Οι οικονομολόγοι τα λένε, αλλά τι ξέρουν αυτοί ε;

31 Μαΐου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι οικονομολόγοι τα λένε, αλλά τι ξέρουν αυτοί ε; § permalink

Εξάλλου, μετά τον Παπακωνσταντίνου είναι το χάος, ως γνωστό. Σήμερα φιλοξενούμε τον γνωστό στο blog οικονομολόγο του πανεπιστημίου της Μασσαχουσέτης Richard Wolff. Δείτε τον και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

Συνέντευξη με τον Richard Wolff – μέρος 1ο from dimitris meletis on Vimeo.

Συνέντευξη με τον Richard Wolff – μέρος 2ο from dimitris meletis on Vimeo.

Συνέντευξη με τον Richard Wolff – μέρος 3ο from dimitris meletis on Vimeo.

Συνέντευξη με τον Richard Wolff – μέρος 4ο from dimitris meletis on Vimeo.

Η συνέντευξη παραπάνω είναι από εδώ, όπου μπορείτε να βρείτε και μία περίληψη των 4 κομματιών.
Ημερομηνία συνέντευξης: Κυριακή 30 Μαΐου 2010.
Επιμέλεια ερωτήσεων: Νέλλη Ψαρρού
Εικονοληψία: Δημήτρης Μελέτης
Απομαγνητοφώνηση/Μετάφραση: Μαντώ Μπουκουβάλα
Επιμέλεια μετάφρασης: Νέλλη Ψαρρού, Άννα Βλάχου
Υποτιτλισμός: Δημήτρης Μελέτης
Μπορείτε επίσης να κατεβάσετε όλο το κείμενο της συνέντευξης στα αγγλικά και στα ελληνικά.

Πώς φτάσαμε στο “δυστυχώς, επτωχεύσαμεν”

28 Μαΐου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πώς φτάσαμε στο “δυστυχώς, επτωχεύσαμεν” § permalink

Από το Θοδωρή Αθανασιάδη έχω ξαναδανειστεί άρθρο παλιότερα, και πραγματικά με τον τρόπο γραφής και τα πλούσια στοιχεία που παρουσιάζει συνεχώς, αναρωτιέμαι πως κρατιέμαι και δεν δανείζομαι συχνότερα. Μιλώντας για δανεισμούς, ας πάμε λίγο στην ιστορία των δανείων του ελληνικού κράτους. Δώστε βάση.

Λένε πολλοί πως η Ιστορία είναι κύκλος κι επαναλαμβάνεται, άρα αποτελεί τον καλύτερο δάσκαλο. Από την άλλη, αρκετοί υποστηρίζουν πως η Ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται αλλά επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Το σίγουρο είναι ότι η γνώση της Ιστορίας συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για την πλήρη κατανόηση της τρέχουσας πραγματικότητας. Και τούτο το ιστολόγιο διατηρεί ένα άσβεστο πάθος για την Ιστορία. Έτσι, εκτιμώ ότι μια ιστορική ανατομία του περίφημου τρικουπικού “δυστυχώς, επτωχεύσαμεν”, θα μας βοηθήσει όλους να καταλάβουμε πληρέστερα την σημερινή κατάσταση.
Μπορεί το νεώτερο ελληνικό κράτος να ιδρύθηκε επίσημα το 1830, με την συνθήκη του Λονδίνου, αλλά η δανειοληπτική του ιστορία αρχίζει…νωρίτερα! Ακούγεται παράδοξο αλλά η Ελλάδα άρχισε να δανείζεται από τα πρώτα χρόνια του απελευθερωτικού αγώνα, πριν καν γίνει κράτος!
Ας γυρίσουμε, λοιπόν, 180 χρόνια πίσω. Η επανάσταση ενός φτωχού λαού, σε μια ρημαγμένη χώρα, είχε άμεση ανάγκη χρημάτων, μιας κι είχε να αντιμετωπίσει την αδράνεια και την εχθρικότητα του ευρωπαϊκού πολιτικού status quo της εποχής. Έτσι, το 1824 και το 1825, η επαναστατική επιτροπή (δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε λόγο για κράτος) έλαβε δύο δάνεια, τα οποία κατεγράφησαν ως “δάνεια της Ανεξαρτησίας”. Το συνολικό ύψος αυτών των δανείων συμφωνήθηκε στα 2,8 εκατομμύρια χρυσές λίρες Αγγλίας και για την εκταμίευσή του δόθηκαν ως εγγύηση τα δημόσια έσοδα και τα εθνικά κτήματα.
Αν νομίσει κανείς ότι οι άγγλοι προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν την Επανάσταση για ιδεολογικούς λόγους (ελευθερία, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη κλπ) πλανάται πλάνην οικτράν. Από τα 2,8 εκατομμύρια χρυσές λίρες, οι άγγλοι κεφαλαιούχοι παρεκράτησαν προκαταβολικά για τόκους…1,2 εκατομμύρια! Η παρακράτηση των τόκων έγινε προκαταβολικά, λόγω του υψηλού κινδύνου. Αν θέλαμε να μιλήσουμε με σύγχρονους όρους, θα λέγαμε ότι τα ασφάλιστρα κινδύνου (τα περίφημα cds) έφταναν σε αστρονομικά ύψη.
Όμως, ούτε τα υπόλοιπα 1,6 εκατομμύρια χρυσές λίρες αποδόθηκαν στην επαναστατική επιτροπή. Οι άγγλοι καπιταλιστές υποχρέωσαν την Επανάσταση να παραγγείλει οκτώ πολεμικά πλοία, για τις ανάγκες του Αγώνα, σε αγγλικές και αμερικανικές εταιρείες. Βρισκόμαστε στις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε οι πολεμικές παραγγελίες αφορούν πλοία. Δυο αιώνες αργότερα θα αφορούν αεροπλάνα και υποβρύχια… Φυσικά, το αντίτιμο της παραγγελίας εισπράχθηκε κι αυτό προκαταβολικά. Ολόκληρη η ιστορία αυτών των πλοίων συνιστά ένα πρωτοφανές σκάνδαλο, το οποίο περιγράφεται αναλυτικά σε ένα άρθρο της “Βικιπαιδείας” με τίτλο Σκάνδαλο ναυπήγησης ελληνικών φρεγατών (1824), το οποίο αξίζει να διαβαστεί.
Τελικά, από το αρχικά συμφωνηθέν ποσό των 2,8 εκατομμυρίων, αποδόθηκαν σε ελληνικά χέρια μόλις…540 χιλιάδες λίρες. Δυστυχώς, ακόμα κι αυτό το πετσοκομμένο ποσό σπαταλήθηκε στις εμφύλιες αντιπαραθέσεις των επαναστατών. Φυσικά, ο καθημαγμένος από τους πολέμους τόπος δεν ήταν δυνατόν να ανταποκριθεί στις χρεωλυτικές του υποχρεώσεις. Έτσι, το 1827, η Επανάσταση ανέστειλε την εξυπηρέτηση των δανείων αυτών, με συνέπεια να αποκλειστεί η χώρα από τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια. Η πρώτη πτώχευση της Ελλάδας ήταν πλέον γεγονός, πριν καν συσταθεί επίσημα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
Μετά την σύσταση του ελληνικού κράτους, με την συνθήκη του Λονδίνου το 1830, πρώτη δουλειά των “προστάτιδων δυνάμεων” (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) ήταν να κανονίσουν το πολίτευμα του νεοσύστατου κράτους. Τι άλλο θα επέλεγαν παρά “ελέω θεού μοναρχία”; Και, μάλιστα, με κάποιο “κουτσούνι”, το οποίο θα είχαν του χεριού τους;
Έτσι, λοιπόν, απευθύνθηκαν στον Λεοπόλδο της Σαξωνίας, γυιο του Φραγκίσκου, Δούκα του Sachsen-Coburg-Saalfeld. Ο νεαρός Λεοπόλδος δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα να αφήσει τα σαλόνια της κεντρικής Ευρώπης και να κατηφορίσει σε μια ρημαγμένη γωνιά των Βαλκανίων, οπότε αρνήθηκε την πρόταση. Πάντως, η άρνηση αυτή δεν του βγήκε σε κακό, αφού λίγο αργότερα έγινε βασιλιάς ενός άλλου νεοσύστατου κράτους, του Βελγίου.
Τότε, οι “προστάτες” μας στράφηκαν στον Λουδοβίκο, τον τότε διάδοχο (και μετέπειτα βασιλιά) της Βαυαρίας, ζητώντας τον δευτερότοκο γυιο του για τον νεοσύστατο θρόνο της Ελλάδας. Η συμφωνία έκλεισε σύντομα και ο Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ αναγορεύτηκε σε βασιλιά των ελλήνων, με το όνομα Όθων. Ως “προίκα” του 17χρονου βασιλιά, οι “προστάτιδες δυνάμεις” εγγυήθηκαν και χορηγήθηκε στη χώρα μας δάνειο 64 εκατομμυρίων φράγκων. Το δάνειο συνομολογήθηκε (όπως συνομολογήθηκε, εν πάση περιπτώσει) και διατέθηκε μεταξύ των “προστάτιδων δυνάμεων” και της Βαυαρίας ερήμην της Ελλάδος, την οποία όμως δέσμευε! Με απλά λόγια: εμείς χρεωθήκαμε αλλά τα λεφτά τα κράτησαν οι “μεγάλοι” για να τα διαχειριστούν για λογαριασμό μας!
Το δάνειο εκδόθηκε υπό το άρτιο (όπως θα λέγαμε σήμερα), αποδίδοντας σκάρτα 57 εκατομμύρια. Μ’ αυτά τα λεφτά πληρώθηκαν αμέσως τόκοι, χρεωλύσια, χρέη και έξοδα. Επίσης, μ’ αυτά τα λεφτά εξαγοράστηκε ένα κομμάτι της Φθιώτιδας, για να προστεθεί στο νεοσύστατο κράτος. Τελικά, μ’ αυτά και μ’ αυτά, από τα αρχικά 64 εκατομμύρια φράγκα, απέμειναν μόλις 9,3 εκατομμύρια, τα οποία διετέθησαν αποκλειστικά στην οργάνωση του στρατού. Για την ακρίβεια, το μεγαλύτερο κομμάτι τους διατέθηκε για τις αμοιβές των άγγλων, γάλλων, ρώσσων και γερμανών στρατιωτικών που κλήθηκαν για να οργανώσουν τον -ανύπαρκτο- τακτικό ελληνικό στρατό.

Το μανιφέστο των διαδηλωτών της Ισπανίας

20 Μαΐου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το μανιφέστο των διαδηλωτών της Ισπανίας § permalink

Για μία ακόμα φορά, είμαστε όλοι το ίδιο. Αλλάξτε τα ονόματα των δύο κομμάτων του δικομματισμού, αλλάξτε τα ονόματα των πόλεων και ταυτιστείτε ελεύθερα.

Το μανιφέστο των Ισπανών διαδηλωτών


Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: τους ανθρώπους, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Οι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά κάθε ημέρα για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω τους.

Μερικοί από μας θεωρούνται προοδευτικοί, άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτίκ, αλλά είμαστε όλοι ανήσυχοι και εξοργισμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά ανάμεσα σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.

Αυτή η κατάσταση έχει γίνει κανονικά, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί. Ως εκ τούτου,υποστηρίζουμε ότι:

Οι προτεραιότητες για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.

Αυτά είναι αναφαίρετες αξίες που πρέπει να ισχύουν στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, δεν φροντίζουν αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελούν εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Η δημοκρατία ανήκει στο λαό το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από κάθε έναν από εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, τα περισσότερα μέλη της πολιτικής τάξης δεν μας λαμβάνουν καν υπόψη. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, διευκολύνοντας την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών, κάτι που θα προσφέρει το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίσουν και να ευημερούν εις βάρος μας, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω του δικομματισμού των PP & PSOE.

Η επιθυμία για εξουσία και η συσσώρευση της σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε.Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο ωθεί την μηχανή της κοινωνίας σε έναν συνεχόμενο κύκλο όπου οι λίγοι πλουτίζουν και οι πολλοί γίνονται φτωχότεροι. Μέχρι την κατάρρευση.

Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι όσον αφορά την απόδοση και την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.

Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να εμπλουτίσει μια μειοψηφία η οποία δεν αφορά τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν θα υπήρχε, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο.

Αν ως κοινωνία δεν μάθουμε να εμπιστευόμαστε το μέλλον μας, ζώντας σε μια ανεξέλεγκτη οικονομία η οποία δεν επιστρέφει ποτέ τον παραγόμενο πλούτο στους περισσότερους, δεν θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τις αδικία απ’ την οποία υποφέρουμε.

Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν αυτού που αγοράζω ,του λόγου για τον οποίο το αγοράζω, ούτε αυτού από τον οποίο το αγοράζω.

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε .Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.

 

Το σύνθημα;
Πραγματική Δημοκρατία Τώρα

Τα 5 παραμύθια της Χαλιμάς

17 Μαΐου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα 5 παραμύθια της Χαλιμάς § permalink

1ος μύθος:  “Η πτωχή, πλην τίμια Ελλάς”

Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα! Από τις αρχές της δεκαετίας του 60, μέχρι και τις αρχές της κρίσης, ο πλούτος της χώρας συνεχώς μεγάλωνε, με αποτέλεσμα, με βάση την κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα να παράγει ετησίως ένα εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) που την κάνει να κατέχει την αξιοζήλευτη 27η θέση, σε ένα κατάλογο 180 χωρών! (2009) (http://siteresources.worldbank.org/DATASTATISTICS/Resources/GDP.pdf ).

2ος μύθος: “Η Ελλάδα δεν παράγει”

Η Ελλάδα “παράγει”!Μέχρι το 2009, ήταν πρώτη στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο. Το 2010 έγινε δεύτερη, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Όμως, αν συνυπολογιστεί και ο στόλος άλλων, μικρότερων πλοιοκτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου! Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.Κατασκευαστικές εταιρείες: Ένας ισχυρός και σύγχρονος κλάδος, που δραστηριοποιείται με επιτυχία και στο εξωτερικό. Ελληνικές κατασκευαστικές κατασκευάζουν από διυλιστήρια στη Σ. Αραβία, αυτοκινητόδρομους στην Πολωνία, οικιστικά συγκροτήματα στη Ρωσία, κάθε λογής δημόσια και ιδιωτικά έργα σε όλη την έκταση των Βαλκανίων.Ελληνικές πολυεθνικές: Ναι, από την Ελλάδα ενεργούν ή είναι εγκατεστημένες 216 ελληνικές πολυεθνικές! Ενα πρώτο κατάλογο δίνει η “Ναυτεμπορική” (http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1734560 ). Αυτές όλες ενεργούν σε όλο τον κόσμο με έδρα την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι σ’ αυτές δεν περιλαμβάνονται τραπεζικές και ναυτιλιακές εταιρείες.Υπεράκτιες (off shore) εταιρείες: Ένας ολόκληρος ανεξέλεγκτος κόσμος επιχειρήσεων, όπως φάνηκε από τα σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου. Δρουν ασύδοτα, με την ανοχή ή και κάλυψη των κυβερνήσεων και του καθεστώτος, προστατεύοντας τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολόγηση, ξεπλένοντας “βρόμικο” χρήμα από τομείς μαφιόζικης καπιταλιστικής δραστηριότητας (ναρκωτικά, όπλα, trafficing κ.λπ.).
Στην Ελλάδα εδρεύει η INTRALOT, δεύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Όλα της τα τερματικά και άλλα μηχανήματα, αλλά και το λογισμικό, είναι ελληνικής τεχνολογίας και παράγονται από την INTRACOM των 2.500 εργαζομένων. Η 3Ε COCA COLA είναι η δεύτερη σε κύκλο εργασιών μετά την πρώτη στις ΗΠΑ. Ελληνικής ιδιοκτησίας και με εργοστάσια σε πάνω από 30 χώρες, με πάνω από 30 εταιρείες σε χώρες με συνολικό πληθυσμό περίπου 500 εκατ. ανθρώπων. Οι ελληνικές χαλυβουργίες παράγουν πάνω από 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα το χρόνο, καλύπτοντας τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς αλλά και εξάγοντας στο εξωτερικό. Αναφέρουμε το συγκρότημα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ με 90 εταιρείες σε πολλές χώρες. Η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ βρίσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, παράγοντας τσιμέντο από 7 εργοστάσια. Αλλά και επιχειρήσεις με ισχυρή μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες και κατέχουν δεκάδες άλλες επιχειρήσεις. Αναφέρουμε τον ΟΤΕ (κατέχει πολλές εταιρείες τηλεπικοινωνιών – τηλεφωνίας σε όλα τα Βαλκάνια), τα ΕΛΠΕ κ.λπ. Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη σημασία του ενεργειακού κλάδου, με την παρουσία της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ κ.λπ., αλλά και με τη συμμετοχή σε σημαντικά ενεργειακά δίκτυα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

3ος μύθος: “Η Ελλάδα μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους”

Στην Ελλάδα,  οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Σε πρόσφατη έρευνα του ο καθηγητής του ΤΕΙ Αθήνας Χ. Φράγκος,  αποδεικνύει, ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία 50 χρόνια “η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς αυξάνεται, καθώς οι πρώτοι είτε διατηρούν είτε αυξάνουν τα εισοδήματά τους, εν αντιθέσει με τους δεύτερους των οποίων τα εισοδήματα βαίνουν συνεχώς μειούμενα”. (http://www.infospoudes.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=196:panepistimiaki-erevna-gia-tin-anisokatanomi-eisodimatos-stin-ellada-pos-gineme-koinonia-ton-2-akron&catid=24615:ekpaidefsi&Itemid=1031 )Το 20% του πλουσιότερου πληθυσμού της χώρας, από το 43,5% (5,32 δισ. δρχ.) του συνολικού εισοδήματος που κατείχε το 1960, έχει φτάσει να κατέχει το 48,77% του εισοδήματος το 2009 ή 43,38 δισ. ευρώ.” Έτσι, το 2006 η Ελλάδα εμφανίζει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ-27 μετά τη Λετονία. 1 στους 5 κατοίκους στην χώρα μας (20,1%) βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας. Το ποσοστό μακροχρόνιας φτώχειας ανέρχεται στο 14% (δεύτερο μεγαλύτερο στην ΕΕ-15).Η σύγκριση του επιπέδου φτώχειας μεταξύ των χωρών της ΕΕ αποκρύπτει τις τεράστιες διαφορές στο επίπεδο διαβίωσης όταν γίνεται με βάση τις εθνικές γραμμές σχετικής φτώχειας. Υιοθετώντας, π.χ., τη γραμμή φτώχειας της Δανίας καταλήγουμε ότι περισσότερο από το 40% των Ελλήνων είναι φτωχοί!

4ος μύθος: “Καταναλώνουμε περισσότερα από ότι παράγουμε”

Προφανώς όχι. Η “παραγωγή πλούτου” στη χώρα δεν γίνεται με σκοπό την κάλυψη των αναγκών μας, αλλά την παραγωγή κέρδους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια σειρά από ανάγκες να μην καλύπτονται (γιατί δεν παράγονται αρκετά προϊόντα να καλύψουν αυτές τις ανάγκες, ενώ θα μπορούσαν) και έτσι να εμφανίζονται ελλείμματα τα οποία καλύπτονται με τις εισαγωγές. Γιατί όμως δεν παράγονται αυτά τα προϊόντα;”, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα. Γιατί, για παράδειγμα, “ενώ θα μπορούσαμε να παράγουμε κρέας, εντούτοις ξοδεύουμε, σαν χώρα, δισεκατομμύρια ετησίως για εισαγωγές;” Η απάντηση είναι πάλι απλή: Γιατί η εισαγωγή κρέατος αποφέρει περισσότερα κέρδη! Όπως και η εισαγωγή παπουτσιών, ρούχων κλπ. Και από την στιγμή που ο εισαγωγέας κρέατος, μπορεί να κερδίσει περισσότερα με αυτόν τον τρόπο, γιατί να μπει στην διαδικασία να παράγει;

5ος μύθος: “Μαζί τα φάγαμε”

Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε, από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Με σταθερούς τους υπόλοιπους παράγοντες (κρατικά έσοδα, δαπάνες κλπ.) έπρεπε να επέλθει σημαντική μείωση του χρέους ως % του ΑΕΠ (αφού αυτό ορίζεται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ). Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη λόγω της τεράστιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία, με τη φορολογία επί των αδιανέμητων κερδών να μειώνεται από 35% το 2004 (40-45% το 1981) σε 24% το 2009 και 20% σήμερα, και την εισαγωγή μίας πλειάδας φοροαπαλλαγών. Π.χ. οι Έλληνες εφοπλιστές, απολαμβάνουν 58 φοροαπαλλαγές, με τελικό αποτέλεσμα να πληρώνουν στο κράτος ετησίως μόλις 12 εκ. ευρώ, έναντι 50 εκ. που πληρώνουν οι μετανάστες με τα παράβολά τους .Οι φόροι που πλήρωσαν οι μισθωτοί και τα άλλα φυσικά πρόσωπα αυξήθηκαν από 5,6 δις ευρώ το 2004 στα 11 δις ευρώ το 2008. Αντίθετα οι ανώνυμες εταιρείες και τα άλλα νομικά πρόσωπα πλήρωσαν το 2004 4,8 δις ευρώ (4.775 εκ. ευρώ) και το 2008 κατά τι λιγότερο και συγκεκριμένα 4,705 εκ. ευρώ. Αν η άμεση φορολογία στην Ελλάδα βρισκόταν απλά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο κατά την περίοδο 2000-2008, το Δημόσιο θα είχε εισπράξει στο διάστημα αυτό φορολογικά έσοδα της τάξεως των 95 δις ευρώ. Συνυπολογίζοντας τα έτη 2009 και 2010, προκύπτει ότι το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε υπέρ των ψηλών εισοδημάτων από έσοδα που αντιστοιχούν στο δάνειο που έλαβε η χώρα από την Τρόικα

Πατήστε την μπάρα για να συνεχίσετε – update

5 Μαΐου, 2011 § 1 comment § permalink

Η ιστορία του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη σε σχέση με τα διόδια φαίνεται πεντακάθαρα στο παρακάτω βίντεο. Η συμπεριφορά του οργάνου της τάξης (και φύλακα του νόμου) επίσης είναι πεντακάθαρη (προσέχτε το ύφος “Το πως θα κάνω το νόμο, το ξέρω εγώ” – απίστευτη ατάκα). Αυτά για όποιον ακόμα δεν έχει πειστεί για ποιον δουλεύει η αστυνομία, και κατά συνέπεια το επίσημο κράτος μιας και έχουν πολύ συγκεκριμένες εντολες, στην συγκεκριμένη περίπτωση.


Fast Tube by Casper

Δείτε και την εκπομπή “Το Κουτί Της Πανδώρας” για το ίδιο θέμα από τον κ. Βαξεβάνη και βγάλτε επιτέλους κάποια συμπεράσματα για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.


Fast Tube by Casper

Αυτά και ως συνέχεια του επεισοδίου που είχα περιγράψει πριν λίγες μέρες.

update:

Μηχανισμό κλειδώματος των μπαρών, παρόμοιο με των διοδίων Ρίου και Ζευγολατιού, έχει υιοθετήσει και η εταιρία που διαχειρίζεται τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου!
Οι τροποποιήσεις που έχουν κάνει στις μπάρες φαίνονται καθαρά στις φωτογραφίες, όπου έχουν τρυπήσει, οι ίδιοι, κάθετα τις μπάρες και τις έχουν ασφαλίσει με μία πλαστική βίδα προκειμένου να μην ανοίγει εύκολα με σπρώξιμο!

Παρ’ όλα αυτά, με δυνατό σπρώξιμο από το ελεύθερο άκρο της μπάρας η πλαστική αυτή βίδα σπάει, και η μπάρα ανοίγει. Η τακτική εκφοβισμού τους, όπως περιγράφει συναγωνιστής που έτυχε σε μία τέτοια τροποποιημένη μπάρα, είναι η εξής: Σπρώχνει την μπάρα, ακούγεται ο δυνατός θόρυβος της πλαστικής βίδας που σπάει και ο υπάλληλος τού φωνάζει πως έσπασε και κατέστρεψε την μπάρα!! “Κάνε μου μήνυση!” ήταν η απάντηση του συναγωνιστή…

Είναι φανερό πως είναι μία αστεία αλλά και επικίνδυνη μέθοδος εκφοβισμού των οδηγών που αρνούνται να υποκύψουν στο χαράτσι των 13€, σπρώχνωντας απλώς την μπάρα. Από την στιγμή που η μπάρα με την βίδα εμφανίζει μεγαλύτερη αντίσταση στο σπρώξιμο είναι προφανές ότι αν πέσει διερχόμενο αυτοκίνητο πάνω της θα προκληθούν πολύ μεγαλύτερες ζημιές στο όχημα απ’ ό,τι αν η μπάρα ήταν όπως την παρέδωσε ο κατασκευαστής της.

Μπάρα έπειτα από δυνατό σπρώξιμο. Διακρίνεται η τρύπα με τρυπάνι πάνω στη μπάρα που έχουν κάνει οι μαστροχαλαστές της Γέφυρας.

Υπάρχει μόνο το κομμάτι της πλαστικής βίδας που “επέζησε” από το σπρώξιμο, καθώς το υπόλοιπο εκσφενδονίστηκε. Η κανονική βίδα φτάνει μέχρι το κάτω μέρος της μπάρας.

Ανάλυση του καθηγητή κ. Ζήση Παπαδημητρίου του Α.Π.Θ. για την κρίση

3 Μαΐου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ανάλυση του καθηγητή κ. Ζήση Παπαδημητρίου του Α.Π.Θ. για την κρίση § permalink

Ο καθηγητής Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου σπούδασε αρχικά ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (Technische Universitat Berlin) και στη συνέχεια Κοινωνιολογία στο Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του πανεπιστημίου του Αμβούργου. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα «Ηλεκτρονικοί υπολογιστές και οργάνωση της εργασίας: Η περίπτωση του τραπεζικού συστήματος» και αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφίας (Dr. Phil.) του πανεπιστημίου Johann Wolfgang von Goethe της Φρανκφούρτης του Μάιν.

Εξειδικεύτηκε σε θέματα Βιομηχανικής Κοινωνιολογίας και εργάστηκε για δώδεκα περίπου χρόνια ως ερευνητής στο διεθνούς φήμης Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας της Φρανκφούρτης, γνωστό και ως «Σχολή της Φρανκφούρτης». Το ερευνητικό του έργο αφορά τον τεχνολογικό και οργανωτικό εκσυγχρονισμό σε επιλεγμένους κλάδους της γερμανικής βιομηχανίας και συγκεκριμένα στη χαλυβουργία και στις βιομηχανίες παραγωγής αυτοκινήτων, εργαλειομηχανών και ηλεκτρικών ειδών καθώς και στον τομέα των τραπεζών. Παράλληλα με τις ερευνητικές του δραστηριότητες δίδαξε, με την ιδιότητα του εντεταλμένου διδασκαλίας, Βιομηχανική Κοινωνιολογία και Θεωρία των Εργασιακών Σχέσεων στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης (1975-1985).

Από το χειμερινό εξάμηνο 1985/86 διδάσκει Γενική και Πολιτική Κοινωνιολογία καθώς και Πολιτική Επιστήμη στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1992 διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Τohoku της πόλης Sendai της Ιαπωνίας, προσκεκλημένος από την Ιαπωνική Εταιρεία Προώθησης των Επιστημών (Japan Society for the Promotion of Science), καθώς και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών της Αθήνας (1993-1996), όπου δίδαξε Κοινωνιολογία της Εργασίας. Επίσης, από το χειμερινό εξάμηνο 1999/2000, διδάσκει με την ιδιότητα του επισκέπτη καθηγητή Γενική Κοινωνιολογία, Πολιτική Επιστήμη και Βιομηχανική Κοινωνιολογία στο Τμήμα «Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης» (Δ.Ο.Σ.Α.) του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή. Από το 1995 και εντεύθεν ασχολείται με θέματα ξενοφοβίας, ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο στα ελληνικά, γερμανικά και αγγλικά. Μεταφράσεις εργασιών του κυκλοφόρησαν επίσης στα ιταλικά και ιαπωνικά.

Fast Tube by Casper

Καλή (επ)ανάσταση

23 Απριλίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καλή (επ)ανάσταση § permalink

Λιγότεροι Έλληνες, από ότι πριν από τρία χρόνια, είναι αυτοί που έχουν πίστη στα Θεία και την ανάσταση νεκρών, ενώ το Πάσχα το αντιμετωπίζουν περισσότερο ως έθιμο, συνήθεια και περίοδο για ξεκούραση, παρά ως μία βαθιά θρησκευτική εορτή.

Σύμφωνα με έρευνα της Κάπα Research που έγινε για λογαριασμό του Βήματος της Κυριακής, στο ερώτημα «Πιστεύετε στην ανάσταση των νεκρών;» σημειώνεται πτώση 10 μονάδων, αφού το 2008 δήλωνε «ναι» και «μάλλον ναι» το 51,3% ενώ εφέτος το 41,8%, με το 26,5% να δηλώνει «ναι» και το 15,3% «μάλλον ναι».

Αντιθέτως, το 48,1% λέει «όχι» και «μάλλον όχι», ενώ το 10,1% απάντησε «δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ». Αντίστοιχη τάση παρατηρείται και στο ερώτημα «Πιστεύετε ότι τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες πιστεύουν στα Θεία;», όπου μόλις το 28,8% δηλώνει «το ίδιο με πριν», το 18,9% «περισσότερο» και το 46,1% «λιγότερο».

Εντύπωση προκαλούν και οι απαντήσεις στην έρευνα για τη γιορτή του Πάσχα. Στο ερώτημα «Για σας προσωπικά, το Πάσχα είναι…» το 36% δήλωσε «μια περίοδος θρησκευτικής κατάνυξης» και το 11,1% «μια ευκαιρία να πάω στην εκκλησία». Αντίθετα, το 42,5% δηλώνει «μια ευκαιρία επιστροφής στα ήθη και στα έθιμα», το 39,9% «μια ευκαιρία για διακοπές και ξεκούραση», το 15,1% «μια ευκαιρία να βρεθώ με τους συγγενείς μου» και το 11,9% «μια ευκαιρία να επισκεφθώ τον τόπο μου».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι απαντήσεις που δίδονται στην ερώτηση «Το βράδυ της Ανάστασης παρακολουθείτε όλη τη Θεία Λειτουργία, πηγαίνετε από την αρχή της Λειτουργίας και αποχωρείτε μετά το “Χριστός Ανέστη” ή προτιμάτε να πηγαίνετε απλά όταν ακούγεται το “Χριστός Ανέστη”;» το 48,4% λέει «πηγαίνω απλά όταν ακούγεται το “Χριστός Ανέστη”», το 28,8% «πηγαίνω από την αρχή της Θείας Λειτουργίας και αποχωρώ μετά το “Χριστός Ανέστη”» και το 8,5% δηλώνει ότι «δεν πηγαίνω στην εκκλησία». Μόνο το 13,6% λέει ότι παρακολουθεί όλη τη Θεία Λειτουργία.

Λες να υπάρχει ελπίδα; Το επόμενο βήμα είναι να σταματήσουν οι παπάδες να αφαιμάσσουν την κοινωνία από τους εκατομμύρια οβολούς και το μεθεπόμενο να βρουν και καμία δουλειά για να γίνουν και χρήσιμοι για την κοινωνία. Λέτε;

Η Αγιοταφική Αδελφότητα πραγματοποίησε το Μεγάλο Σάββατο την τελετή Αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα. Η τελετή έγινε μέσα σε κλίμα κατάνυξης, ευλάβειας και ιερού δέους με τα μπουνίδια, τα κλωτσίδια και τις χριστοπαναγίες μεταξύ των πιστών να στέλνουν το μήνυμα της Αγάπης και της Ορθοδοξίας στη χριστιανοσύνη, ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα – ντινγκ ντονγκ!

Για μια ακόμα φορά το Άγιο Φως άναψε με αναπτήρα από ελληνικά χέρια, αυτά του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου, γεγονός που έκανε τους Αρμένιους, τους Ούνους και τους Μογγόλους ιερείς να σκυλιάσουν από το κακό τους και να παλεύουν με τα σπαρματσέτα. Οι προσκυνητές φώναζαν «άξιος, άξιος» για τον Θεόφιλο, αλλά έτσι φώναζαν τόσα χρόνια και για τον Ειρηναίο και τις είδαμε κι αυτουνού τις πομπές του.

Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου το Άγιο Φως έφτασε στην Αθήνα με ειδική πτήση της Ολυμπιακής και το συνόδευαν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου, διπλωμάτες του υπουργείου Εξωτερικών, τσολιάδες της Προεδρικής Φρουράς, άνδρες της ΕΥΠ, άνθρωποι του παρακράτους, χορεύτριες του χορού της κοιλιάς και βατραχάνθρωποι της Πολεμικής Αεροπορίας. Το Άγιο Φως, αφού έγινε δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, επιβιβάστηκε σε μια Mercedes SLK και μεταφέρθηκε στο Μετόχι του Πανάγιου Τάφου κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας γιατί υπήρχαν πληροφορίες πως διάφοροι αντίχριστοι παραμόνευαν για να του κάνουν φου και να το σβήσουν, για να μη γίνει τελικά η πολιτιστική επανάσταση στη χώρα.

Στη συνέχεια, το Άγιο Φως μεταφέρθηκε ως και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας με λαμπαδηδρομία. Συγκινητικές ήταν οι σκηνές που διαδραματίστηκαν στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, όταν ο Ότο Ρεχάγκελ πέρασε το Άγιο Φως στον Κώστα Λαλιώτη κι αυτός με τη σειρά του το μεταλαμπάδευσε στον Απόστολο Βαβύλη. Το συγκεντρωμένο πλήθος κρατούσε την ανάσα του γιατί δεν ήξερε ποιος θα είναι ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος και ξέσπασε σε ουρανομήκεις πανηγυρισμούς όταν διαπίστωσε πως αυτός δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Βησσαρίωνα που αφού διέσχισε μερικά μέτρα έδωσε με ευλάβεια τη φλόγα στον Νίκο Παλαιοκώστα, τον καταζητούμενο κακοποιό που έκανε μια ειδική εκτός προγράμματος εμφάνιση λόγω της σημαντικότητας του γεγονότος.

Σε παράλληλους εορτασμούς σε όλη τη χώρα οι πιστοί με κατάνυξη, δέος και ευλάβεια το είχαν ρίξει στο χαβαλέ, χτυπώντας τα στασίδια και κουνώντας τους πολυέλαιους, ενώ οι παπάδες, εκτός από τα γνωστά Ευαγγέλια, διάβασαν και το Ευαγγέλιο του Ιούδα, του Βούδα και του Κώστα Καλιακούδα. Για μια ακόμα φορά ξεχώρισαν οι χαλκουνάδες , οι οποίοι έκαναν τη νύχτα μέρα και παρ’ όλες τις απαγορεύσεις κόντεψαν να ανατινάξουν το Αγρίνιο, το οποίο είναι τόσο άσχημο που καλό θα του έκαναν τελικά.

Τα χαλκούνια είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία και δυστυχώς κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει στους κατοίκους του Αγρινίου πως οι Τούρκοι έφυγαν και άρα δεν συντρέχει λόγος πια να ακρωτηριάζονται μόνοι τους. Βέβαια καλύτερα έτσι, γιατί αν οι Αγρινιώτες μάθουν πως οι Τούρκοι έφυγαν, θα αρχίσουν να έχουν απαιτήσεις, άσε που θα πρέπει να καταργηθεί ο κεφαλικός φόρος και η δεκάτη.

Στο Βροντάδο της Χίου οι πυρομανείς κάτοικοι επίσης δεν έχουν πληροφορηθεί την αποχώρηση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ και του τουρκικού στόλου, με αποτέλεσμα να παίζουν ρουκετοπόλεμο αναμεταξύ τους, ενώ στην Κέρκυρα οι κάτοικοι πετάνε στάμνες από τα παράθυρα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στην Ενετοκρατία και με αυτόν τον τρόπο οι Κερκυραίοι πενθούν την αποχώρηση των Ενετών που δυστυχώς αντικαταστάθηκαν από τους Έλληνες και όχι από τους Τούρκους που θα ήταν μια καλή λύση.

Ο Τόλης Βοσκόπουλος μπερδεύτηκε κι αντί να πετάξει τη στάμνα πέταξε την κορούλα του από το παράθυρο, αλλά ευτυχώς η Άντζελα Γκερέκου το έχει δεμένο το παιδί με λάστιχο για να μην της το κλέψουν κι έτσι οι τουρίστες είδαν μια ωραία επίδειξη bunjee jumping και το παιδί τη γλίτωσε με μερικούς μώλωπες. Στην υπόλοιπη χώρα οι κάτοικοι το είχαν ρίξει στις μπαλωθιές, στους σαϊτοπόλεμους και στις εκρήξεις για να ξεχαρμανιάσουν, αλλά κυρίως για να ανεβάσουν κι άλλο το ποσοστό αναπηρικών συντάξεων στη χώρα και να μην κινδυνεύει η πρωτιά μας στο βιβλίο Guiness.

Ανήμερα το Πάσχα οι πιστοί έστησαν ένα τρικούβερτο γλέντι από τη μιαν άκρη της χώρας ως την άλλη κι έτρωγαν σαν τα ζώα, έτσι ώστε όσοι γλίτωσαν από τα βεγγαλικά να πάνε από υψηλή χοληστερίνη. Στο Πέραμα οι κάτοικοι παρόλη τη φτώχεια τους γιόρτασαν το μήνυμα της Ανάστασης του Θεανθρώπου, αλλά και την παραμονή του Ριβάλντο στον Ολυμπιακό με το συμβολικό ποσό των 4 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι πολιτικοί αρχηγοί πήραν σβάρνα τα στρατόπεδα για να βρεθούν κοντά στους στρατευμένους νέους της πατρίδας μας και να τσουγκρίσουν μαζί τους κόκκινα αυγά αλλά βασικά για να τους τα κάνουν τσουρέκια. Όσοι έχουν κάνει τη θητεία τους θα θυμούνται με πόση λαχτάρα περιμέναμε όλοι να έρθει το Πάσχα για να τσουγκρίσουμε το αυγό μας με το αυγό του υπουργού Άμυνας. Κάποιοι παρέτειναν τη θητεία τους για να μπορέσουν να ζήσουν μια τέτοια στιγμή.

Το Πάσχα είναι η λαμπρότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Στις εκκλησίες, οι πιστοί βιώνουν με κατάνυξη, ευλάβεια και συντριβή τα Πάθη του Θεανθρώπου και την κορύφωση του Θείου Δράματος, αναμένοντας το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασης. Βέβαια, το Πάσχα είναι μια εβραϊκή γιορτή αλλά δεν πειράζει, αφού εμείς έτσι τα βρήκαμε από τους προγόνους μας, οπότε οφείλουμε να τα συνεχίσουμε· από την άλλη, από τους προγόνους μας βρήκαμε και λάμπες με πετρέλαιο, αλλά κάποια στιγμή βάλαμε ηλεκτρικό ρεύμα – φυσικά, αυτό καθόλου δεν μας βοήθησε γιατί συνεχίζουμε να μη βλέπουμε την τύφλα μας.

Παλαιότερα, με την είσοδο στη Μεγάλη Εβδομάδα, σε κάποιες περιοχές της χώρας οι πιστοί δεν έτρωγαν τίποτα τις τρεις πρώτες μέρες, παρά έπιναν μόνο λίγο νερό· αυτό δεν ισχύει πια γιατί, αν δουλεύεις τρεις μέρες νηστικός, θα πέσεις ξερός και θα φρακάρουν οι δρόμοι από τα ασθενοφόρα με τους πιστούς.

Τώρα πια τα περισσότερα έθιμα του Πάσχα αρχίζουν κυρίως τη Μεγάλη Πέμπτη, γιατί την ημέρα αυτή ξεκινούν οι προετοιμασίες για το ξεκοίλιασμα που θα ρίξουμε παραδοσιακά ανήμερα το Πάσχα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι περισσότεροι να χάνουν το «Τροπάριο της Κασσιανής», που είναι διαχρονική επιτυχία αλλά χάνεται τη Μεγάλη Τρίτη· θα μπορούσε η Ιερά Σύνοδος να το μεταφέρει δυο τρεις μέρες αργότερα, ώστε να γίνει ακόμα μεγαλύτερο σουξέ.

Το πιο δημοφιλές έθιμο είναι το βάψιμο των κόκκινων αυγών αλλά και το τσούγκρισμά τους – αυτό είναι απόλυτα λογικό, γιατί σε ποια άλλη περίπτωση μπορείς να πεις στον άλλον μπροστά σε σαράντα νοματαίους «μ’ έσπασες, αλλά γύρνα τώρα τον κώλο και θα σου δείξω εγώ»;

Εξαιρετικά δημοφιλής είναι και η περιφορά του Επιταφίου, που δίνει σε όλες τις κυρίες τη δυνατότητα να επιδείξουν τις τελευταίες δημιουργίες της υψηλής ραπτικής αλλά και τα εσώρουχά τους, περπατώντας αργά στα καντούνια του χωριού και δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μια χαρούμενη νότα σ’ αυτήν την –πένθιμη κατά τ’ άλλα– ημέρα.

Ο Επιτάφιος στολίζεται από ανύπαντρες κοπέλες, γιατί οι υπόλοιπες βρήκαν άντρα και δεν τις νοιάζει πια και τόσο το Θείο Δράμα. Γενικά οι ανύπαντρες έχουν δουλειές με φούντες αυτές τις μέρες, γιατί τη μια μαζεύουν τα λουλούδια από τους αγρούς, την άλλη στολίζουν τον Επιτάφιο, μετά ξενυχτάνε δίπλα στον Εσταυρωμένο, και το πρωί κουτουλάνε από την κούραση. Γι’ αυτό είναι ανύπαντρες – πώς να βρουν άντρα μετά από τόσο χαμαλίκι;

Πάντως η παράδοση λέει πως οι ανύπαντρες πρέπει να παίρνουν το Φως της Ανάστασης από άντρα, για να παντρευτούν μέσα στο χρόνο· αν το πάρουν από γυναίκα, θα τις βλέπουν οι άντρες στο δρόμο και θα το βάζουν στα πόδια σαν να είδαν τον Σατανά.

Αυτές τις μέρες γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο πλούσια είναι η παράδοση του λαού μας σε έθιμα. Τα περισσότερα απ’ αυτά έχουν τις ρίζες τους στην Τουρκοκρατία και την Ενετοκρατία· ευτυχώς που πέρασαν αυτοί οι ευγενικοί λαοί από τα μέρη μας κι έχουμε και κανα έθιμο της προκοπής.

Στην Κέρκυρα, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου μετά την Πρώτη Ανάσταση, οι κάτοικοι πετούν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα κανάτια με νερό. Παραδοσιακά την αρχή κάνει ο Τόλης Βοσκόπουλος, που πετάει πολύ μεγάλα κανάτια – αν και όλοι περιμένουν πότε θα μπερδευτεί ο Τόλης και αντί για κανάτι με νερό θα πετάξει την Άντζελα Γκερέκου στους ψηφοφόρους της.

Το έθιμο με τα κανάτια είναι πολύ δημοφιλές στα Επτάνησα αλλά, με την προβολή που έχει από την τηλεόραση τα τελευταία χρόνια, μη σας φανεί περίεργο αν ακούσετε στις ειδήσεις πως ένας πιστός έφαγε το σταμνί με το νερό στο κεφάλι ενώ περπατούσε αμέριμνος στην Πανεπιστημίου.

Στη Ζάκυνθο υπάρχει και Επιτάφιος για ξενύχτηδες, μιας και η έξοδος του Επιταφίου στο ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων γίνεται στις 4 τα ξημερώματα.

Στην Ύδρα, από την άλλη, βάζουν τον Επιτάφιο στη θάλασσα. Γενικά τον Επιτάφιο –ανάλογα με την περιοχή– τον κάνεις ό,τι θέλεις: τον βάζεις στη θάλασσα, τον πετάς με αλεξίπτωτο στον γκρεμό, άμα έρθεις στα κέφια τον παίρνεις και στο σπίτι σου, για σουβενίρ.

Τον Επιτάφιο τον σηκώνουν στους ώμους τους οι άντρες· πάλι καλά, γιατί αν έπρεπε να το κάνουν κι αυτό οι έρμες οι ανύπαντρες, θα κλατάρανε εντελώς.

Πέρσι σήκωσε τον Επιτάφιο στην Πάρο και ο Γιώργος Παπανδρέου· φέτος, που είναι προεκλογική χρονιά, μη σας κάνει καμία εντύπωση αν δείτε τον Γιώργο Παπανδρέου να κουβαλάει καναν Επιτάφιο μόνος του – αν το κρίνουν σκόπιμο οι επικοινωνιολόγοι, μπορεί να πάει και στην Παναγιά της Τήνου με τα γόνατα.

Σε πολλές περιοχές της χώρας, τις μέρες αυτές γίνεται και το κάψιμο του Ιούδα ή Οβριού – οι νέοι περιφέρουν ένα ομοίωμα του Ιούδα παραγεμισμένο από ξύλα και άχυρα, και στη συνέχεια του βάζουν φωτιά για να τιμωρήσουν τον προδότη.

Το έθιμο αυτό έχει ενοχλήσει στο παρελθόν ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που κατηγόρησε τη χώρα μας για αντισημιτισμό· θα πρέπει να καταλάβουν όλοι πως το κάψιμο του Οβριού είναι συμβολικό και πως δεν μπορούμε να καίμε κάποιον έλληνα προδότη αντί για τον Ιούδα, γιατί είμαστε τόσο ρουφιάνος λαός που θα είχαμε καεί όλοι και δεν θα υπήρχε κανείς να διατηρήσει αυτό το πατροπαράδοτο έθιμο. Στο κάτω κάτω της γραφής, εβραϊκό έθιμο είναι το Πάσχα, Εβραίο καίμε – αν ήταν ελληνικό, θα καίγαμε Έλληνα.

Το βράδυ της Ανάστασης οι πιστοί χτυπούν τα στασίδια της εκκλησίας, κουνάνε τους πολυέλαιους, πετάνε μπουγέλα στον παπά, και γενικά κάνουν ό,τι μαλακία τούς κατέβει στο κεφάλι. Έξω από τις εκκλησίες ο χαβαλές συνεχίζεται με πυροβολισμούς, πυροτεχνήματα, δυναμίτες και χειροβομβίδες, με αποτέλεσμα κανείς να μη δίνει σημασία στις ανύπαντρες, που έχουν βάλει τα καλά τους και ψάχνουν εναγωνίως για γαμπρό.

Ανήμερα το Πάσχα οι Έλληνες στήνουν ένα τρικούβερτο γλέντι από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, και η κατάνυξη δίνει τη θέση της στην κρασοκατάνυξη και τον παραδοσιακό οβελία· αφού με τη νηστεία της Σαρακοστής και το στόλισμα του Επιταφίου εξολοθρεύσαμε τη χλωρίδα της χώρας, ήρθε και η ώρα της πανίδας.

Το έθιμο του σουβλιστού αρνιού το πήραμε από τους Εβραίους. Μια άλλη εκδοχή λέει πως το έθιμο προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα – ο Σωκράτης και ο Περικλής είχαν ψησταριά στο Μοναστηράκι, δίπλα στον Μπαϊρακτάρη, και έφτιαχναν φοβερό κοκορέτσι και γαρδούμπα.

Καλή Λαμπρή!

[1][2][3]

 

 

 

Νομιμότητα και εταιρίες – update

19 Απριλίου, 2011 § 9 comments § permalink

Η παρακάτω ιστορία έγινε πρόσφατα με πρωταγωνιστές κοντινά μου πρόσωπα. Έιναι φυσικά μία στις χιλιάδες, αλλά έχει ενδιαφέρον γιατί θα σας δώσω κάποια έξτρα στοιχεία που προσωπικά δεν είχα ξανακούσει αν γίνονται αλλού. Ψάχνοντας και διαβάζοντας παρόμοιες ιστορίες είδα ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός αυτές τις μέρες. Το θέμα έχει αν κάνει με τα διόδια, οι πρωταγωνιστές αυτού δε δεν έχουν να κάνουν με το γνωστό κίνημα. Μέσα στο κείμενο θα απαρυθμίσω τις παρατυπίες και παρανομίες που τελέστηκαν (με bold), μαζί με τον υπαίτιο κατά τη γνώμη μου, και φυσικά θα καταλήξω στο ποιος τιμωρήθηκε. Φυσικά το blog δεν είναι δικαστήριο, οπότε ετυμηγορία δεν θα βγάλω, αλλά επιτρέψτε μου να παραθέσω και ολίγον φωτογραφικό υλικό, και τα συμπεράσματα δικά σας.
Η ιστορία μας ξεκινάει μία Κυριακή απόγευμα, πού αλλού, στην εθνική οδό, και πιο συγκεκριμένα στην εθνική Κορίνθου-Αθήνας. Στο μπλε αυτοκίνητο επιβαίνουν δύο άτομα, τα οποία πλησιάζοντας τα διόδια αντιλαμβάνονται ότι το τσαντάκι τους έχει κάνει φτερά από το αυτοκίνητο. Τα διόδια φυσικά θέλουν λεφτά, αλλά ευτυχώς ο σοφός νομοθέτης έχει προβλέψει την ύπαρξη πιστωτικών σημειωμάτων, τα οποία υποχρεούται να εκδώσει ο ταμίας σε τέτοιες περιπτώσεις, και ο οδηγός υποχρεούται να εξοφλήσει εντός 15 ημερών[1]. Ο υπάλληλος αρνείται να δώσει το εν λόγω σημείωμα και εδώ αρχίζουν τα ευτράπελα. Η άρνηση αποτελεί σοβαρό φορολογικό αδίκημα της άρνησης έκδοσης επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου. Η εταιρία επίσης είναι ιδιωτική εταιρία, και όχι δημόσια, και φυσικά οποιαδήποτε διαφωνία με την εταιρία αποτελεί διαφωνία μεταξύ ιδιωτών. Η άρνηση όμως της υπαλλήλου να εκδώσει πιστωτικό σημείωμα και να σηκώσει την μπάρα αποτελεί αυτόφωρο αδίκημα παρακώλυσης συγκοινωνίας. Η αστυνομία “έτυχε” να βρίσκεται εκεί δίπλα φυσικά. Η υπάλληλος φυσικά, παρόλο που οι πράξεις αυτές έγιναν μπροστά στα μάτια της αστυνομίας, δεν κατάλαβε τίποτα. Αυτό είναι παράβαση με ποινή αργίας με πρόσκαιρης πάυσης βάση του [2], άρθρο 11, παράγραφος ζ’ για τους αστυνομικούς που έμεναν εκεί με σταυρωμένα τα χέρια και δεν έκαναν τίποτα για αυτό. Και λέγοντας “για αυτό”, ας πάμε στο τι όργια έκαναν αντ’αυτού. Για αρχή, κατα τη διάρκεια της διαφωνίας του οδηγού με την υπάλληλο, διέταξαν τον οδηγό να περάσει την μπάρα και να πάει το αυτοκίνητο στο πλάι, ουσιαστικά παροτρύνοντας τον ουσιαστικά να παρανομήσει, γεγονός που επίσης σηκώνει ποινή αργίας με πρόσκαιρη παύση βάση του [2], άρθρο 11, παράγραφος δ’. Ο οδηγός φυσικά αρνήθηκε να παρανομήσει. Αντί αυτού κάλεσε την Άμεσο Δράση στο 100 για να έρθουν, μόνο για να λάβει την απάντηση ότι “δεν χρειάζεται, η αστυνομία είναι ήδη εκεί”.

» Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο… «

Είμαστε όλοι άθεοι

16 Απριλίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Είμαστε όλοι άθεοι § permalink

Ως προεξέχων υπέρμαχος του αθεϊσμού και κατά συνέπεια πολέμιος των απανταχού «Δημιουργιστών» (Creationists) -πιστών δηλαδή της βιβλικής εκδοχής για τη δημιουργία του κόσμου- ο Ντόκινς υπεραμύνεται τόσο του δικαιώματος της μη πίστης σε κάποιο Θεό, όσο και της δαρβινικής επιστημονικής θεώρησης για τη δημιουργία του κόσμου.

Μια φλογερή, αστεία και δυνατή ομιλία, που δόθηκε στο πανεπιστήμιο Texas Tech των ΗΠΑ, το Φεβρουάριο του 2002, σε μια χώρα όπου τέσσερις στους δέκα πολίτες απορρίπτουν πλήρως τη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης.


Αυτή η μεγαλοπρεπής μουσική, η μουσική της εισόδου μου — το «Εμβατήριο των Ελεφάντων» από την «Αΐντα» — είναι η μουσική που έχω διαλέξει για την κηδεία μου. [Γέλια] — και μπορείτε να δείτε το γιατί: Είναι θριαμβευτική. Θα είμαι — δε θα νοιώθω τίποτε, αλλά αν μπορούσα, θα ένοιωθα θριαμβευτικά επειδή και μόνο έζησα, και επειδή έζησα σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη, και επειδή μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω κάτι σχετικά με το γιατί βρέθηκα εδώ, προτού πάψω να είμαι εδώ.

Καταλαβαίνετε τη γραφική αγγλική προφορά μου; Όπως όλοι, εκστασιάστηκα χθες με τη διάλεξη για τα ζώα. Ο Ρόμπερτ Φουλ, ο Φρανς Λάντινγκ και άλλοι — η ομορφιά των όσων έδειξαν. η μόνη ελαφρά παραφωνία ήταν όταν ο Τζέφρεϋ Κάτζενμπεργκ είπε για τα άλογα μάστανγκ «τα πιο υπέροχα πλάσματα που έβαλε ο Θεός στη Γη.» Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν το εννοούσε πραγματικά, αλλά σε αυτή τη χώρα αυτή τη στιγμή, όσο προσεκτικοί και να είμαστε δεν είναι αρκετό. [Γέλια]

» Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο… «

Οι κρίσεις του καπιταλισμού

11 Απριλίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι κρίσεις του καπιταλισμού § permalink

Ο οικονομολόγος David Harvey εξηγεί σε μία φοβερή ομιλία για τις αναπόφευκτες κρίσεις του καπιταλισμού και πως είναι καιρός μάλλον να δούμε πέρα από αυτόν σε μία κοινωνία πιο  … κοινωνική,δίκαιη και ανθρώπινη. Την ομιλία συνοδεύουν τα (πάντα φανταστικά) σκίτσα του RSA Animation.


Fast Tube by Casper

Where Am I?

You are currently browsing the Ενδιαφέρον category at Καθημερινή Τρέλα.