Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα

Σεπτέμβριος 27th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Μικρός Πρίγκιπας σταμάτησε στο Σύνταγμα § permalink

Εκεί επιστρέφω στα δύσκολα. Εκεί ξαναδιαβάζω τα όνειρά μου.

Ο Εξιπερί γνώριζε από την αρχή πως οι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν τον Μικρό Πρίγκιπα. (κι ας είναι από τα εκείνα τα πρώτα, τα πολυδιαβασμένα βιβλία παγκοσμίως, μετά τη Βίβλο).

Θεώρησαν πως είναι βιβλίο για παιδιά.
Κι ό,τι είναι παιδικό το υποτιμούν.

Ένα παιδί, όμως, δεν έχει ανάγκη να διδαχθεί τον Μικρό Πρίγκιπα.
Γιατί το ίδιο είναι ο Μικρός Πρίγκιπας.

Οι μεγάλοι το έχουν ανάγκη, γιατί εκείνοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Εμείς είμαστε που ζούμε μια μελαγχολική ζωή. Εμείς έχουμε λεκτικές απαντήσεις αμέτρητες. Αληθινές καμία.

Δε θα σας κουράσω άλλο. Δε θα κάνω φιλολογική ή συναισθηματική ανάλυση του βιβλίου. Όσοι αγαπούν τον Μικρό Πρίγκιπα δε χρειάζονται τις δικές μου επεξηγήσεις. Κοιτάξτε μόνο πώς ο Εξιπερί μ’ αυτό το πνευματικό αριστούργημα μπαίνει βαθιά σε ζητήματα όπως η εξουσία. Αφιερώστε δύο λεπτά και δείτε τι γράφει για το σήμερα, (και το «πάντα» της εξουσίας) ένας αεροπόρος που σκοτώθηκε τις τελευταίες μέρες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Α! Να ένας υπήκοος, φώναξε ο βασιλιάς, μόλις φάνηκε ο μικρός πρίγκιπας.
Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε:
– Πως μπόρεσε να μ’ αναγνωρίσει, αφού ποτέ του δεν μ’ είχε ξαναδεί!

Δεν ήξερε πως για τους βασιλιάδες, ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.

(ο Μικρός Πρίγκιπας) απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

– Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ’ ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω.

– Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί …

– Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς.

Και συνεχίζει. Προσέξτε εδώ!

Θα ‘θελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα. Κάνετέ μου τη χάρη … Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει … (είπε ο Μικρός Πρίγκιπας)

– Αν έδινα διαταγή σ’ ένα στρατηγό να πετάξει από ένα λουλούδι σε κάποιο άλλο, όπως μια πεταλούδα ή να γράψει μια τραγωδία ή να γίνει θαλασσινό πουλί, κι αν ο στρατηγός δεν εκτελούσε τη διαταγή που πήρε, ποιος θα ‘ταν ο φταίχτης;

– Εσύ θα ‘σουν, απάντησε με σταθερή φωνή ο μικρός πρίγκιπας.

– Σωστά. Δεν μπορούμε να ζητάμε από κάποιον παρά μονάχα αυτά που μπορεί να δώσει. Πάνω απ’ όλα, το κύρος στηρίζεται στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πάει να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει. Έχω το δικαίωμα να απαιτώ υπακοή, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές.

Οι διαταγές σήμερα δεν είναι λογικές (για το «ηθικές» δεν υπάρχει καν κοινό σημείο αναφοράς με τον βασιλιά).

Το σημερινό σύστημα (και δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στα πρόσωπα, γιατί αυτά έρχονται και παρέρχονται. Ήδη ετοιμάζεται και φρεσκοσιδερώνεται το επόμενο, μέχρι να έρθει σαν μεσσίας  το μεθεπόμενο) έχει αυτοκαταργηθεί και μέσα στην θορυβώδη πτώση του, παρασέρνει ζωές. Αληθινές ζωές.

Έχουν τελειώσει.
Δεν διαθέτουν πια καμία εξουσιοδότηση από μέρους μας. Ζητούν να πέσει ο λαός στη θάλασσα, τάζοντας μια αόριστη μετά θάνατον ζωή (που προϋποθέτει ξανά τη δική τους βασιλεία).

Έχουν τελειώσει.
Μην περιμένετε από εκείνους να το παραδεχθούν. Μην περιμένετε τίποτα. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν αυτό στον εαυτό τους; Εκείνοι ξέρουν μόνο να δίνουν διαταγές. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι εκπαιδεύτηκαν, έτσι ανελίχθηκαν, έτσι ξέρετε σήμερα τα ονόματά τους. Μα αν μια μέρα σταματήσουν να διατάζουν, θα είναι σα να μην υπάρχουν.

Έχουν τελειώσει.
Το πώς ιστορικά θα γραφεί ο επίλογος δεν το ξέρει κανείς. Εύκολα ή δύσκολα, με πόνο ή χωρίς, μια Παρασκευή βράδυ, έναν Δεκέμβρη, ένα ανοιξιάτικο ξημέρωμα. Ποιος ξέρει.

Κανείς. Πόσο μάλλον ο βασιλιάς που βλέπει μόνο υπηκόους.

Κι εμείς.; Ναι, εμείς! Τι βλέπουμε εμείς;
Κάπου έμαθα- και θέλω να σας το μεταφέρω- πως ο Μικρός Πρίγκιπας που όλο ταξιδεύει, σταμάτησε στα μέρη μας.
Μας παρατηρεί. Μας ρωτάει.
Κι αναρωτιέται κι ο ίδιος που πήγαν τα 43 ηλιοβασιλέματά μας.

ΥΓ.1 Ξαναδιαβάστε τον Μικρό Πρίγκιπα. Όχι, μια φορά σαν ιστορία. Επιστρέψτε. Επιστρέψτε. Γιατί η ζωή είναι ένα ταξίδι επιστροφής.

ΥΓ.2 Αν αγαπάτε τις ζωγραφιές, συνεχίστε να σχεδιάζετε έναν βόα κι έναν ελέφαντα κι ας βλέπουν πάντοτε οι άλλοι απλώς ένα καπέλο.

ΥΓ.3 Ο Εξιπερί έπεσε με το αεροπλάνο του σε μια έρημο. Μα σ’ αυτήν την επικίνδυνη κι απειλητική γη, εκεί στα δύσκολα, τα κρίσιμα και τα μοναχικά βρήκε τελικά τις απαντήσεις. Κοιτάξτε και στη δική σας έρημο με προσοχή κι ανοιχτή καρδιά. Έχετε το νου σας, γιατί κάπου μπορεί να βρίσκεται ένας Μικρός Πρίγκιπας.

Καταπληκτικό κείμενο του Πέτρου Κουμπλή.

Αυτή τη φορά ούτε χούντα δεν θα μπορέσουν να κάνουν σωστά

Σεπτέμβριος 21st, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αυτή τη φορά ούτε χούντα δεν θα μπορέσουν να κάνουν σωστά § permalink

Η Προκλητικά αυταρχική και ολοκληρωτικής αντίληψης συνέντευξη του ΥΕΘΑ Π. Μπεγλίτη στην εφημερίδα ΝΕΑ, σύμφωνα με την οποία «προειδοποιεί τον ελληνικό λαό και τις κοινωνικές δυνάμεις να συνειδητοποιήσουν την εκρηκτική κατάσταση και να αναλάβουν τις ευθύνες τους διαφορετικά ο δρόμος της εσωτερικής σύγκρουσης θα είναι ανοικτός» αδυνατεί να λάβει υπόψη της ορισμένες παραμέτρους.

O εκβιασμός της κοινωνίας από την κυβέρνηση «ή υποτάσσεστε στον εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα ή η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε Εμφύλιο Πόλεμο» στερείται τους όρους υλοποίησης!

Γιατί είναι σαφές ότι μόνο με τα ΜΑΤ και τους ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ δεν εξασφαλίζεις τη διατήρηση του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού. Όσες Αύρες και να αγοράσετε, όσα δακρυγόνα-πλαστικές σφαίρες και να προμηθευτείτε, είναι σίγουρο ότι όταν ξεσπάσει η κοινωνική οργή δε φτάνουν.

Γιατί όπως γνωρίζετε καλύτερα και από εμάς, όταν ωθείς μια κοινωνία να ψάχνει στα σκουπίδια, να ζει από τα συσσίτια, να κλέβει στα σούπερ μάρκετ γάλα και μακαρόνια να ταΐσει τα παιδιά της, όταν κόβεις το ρεύμα στον άνεργο και του επιβάλλεις χαράτσια, ε τότε δημιουργείς όρους αντίστοιχης Κοινωνικής Εξέγερσης με αυτές που συγκλόνισαν τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Και εκεί, στην κορύφωση της ταξικής σύγκρουσης, κατέβασαν τα τανκς!

Γιατί τότε δε φτάνουν οι δολοφόνοι της Αστυνομίας.

Τότε θα χρειαστεί ο Στρατός. Όχι για να κάνει Δικτατορία. Γιατί τη Δικτατορία την Ζούμε!

Είναι η Κοινοβουλευτική Δικτατορία του ΠΑΣΟΚ, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, με την στήριξη ΝΔ-ΛΑΟΣ-Μπακογιάννη. Είναι η «έκτακτη κατάσταση στην οικονομία» σύμφωνα με το Βενιζέλο που απαιτεί «έκτακτη ανάγκη και στην πολιτική», βάζει την Κοινωνία σε Γύψο, περιστέλλει τις κοινωνικές ελευθερίες και κάνει ανά πάσα στιγμή επίδειξη ακραίου κρατικού αυταρχισμού όπως συνέβη στη ΔΕΘ και απέναντι στις κινητοποίησες του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ τους Φόρους και τα Χαράτσια σας!

Το επόμενο βήμα είναι να βγάλετε το Στρατό στους δρόμους για να περιφρουρήσει την συντεταγμένη οικονομική και πολιτική σας Χρεωκοπία, για να καταστείλει τα εξεγερμένα πλήθη, όπως προβλέπουνοι νόμοι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, οι αποφάσεις της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Όμως ξεχνάτε ότι έχετε να κάνετε με ανθρώπους. Που έχουν οικογένειες και υποχρεώσεις. Που εσείς τους οδηγείτεστην ανέχεια και οξύνετε τα αδιέξοδα που δημιουργείτε στην ζωή τους και στην ζωή όλων μας.

Σας διαφεύγει ότι οι στρατιωτικοί έχουν αντιδράσει ήδη στην πολιτική σας με Λευκή Απεργία, με κινητοποιήσεις και αναζητώντας την οργανωμένη συνδικαλιστική οργάνωση.

Σφυρίζετε αδιάφορα, γιατί νομίζετε ότι οι υποσχέσεις σας παραμύθιασαν ανθρώπους που είδαν να μειώνονται μισθοί-επιδόματα-συντάξεις.

Αλήθεια, ποιους στρατιωτικούς θα κατεβάσετε στο δρόμο: τους ΕΠ.ΟΠ.;

Αυτούς που ήδη απολύετε και εναντίον των οποίων ετοιμάζετε Πογκρόμ χαρακτηρίζοντας τους Άχρηστους;

Μήπως θα κατεβάσετε τους συνάδελφους Φαντάρους;

Αυτούς που αυξάνετε τη θητεία για να καλύψετε με τη Δωρεάν Εργασία τους τις απολύσεις χιλιάδων ΕΠ.ΟΠ., που τους έχετε φορτώσει το οικονομικό βάρος της υποχρεωτικής στράτευσης, τους ταΐζετε ληγμένα κρέατα και κοτόπουλα, τους χρησιμοποιείται ως υπηρέτες στις Στρατιωτικές Κατασκηνώσεις και τους έχετε Αναλώσιμους στην Κύπρο και στην παραμεθόριο για τις ανάγκες του ιμπεριαλιστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, για ταπετρέλαια και τις ΑΟΖ που ξερογλείφεται ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης και ο Κοπελούζος και λοιποί επιχειρηματίες.

Μήπως πάθατε Αμνησία; Σας διαφεύγει φαίνεται η μαζική άρνηση των φαντάρων να καταστείλουν την εξέγερση του 2008, μετά τη δολοφονία του 15χρονου Α.Γρηγορόπουλου από τους Αστυνομικούς σας!

Ή μήπως υπολογίζετε τους αξιωματικούς; Αυτούς που εν ενεργεία και εν αποστρατεία αποτέλεσαν βασική συνιστώσα όπως και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες του κινήματος των Αγανακτισμένων.

Αυτοί που σύμφωνα με δημοσιεύματα «Πληρώνονται… και κλαίνε οι στρατιωτικοί! Αναδρομικές…μειώσεις»!

Αυτό το μήνα με τις…αναδρομικές περικοπές που άρχισαν από το προηγούμενο και θα συνεχιστούν για άλλους δύο μήνες, ανάλογα με το βαθμό θα βάλουν στη τσέπη τους από 150 έως και 500 ευρώ ! Η κατάσταση είναι δραματική και το κλίμα τεταμένο.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ

Όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι “Μας κόψατε 30% του εισοδήματος μας! Φτάνει πια”.

Και συνεχίζουν: «Οι Έλληνες στρατιωτικοί, οι οποίοι έγιναν αποδέκτες την τελευταία διετία των
σκληρών οικονομικών μέτρων, τόσο σε κλαδικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία, απογοήτευση αλλά και ανησυχία μας nαναφορικά με τα αποτελέσματα των δυστυχώς επαναλαμβανόμενων «άδικων πλην nόμως αναγκαίων» οικονομικών μέτρων.
Τα υπόψη μέτρα με τη μορφή οικονομικών περικοπών στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι ενδεχόμενο να πλήξουν την Εθνική Άμυνα, αφού ουσιαστικά περικόπτουν πόρους απαραίτητους για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Περαιτέρω οι συνεχιζόμενες απομειώσεις των οικονομικών αποζημιώσεων των Ελλήνων στρατιωτικών έχουν επιφέρει πλήγμα στο ηθικό του προσωπικού, πράγμα το οποίο αναμφισβήτητα, συνδυασμένο με τα προηγούμενα, κλιμακώνει τον αντίκτυπο στη λειτουργία του (του προσωπικού).
Είναι πολύ δύσκολο οι Έλληνες στρατιωτικοί να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στα καθήκοντά τους όταν μέσα σε λιγότερο από μια διετία έχει περικοπεί το 30% του εισοδήματός τους και έχουν οδηγηθεί οικογενειακώς σε κατάσταση πενίας, όντες οι πιο χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα.
Παράλληλα δε, με τις περικοπές των αποδοχών, έχουν υποστεί πάγωμα μισθολογικών ωριμάνσεων και χρονοεπιδομάτων.
Το καθεστώς υγειονομικής κάλυψής τους έχει επιδεινωθεί σε σημείο ανυπαρξίας, οι δε δαπάνες περίθαλψης αποζημιώνονται μετά από παρέλευση έξι (6) – οκτώ (8) μηνών στην καλύτερη περίπτωση. Παράλληλα, όλες οι διεκδικήσεις τους όπως αποζημίωση υπερωριακής απασχόλησης και υπηρεσιών, η άρση των αδικιών του ασφαλιστικού, επίλυση προβλημάτων στέγασης και ανεργίας συζύγων, έχουν πέσει στο κενό, τη στιγμή που οι υπηρεσιακές απαιτήσεις έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, τόσο λόγω μειωμένης στελέχωσης, όσο και λόγω ανάληψης υποχρεώσεων έξω απ΄τα καθήκοντά τους (όπως η παραλαβή και διανομή των σχολικών βιβλίων, η
οδήγηση και συνοδεία παιδιών ΜΕΑ κλπ).».

Πιστεύουμε ότι καθημερινά η κυβέρνηση απομονώνεται από ολοένα περισσότερες κοινωνικές ομάδες.

Οι μόνοι που της μένουν πιστοί είναι τα ΜΜΕ και οι μεγαλοδημοσιογράφοι στυλ Παπαδημητρίου-Πρετεντέρη-Παπαχελά και ο κόσμος του πλούτου. Εξάλλου η κυβέρνηση αποτελεί τμήμα του αστικού καθεστώτος εξουσίας και λειτουργεί ως μηχανισμός ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών μετατρέποντας τους χώρους εργασίας σε κάτεργα, επεκτείνοντας την παρακολούθηση-καταγραφή-έλεγχο-καταστολή κάθε κοινωνικής δραστηριότητας που ξεφεύγει από τα πλαίσια του καταναλωτισμού, της καθεστωτικής πληροφόρησης και του εμπορευματοποιημένου πολιτισμού, δρώντας ως ατζέντης των επιχειρηματικών συμφερόντων στο εξωτερικό. Η διεκδίκηση συμβολαίων για τις ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες και τους εφοπλιστές από τον Α/ΓΕΕΘΑ Αντιπτέραρχο Γιάγκο στην πρόσφατη συνάντηση της Συμμαχίας των Προθύμων Ιμπεριαλιστών στο Κατάρ, ως ανταπόδοση της ελληνικής πολιτικής και στρατιωτικής συμμετοχής στη βάρβαρη Νατοϊκή επέμβαση στη Λιβύη είναι ενδεικτική.

Και ενώ «δεν υπάρχουν λεφτά» και η κυβέρνηση απολύει δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, μας φορτώνει φόρους και χαράτσια, πλήρωνε κάθε μέρα, για σχεδόν τέσσερις (4) μήνες, ένα (1) εκατομμύριο ευρώ τη μέρα για τη δολοφονία του λαού της Λιβύης.

Εμείς τους πληροφορούμε:

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ – ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ
ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΣΑΣ
Μόνη διέξοδος για τον κόσμο της εργασίας από την πολιτική ανεξέλεγκτης Πτώχευσης των δικαιωμάτων μας είναι η Ανατροπή της κυβέρνησης και των Μνημονίων.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437
diktiospartakos.blogspot.com

Παπάδες και παράδες

Σεπτέμβριος 21st, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παπάδες και παράδες § permalink

«H Εκκλησία φορολογείται περισσότερο από τον κάθε πολίτη. Πού; Στα αγαθά, στα ακίνητα, στα εισοδήματα που παίρνει από την εκμετάλλευση διαφόρων ακινήτων που έχει. Πληρώνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι οι λαϊκοί. Πού την απαλλάσσει το κράτος;» είναι το σχόλιο του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στην κριτική για τις φοροαπαλλαγές της Εκκλησίας.

Μπορεί οι ιεράρχες μας να ισχυρίζονται πως ουδέποτε έθεσαν θέμα απαλλαγής για την ακίνητη περιουσία που αξιοποιούν εμπορικά, όμως η Εκκλησία απαλλάσσεται από την καταβολή φόρου για τις δωρεές που γίνονται για την τέλεση μυστηρίων, όπως και για τα χρήματα που συγκεντρώνονται στα παγκάρια, δραστηριότητες που συμβαίνουν εντός των ναών.

Σύμφωνα με το Επίσημο Δελτίο, τεύχος 5, η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει 7.945 ενορίες και πάνω από 500 μοναστήρια και ησυχαστήρια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σε αυτά τα μετόχια μονών του Αγίου Ορους ή πρεσβυγενών πατριαρχείων που λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια.

Για το ΦΜΑΠ

Με το νόμο 2459/97 απαλλάσσονται από το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας για τα ακίνητα που χρησιμοποιούν οι ναοί, οι μονές, καθώς και το Αγιον Ορος.

Για την εισφορά

Με το ν. 3220/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραμονές των εκλογών του 2004, με τίτλο «Μέτρα αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής…», η Εκκλησία απαλλάχθηκε από την υποχρέωση της εισφοράς 35% των εσόδων της. Η εισφορά είχε θεσπιστεί το 1945, όταν το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει τους μισθούς των κληρικών και η Εκκλησία να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων της, ποσοστό που το 1968 αυξήθηκε στο 35%.

Για το φόρο 10%

Με το φορολογικό ν. 3296/2004, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 2004, το Δημόσιο στερήθηκε τεράστια ποσά, καθώς η Εκκλησία απαλλάχθηκε από το φόρο 10% που επιβαρύνει τα εισοδήματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών των μητροπόλεων, των ναών, των μοναστηριών κ.λπ. Ειδικότερα, ο νόμος προέβλεψε για το οικονομικό έτος 2006 μείωση φόρου στο 7%, για το 2007 στο 4% και από το 2008 πλήρη απαλλαγή!

Για τα νεόδμητα

Με το νόμο 3842/2010 καταργήθηκε ο ν. 3427/2005 που αναφερόταν στην επιβολή ΦΠΑ στις νεόδμητες οικοδομές.

Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα φορολόγησης της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας έγινε με το νόμο 3634/2008, που προβλέπει την επιβολή ενιαίου τέλους ακινήτων 0,1% επί της αξίας των εκμισθούμενων ή δωρεάν παραχωρούμενων ακινήτων, αλλά δεν έχει γίνει γνωστή ακόμη η αποτελεσματικότητά του.

Από τη Θεσσαλονίκη πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης ζήτησε τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας και την πλήρη κατάργηση της φοροαπαλλαγής των εμπορικών συναλλαγών τους.

«Την ώρα που η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή επίθεση στα εισοδήματά της, η Εκκλησία κατορθώνει όχι μόνο να κρατά αφορολόγητα τα έσοδά της, αλλά και να αυξάνει την περιουσία της. Εκατοντάδες φόροι έχουν θεσπιστεί τα τελευταία 50 χρόνια για τη φορολόγηση των εισοδημάτων και της ακίνητης περιουσίας, αλλά πάντα η Εκκλησία και οι ιερές μονές καταφέρνουν να μην πληρώνουν φόρους, είτε λόγω του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης των εσόδων τους είτε λόγω των διπλών βιβλίων που κρατούν», σημειώνει ο Βαγγέλης Αποστόλου, πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Ευβοίας.

Να σημειωθεί πως η Εκκλησία διαθέτει μετοχές σε τράπεζες, χιλιάδες στρέμματα δασικής και χορτολιβαδικής έκτασης, 800 κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα.

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Φυσικά εκτός από τα παραπάνω τυπικά οικονομικά στοιχεία, ας μην μιλήσουμε για το ηθικό κομμάτι του θέματος. Όταν τους βολεύει αυτοπαρουσιάζονται σαν πνευματικά ιδρύματα, που ασχολούνται με την σωτηρία της ψυχής και την γαλήνη του ανθρώπου και την διάδωση της αγάπης στην ανθρωπότητα. Άμα πας να τους βάλεις το χέρι στο παγκάρι ωρύονται ότι θα πάνε στα δικαστηρια της Ε.Ε. γιατί είναι Ανώνυμες Εταιρίες, έχουν δικαίωμα στην τεράστια περιουσία τους και άλλα φαιδρά. Στο πνευματικό έργο τους είναι και οι καθημερινές συναλλαγές με την εκάστοτε εξουσία (είτε αυτή είναι κόμμα είτε δικτατορία είτε γερμανοί κατακτητές είτε ακόμα και αλλόθρησκοι οθωμανοί κατακτητές), το άπλωμα των πλοκαμιών σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας, από το ψέκασμα των παιδιών στα σχολία, στο να έχουν υπουργείο (!) (όπου έχω πει ότι η Ελλάδα έχει υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων έχουν τρελλαθεί στα γέλια), στο να έχουν το ιερό το book σε δικαστήρια (φανταστείτε την δίκη από την οποία κρέμεται η ζωή σας, μπροστά σας οι δικαστές με ένα τεράστιο σταυρό επάνω από το κεφάλι τους και ένα μαύρο βιβλίο με σταυρό μπροστά σας. στη φάση αυτή σας δίνουν την επιλογή να ορκιστείτε σε αυτό ή όχι. μιλάμε για αμεροληψία και πραγματική ελευθερία όχι αηδίες), να έχουν τα σύμβολά τους σε σχολικές άιθουσες όπου διαμορφώνεται η προσωπικότητα των αυριανών ελλήνων πολιτών και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Και στο καπάκι να επιδεικνύουν με κάθε ευκαιρία την τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία που έχουν, όπως έκαναν πάντα φυσικά, με το να επιβάλλουν το αφορολόγητο στα χρήματά τους, με το να επιβάλλουν τους κανόνες στα τσιφλίκια τους που είναι οι ναοί, με το να εμφανίζονται παντού δίπλα στην εξουσία.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί, είναι όπως οι μαριονέττες της κυβέρνησης, με μαζική οργάνωση και απαίτηση του κόσμου θα είχαν λουφάξει και αυτοί και οι όμοιοί τους. Προσοχή, στην παρόυσα φάση δεν μιλάω για πίστη και τον Θεό, μιλάω για τους παπάδες, τις τσέπες τους και τα χρυσά σκήπτρα εξουσίας τους. Αν τώρα εσύ πεινάς αλλά θέλεις οι παπάδες να ζουν στο χρυσάφι, πρόβλημά σου. Δεν θα είναι και η πρώτη φορά, και στο μεσαίωνα έτσι ήταν τα πράγματα. Εγώ πάντως δεν θέλω.

Χαμένοι στη μετάφραση

Σεπτέμβριος 20th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαμένοι στη μετάφραση § permalink

Πολύ τα γουστάρω αυτά τα ντοκιμαντέρ. Άντε να βρεις άκρη:)

Περι νόμων

Σεπτέμβριος 19th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περι νόμων § permalink

Από την ελληνοφρένεια
Η Ελληνοφρένεια πιστή στο γράμμα του νόμου και ακολουθώντας πλήρως όλους τους κανόνες της νομιμότητας, γραπτούς και άγραφους παρουσιάζει 10+1 ρήσεις ανδρών που έγραψαν ιστορία. Επειδή οι καιροί είναι χαλεποί και ο νόμος πρέπει πάντα να εφαρμόζεται αφιερώνουμε τα παρακάτω αποφθέγματα, για τις δύσκολες μέρες που έρχονται, σε όλους τους πολίτες.

Όποτε ο «Α» προσπαθεί να επιβάλλει με νόμο τις ηθικές του απόψεις στον «Β», ο «Α» είναι κατά πάσα πιθανότητα απατεώνας – H.L. Mencken
Οι άνθρωποι δεν πρέπει να βλέπουν πως φτιάχνονται δυο πράγματα: οι νόμοι και τα λουκάνικα – Όττο Φον Μπίσμαρκ
Τοις μεν νόμοις, παλαιοίς χρώ, τοις δ΄ όψοις, προσφάτοις – Περίανδρος (δηλαδή να χρησιμοποιείς παλαιούς νόμους και φρέσκα φαγητά)
Inter arma silent leges – Λατινικό ρητο (ανάμεσα στα όπλα, οι νόμοι σιγούν)
Όποιος είναι αυστηρότερος από τους νόμους είναι τύραννος – Vauvenargues
Δεν υπάρχουν αρκετές φυλακές, αρκετή αστυνομία, αρκετά δικαστήρια για να μπορέσουν να επιβάλλουν ένα νόμο που δεν στηρίζεται από τον λαό – Hubert Humphrey
Όσο πληθαίνουν οι νόμοι, πολλαπλασιάζονται οι παράνομοι – Λάο τσε
Ratio legis est anima legis – η αιτία του νόμου είναι η ψυχή του νόμου
Όσο πιο σάπιο είναι ένα κράτος τόσο πληθύνονται οι νόμοι – Τάκιτος
Το κακό όταν είσαι παράνομος είναι ότι δεν έχεις την προστασία του νόμου – Truman Capote
Salus populi suprema lex – Κικέρωνας (δε θα σας το πούμε αυτό, βρείτε το μόνοι σας)

Χαράτσι, τέλος ή φόρος;

Σεπτέμβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαράτσι, τέλος ή φόρος; § permalink

Καταπληκτικό άρθρο του χασοδίκη.

Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε «τέλος» και όχι «φόρος»; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος». Για να ψηφιστεί όμως «τυπικός νόμος» χρειάζεται κανονικά να ακολουθηθεί η συνήθης νομοθετική διαδικασία, που παναπεί νομοσχέδιο, αιτιολογική έκθεση, διαβούλευση, συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή, εισαγωγή στην ολομέλεια, συζήτηση και ψηφοφορία κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. Οι διαδικασίες αυτές έχουν κάποιο λόγο που προβλέπονται, δεν είναι για να γεμίζουν ώρες προγράμματος στο κανάλι της Βουλής, από την άλλη όμως έχουν το κακό ότι είναι κάπως χρονοβόρες. Κι όταν είσαι ο Βενιζέλος κι είναι Παρασκευή απόγευμα, και μέχρι την Κυριακή πρέπει να επινοήσεις ένα μέτρο «άμεσου αποτελέσματος» που να μπορείς να το παρουσιάσεις στους δανειστές με την υπόσχεση ότι από Δευτέρα θα αρχίσει να υλοποιείται, τέτοιες πολυτέλειες δεν χωράνε. Κι επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστείλει την ισχύ του Συντάγματος, διότι αυτή η λύση έχει πολύ μπελά, πρέπει να κατεβάζεις και τα τανκς και πού λεφτά για πετρέλαιο τέτοιες εποχές, προτίμησε να κάνει μια τρίπλα και να παρακάμψει το Σύνταγμα δια της ορολογίας. Έτσι το καινούργιο χαράτσι, βαφτισμένο «τέλος», μπορεί να το κοτσάρει ο Βενιζέλος σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, ό,τι τυχαίνει να ψηφίζεται στη Βουλή αυτές τις μέρες, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

[Εδώ μια παρένθεση για τους σχολαστικούς: και «φόρο» να το βάφτιζε, πάλι θα μπορούσε -ενδεχομένως- να το κοτσάρει σε κάποια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο · τα κοινοβουλευτικά μας ήθη έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ που επιτρέπουν σχεδόν τα πάντα στην εκάστοτε κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, η συνταγματικότητα της διάταξης θα μπορούσε να απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αβέβαιο αποτέλεσμα -η ερμηνεία του Συντάγματος πάντα ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητας. Θα ήταν όμως πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας και πολύ χοντροκομμένο, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, κι ο Βενιζέλος είναι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος -μην κοιτάς που δεν του φαίνεται. Κλείνει η παρένθεση.]

Αυτός είναι ένας λόγος, θεσμικού χαρακτήρα να πούμε, υπάρχουν όμως κι άλλοι πιο πρακτικοί. Πρώτα πρώτα, η ακίνητη περιουσία ήδη φορολογείται με «κανονικούς» φόρους: τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας (που επιβαρύνει την ιδιοκτησία), καθώς και τους φόρους μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς και γονικής παροχής, που επιβαρύνουν συναλλαγές με ακίνητα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η φορολόγηση γίνεται με βάση την αντικειμενική αξία, η οποία καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Για τον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας χρησιμοποιούνται οι ίδιοι πίνακες με τις τιμές ζώνης που θα χρησιμοποιηθούν και για το καινούργιο ψευδοτέλος, μόνο που στις τιμές αυτές εφαρμόζονται και κάποιοι συντελεστές οι οποίοι μειώνουν ή αυξάνουν την αξία ανάλογα με την παλαιότητα του ακινήτου, την εμπορικότητα του δρόμου, τον όροφο στον οποίο βρίσκεται κλπ. Εάν το καινούργιο χαράτσι επιβαλλόταν ως φόρος, θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ίδιοι συντελεστές στον υπολογισμό του για λόγους στοιχειώδους λογικής και νομικής συνέπειας. Με τη μεθόδευση που ακολουθεί η κυβέρνηση απλοποιεί τα πράγματα, ξεφορτώνεται αυτούς τους συντελεστές και κρατάει μόνο τον συντελεστή παλαιότητας, αλλά κι αυτόν ακόμα τον αντιστρέφει: ενώ στον υπολογισμό της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου ο συντελεστής παλαιότητας είναι 1 για τα νεόδμητα, και μειώνεται σταδιακά σε κλάσμα της μονάδας όσο παλιότερο είναι το ακίνητο, για τον υπολογισμό του καινούργιου ψευδοτέλους ο συντελεστής ξεκινάει από το 1 για τα πολύ παλιά ακίνητα και αυξάνεται ως το 1,25 για τα νεόδμητα. Καταπληκτικό, ε;

Επιπλέον, για τον καταλογισμό και την είσπραξη των φόρων αρμόδια κατά κανόνα είναι -ως γνωστόν- η εφορία, πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να εκδοθούν και να ταχυδρομηθούν εκκαθαριστικά σημειώματα, τα οποία ο φορολογούμενος που δεν έχει μία μπορεί πάντοτε να τα αγνοήσει ή να τα προσβάλλει στα δικαστήρια, ποντάροντας ότι θα το κάνουν κι άλλοι πολλοί κι έτσι το Δημόσιο θα δυσκολευτεί να επιδιώξει την είσπραξη με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης όπως προβλέπει ο Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Ενώ το ψευδοτέλος μπορείς άνετα να το κοτσάρεις στον λογαριασμό της ΔΕΗ, κι άμα ο άλλος δεν το πληρώσει να του κόψεις το ρεύμα. Αν τολμάς. Αλλά εν προκειμένω ο Βενιζέλος ποντάρει στον εκβιασμό: το ρισκάρεις να κυκλοφορείς στο σπίτι σου με το λυχνάρι, να μαγειρεύεις στο πετρογκάζ και να μην μπορείς να δεις στην τηλεόραση τον Πρετεντέρη; Όχι; Πλήρωσε τότε.

Μόνο που υπάρχει ένα ζητηματάκι. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία, η βασική διάκριση ανάμεσα σε φόρους και τέλη είναι ότι οι μεν φόροι αποτελούν έσοδα της γενικής διακυβέρνησης και καλύπτουν οποιαδήποτε ανάγκη του κρατικού προϋπολογισμού, τα δε τέλη έχουν κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα: τα πληρώνουμε και η Διοίκηση μας οφείλει κάποια συγκεκριμένη (αν και όχι απαραίτητα άμεση) αντιπαροχή. Παράδειγμα, τα τέλη φωτισμού και καθαριότητας: εμείς τα πληρώνουμε (μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ) και οι Δήμοι που τα εισπράττουν (όταν τα εισπράττουν) φροντίζουν να αλλάζουν τις καμμένες λάμπες στους δρόμους και να μαζεύουν τα σκουπίδια. Μη γελάτε εκεί πίσω, λέμε τώρα τι προβλέπεται, όχι τι γίνεται στην πραγματικότητα. Το καινούργιο ψευδοτέλος στα ακίνητα, όμως, τι ανταποδοτικότητα έχει; Εδώ λοιπόν μπορούμε να θαυμάσουμε την ευλυγισία του Βενιζέλου (μεταφορικά μιλάω), ο οποίος, με μια αριστοτεχνική πιρουέτα διασχίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την Πολιτική Μπουρδολογία από την Υψηλή Τέχνη. Θαυμάστε:

«Ο έμμεσα αλλά σαφώς ανταποδοτικός χαρακτήρας του μέτρου, καθώς επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.»

Με απλά λόγια: αν δεν πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, η χώρα θα βαρέσει κανόνι και τα σπίτια σας θα χάσουν την αξία τους. Πληρώστε κορόιδα.

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της νομικής επιστήμης που η ύπαρξη ενός Κράτους προβάλλεται ως ανταποδοτική υπηρεσία της Διοίκησης προς τους πολίτες, αντί για στοιχειώδη και πρωταρχική υποχρέωσή της, όπως είναι. Φυσικά, με τη λογική αυτή μπορεί να βαφτιστεί «τέλος» οποιοδήποτε χαράτσι και μπορεί να θεωρηθεί «ανταποδοτικότητα» το μπάλωμα οποιασδήποτε τρύπας του προϋπολογισμού, από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα. Εννοείται ότι η θεωρία αυτή είναι καινοφανής επινόηση του Βενιζέλου, δεν θα τη βρείτε σε κανένα σύγγραμμα φορολογικού δικαίου, και λογικά ο Φινοκαλιώτης και οι άλλοι καθηγητές των νομικών σχολών της χώρας θα πρέπει να έπαθαν αποπληξία διαβάζοντας την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών. Από την άλλη, βέβαια, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός μας, η μοναδική κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας (όπως η κυβέρνηση το αντιλαμβάνεται). Και φυσικά, η γενναία κυβέρνηση, που μάχεται με τα ορμητικά νερά του ποταμού Χάντσον, δεν θα επιτρέψει σε καμία νομική θεωρία και σε κανένα Σύνταγμα να σταθεί εμπόδιο στη σωτηρία της πατρίδος που κινδυνεύει.

Ώρες ώρες

Σεπτέμβριος 12th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ώρες ώρες § permalink

Ο φίλος Θοδωρής με καλύπτει απόλυτα ώρες ώρες. Μεταφέρω δύο άρθρα back to back.

Είναι αδύνατον πλέον να παρακολουθήσω τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων δίχως η πίεσή μου να χτυπήσει κόκκινο όποτε ακούω, είτε από τους ίδιους τους τηλεδημοσιογραφίσκους είτε από τους -προσεκτικά επιλεγμένους- καλεσμένους τους, να γίνεται αναφορά στην «κοινοβουλευτική δημοκρατία». Σ’ αυτή την δημοκρατία, την οποία όλοι αυτοί κάνουν πως την σέβονται ως το πιο ιερό των ιερών αλλά που εγώ επιμένω να την αποκαλώ απλώς «δημοκρατία ΤΟΥΣ».

Η.όρος «κοινοβουλευτική δημοκρατία», λοιπόν, είναι απολύτως υποκριτικός, αφού δεν μιλάμε ούτε για κοινοβουλευτική (μιας κι οι βουλευτές δεν συν-σκέπτονται αλλά, απλώς, ψηφίζουν με όρους κομματικής νομιμοφροσύνης) ούτε  για δημοκρατία. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «κληρονομική κομματοκρατία», αλλά δεν θέλω τώρα να τον σχολιάσω. Θέλω μόνο να αναρωτηθώ για ποια δημοκρατία μιλάμε. Γι’ αυτήν όπου η δύναμη του λαού περιορίζεται μόνο στο να οδηγείται κάθε τέσσερα χρόνια στις κάλπες ίσα-ίσα για να επικυρώσει τις αποφάσεις που έχουν παρθεί ερήμην του; Και, μάλιστα, αυτός ο λαός οδηγείται στην κάλπη όντας ιδεολογικά χειραγωγημένος και διαρκώς υπό το κράτος εκβιασμών, μεθόδων πολιτικής τρομοκρατίας, εξαπάτησης, εξαγοράς συνειδήσεων, διαπαιδαγωγημένος από τα γεννοφάσκια του να βλέπει την επιφάνεια των πραγμάτων και κυρίως να θεωρεί φυσικό και αιώνιο το καθεστώς της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

Αυτή η παρωδία ονομάζεται δημοκρατία! Αλλά ποιά δημοκρατία καταργεί κάθε λαϊκό δικαίωμα στην εργασία, στην μόρφωση, στην αξιοπρεπή ζωή, στην υγεία, στην ασφάλεια των γηρατειών, στο καθαρό περιβάλλον; Ποιά δημοκρατία βγάζει όλες τις απεργίες παράνομες; Ποιά δημοκρατία διασύρει κάθε ταξική συλλογική διαμαρτυρία; Ποιά δημοκρατία στήνει «αγροτοδικεία» ή «μαθητοδικεία» ή «εργατοδικεία» όποτε ξεσηκώνονται αγρότες ή μαθητές ή εργάτες; Σε ποιά δημοκρατία η δικαιοσύνη συστρατεύεται με την εργοδοσία στον απηνή διωγμό της συνδικαλιστικής δράσης; Ποιά δημοκρατία εξευτελίζει και καταρρακώνει κάθε έννοια κοινωνικού κράτους; 

Η αστική «κοινοβουλευτική δημοκρατία» δείχνει έντονα την φθορά και την παρακμή της στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης. Η ανάμειξη βουλευτών και υπουργών σε διαφόρων ειδών σκάνδαλα, η λαϊκή διαπίστωση ότι οι «εκπρόσωποι του λαού» παίζουν παιχνίδια πίσω από τις πλάτες του, καθώς και η σαπίλα της εξαγοράς και της κερδοσκοπίας που κυριαρχεί σε πλήθος κρατικών υπηρεσιών, δικαιολογημένα επισύρουν την λαϊκή αγανάκτηση. Από την άλλη, η εξήγηση της καπιταλιστικής κρίσης όχι ως τέτοιας, αλλά ως αποτέλεσμα μη πραγματικών αιτιών (χρέη, μίζες, καταχρήσεις κ.ά.) οδηγεί στη διαμόρφωση απόψεων μιας ηθικιστικής απόρριψης του κοινοβουλίου, που εκφράζεται με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», συμπαρασύροντας κλέφτες και μη κλέφτες και βάζοντας αστούς και μη αστούς πολιτικούς στον ίδιο ντορβά.

Ας μείνουμε λίγο σ’ αυτούς τους τελευταίους, οι οποίοι, με το σύνθημα «έξω οι κλέφτες», θεωρούν ότι στη θέση των «κλεφτών» πρέπει να έρθουν οι τίμιοι για να ορθοποδήσει και ο λαός. Η συγκεκριμμένη καραμέλλα έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, αφού πιπιλίστηκε κατά κόρον από άτομα ευρύτερης αποδοχής (π.χ. Θεοδωράκης, Λαζόπουλος κλπ). Δεν θα αμφισβητήσω την ειλικρινή προαίρεση όλων αυτών αλλά είμαι πεπεισμένος ότι αυταπατώνται. Προφανώς, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι και ο πιο τίμιος και ηθικός αστός πολιτικός εφαρμόζει -έστω και άθελά του- την κεντρικά επιλεγμένη αντιλαϊκή πολιτική, είτε ανήκει σε κάποιο από τα αστικά κόμματα είτε εμφανίζεται ως ανεξάρτητος. Βλέπετε, ο κάθε αστός πολιτικός δεν μπορεί παρά να υπερασπίζεται την αστική του ιδεολογία. Αλλά αυτή ακριβώς η αστική ιδεολογία είναι που χαράσσει εκείνη την πολιτική η οποία εξυπηρετεί τα σχέδια τόσο της άρχουσας τάξης όσο και του κεφαλαίου.

Για να τελειώνουμε με τις παρανοήσεις, ας συνειδητοποιήσουμε ότι νόμιμο για το λαό (άρα, δημοκρατικό) είναι ό,τι εκφράζει το πραγματικό του συμφέρον και όχι οι νόμοι που ψηφίζουν τα αστικά κόμματα. Η ιστορία δεν τελειώνει στην καπιταλιστικής δομής κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η αστική εξουσία εγκαθιδρύθηκε μέσα από επαναστάσεις, στις οποίες κυριαρχούσε το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο της νέας ανερχόμενης τάξης». Από τότε, κάθε λαϊκή δράση διεκδίκησης όλο και με κάποια «νομιμότητα» συγκρουόταν, όλο και κάποια «νομιμότητα» ανέτρεπε. Αλλά αυτή η πάλη κι αυτή η σύγκρουση έσπρωξαν μπροστά τον κόσμο. Κι αυτές είναι που, τελικά, θα δώσουν στην εργατική τάξη την θέση που της ανήκει, σε μια πραγματική δημοκρατία. Την δημοκρατία ΜΑΣ.
Αν υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας, σχετικός με την δικαιοσύνη, δεν είναι ούτε το απαράδεκτο «dura lex sed lex» (δηλαδή: σκληρός νόμος αλλά νόμος) ούτε το ανερμάτιστο «οι αποφάσεις της δικαιοσύνης πρέπει να είναι σεβαστές από όλους» (αν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα έπρεπε να επιτρέπονταν οι εφέσεις!). Ο μόνος απαράβατος κανόνας είναι ο γνωστός κανόνας της ζούγκλας: «νόμος είναι το δίκαιο του ισχυρότερου».Με αφορμή τα όσα γίνονται εδώ και μήνες στην Λιβύη, θέλω να διατυπώσω μερικές σκέψεις γύρω από το πώς αντιλαμβάνεται ο δυτικός πολιτισμός (δηλαδή, ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός) την έννοια της δικαιοσύνης. Θα μπορούσα να ξεκινήσω από την δίκη της Νυρεμβέργης, όπου κανένας πολιτικός ή στρατιωτικός των νικητών δεν θεωρήθηκε απαραίτητο να καθήσει στο εδώλιο, λες και μόνο οι ναζί προέβησαν σε εγκλήματα πολέμου. Επίσης, θα μπορούσα να αναφερθώ σε όσα ακολούθησαν την διάλυση της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας, όταν μόνο ο Μιλόσεβιτς (και οι συν αυτώ σέρβοι Κάρατζιτς, Μλάντιτς κλπ) θεωρήθηκαν δράστες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, ενώ κάτι άλλα διακεκριμμένα τσογλάνια (π.χ. ο κροάτης Τούτζμαν, ο βόσνιος Ιζετμπέκοβιτς, ο αλβανοκοσσοβάρος Θάτσι κλπ) έμειναν στο απυρόβλητο.Δεν υπάρχει λόγος να γυρίσω τόσο πίσω, μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Θα περιοριστώ σε δυο εφετεινά περιστατικά. Ήδη ανέφερα το πρώτο: τα γεγονότα στην Λιβύη και η περίπτωση Καντάφι. Θα ξεκινήσω, όμως, από το δεύτερο: την δολοφονία του Μπιν Λάντεν.

Η αλήθεια είναι ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν είχε συμπάθειες στον μη μουσουλμανικό κόσμο. Κι αν υπήρχαν κάποιοι που έλεγαν καλά λόγια γι’ αυτόν, δεν το έκαναν από συμπάθεια στην Αλ Κάιντα αλλά από αντιαμερικανισμό. Όμως, αυτοί οι «χειροκροτητές» δεν καταλάβαιναν ότι ο τυφλός και ανερμάτιστος αντιαμερικανισμός τους έλυνε τα χέρια των «γερακιών» στον περίφημο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Όταν ο Τζωρτζ Μπους ο βλακίστερος δήλωνε για τον Μπιν Λάντεν «καταζητείται νεκρός ή ζωντανός», ίσως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το τέλος του αρχηγού της Αλ Κάιντα θα θύμιζε Φαρ Ουέστ. Αυτή την έκφραση χρησιμοποίησε ο ισπανός καθηγητής Αντόνιο Ρεμίρο, μιλώντας για την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν. «Θυμίζει Φαρ Ουέστ«, είπε και συμπλήρωσε: «πιστεύω ότι χάνουμε τις ίδιες μας τις αξίες, εν μέσω μεγάλων λαϊκών πανηγυρισμών». Ο πρώην δυτικογερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, τον οποίο δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει ως συμπαθούντα τον Μπιν Λάντεν, ήταν πιο κατηγορηματικός, λέγοντας ότι «πρόκειται για πεντακάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου».

Η αλήθεια είναι ότι, στην περίπτωση Μπιν Λάντεν, οι ΗΠΑ ενήργησαν ως αστυνομικός, δικαστής και δήμιος, αν και ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε δίκη. Καταδίκασαν τον αντίπαλό τους με συνοπτικές διαδικασίες και, σύμφωνα με όσα οι ίδιοι οι αμερικανοί παραδέχτηκαν, τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Η Le Monde, μάλιστα, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «ο θάνατος του αρχηγού της Αλ Κάιντα μοιάζει με εξωδικαστική εκτέλεση, σύμφωνα με τους ειδικούς του δικαίου».

Αξίζει να σημειώσουμε ότι, ακόμη κι αν συλλαμβανόταν ο Μπιν Λάντεν, δεν θα μπορούσε να προσαχθεί στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης ως κατηγορούμενος για το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επειδή η ισχύς αυτού του δικαστηρίου άρχισε το 2002. Τι θα τον έκαναν, λοιπόν, οι αμερικανοί, αν το συνελάμβαναν; Θα τον πήγαιναν στο Γκουντάναμο και θα έβαζαν ακόμη μια σκοτούρα στο κεφάλι τους; Τον καθάρισαν κι ησύχασαν. Αφήστε δεν που έτσι μπόρεσαν να κάνουν και προπαγάνδα υπέρ του Γκουαντάναμο και των βασανιστηρίων, ισχυριζόμενοι ότι με αυτά τα βασανιστήρια μπόρεσαν να αποσπάσουν κρίσιμες πληροφορίες για το κρησφύγετο του ηγέτη της Αλ Κάιντα!

Αν, όμως, για τον Μπιν Λάντεν δεν έγινε πολύς λόγος, με την Λιβύη οι δυτικοί σύμμαχοι τα έχουν βρει μπαστούνια. Βλέπετε, οι προσπάθειες του ΝΑΤΟ να σκοτώσει τον Καντάφι είναι απροκάλυπτα παράνομες, μιας και, όπως δήλωσε ο ίδιος ο βρεττανός πρωθυπουργός Ντέηβιντ Κάμερον «η απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ρητά δεν παρέχει την νομική εξουσιοδότηση για δράση που αποσκοπεί στην απομάκρυνση του Καντάφι με στρατιωτικά μέσα»(!) Όμως, παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού του, ο βρεττανός υπουργός αμύνης Λίαμ Φοξ δεν διστάζει να δηλώσει δημοσίως ότι «η δολοφονία του Καντάφι είναι μια πιθανότητα».

Στις 15 του περσμένου Απρίλη, οι περισσότερες ευρωπαϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν ένα άρθρο, το οποίο συνυπογράφουν ο Ομπάμα, ο Κάμερον και ο Σαρκοζύ. Το περιεχόμενο αυτού του άρθρου αποτελεί μνημείο διακήρυξης παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας. Απολαύστε μερικά αποσπάσματα: 

«Το καθήκον και η εντολή μας, βάσει της απόφασης 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν είναι να απομακρύνουμε τον Καντάφι με την βία… Είναι αδύνατον όμως να φανταστούμε ένα μέλλον για την Λιβύη με τον Καντάφι στην εξουσία… Οποιαδήποτε συμφωνία τον αφήσει στην εξουσία θα οδηγούσε σε περαιτέρω χάος και ανομία… Ο Καντάφι πρέπει να φύγει και να φύγει για πάντα!»

Δηλαδή, οι μάγκες «δημοκράτες», ξεκινούν με την απόφαση του ΟΗΕ αλλά στην πορεία δηλώνουν ευθαρσώς ότι την γράφουν στα παπάρια τους. Επειδή έτσι γουστάρουν, ως ισχυροί, αναιρούν την διεθνή νομιμότητα και αναδεικνύουν την δική τους θέληση ως υπέρτατο νόμο στις διεθνείς σχέσεις. Φαίνεται πως αρκεί να έχεις την απαραίτητη ισχύ για να διατηρείς το «νόμιμο» δικαίωμα να κηρύττεις πόλεμο εναντίον όποιας χώρας δεν γουστάρεις την κυβέρνηση!

Κι όσο σκέφτομαι ότι εκείνος ο βλάκας κήρυξε τον πόλεμο στο Ιράκ για να κάνει «εξαγωγή δημοκρατίας», βγάζω φλύκταινες…

Καλό φθινόπωρο

Σεπτέμβριος 5th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καλό φθινόπωρο § permalink

Άντε, το καλοκαιράκι τελείωσε, τα κεφάλια μέσα. Το ξέρω ότι σας έλειψα, αλλά από εδώ και πέρα λέω να επανέλθω.

Μαζί με την Ελληνοφρένεια φυσικά:)

Where am I?

You are currently viewing the archives for Σεπτέμβριος, 2011 at Καθημερινή Τρέλα.