώσει βάση στις παραδόσεις του έθνους, αλλά τώρα τον ενοχλεί η θρησκεία αυτή καθεαυτή.

Για να υπάρχει και ο απόλυτος έλεγχος της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης οι αρχιερείς υποστηρίζουν ότι πρέπει να ενισχυθεί με κάθε τρόπο η θέση των θεολόγων. Γι’ αυτό δεν θα δεχθούν να είναι προαιρετικό το μάθημα, διότι έτσι κινδυνεύει να συρρικνωθεί και να καταργηθεί σύντομα. Χαρακτηριστικά τονίζεται ότι στα δημοτικά σχολεία οι δάσκαλοι δεν είναι πρόθυμοι να διδάξουν τα Θρησκευτικά και προτείνεται να προσληφθούν θεολόγοι.

Δεν θα το δεχτούνε; Σαν τον Άνθιμο στην Θεσσαλονίκη που δεν έδινε την δημαρχία στον νέο δήμαρχο ε; Άποψη μπορεί να πει ο οποιοσδήποτε, άδεια δεν ζητήσαμε. Προσέχτε ότι ο φόβος τους είναι ότι αν ρωτήσουν την άποψη των παιδιών (θέλεις παιδάκι μου να μάθεις για την μυθολογία των νομάδων της Αιγύπτου ή θέλεις να μάθεις για τις νέες τεχνολογίες;) θα φάνε μαύρο γιατί θα τους απορρίψουν όλοι, οπότε παλεύουν να ΜΗΝ δωθεί αυτή η επιλογή σε κανέναν για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους.

Ορισμένες από τις θέσεις της επιτροπής ξεσήκωσαν τους φανατικούς της Ιεραρχίας. Μάλιστα, ο μητροπολίτης Καισαριανής Δανιήλ έφτασε στο σημείο να προτείνει να αναλάβει τη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των παιδιών η ίδια η Εκκλησία μέσω των κατηχητικών σχολείων, παραπέμποντας έτσι σε άλλες εποχές.

Χαχα, τι θέλει αυτός; Να κάνουν κατάληψη οι παπάδες στα σχολία;

Απόλυτο έλεγχο της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών θέλει να έχει η Εκκλησία, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι μητροπολίτες υποστηρίζουν πως νομικά η ευθύνη για το μάθημα ανήκει στην Πολιτεία.

Ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ υποστήριξε ότι δεν ζούμε σε ουδετερόθρησκο κράτος, άρα όσο ισχύει το παρόν Σύνταγμα, το μάθημα θα είναι ομολογιακού τύπου.

Άλλος αγράμματος από εκεί. Το άρθρο 13 του Συντάγματος γράφει:

«1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.

2. Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη.

3. Οι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας.

4. Κανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Κράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους.»

Τώρα αυτός πώς έβγαλε ότι το κράτος δεν είναι ουδετερόθρησκο. Άντε γεια.

Στις αρχές Ιανουαρίου, η Σύνοδος αποφάσισε να ορίσει νέα επιτροπή αποτελούμενη από τους μητροπολίτες Δημητριάδος Ιγνάτιο, Σιδηροκάστρου Μακάριο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο και τον επίσκοπο Αβύδου Κύριλλο, για να καταρτίσει το τελικό κείμενο που θα εγκρίνει πρώτα η Σύνοδος και θα παραδοθεί στο υπουργείο Παιδείας.

Είναι πλέον σαφές, υποστηρίζουν ορισμένοι μητροπολίτες, ότι ο Ιερώνυμος πιέζεται από τους φανατικούς ιεράρχες και θεωρείται βέβαιον ότι η Εκκλησία θα ζητήσει από το υπουργείο το μάθημα να παραμείνει ομολογιακού τύπου και η διδασκαλία του να είναι υποχρεωτική.

Το υπουργείο Παιδείας, από την άλλη πλευρά, που δεν επιθυμεί σύγκρουση με την Εκκλησία, ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη περίοδο, παρά το πολιτικό κόστος, μελετά το ενδεχόμενο να εντάξει τα Θρησκευτικά στα υποχρεωτικά μαθήματα του νέου σχολείου που σχεδιάζει.

Και αυτό έχει ενδιαφέρον. Το κράτος λέει δεν επιθυμεί σύγκρουση. Ασχέτως νόμων, ελληνικών ή ευρωπαϊκών, ασχέτως ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Συντάγματος, το βασικό είναι ότι αυτόν τον καιρό έχει άλλες ασχολίες το υπουργείο και δεν θέλει να τσακωθεί με τους παπάδες. Άρα θα τους κάνει τα χατηράκια στα πλαίσια των διαπλωκών κράτους-εκκλησίας που καλά κρατούν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Άρα ότι και να λέμε είναι απλά για να το λέμε.

Για την φορολόγηση της εκκλησίας κανένα νέο έχουμε;

Το αρχικό άρθρο είναι της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ.

Παρελάσεις στα σχολεία. Ως πότε;

Οκτώβριος 25th, 2009 § 2 Σχόλια § permalink

Εκεί που πλακωνόμαστε πριν λίγο καιρό (και θα πλακωθούμε πάλι) για το αν πρέπει να κρατάνε τη σημαία στο σχολείο παιδιά με μη έλληνες γονείς, έρχεται ένα καταπληκτικό κείμενο από το σύλλογο διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης για να βάλει τα πράγματα στην θέση του και αν δώσει άλλη οπτική στο θέμα «παρελάσεις στα σχολεία». Με πολύ σωστή ανάλυση και δικαιολόγηση να ακολουθεί.
Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης αντιτίθεται στη συμμετοχή των μαθητών του στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου εκφράζοντας τις παιδαγωγικές αντιρρήσεις στο θεσμό της μαθητικής παρέλασης. Του Aρίστου Αναγνώστου.

59175-photo00101

«Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο μιλιταρισμός, η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και η αφομοίωση δεν έχουν προφανώς καμιά σχέση με την κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής μνήμης από τους μαθητές Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου: “Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη” Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος των δασκάλων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού.

Παρέλαση με το ζόρι

Ωστόσο, παρά την άρνηση των δασκάλων, οι μαθητές του 1ου Πειραματικού θα παρελάσουν με …άνωθεν επιβολή. Αυτή είναι η απόφαση του Διευθυντή του 1ου Γραφείου της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε την αντίδραση του Εποπτικού Συμβουλίου των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ, το οποίο απαρτίζουν ο επίκουρος καθηγητής, Αθανάσιος Αϊδίνης και οι λέκτορες Τάσος Λιάμπας και Έφη Παπαδημητρίου. Με ομόφωνη απόφασή του το εποπτικό Συμβούλιο εκφράζει την υποστήριξή του στο Σύλλογο Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου για τις παρελάσεις, θεωρώντας τις «ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές που αντιτίθενται στην υπόσχεση της Παιδαγωγικής ως Επιστήμης της Εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά, που προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο».

Δάσκαλοι: Η Ιστορία μιλά από μόνη της

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ θυμίζει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ότι: «Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ( Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς (και ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες) σε ρόλο «επιλοχία».

Από τη σκοπιά της παιδαγωγικής

«Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση).

Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;

α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός:
Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.

δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»:
Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.

στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.

nazi-tympana

Από εδώ.

Καταπληκτικό κείμενο του καθηγητή Γιάννη Κουβαρά (2ο Λύκειο Βριλυσσίων)

Μάιος 27th, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καταπληκτικό κείμενο του καθηγητή Γιάννη Κουβαρά (2ο Λύκειο Βριλυσσίων) § permalink

Ανατριχιαστικό, απαγγελία από την Λ.Καννέλη στον CITY FM στις 25 Μαΐου 2009. Μία ηλιαχτίδα φωτός στο σκοτάδι αυτός ο άνθρωπος.

http://www.karios.gr/blog/audio/2009.05.25_en_touto_city_koubaras_giannis.mp3

Μεταφέρω από την Καθημερινή (16/5/09):

Από την εκπαίδευση στην Παιδεία…

Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. ΚουβαράΤου Τακη Kαμπυλη

Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;

Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (…) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω…)».

«Το καλλίτερο σχολείο»

Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».

Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (…)».

«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)… Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».

«Μακρύς ο δρόμος»

Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (…) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(…) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»

Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».

Προοπτική

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).

Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία… Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.

Εμείς γιατί όχι;

Οκτώβριος 18th, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εμείς γιατί όχι; § permalink

Κυκλοφορεί σε email και έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω κείμενο σχετικά με μία διαφορετική νοοτροπία στο θέμα της παιδείας. Εμείς γιατί να μην αντιγράψουμε κάποια από τα παρακάτω;

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ ( οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.

Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών .

Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, « η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Οταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Ολη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Οποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!

Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους…

Where Am I?

You are currently browsing the Παιδεία category at Καθημερινή Τρέλα.