Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης»

Οκτώβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης» § permalink

Ακούσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια για το ποιος και τι φταίει για την κατάντια του οικονομικού συστήματος. Ακούσαμε ότι φταίνε οι τεμπέληδες, τα κοπρόσκυλα και τα golden boys που υπήρξαν άπληστα. Μερικοί είδαν ακόμα και φταίξιμο στον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ελλάδας (!) μπερδεύοντας την ύπαρξη δημοσίου με την επικράτηση του κομμουνισμού (δεν κάνω πλάκα, ο καρατζαφύρερ και ο μπουμπούκος μιλάνε ακόμα και σήμερα για την ανάγκη «αποκκομουνιστικοποίησης» της Ελλάδας – τέρατα ανάλυσης του πολιτικοοικονομικού γίγνεσθαι της χώρας). Για μένα, για να πιστεύει κάποιος ότι η «κρίση» της Ελλάδας περιορίζεται σε «κοπρόσκυλα» – «μαζί τα φάγαμε» δημόσιους υπάλληλους και άλλα τέτοια φαιδρά, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν βλέπει ότι τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες χώρες τα ποσοστά ανέργων πολλαπλασιάστηκαν με ταχύτατους ρυθμούς (ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή της κρίσης οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 170 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο – περίπου η μισή Ε.Ε. σε πληθυσμό – ενώ 68 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον έφτασαν σε επίπεδα απόλυτης φτώχιας, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας). Άραγε για όλα αυτά φταίει η κακή διαχείριση του οικονομικού συστήματος, ή οι ίδιες οι αρχές του;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην αρχή της κρίσης, η απάντηση ήταν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά και να κάνουν «λα λα λα» σαν να μην τρέχει τίποτα, με την ελπίδα να φύγει μόνο του. Μετά μίλησαν για πρόσκαιρη ύφεση αλλά αυτή συνέχιζε να μεγαλώνει. Μετά μας είπαν ότι πρόκειται για μία αποκλειστικά χρηματοπιστωτική κρίση και μάλιστα μόνο στην Αμερική (ενώ οι δικοί μας θριαμβολογούσαν για το πόσο ανώδυνα την περνάει η Ελλάδα). Όταν αυτή συνέχιζε να γιγαντώνεται, άρχισε ο αποπροσανατολισμός. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αδιαφάνεια στις κεφαλαιακές μετακινήσεις. Κάποιοι άλλοι για απληστία στα τραπεζικά στελέχη. Κάποιοι τέλος μίλησαν για κρίση χρέους και πως ένοχος της διαύρωσης του κατά τα άλλα αγνού συστήματος, ήταν ο τυχοδιωκτισμός και η απληστία – «αρετές» που σε άλλους καιρούς θεωρούνταν ότι καλύτερο για τον κεφαλαιοκράτη.

Πως δουλεύει όμως εξ’ορισμού αυτό το φοβερό και αγνό σύστημα, όταν είναι σε καιρούς ανάπτυξης και ευημερίας; Η φόρμουλα είναι απλή. Έχουμε ένα κεφάλαιο. Το τοποθετούμε σε ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Εκμεταλλευόμαστε την εργατική δύναμη κάποιων εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Επανατοποθετούμε τον πλούτο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο και πάμε από την αρχή. Απλό έτσι; Ο τελικός σκοπός σε κάθε κύκλο είναι να μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το παραγόμενο κέρδος με οποιοδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση αυτή χαροποιεί εμάς, τους δείκτες καθώς και τους μετόχους μας. Με οποιοδήποτε τρόπο; Φυσικά! Ακόμα και αν αυτός σημαίνει μείωση των εσόδων μας με απολύσεις ή εξευτελιστικούς μισθούς στους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν αυτόν τον πλούτο για εμάς ή μετακίνηση της παραγωγής στην Κίνα οπότε είμαστε καλυμμένοι από όλες τις πλευρές.

Στις προηγούμενες προτάσεις υπάρχουν τα πρώτα παράδοξα του ίδιου του ορισμού.

Για αρχή σε μία ακραία ανταγωνιστική οικονομία, όλοι οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να ακολουθήσουν την παραπάνω συνταγή αν θέλουν να επιβιώσουν. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θα δουλεύει για αυτούς και θα έχει τα παραπάνω προβλήματα, ήτοι χαμηλούς μισθούς και ανεργία και κατά συνέπεια μειωμένη αγοραστική δύναμη. Αν η συντριπτική πλειοψηφία έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη όμως, οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παράγονται στην όλο και αυξανόμενη διαδικασία που περιέγραψαν, δεν μπορούν να διατεθούν για να υπάρξει κέρδος, μιας και η αγορά είναι ενιαία. Ο δικός σου εργαζόμενος μπορεί να είναι πελάτης του διπλανού ή ακόμα και δικός σου, και με λιγότερα λεφτά, έχει απλά λιγότερα λεφτά να ξοδέψει στα προϊόντα σου. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, έχουμε μία αναπόφευκτη συστημική κρίση.

Η κρίση αυτή μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αναβληθεί για λίγο, αλλά ποτέ να αποφευχθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να πάρει μία μικρή παράταση με μία πρόσκαιρη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μέσω δανεισμού από τον τραπεζικό τομέα. Σε αυτή την περίπτωση, και για λίγο, ο κόσμος μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά μέχρι το σημείο που οι τράπεζες θα πνίξουν πάλι την αγορά, απαιτώντας τα χρήματα και τους τόκους πίσω.

Το σύστημα όταν φτάνει σε αυτά τα αδιέξοδα, χρησιμοποιεί κάποιους τρόπους για να προσπαθήσει να επαναφέρει τον κύκλο στην αρχή του. Για να γίνει κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει δύο πράγματα: είτε να καταστρέψει όλα αυτά που έχτιζε ώστε να μπορέσει να τα ξαναχτίσει (να χαρώ εγώ πρόοδο δηλαδή) είτε να διευρύνει τον κύκλο εργασιών δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες αγορές.

Την πρώτη περίπτωση την έχετε δει αρκετές φορές, είτε με την δημιουργία πολέμων – μικρών και μεγάλων – γιατί μία ισοπεδωμένη χώρα έχει ανάγκη χτισίματος από την αρχή, είτε με πρόσκαιρη καταστροφή κεφαλαίου, συνήθως με το να οδηγούν την μεσαία τάξη, μικρά και μεσαία μαγαζιά, σε καταστροφή, περίπτωση που βλέπετε γύρω σας κάθε μέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί σαν να έγινε ένα save πριν 30 χρόνια, με ανάπτυξη που έχει ήδη ξαναγίνει, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Άσε που με την τεχνολογική πρόοδο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «ανάπτυξη» αυτή θα φέρει μία νέα αναπόφευκτη κρίση πολύ πιο σύντομα από την προηγούμενη φορά.

Την δεύτερη περίπτωση την βλέπετε περίτρανα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» και κατά συνέπεια δημιουργίας ευκαιριών πρόσβασης στις αντίστοιχες αγορές καθώς και με την παγκοσμιοποίηση των αγορών. Οι τοπικές αγορές πλέον δεν θεωρούνται απομονωμένες, με συνέπεια το εργατικό δυναμικό π.χ. της Ελλάδας να πρέπει να «ανταγωνιστεί» το εργατικό δυναμικό π.χ. της Κίνας σε μισθούς από την μία μέρα στην άλλη.

Όπως εύκολα φαίνεται από τα παραπάνω, το οικονομικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι κατά βάση το οικονομικό σύστημα της αναρχίας. Κάθε κεφαλαιοκράτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το δικό του κέρδος, και δεν υπάρχουν αρχές οικονομικής ανάπτυξης που να οδηγούν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης κοινωνίας βάσει των αναγκών της. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή πλάνο για την ανθρωπότητα τα επόμενα 100 χρόνια, ούτε καν τα επόμενα 5 χρόνια. Αν έχεις κεφάλαια κυνηγάς να τα αυγατίσεις με κάθε τρόπο ενώ αν δεν έχεις κυνηγάς να επιβιώσεις με κάθε τρόπο.

Για να καταλάβετε την κυκλικότητα και αναπόφευκτη φύση των κρίσεων, διαβάστε το παρακάτω κείμενο.

«Η μαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση. Η μαζική κατανάλωση, με τη σειρά της, προϋποθέτει διανομή πλούτου για να παράσχει στα άτομα αγοραστική δύναμη. Αντί της αναδιανομής αυτής, μία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόμενο πλούτο. Κάτι που μπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταμιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσματικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε μια επανεπένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων σε νέα εργοστάσια. Κατά συνέπεια, όπως συμβαίνει σε μία παρτίδα πόκερ όπου τις μάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες μπορούσαν να παραμείνουν στο παιχνίδι μόνο με δανεισμό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταμάτησε»

Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε για την τρέχουσα κρίση, παρόλο που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γραφτεί. Γράφτηκε για την κρίση του 1929 και πρόκειται για την εξομολόγηση του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλή του FED, από το 1934 ως το 1948.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν κακές εκδοχές του οικονομικού συστήματος, ούτε διαστρεβλώσεις κάποιου άπληστου νου. Αποτελούν τον κανόνα και τον ορισμό του. Πρόκειται για τον ορισμό της πυραμίδας και της φούσκας, ένα σύστημα που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη επιτυχία σε λίγους, αλλά τελικά πάντοτε μα πάντοτε σκάει όπως όλες οι φούσκες, αφού ο σχεδιασμός του είναι τέτοιος ώστε να ακολουθεί τον δρόμο της υπερβολής και της τελικής κατάρρευσης.

Και θέλετε να ακούσετε το πιο αστείο πριν κλείσω; Τα παραπάνω παρόλο που νομίζω ότι αποτελούν μία ακριβέστατη περιγραφή της σημερινής κατάστασης αλλά και της πορείας του μεγαλύτερου μέρους του προηγούμενου αιώνα δεν γράφτηκαν από το κεφάλι μου. Θα αφήσω τον Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, να αποκαλύψει ποιοι και πότε τα προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια στο παρακάτο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9/10/2010:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μάρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων»

Ναι αγαπητέ αναγνώστη. Οι περισσότερες από τις παραπάνω αναλύσεις βρίσκονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ (γραμμένο το 1867) και στα άπαντα του Λένιν. Και αν μέχρι τώρα βρήκατε τα παραπάνω λογικά, αλλά ξινίσατε με το που είδατε ποιοι τα είπαν, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε την προπαγάνδα που σας σερβίρουν τόσα χρόνια και να επιτρέψτε στον εαυτό σας λίγη κριτική σκέψη, χωρίς παρωπίδες.

Και άντε και η ανάλυση είναι σωστή και βρήκαμε την πηγή των προβλημάτων που βιώνουμε. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα γίνουμε Κούβα; Όχι φυσικά. Για αυτό όμως θα επανέλθω σε μία επόμενη ανάρτηση.

Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα

Σεπτέμβριος 27th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα § permalink

Εκεί επιστρέφω στα δύσκολα. Εκεί ξαναδιαβάζω τα όνειρά μου.

Ο Εξιπερί γνώριζε από την αρχή πως οι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν τον Μικρό Πρίγκιπα. (κι ας είναι από τα εκείνα τα πρώτα, τα πολυδιαβασμένα βιβλία παγκοσμίως, μετά τη Βίβλο).

Θεώρησαν πως είναι βιβλίο για παιδιά.
Κι ό,τι είναι παιδικό το υποτιμούν.

Ένα παιδί, όμως, δεν έχει ανάγκη να διδαχθεί τον Μικρό Πρίγκιπα.
Γιατί το ίδιο είναι ο Μικρός Πρίγκιπας.

Οι μεγάλοι το έχουν ανάγκη, γιατί εκείνοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Εμείς είμαστε που ζούμε μια μελαγχολική ζωή. Εμείς έχουμε λεκτικές απαντήσεις αμέτρητες. Αληθινές καμία.

Δε θα σας κουράσω άλλο. Δε θα κάνω φιλολογική ή συναισθηματική ανάλυση του βιβλίου. Όσοι αγαπούν τον Μικρό Πρίγκιπα δε χρειάζονται τις δικές μου επεξηγήσεις. Κοιτάξτε μόνο πώς ο Εξιπερί μ’ αυτό το πνευματικό αριστούργημα μπαίνει βαθιά σε ζητήματα όπως η εξουσία. Αφιερώστε δύο λεπτά και δείτε τι γράφει για το σήμερα, (και το «πάντα» της εξουσίας) ένας αεροπόρος που σκοτώθηκε τις τελευταίες μέρες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Α! Να ένας υπήκοος, φώναξε ο βασιλιάς, μόλις φάνηκε ο μικρός πρίγκιπας.
Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε:
– Πως μπόρεσε να μ’ αναγνωρίσει, αφού ποτέ του δεν μ’ είχε ξαναδεί!

Δεν ήξερε πως για τους βασιλιάδες, ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.

(ο Μικρός Πρίγκιπας) απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

– Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ’ ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω.

– Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί …

– Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς.

Και συνεχίζει. Προσέξτε εδώ!

Θα ‘θελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα. Κάνετέ μου τη χάρη … Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει … (είπε ο Μικρός Πρίγκιπας)

– Αν έδινα διαταγή σ’ ένα στρατηγό να πετάξει από ένα λουλούδι σε κάποιο άλλο, όπως μια πεταλούδα ή να γράψει μια τραγωδία ή να γίνει θαλασσινό πουλί, κι αν ο στρατηγός δεν εκτελούσε τη διαταγή που πήρε, ποιος θα ‘ταν ο φταίχτης;

– Εσύ θα ‘σουν, απάντησε με σταθερή φωνή ο μικρός πρίγκιπας.

– Σωστά. Δεν μπορούμε να ζητάμε από κάποιον παρά μονάχα αυτά που μπορεί να δώσει. Πάνω απ’ όλα, το κύρος στηρίζεται στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πάει να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει. Έχω το δικαίωμα να απαιτώ υπακοή, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές.

Οι διαταγές σήμερα δεν είναι λογικές (για το «ηθικές» δεν υπάρχει καν κοινό σημείο αναφοράς με τον βασιλιά).

Το σημερινό σύστημα (και δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στα πρόσωπα, γιατί αυτά έρχονται και παρέρχονται. Ήδη ετοιμάζεται και φρεσκοσιδερώνεται το επόμενο, μέχρι να έρθει σαν μεσσίας  το μεθεπόμενο) έχει αυτοκαταργηθεί και μέσα στην θορυβώδη πτώση του, παρασέρνει ζωές. Αληθινές ζωές.

Έχουν τελειώσει.
Δεν διαθέτουν πια καμία εξουσιοδότηση από μέρους μας. Ζητούν να πέσει ο λαός στη θάλασσα, τάζοντας μια αόριστη μετά θάνατον ζωή (που προϋποθέτει ξανά τη δική τους βασιλεία).

Έχουν τελειώσει.
Μην περιμένετε από εκείνους να το παραδεχθούν. Μην περιμένετε τίποτα. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν αυτό στον εαυτό τους; Εκείνοι ξέρουν μόνο να δίνουν διαταγές. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι εκπαιδεύτηκαν, έτσι ανελίχθηκαν, έτσι ξέρετε σήμερα τα ονόματά τους. Μα αν μια μέρα σταματήσουν να διατάζουν, θα είναι σα να μην υπάρχουν.

Έχουν τελειώσει.
Το πώς ιστορικά θα γραφεί ο επίλογος δεν το ξέρει κανείς. Εύκολα ή δύσκολα, με πόνο ή χωρίς, μια Παρασκευή βράδυ, έναν Δεκέμβρη, ένα ανοιξιάτικο ξημέρωμα. Ποιος ξέρει.

Κανείς. Πόσο μάλλον ο βασιλιάς που βλέπει μόνο υπηκόους.

Κι εμείς.; Ναι, εμείς! Τι βλέπουμε εμείς;
Κάπου έμαθα- και θέλω να σας το μεταφέρω- πως ο Μικρός Πρίγκιπας που όλο ταξιδεύει, σταμάτησε στα μέρη μας.
Μας παρατηρεί. Μας ρωτάει.
Κι αναρωτιέται κι ο ίδιος που πήγαν τα 43 ηλιοβασιλέματά μας.

ΥΓ.1 Ξαναδιαβάστε τον Μικρό Πρίγκιπα. Όχι, μια φορά σαν ιστορία. Επιστρέψτε. Επιστρέψτε. Γιατί η ζωή είναι ένα ταξίδι επιστροφής.

ΥΓ.2 Αν αγαπάτε τις ζωγραφιές, συνεχίστε να σχεδιάζετε έναν βόα κι έναν ελέφαντα κι ας βλέπουν πάντοτε οι άλλοι απλώς ένα καπέλο.

ΥΓ.3 Ο Εξιπερί έπεσε με το αεροπλάνο του σε μια έρημο. Μα σ’ αυτήν την επικίνδυνη κι απειλητική γη, εκεί στα δύσκολα, τα κρίσιμα και τα μοναχικά βρήκε τελικά τις απαντήσεις. Κοιτάξτε και στη δική σας έρημο με προσοχή κι ανοιχτή καρδιά. Έχετε το νου σας, γιατί κάπου μπορεί να βρίσκεται ένας Μικρός Πρίγκιπας.

Καταπληκτικό κείμενο του Πέτρου Κουμπλή.

Περι νόμων

Σεπτέμβριος 19th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περι νόμων § permalink

Από την ελληνοφρένεια
Η Ελληνοφρένεια πιστή στο γράμμα του νόμου και ακολουθώντας πλήρως όλους τους κανόνες της νομιμότητας, γραπτούς και άγραφους παρουσιάζει 10+1 ρήσεις ανδρών που έγραψαν ιστορία. Επειδή οι καιροί είναι χαλεποί και ο νόμος πρέπει πάντα να εφαρμόζεται αφιερώνουμε τα παρακάτω αποφθέγματα, για τις δύσκολες μέρες που έρχονται, σε όλους τους πολίτες.

Όποτε ο «Α» προσπαθεί να επιβάλλει με νόμο τις ηθικές του απόψεις στον «Β», ο «Α» είναι κατά πάσα πιθανότητα απατεώνας – H.L. Mencken
Οι άνθρωποι δεν πρέπει να βλέπουν πως φτιάχνονται δυο πράγματα: οι νόμοι και τα λουκάνικα – Όττο Φον Μπίσμαρκ
Τοις μεν νόμοις, παλαιοίς χρώ, τοις δ΄ όψοις, προσφάτοις – Περίανδρος (δηλαδή να χρησιμοποιείς παλαιούς νόμους και φρέσκα φαγητά)
Inter arma silent leges – Λατινικό ρητο (ανάμεσα στα όπλα, οι νόμοι σιγούν)
Όποιος είναι αυστηρότερος από τους νόμους είναι τύραννος – Vauvenargues
Δεν υπάρχουν αρκετές φυλακές, αρκετή αστυνομία, αρκετά δικαστήρια για να μπορέσουν να επιβάλλουν ένα νόμο που δεν στηρίζεται από τον λαό – Hubert Humphrey
Όσο πληθαίνουν οι νόμοι, πολλαπλασιάζονται οι παράνομοι – Λάο τσε
Ratio legis est anima legis – η αιτία του νόμου είναι η ψυχή του νόμου
Όσο πιο σάπιο είναι ένα κράτος τόσο πληθύνονται οι νόμοι – Τάκιτος
Το κακό όταν είσαι παράνομος είναι ότι δεν έχεις την προστασία του νόμου – Truman Capote
Salus populi suprema lex – Κικέρωνας (δε θα σας το πούμε αυτό, βρείτε το μόνοι σας)

Χαράτσι, τέλος ή φόρος;

Σεπτέμβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαράτσι, τέλος ή φόρος; § permalink

Καταπληκτικό άρθρο του χασοδίκη.

Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε «τέλος» και όχι «φόρος»; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος». Για να ψηφιστεί όμως «τυπικός νόμος» χρειάζεται κανονικά να ακολουθηθεί η συνήθης νομοθετική διαδικασία, που παναπεί νομοσχέδιο, αιτιολογική έκθεση, διαβούλευση, συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή, εισαγωγή στην ολομέλεια, συζήτηση και ψηφοφορία κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. Οι διαδικασίες αυτές έχουν κάποιο λόγο που προβλέπονται, δεν είναι για να γεμίζουν ώρες προγράμματος στο κανάλι της Βουλής, από την άλλη όμως έχουν το κακό ότι είναι κάπως χρονοβόρες. Κι όταν είσαι ο Βενιζέλος κι είναι Παρασκευή απόγευμα, και μέχρι την Κυριακή πρέπει να επινοήσεις ένα μέτρο «άμεσου αποτελέσματος» που να μπορείς να το παρουσιάσεις στους δανειστές με την υπόσχεση ότι από Δευτέρα θα αρχίσει να υλοποιείται, τέτοιες πολυτέλειες δεν χωράνε. Κι επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστείλει την ισχύ του Συντάγματος, διότι αυτή η λύση έχει πολύ μπελά, πρέπει να κατεβάζεις και τα τανκς και πού λεφτά για πετρέλαιο τέτοιες εποχές, προτίμησε να κάνει μια τρίπλα και να παρακάμψει το Σύνταγμα δια της ορολογίας. Έτσι το καινούργιο χαράτσι, βαφτισμένο «τέλος», μπορεί να το κοτσάρει ο Βενιζέλος σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, ό,τι τυχαίνει να ψηφίζεται στη Βουλή αυτές τις μέρες, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

[Εδώ μια παρένθεση για τους σχολαστικούς: και «φόρο» να το βάφτιζε, πάλι θα μπορούσε -ενδεχομένως- να το κοτσάρει σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο · τα κοινοβουλευτικά μας ήθη έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ που επιτρέπουν σχεδόν τα πάντα στην εκάστοτε κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, η συνταγματικότητα της διάταξης θα μπορούσε να απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αβέβαιο αποτέλεσμα -η ερμηνεία του Συντάγματος πάντα ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητας. Θα ήταν όμως πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας και πολύ χοντροκομμένο, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, κι ο Βενιζέλος είναι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος -μην κοιτάς που δεν του φαίνεται. Κλείνει η παρένθεση.]

Αυτός είναι ένας λόγος, θεσμικού χαρακτήρα να πούμε, υπάρχουν όμως κι άλλοι πιο πρακτικοί. Πρώτα πρώτα, η ακίνητη περιουσία ήδη φορολογείται με «κανονικούς» φόρους: τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (που επιβαρύνει την ιδιοκτησία), καθώς και τους φόρους μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς και γονικής παροχής, που επιβαρύνουν συναλλαγές με ακίνητα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η φορολόγηση γίνεται με βάση την αντικειμενική αξία, η οποία καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Για τον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας χρησιμοποιούνται οι ίδιοι πίνακες με τις τιμές ζώνης που θα χρησιμοποιηθούν και για το καινούργιο ψευδοτέλος, μόνο που στις τιμές αυτές εφαρμόζονται και κάποιοι συντελεστές οι οποίοι μειώνουν ή αυξάνουν την αξία ανάλογα με την παλαιότητα του ακινήτου, την εμπορικότητα του δρόμου, τον όροφο στον οποίο βρίσκεται κλπ. Εάν το καινούργιο χαράτσι επιβαλλόταν ως φόρος, θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ίδιοι συντελεστές στον υπολογισμό του για λόγους στοιχειώδους λογικής και νομικής συνέπειας. Με τη μεθόδευση που ακολουθεί η κυβέρνηση απλοποιεί τα πράγματα, ξεφορτώνεται αυτούς τους συντελεστές και κρατάει μόνο τον συντελεστή παλαιότητας, αλλά κι αυτόν ακόμα τον αντιστρέφει: ενώ στον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου ο συντελεστής παλαιότητας είναι 1 για τα νεόδμητα, και μειώνεται σταδιακά σε κλάσμα της μονάδας όσο παλιότερο είναι το ακίνητο, για τον υπολογισμό του καινούργιου ψευδοτέλους ο συντελεστής ξεκινάει από το 1 για τα πολύ παλιά ακίνητα και αυξάνεται ως το 1,25 για τα νεόδμητα. Καταπληκτικό, ε;

Επιπλέον, για τον καταλογισμό και την είσπραξη των φόρων αρμόδια κατά κανόνα είναι -ως γνωστόν- η εφορία, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να εκδοθούν και να ταχυδρομηθούν εκκαθαριστικά σημειώματα, τα οποία ο φορολογούμενος που δεν έχει μία μπορεί πάντοτε να τα αγνοήσει ή να τα προσβάλλει στα δικαστήρια, ποντάροντας ότι θα το κάνουν κι άλλοι πολλοί κι έτσι το Δημόσιο θα δυσκολευτεί να επιδιώξει την είσπραξη με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης όπως προβλέπει ο Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Ενώ το ψευδοτέλος μπορείς άνετα να το κοτσάρεις στον λογαριασμό της ΔΕΗ, κι άμα ο άλλος δεν το πληρώσει να του κόψεις το ρεύμα. Αν τολμάς. Αλλά εν προκειμένω ο Βενιζέλος ποντάρει στον εκβιασμό: το ρισκάρεις να κυκλοφορείς στο σπίτι σου με το λυχνάρι, να μαγειρεύεις στο πετρογκάζ και να μην μπορείς να δεις στην τηλεόραση τον Πρετεντέρη; Όχι; Πλήρωσε τότε.

Μόνο που υπάρχει ένα ζητηματάκι. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία, η βασική διάκριση ανάμεσα σε φόρους και τέλη είναι ότι οι μεν φόροι αποτελούν έσοδα της γενικής διακυβέρνησης και καλύπτουν οποιαδήποτε ανάγκη του κρατικού προϋπολογισμού, τα δε τέλη έχουν κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα: τα πληρώνουμε και η Διοίκηση μας οφείλει κάποια συγκεκριμένη (αν και όχι απαραίτητα άμεση) αντιπαροχή. Παράδειγμα, τα τέλη φωτισμού και καθαριότητας: εμείς τα πληρώνουμε (μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ) και οι Δήμοι που τα εισπράττουν (όταν τα εισπράττουν) φροντίζουν να αλλάζουν τις καμμένες λάμπες στους δρόμους και να μαζεύουν τα σκουπίδια. Μη γελάτε εκεί πίσω, λέμε τώρα τι προβλέπεται, όχι τι γίνεται στην πραγματικότητα. Το καινούργιο ψευδοτέλος στα ακίνητα, όμως, τι ανταποδοτικότητα έχει; Εδώ λοιπόν μπορούμε να θαυμάσουμε την ευλυγισία του Βενιζέλου (μεταφορικά μιλάω), ο οποίος, με μια αριστοτεχνική πιρουέτα διασχίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Πολιτική Μπουρδολογία από την Υψηλή Τέχνη. Θαυμάστε:

«Ο έμμεσα αλλά σαφώς ανταποδοτικός χαρακτήρας του μέτρου, καθώς επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.»

Με απλά λόγια: αν δεν πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, η χώρα θα βαρέσει κανόνι και τα σπίτια σας θα χάσουν την αξία τους. Πληρώστε κορόιδα.

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της νομικής επιστήμης που η ύπαρξη ενός Κράτους προβάλλεται ως ανταποδοτική υπηρεσία της Διοίκησης προς τους πολίτες, αντί για στοιχειώδη και πρωταρχική υποχρέωσή της, όπως είναι. Φυσικά, με τη λογική αυτή μπορεί να βαφτιστεί «τέλος» οποιοδήποτε χαράτσι και μπορεί να θεωρηθεί «ανταποδοτικότητα» το μπάλωμα οποιασδήποτε τρύπας του προϋπολογισμού, από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα. Εννοείται ότι η θεωρία αυτή είναι καινοφανής επινόηση του Βενιζέλου, δεν θα τη βρείτε σε κανένα σύγγραμμα φορολογικού δικαίου, και λογικά ο Φινοκαλιώτης και οι άλλοι καθηγητές των νομικών σχολών της χώρας θα πρέπει να έπαθαν αποπληξία διαβάζοντας την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών. Από την άλλη, βέβαια, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός μας, η μοναδική κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας (όπως η κυβέρνηση το αντιλαμβάνεται). Και φυσικά, η γενναία κυβέρνηση, που μάχεται με τα ορμητικά νερά του ποταμού Χάντσον, δεν θα επιτρέψει σε καμία νομική θεωρία και σε κανένα Σύνταγμα να σταθεί εμπόδιο στη σωτηρία της πατρίδος που κινδυνεύει.

Ώρες ώρες

Σεπτέμβριος 12th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ώρες ώρες § permalink

Ο φίλος Θοδωρής με καλύπτει απόλυτα ώρες ώρες. Μεταφέρω δύο άρθρα back to back.

Είναι αδύνατον πλέον να παρακολουθήσω τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων δίχως η πίεσή μου να χτυπήσει κόκκινο όποτε ακούω, είτε από τους ίδιους τους τηλεδημοσιογραφίσκους είτε από τους -προσεκτικά επιλεγμένους- καλεσμένους τους, να γίνεται αναφορά στην «κοινοβουλευτική δημοκρατία». Σ’ αυτή την δημοκρατία, την οποία όλοι αυτοί κάνουν πως την σέβονται ως το πιο ιερό των ιερών αλλά που εγώ επιμένω να την αποκαλώ απλώς «δημοκρατία ΤΟΥΣ».

Η.όρος «κοινοβουλευτική δημοκρατία», λοιπόν, είναι απολύτως υποκριτικός, αφού δεν μιλάμε ούτε για κοινοβουλευτική (μιας κι οι βουλευτές δεν συν-σκέπτονται αλλά, απλώς, ψηφίζουν με όρους κομματικής νομιμοφροσύνης) ούτε  για δημοκρατία. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «κληρονομική κομματοκρατία», αλλά δεν θέλω τώρα να τον σχολιάσω. Θέλω μόνο να αναρωτηθώ για ποια δημοκρατία μιλάμε. Γι’ αυτήν όπου η δύναμη του λαού περιορίζεται μόνο στο να οδηγείται κάθε τέσσερα χρόνια στις κάλπες ίσα-ίσα για να επικυρώσει τις αποφάσεις που έχουν παρθεί ερήμην του; Και, μάλιστα, αυτός ο λαός οδηγείται στην κάλπη όντας ιδεολογικά χειραγωγημένος και διαρκώς υπό το κράτος εκβιασμών, μεθόδων πολιτικής τρομοκρατίας, εξαπάτησης, εξαγοράς συνειδήσεων, διαπαιδαγωγημένος από τα γεννοφάσκια του να βλέπει την επιφάνεια των πραγμάτων και κυρίως να θεωρεί φυσικό και αιώνιο το καθεστώς της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

Αυτή η παρωδία ονομάζεται δημοκρατία! Αλλά ποιά δημοκρατία καταργεί κάθε λαϊκό δικαίωμα στην εργασία, στην μόρφωση, στην αξιοπρεπή ζωή, στην υγεία, στην ασφάλεια των γηρατειών, στο καθαρό περιβάλλον; Ποιά δημοκρατία βγάζει όλες τις απεργίες παράνομες; Ποιά δημοκρατία διασύρει κάθε ταξική συλλογική διαμαρτυρία; Ποιά δημοκρατία στήνει «αγροτοδικεία» ή «μαθητοδικεία» ή «εργατοδικεία» όποτε ξεσηκώνονται αγρότες ή μαθητές ή εργάτες; Σε ποιά δημοκρατία η δικαιοσύνη συστρατεύεται με την εργοδοσία στον απηνή διωγμό της συνδικαλιστικής δράσης; Ποιά δημοκρατία εξευτελίζει και καταρρακώνει κάθε έννοια κοινωνικού κράτους; 

Η αστική «κοινοβουλευτική δημοκρατία» δείχνει έντονα την φθορά και την παρακμή της στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης. Η ανάμειξη βουλευτών και υπουργών σε διαφόρων ειδών σκάνδαλα, η λαϊκή διαπίστωση ότι οι «εκπρόσωποι του λαού» παίζουν παιχνίδια πίσω από τις πλάτες του, καθώς και η σαπίλα της εξαγοράς και της κερδοσκοπίας που κυριαρχεί σε πλήθος κρατικών υπηρεσιών, δικαιολογημένα επισύρουν την λαϊκή αγανάκτηση. Από την άλλη, η εξήγηση της καπιταλιστικής κρίσης όχι ως τέτοιας, αλλά ως αποτέλεσμα μη πραγματικών αιτιών (χρέη, μίζες, καταχρήσεις κ.ά.) οδηγεί στη διαμόρφωση απόψεων μιας ηθικιστικής απόρριψης του κοινοβουλίου, που εκφράζεται με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», συμπαρασύροντας κλέφτες και μη κλέφτες και βάζοντας αστούς και μη αστούς πολιτικούς στον ίδιο ντορβά.

Ας μείνουμε λίγο σ’ αυτούς τους τελευταίους, οι οποίοι, με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», θεωρούν ότι στη θέση των «κλεφτών» πρέπει να έρθουν οι τίμιοι για να ορθοποδήσει και ο λαός. Η συγκεκριμμένη καραμέλλα έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, αφού πιπιλίστηκε κατά κόρον από άτομα ευρύτερης αποδοχής (π.χ. Θεοδωράκης, Λαζόπουλος κλπ). Δεν θα αμφισβητήσω την ειλικρινή προαίρεση όλων αυτών αλλά είμαι πεπεισμένος ότι αυταπατώνται. Προφανώς, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι και ο πιο τίμιος και ηθικός αστός πολιτικός εφαρμόζει -έστω και άθελά του- την κεντρικά επιλεγμένη αντιλαϊκή πολιτική, είτε ανήκει σε κάποιο από τα αστικά κόμματα είτε εμφανίζεται ως ανεξάρτητος. Βλέπετε, ο κάθε αστός πολιτικός δεν μπορεί παρά να υπερασπίζεται την αστική του ιδεολογία. Αλλά αυτή ακριβώς η αστική ιδεολογία είναι που χαράσσει εκείνη την πολιτική η οποία εξυπηρετεί τα σχέδια τόσο της άρχουσας τάξης όσο και του κεφαλαίου.

Για να τελειώνουμε με τις παρανοήσεις, ας συνειδητοποιήσουμε ότι νόμιμο για το λαό (άρα, δημοκρατικό) είναι ό,τι εκφράζει το πραγματικό του συμφέρον και όχι οι νόμοι που ψηφίζουν τα αστικά κόμματα. Η ιστορία δεν τελειώνει στην καπιταλιστικής δομής κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η αστική εξουσία εγκαθιδρύθηκε μέσα από επαναστάσεις, στις οποίες κυριαρχούσε το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο της νέας ανερχόμενης τάξης». Από τότε, κάθε λαϊκή δράση διεκδίκησης όλο και με κάποια «νομιμότητα» συγκρουόταν, όλο και κάποια «νομιμότητα» ανέτρεπε. Αλλά αυτή η πάλη κι αυτή η σύγκρουση έσπρωξαν μπροστά τον κόσμο. Κι αυτές είναι που, τελικά, θα δώσουν στην εργατική τάξη την θέση που της ανήκει, σε μια πραγματική δημοκρατία. Την δημοκρατία ΜΑΣ.
Αν υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας, σχετικός με την δικαιοσύνη, δεν είναι ούτε το απαράδεκτο «dura lex sed lex» (δηλαδή: σκληρός νόμος αλλά νόμος) ούτε το ανερμάτιστο «οι αποφάσεις της δικαιοσύνης πρέπει να είναι σεβαστές από όλους» (αν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα έπρεπε να επιτρέπονταν οι εφέσεις!). Ο μόνος απαράβατος κανόνας είναι ο γνωστός κανόνας της ζούγκλας: «νόμος είναι το δίκαιο του ισχυρότερου».Με αφορμή τα όσα γίνονται εδώ και μήνες στην Λιβύη, θέλω να διατυπώσω μερικές σκέψεις γύρω από το πώς αντιλαμβάνεται ο δυτικός πολιτισμός (δηλαδή, ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός) την έννοια της δικαιοσύνης. Θα μπορούσα να ξεκινήσω από την δίκη της Νυρεμβέργης, όπου κανένας πολιτικός ή στρατιωτικός των νικητών δεν θεωρήθηκε απαραίτητο να καθήσει στο εδώλιο, λες και μόνο οι ναζί προέβησαν σε εγκλήματα πολέμου. Επίσης, θα μπορούσα να αναφερθώ σε όσα ακολούθησαν την διάλυση της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας, όταν μόνο ο Μιλόσεβιτς (και οι συν αυτώ σέρβοι Κάρατζιτς, Μλάντιτς κλπ) θεωρήθηκαν δράστες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, ενώ κάτι άλλα διακεκριμμένα τσογλάνια (π.χ. ο κροάτης Τούτζμαν, ο βόσνιος Ιζετμπέκοβιτς, ο αλβανοκοσσοβάρος Θάτσι κλπ) έμειναν στο απυρόβλητο.Δεν υπάρχει λόγος να γυρίσω τόσο πίσω, μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Θα περιοριστώ σε δυο εφετεινά περιστατικά. Ήδη ανέφερα το πρώτο: τα γεγονότα στην Λιβύη και η περίπτωση Καντάφι. Θα ξεκινήσω, όμως, από το δεύτερο: την δολοφονία του Μπιν Λάντεν.

Η αλήθεια είναι ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν είχε συμπάθειες στον μη μουσουλμανικό κόσμο. Κι αν υπήρχαν κάποιοι που έλεγαν καλά λόγια γι’ αυτόν, δεν το έκαναν από συμπάθεια στην Αλ Κάιντα αλλά από αντιαμερικανισμό. Όμως, αυτοί οι «χειροκροτητές» δεν καταλάβαιναν ότι ο τυφλός και ανερμάτιστος αντιαμερικανισμός τους έλυνε τα χέρια των «γερακιών» στον περίφημο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Όταν ο Τζωρτζ Μπους ο βλακίστερος δήλωνε για τον Μπιν Λάντεν «καταζητείται νεκρός ή ζωντανός», ίσως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το τέλος του αρχηγού της Αλ Κάιντα θα θύμιζε Φαρ Ουέστ. Αυτή την έκφραση χρησιμοποίησε ο ισπανός καθηγητής Αντόνιο Ρεμίρο, μιλώντας για την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν. «Θυμίζει Φαρ Ουέστ«, είπε και συμπλήρωσε: «πιστεύω ότι χάνουμε τις ίδιες μας τις αξίες, εν μέσω μεγάλων λαϊκών πανηγυρισμών». Ο πρώην δυτικογερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, τον οποίο δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει ως συμπαθούντα τον Μπιν Λάντεν, ήταν πιο κατηγορηματικός, λέγοντας ότι «πρόκειται για πεντακάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου».

Η αλήθεια είναι ότι, στην περίπτωση Μπιν Λάντεν, οι ΗΠΑ ενήργησαν ως αστυνομικός, δικαστής και δήμιος, αν και ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε δίκη. Καταδίκασαν τον αντίπαλό τους με συνοπτικές διαδικασίες και, σύμφωνα με όσα οι ίδιοι οι αμερικανοί παραδέχτηκαν, τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Η Le Monde, μάλιστα, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «ο θάνατος του αρχηγού της Αλ Κάιντα μοιάζει με εξωδικαστική εκτέλεση, σύμφωνα με τους ειδικούς του δικαίου».

Αξίζει να σημειώσουμε ότι, ακόμη κι αν συλλαμβανόταν ο Μπιν Λάντεν, δεν θα μπορούσε να προσαχθεί στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης ως κατηγορούμενος για το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επειδή η ισχύς αυτού του δικαστηρίου άρχισε το 2002. Τι θα τον έκαναν, λοιπόν, οι αμερικανοί, αν το συνελάμβαναν; Θα τον πήγαιναν στο Γκουντάναμο και θα έβαζαν ακόμη μια σκοτούρα στο κεφάλι τους; Τον καθάρισαν κι ησύχασαν. Αφήστε δεν που έτσι μπόρεσαν να κάνουν και προπαγάνδα υπέρ του Γκουαντάναμο και των βασανιστηρίων, ισχυριζόμενοι ότι με αυτά τα βασανιστήρια μπόρεσαν να αποσπάσουν κρίσιμες πληροφορίες για το κρησφύγετο του ηγέτη της Αλ Κάιντα!

Αν, όμως, για τον Μπιν Λάντεν δεν έγινε πολύς λόγος, με την Λιβύη οι δυτικοί σύμμαχοι τα έχουν βρει μπαστούνια. Βλέπετε, οι προσπάθειες του ΝΑΤΟ να σκοτώσει τον Καντάφι είναι απροκάλυπτα παράνομες, μιας και, όπως δήλωσε ο ίδιος ο βρεττανός πρωθυπουργός Ντέηβιντ Κάμερον «η απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ρητά δεν παρέχει την νομική εξουσιοδότηση για δράση που αποσκοπεί στην απομάκρυνση του Καντάφι με στρατιωτικά μέσα»(!) Όμως, παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού του, ο βρεττανός υπουργός αμύνης Λίαμ Φοξ δεν διστάζει να δηλώσει δημοσίως ότι «η δολοφονία του Καντάφι είναι μια πιθανότητα».

Στις 15 του περσμένου Απρίλη, οι περισσότερες ευρωπαϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν ένα άρθρο, το οποίο συνυπογράφουν ο Ομπάμα, ο Κάμερον και ο Σαρκοζύ. Το περιεχόμενο αυτού του άρθρου αποτελεί μνημείο διακήρυξης παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας. Απολαύστε μερικά αποσπάσματα: 

«Το καθήκον και η εντολή μας, βάσει της απόφασης 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν είναι να απομακρύνουμε τον Καντάφι με την βία… Είναι αδύνατον όμως να φανταστούμε ένα μέλλον για την Λιβύη με τον Καντάφι στην εξουσία… Οποιαδήποτε συμφωνία τον αφήσει στην εξουσία θα οδηγούσε σε περαιτέρω χάος και ανομία… Ο Καντάφι πρέπει να φύγει και να φύγει για πάντα!»

Δηλαδή, οι μάγκες «δημοκράτες», ξεκινούν με την απόφαση του ΟΗΕ αλλά στην πορεία δηλώνουν ευθαρσώς ότι την γράφουν στα παπάρια τους. Επειδή έτσι γουστάρουν, ως ισχυροί, αναιρούν την διεθνή νομιμότητα και αναδεικνύουν την δική τους θέληση ως υπέρτατο νόμο στις διεθνείς σχέσεις. Φαίνεται πως αρκεί να έχεις την απαραίτητη ισχύ για να διατηρείς το «νόμιμο» δικαίωμα να κηρύττεις πόλεμο εναντίον όποιας χώρας δεν γουστάρεις την κυβέρνηση!

Κι όσο σκέφτομαι ότι εκείνος ο βλάκας κήρυξε τον πόλεμο στο Ιράκ για να κάνει «εξαγωγή δημοκρατίας», βγάζω φλύκταινες…

Και με την Ακρόπολη τι είπαμε ότι θα γίνει;

Ιούλιος 7th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Και με την Ακρόπολη τι είπαμε ότι θα γίνει; § permalink

Ο «Εφαρμοστικός νόμος» που ψηφίστηκε την περασμένη βδομάδα περιλαμβάνει 49 άρθρα. Στο παρόν κείμενο θα σταθούμε στα έντεκα πρώτα άρθρα, τα οποία αφορούν στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Ηδη από το άρθρο 1 παράγραφος 1 του «Εφαρμοστικού νόμου», καταγράφεται η ίδρυση «Ταμείου» για την… αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου.

Προσέξτε τώρα τι σημαίνει «αξιοποίηση» εις την ΠΑΣΟΚικήν και εις την δικομματικήν (καθότι μαζί τα ψήφισαν αυτά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) καθώς και εις την ιδιαίτερη διάλεκτο αυτών, την… ξεπουληματικήν:

Στο άρθρο 1 παράγραφος 2 αναφέρεται: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας…».

Δηλαδή, όχι μόνο θα ξεπουλήσουν τα πάντα, αλλά και ό,τι εισπράξουν από το ξεπούλημα θα το αποδώσουν ολόκληρο (αυτό θα πει «ανάπτυξη»…) σε πιστωτές, τοκογλύφους και ομολογιούχους.

Στο άρθρο 1 παράγραφος 6 αναφέρεται: «Η διάρκεια του Ταμείου είναι έξι (6) έτη από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η διάρκεια αυτή μπορεί να παρατείνεται, εφόσον ο σκοπός του Ταμείου δεν έχει εκπληρωθεί».

Δηλαδή, το ξεπούλημα εκτείνεται χρονικά πέρα από το 2015, δηλαδή πέρα ακόμα και από το «Μακροπρόθεσμο». Στην ουσία, το ξεπούλημα – αρκεί μια απλή υπουργική απόφαση – μπορεί να εκτείνεται μέχρι τηΔευτέρα Παρουσία και σίγουρα μέχρι να κορεσθεί η (αιωνίως ακόρεστη) απληστία εγχώριων και ξένων δανειστών.

Στο άρθρο 2 παράγραφος 4 αναφέρεται: «Στο Ταμείο μεταβιβάζονται και περιέρχονται, χωρίς αντάλλαγμα: α) Κατά πλήρη κυριότητα, κινητές αξίες εταιρειών από αυτές που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου (…), β) Περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης υποδομών…»

Δηλαδή, δε μένει όρθιο τίποτα! Γενικό ξεπούλημα των πάντων! Ολα στο σφυρί! Από τις εταιρείες της δημόσιας περιουσίας μέχρι τις υποδομές τους, από το ρευστό αυτών των εταιρειών μέχρι το έδαφος και το υπέδαφος της χώρας που διαχειρίζονται αυτές οι εταιρείες!

  • Στο άρθρο 2 παράγραφος 5 αναφέρεται: «Οι κινητές αξίες, τα περιουσιακής φύσεως δικαιώματα και τα ακίνητα (…) μπορεί να μεταβιβάζονται και να περιέρχονται στο Ταμείο χωρίς αντάλλαγμα, για τους σκοπούς της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου, και άλλα περιουσιακά στοιχεία που υπάγονται σε μία από τις κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων των περιπτώσεων της προηγουμένης παραγράφου. Τα ανωτέρω περιουσιακά στοιχεία περιέρχονται στο Ταμείο, κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή και το Δημόσιο απεκδύεται κάθε δικαιώματός του επί αυτών…».

«Απεκδύεται κάθε δικαιώματος»! Δηλαδή το Δημόσιο, ακόμα και πριν το ξεπούλημά του, ανήκει στους δανειστές! Αρκεί το «Ταμείο» για τους σκοπούς της παραγράφου 1 (σ.σ.: για την πληρωμή των δανειστών, δηλαδή) να αποφασίσει να περιέλθουν στην κατοχή του περιουσιακά στοιχεία των προς εκποίηση επιχειρήσεων. Που σημαίνει ότι ο λαός θα πληρώνει για ρεύμα ή νερό, και τα έσοδα της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, του υπερκερδοφόρου ΟΠΑΠ κ.λπ., πριν ακόμα ξεπουληθούν οι επιχειρήσεις, θα πηγαίνουν στους δανειστές!

  • Στο άρθρο 2 παράγραφος 7 αναφέρεται: «Το πράγμα ή το δικαίωμα που μεταβιβάστηκε ή παραχωρήθηκε στο Ταμείο, σύμφωνα με την παράγραφο 5 του παρόντος άρθρου δεν μπορεί να αναμεταβιβαστεί στον προηγούμενο κύριο ή δικαιούχο, καθ’ οιονδήποτε τρόπο».

Δηλαδή, δεν φτάνει που ξεπουλάνε, αλλά θωρακίζουν νομικά και τους αγοραστές, λέγοντας ότι όσα θα βουτήξουν οι κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν ποτέ και «καθ’ οιονδήποτε τρόπο»στο Δημόσιο!

  • Στο άρθρο 3 παράγραφος 11 αναφέρεται: «Στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου παρίστανται ως παρατηρητές, χωρίς δικαίωμα ψήφου, δύο (2) εκπρόσωποι που προτείνονται από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

Προφανώς θα πρόκειται για «τοποτηρητές» εξίσου… φιλέλληνες, με τον κ. Γιούνκερ.

  • Στο άρθρο 3 παράγραφος 16 αναφέρεται: «Τα μέλη του Δ.Σ. του Ταμείου υποχρεούνται να τηρούν απόλυτη εχεμύθεια όσον αφορά στα δεδομένα των υπηρεσιών, εργασιών, στατιστικών στοιχείων ή άλλων δεδομένων που αφορούν στη δραστηριότητα του Ταμείου και να απέχουν από κάθε σκόπιμη ή ακούσια αποκάλυψή τους σε οποιονδήποτε τρίτο (…). Οι υποχρεώσεις των μελών του Δ.Σ. του Ταμείου που προβλέπονται στην παρούσα παράγραφο (ρήτρα εμπιστευτικότητας) παραμένουν σε ισχύ για τρία (3) έτη μετά την αποχώρησή τους από το Ταμείο».

Δηλαδή οι ξεπουληματίες θα κάνουν ό,τι κάνουν έχοντας την νομική κατοχύρωση ότι δεν θα δίνουν λογαριασμό σε κανέναν! Αλλά αφού αυτό που θα κάνουν είναι «σωτήριο» για την Ελλάδα προς τι η υποχρέωση «εμπιστευτικότητας»; Πόσο θεάρεστο είναι αυτό που θα κάνουν, ώστε να πρέπει να συντελείται πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού; Τελικά, πόσο ειδεχθές θα είναι το έγκλημα, ώστε να παίρνουν «όρκο σιωπής» (!) ακόμα και για τρία χρόνια από την ολοκλήρωση του εγκλήματος;

  • Στο άρθρο 5 παράγραφος 3 αναφέρεται: «Το Ταμείο μπορεί να εκδίδει ομολογιακά δάνεια, για τα οποία επιτρέπεται να παρέχεται η εγγύηση του Δημοσίου με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Οι ομολογίες εκδόσεως του Ταμείου εξομοιώνονται με ομόλογα του Δημοσίου, μπορούν να εκδίδονται σε άυλη μορφή και διέπονται από τις διατάξεις για τους άυλους τίτλους του Δημοσίου».

Δηλαδή, δε φτάνει που θα ξεπουλάνε, αλλά μέσω του ίδιου Ταμείου θα εκδίδουν ανεξέλεγκτα και νέα ομόλογα, δηλαδή θα συνάπτουν και νέα δάνεια, που θα καλούνται να τα πληρώνουν τα γνωστά υποζύγια.

  • Στο άρθρο 10 παράγραφος 1 αναφέρεται: «Ως δημόσια ακίνητα, για την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Κεφαλαίου, νοούνται τα ακίνητα που ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ ή ΟΤΑ ή σε εταιρεία της οποίας το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο ή σε ΝΠΔΔ ή σε ΟΤΑ».

Δηλαδή, οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει εντελώς! Μιλάμε για ντελίριο ξεπουλήματος. Εντάσσουν στην προς εκποίηση περιουσία ακόμα και την περιουσία των ΟΤΑ, δηλαδή από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα δημαρχεία!

  • Στο άρθρο 11 παράγραφος 3 αναφέρεται: «H αξιοποίηση δημοσίων ακινήτων στα οποία περιλαμβάνονται χώροι που προστατεύονται από την κείμενη περιβαλλοντική και αρχαιολογική νομοθεσία λόγω του ειδικού χαρακτήρα τους, όπως είναι ιδίως ζώνες προστασίας αρχαιολογικών χώρων, ιστορικοί τόποι, φυσικά πάρκα και περιοχές οικοανάπτυξης, πραγματοποιείται σύμφωνα με τους ειδικότερους όρους και περιορισμούς που θέτουν οι σχετικές διατάξεις».

Με άλλα λόγια: Η Ακρόπολη μπορεί να μην «πωλείται», αλλά η Ακρόπολη… «αξιοποιείται» (!), που σημαίνει ότι τα έσοδα από την Ακρόπολη δεσμεύονται εφ’ όρου ζωής υπέρ δανειστών και τοκογλύφων!

Ολόκληρο τον εφαρμοστικό νόμο, μαζί με κάποια σχόλια, μπορείτε να τον διαβάσετε εδώ.

Από τους ανώνυμους θα την βρείτε

Ιούλιος 6th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Από τους ανώνυμους θα την βρείτε § permalink

Πόσο αληθινά λόγια. Και μάλιστα από ανθρώπους που (πιθανότατα) δεν ζουν καν στην Ελλάδα.

«Σας παρακολουθούμε να γκρεμίζετε και το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας στη χώρα σας. Σας παρακoλουθούμε να υπογράφετε εξωφρενικά συμφωνητικά με το ΔΝΤ και να ξεπουλάτε τις ψυχές του λαούς σας για να ικανοποιείται τη χώρα σας», ακούγεται και συνεχίσει:

«Αποτύχατε πλήρως να προστατέψετε τα συμφέροντα των πολιτών σας ενάντια σε μια τερατώδη οικονομία που είναι αέρας και δίνει πλούτο στους πλουσίους», προσθέτει.

Η ομάδα Anonymous προειδοποιεί τις υπηρεσίες της χώρας μας πως πλέον είναι ο επόμενος στόχος.

«Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος στον πόλεμό μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας», καταλήγει το βίντεο.


Fast Tube by Casper


Fast Tube by Casper

Ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ του Δημήτρη Σαββαΐδη

Ιούνιος 15th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ του Δημήτρη Σαββαΐδη § permalink

Ενδιαφέροντα στοιχεία από διάφορες εκπομπές για το θέμα του χρέους, της οικονομίας και γενικά της ελληνικής ιστορίας.


Fast Tube by Casper

Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις…

Ιούνιος 7th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις… § permalink

 

Στο site του PASOK (φωτογραφία) υπάρχει η επίκαιρη ερώτηση του Παπανδρέου, που κατατέθηκε στις 8 Απρίλη του 2008, κατά τη διάρκεια της ώρας του πρωθυπουργού, σχετικά με τη διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων δημόσιων επιχειρήσεων «στρατηγικής σημασίας».

Ακολουθεί η ερώτηση στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή:

Επίκαιρη ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό

Είναι σαφές πως η κυβέρνηση επιχειρεί με πλάγιο και αδιαφανή τρόπο να εφαρμόσει μια αποτυχημένη συνταγή πλήρους ιδιωτικοποίησης δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με επιδίωξη την κάλυψη των διευρυνόμενων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού μέσω ρευστοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Αν υλοποιηθούν τα σχέδια της κυβέρνησης, η Ελλάδα θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια, το σύνολο των μεγάλων αεροδρομίων, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και άλλοι ζωτικοί τομείς της οικονομίας θα είναι ιδιωτικοί ή και θα ελέγχονται από αντίστοιχους οργανισμούς άλλων χωρών.

Αυτή η πολιτική είναι και ξεπερασμένη και αποτυχημένη. Την εφάρμοσαν μόνο στο παρελθόν ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της κ. Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη. Σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις, ακόμη και των ΗΠΑ, αντιλαμβάνονται την ανάγκη ελέγχου και ρύθμισης των αγορών για την προστασία της οικονομίας και των πολιτών, ενώ λαμβάνουν μέτρα θωράκισης των στρατηγικών τους επιχειρήσεων -ακόμη και ιδιωτικών – έναντι επιθετικών εξαγορών από κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Για το λόγο αυτό, καλείται ο κ . Πρωθυπουργός:

– Να αποσαφηνίσει δεσμευτικά τις προθέσεις της κυβέρνησης ως προς τη διατήρηση του δημόσιου ελέγχου για τον ΟΤΕ, τα ΕΛΤΑ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ και τους άλλους στρατηγικούς οργανισμούς κοινής ωφέλειας της χώρας.

– Να εξηγήσει ποιο όφελος θα έχει ο Έλληνας καταναλωτής αν οι αποφάσεις για τις τηλεπικοινωνίες, για την ηλεκτροπαραγωγή και για τα λιμάνια λαμβάνονται από ξένους επιχειρηματικούς ομίλους αντί του Ελληνικού δημοσίου, καθώς και ποια είναι η σκοπιμότητα της πλήρους ή μερικής παραχώρησης της διοίκησης των επιχειρήσεων αυτών σε ιδιωτικά συμφέροντα αντί της σύναψης στρατηγικών συνεργασιών ή έστω επιμέρους συμπράξεων δημόσιου – ιδιωτικού τομέα όπου αυτό χρειάζεται κάτω από δημόσιο έλεγχο.

Ο ερωτών, Γιώργος Α. Παπανδρέου

Διαγωνισμός κωλοτούμπας με τον Καρατζαφύρερ; Ποιος κερδίζει; Κρατάει κανείς score;

(από)

Άμμεση δομοκρατία ή έμμεση δικτατορία;

Ιούνιος 1st, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Άμμεση δομοκρατία ή έμμεση δικτατορία; § permalink

Το παρακάτω άρθρο εκφράζει μερικά από τα πράγματα που λέω χρόνια σχετικά με τις έννοιες της δημοκρατίας και τα όριά της. Μία κίνηση προς την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων σε σοβαρά για την καθημερινότητα θέματα, που δεν μπορούν να θίξουν όμως τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως έχουν συμφωνηθεί από τον Ο.Η.Ε., νομίζω πως θα ήταν ιδανική για τη μορφή του πολιτεύματος.

Μία μικρή παρένθεση εδώ, για να αναφέρω μερικά από αυτά, γιατί μερικοί θυμούνται μόνο όσα τους αρέσουν.

Άρθρο 3: Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.
Άρθρο 5: Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.
Άρθρο 14: Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
Άρθρο 16: Απο τη στιγμή που θα φτάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυση του.
Άρθρο 18: Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας, στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και την τέλεση θρησκευτικών τελετών.
Άρθρο 23: Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμα του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία. Όλοι, χωρίς καμιά διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σ’ αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.
Άρθρο 25: Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμη το δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη θέλησή του. (ακούς ΓΑΠ;)

Κλείνει η παρένθεση.

Υπάρχει πολύς ενθουσιασμός αυτές τις ημέρες για το πλήθος που άφησε τηλεοράσεις, καφετέριες και παραλίες και αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί στην πλατεία Συντάγματος κι αλλού, ακολουθώντας την ευρωπαϊκή τάση που διαμορφώνεται σταδιακά, με ένα αίτημα για “πραγματική Δημοκρατία”. Ανεξάρτητα από την πολιτική προέλευση της πολυπληθούς μαγιάς προβληματιζόμενων και αγανακτισμένων πολιτών, είναι πάντα θετικό όταν οι εξουσιαστικές δομές, τα στερεότυπα και τα “δεδομένα” τίθενται υπό αμφισβήτηση. Στη ελληνική εκδοχή όμως της συνέγερσης, το αίτημα προσανατολίζεται προς την “άμεση” κι όχι την “πραγματική” Δημοκρατία. Νομίζω οτι αυτό οφείλεται στο ότι η Δημοκρατία ταυτίζεται κατά τη γνώμη πολλών με την επιβολή των αποφάσεων της πλειοψηφίας. Αυτή όμως είναι μια κολοβή δημοκρατία, με μεγάλο κίνδυνο για τις ατομικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η “πραγματική” Δημοκρατία αποτελείται από δύο πυλώνες: την αρχή της πλειοψηφίας, αλλά και την αρχή του κράτους δικαίου. Στην ύλη του πρώτου πυλώνα, εμπίπτουν όλες οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις, δηλαδή οι κρίσεις που αφορούν το κοινωνικό σύνολο και για τις οποίες πρέπει να εμπιστευθούμε την πλειοψηφία. Στον δεύτερο πυλώνα, εμπίπτουν οι αποφάσεις που αφορούν κάθε άτομο χωριστά, είτε ως πρόσωπο, είτε ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας με ειδικά χαρακτηριστικά που αναγνωρίζουμε ότι χρήζουν από όλους σεβασμού σε μια πολιτισμένη κοινωνία, πέρα από τις κατά καιρούς πλειοψηφικές τάσεις.

Δεν μπορούμε να έχουμε πραγματική Δημοκρατία μόνο με την αρχή της πλειοψηφίας, γιατί έτσι θα τραυματιζόταν ανεπίτρεπτα μια σύγχρονη κατακτηση του πολιτισμού: ο σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο οποίος αναγνωρίζεται ακόμη και για αντιδημοφιλείς κοινωνικές ομάδες, για μειονότητες, μειοψηφίες, ή ακόμη και για ατομικές περιπτώσεις, όπως ο χειρότερος εγκληματίας, τον οποίο μια Δημοκρατία πρέπει να αντιμετωπίζει με πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, αλλιώς έχει αποτύχει η ίδια ως σύστημα. Οι άμεσες εκτελέσεις χωρίς δίκη δεν είναι ίδιον ενός κράτους δικαίου, αλλά ενός περιβάλλοντος στο οποίο απλώς επιβιώνει ο πιο δυνατός. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με την δικαιοσύνη, αλλά αποτελεί απλή συγκυρία, τύχη. Στην πραγματική Δημοκρατία, η δικαιοσύνη πρέπει να είναι ο κανόνας κι οχι η εξαίρεση.

Γι’ αυτό γίνεται δεκτό ότι υποθέσεις που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς εμπίπτουν στον πυλώνα του κράτους δικαίου, δεν επιτρέπεται να αποτελούν ύλη δημοψηφίσματος. Η παραδοχή αυτή στην Ελλάδα είχε υποστηριχθεί το πρώτον πριν δέκα χρόνια, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία συγκέντρωνε υπογραφές ζητώντας δημοψήφισμα για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Ήταν ένα λάθος: επιχειρούσε να μεταθέσει στην πλειοψηφική αρχή ένα ζήτημα που αφορούσε αποκλειστικά το κράτος δικαίου και το θεσμικό πλαίσιο των προσωπικών δεδομένων, ένα πεδίο που δεν μπορεί να τεθεί σε κρίση με όρους πλειοψηφίας – μειοψηφίας, γιατί συνιστά εξ ορισμού ένα θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στην Καλιφόρνια, τέθηκε σε δημοψήφισμα το 2008 το ερώτημα της κατάργησης του νόμου που αναγνώριζε γάμους γκέι και λεσβιών. Η πλειοψηφία αποφάσισε ότι έπρεπε να καταργηθεί ο νόμος. Στη συνέχεια όμως, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υποβλήθηκε σε δικαστικό έλεγχο και η δικαστική απόφαση το καλοκαίρι του 2010 έκρινε ότι το εν λόγω δημοψήφισμα παραβίαζε το συνταγματικό δικαίωμα των γκέι και λεσβιών για ίση μεταχείριση, άρα για δικαίωμα στο γάμο. Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην “πλειοψηφική” μονολεκτική απόφαση του δημοψηφίσματος και την “κρατικοδικαιϊκή” απόφαση του δικαστηρίου, είναι ότι η τελευταία βασίζεται σε αιτιολόγηση 136 σελίδων (βλ. εδώ).

Ακόμη και η πρόσφατη διαδικασία διαδικτυακών διαβουλεύσεων, στις οποίες έχει θέσει η κυβέρνηση τα νομοσχέδια, απέδειξε ότι η πλειοψηφία σχεδόν πάντοτε είναι εχθρική απέναντι στο διαφορετικό, το μειοψηφικό, το εναλλακτικό. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να καταργηθεί η διαβούλευση, γιατί είναι εξαιρετικά χρήσιμη σε τέτοια θέματα. Αρκει να διαβάσει κανείς τα γεμάτα μίσος σχόλια που έχουν γραφτεί εναντίον των μεταναστών, των Εβραίων αλλά και των γκέι και λεσβιών, στην δημόσια διαβούλευση για το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο: η ύπαρξη όλων αυτών των επιθέσεων στο νομοσχέδιο αποτελεί την πιο ανάγλυφη τεκμηρίωση της αναγκαιότητας ενός νόμου που θα τιμωρεί τις εκδηλώσεις μίσους με κίνητρο την φυλή, την εθνική καταγωγή, την θρησκεία και τον σεξουαλικό προσανατολισμό/ταυτότητα φύλου. Ταυτόχρονα, ο κυβερνητικός χειρισμός με την έκδοση ενός επεξηγηματικού δελτίου τύπου που έλεγε ότι δεν απαγορεύουμε να λέτε “έξω οι μετανάστες”, δείχνει ότι ένα πλειοψηφικό όργανο (η Κυβέρνηση) δεν μπορεί παρά να υπολογίζει πολύ σοβαρά το πολιτικό κόστος, ακόμη κι όταν θεσμοθετεί ένα νομοθέτημα που αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αν ετίθετο το ζήτημα σε δημοψήφισμα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το νομοσχέδιο θα απορριπτόταν, αφού η πλειοψηφία το αντιλαμβάνεται όχι ως μια υποχρέωση σεβασμού απέναντι στα άτομα και τις μειοψηφικές ομάδες, αλλά ως μια επίθεση στα συμφέροντά της.

Ένα δίκαιο και δημοκρατικό δημοψήφισμα δεν μπορεί παρά να αφορά αποκλειστικά και μόνον το το εκλογικό σώμα. Γι’ αυτό μέχρι τώρα τα δημοψηφίσματα στην Ελλάδα αφορούσαν το θέμα της μορφής του πολιτεύματος. Εάν το εκλογικό σώμα αρχίζει να αποφασίζει για τρίτους ή για αντιδημοφιλείς/μειοψηφικές ομάδες (τους μετανάστες, τους “αλλόθρησκους”, τους πολίτες διαφορετικής εθνοτικής προέλευσης, τους γκέι και τις λεσβίες), τότε θα μιλάμε για τυραννία της πλειοψηφίας κι όχι για δημοκρατία. Εάν τα δικαστήρια αποτελούνται αποκλειστικώς από πολίτες, τίποτε δεν θα μπορέσει να αποτρέψει άδικες αποφάσεις που βασίζονται στις συγκυριακές επιλογές της εκάστοτε πλειοψηφούσας τάσης (το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”) κι όχι στις κατοχυρώσεις των διεθνών συνθηκών και των συνταγματικών κειμένων που αποκρυσταλλώνουν γενικές ομοφωνίες για μια σειρά από στοιχειώδεις νομικές παραδοχές. Η διεύρυνση των αμεσοδημοκρατικών θεσμών ενέχει αυτόν τον πολύ σοβαρό κίνδυνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη λοιπόν, αν το αίτημα είναι όντως “πραγματική” Δημοκρατία.

Το άρθρο είναι το Βασίλη Σωτηρόπουλου, δικηγόρου, από εδώ.

Where Am I?

You are currently browsing the Ενδιαφέρον category at Καθημερινή Τρέλα.