Debtocracy

9 Μαρτίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Debtocracy § permalink

Debtocracy from ThePressProject on Vimeo.

Δείτε περισσότερα για την παραγωγή εδώ.

Ο χαμένος κόσμος

7 Μαρτίου, 2011 § 3 comments § permalink

Ο χαμένος κόσμος του κομμουνισμού: (α) το “ντοκυμανταίρ”

Το χτεσινό κείμενο στάθηκε αφορμή για μια εκτεταμένη και ιδιαίτερα έντονη συζήτηση. Θέλοντας και μη, θυμήθηκα μια σειρά “ντοκυμανταίρ” (ο θεός να τα κάνει, δηλαδή) που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό “Σκάι” λίγο πριν τις εφετεινές περιεφερειακές εκλογές. Η σειρά είχε τον γενικό τίτλο “Ο χαμένος κόσμος του Κομμουνισμού” και ήταν μια παραγωγή του “αντικειμενικού” BBC. Θυμάμαι ότι η εξόφθαλμη προπαγάνδα με είχε εξοργίσει τόσο πολύ τότε, ώστε έστειλα στην διεύθυνση του σταθμού ένα έντονο ηλεκτρονικό μήνυμα διαμαρτυρίας. Φυσικά, ουδέποτε πήρα απάντηση.

Σήμερα, λοιπόν, σκέφτομαι να ρίξω μια άλλη ματιά στον “χαμένο κόσμο του κομμουνισμού”. Κι όσο βάζω σε τάξη τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει τόσο περισσότερο σιγουρεύομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περιοριστώ σε ένα-δυο κείμενα. Ξεκινάμε, λοιπόν. Και, πρώτα-πρώτα, ας δούμε τι σόι “ντοκυμανταίρ” ήταν αυτά που έβγαλε το BBC και πρόβαλε ο “Σκάι”.

Ανατρέχω σε ένα κείμενο τής -εκ των παραγωγών της σειράς- Κέρστιν Φίσερ, με τίτλο “Ο δικός μου χαμένος κόσμος του Κομμουνισμού“. Η Φίσερ κατάγεται από την πρώην Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (γνωστότερη ως Ανατολική Γερμανία) και το 1989, όταν έπεσε το τείχος, ήταν μόλις 17 ετών. Όπως δηλώνει η ίδια, ήταν μέλος της νεολαίας του κόμματος και, μάλιστα, είχε επιλεγεί αντιπρόσωπος του σχολείου της στην “Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία”. Σε λίγο καιρό θα έπιανε δουλειά σε κάποια εφημερίδα της χώρας της ως δημοσιογράφος αλλά σήμερα κάνει καριέρα στο BBC.

Αυτή η “αδέκαστη” δημοσιογράφος, λοιπόν, παρ’ ότι ήταν επίλεκτο μέλος της νεολαίας του κόμματος και παρά το νεαρόν της ηλικίας της, κατάφερε να διαπιστώσει ότι η χώρα της ανεφέρετο ως το “ανεπιθύμητο παιδί του Στάλιν”. Κατόρθωσε δε, μέσα από την παραγωγή της σειράς, να ανακαλύψει ότι η χώρα της ήταν μια στυγνή δικτατορία, όπου κάθε σοσιαλιστική ιδέα είχε παραβιαστεί και αλλοιωθεί από τον Στάλιν και τις μαριονέττες του Ούλμπριχτ, Χόνεκερ κλπ.

Κι ενώ η κυρία Φίσερ, εντελώς “δημοκρατικά”, δεν βρίσκει τίποτε καλό να θυμηθεί από τα νιάτα της, ανακαλύπτει μερικά παράξενα “φρούτα” για να μιλήσουν περί της ανατολικογερμανικής “κολάσεως”. Το πιο διάσημο από αυτά τα “φρούτα” είναι η -σχεδόν 90χρονη σήμερα- Έρικα Ρήμαν (Erika Riemann). Επειδή, λίγο-πολύ, μοιάζουν μεταξύ τους όσοι κατέθεσαν τις “μαρτυρίες” τους στην σειρά του BBC, ας δούμε τι πράμα είναι αυτή η κυρία Ρήμαν, η οποία κατασυγκίνησε τους τηλεθεατές με τα βάσανά της.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, λοιπόν, η κυρία Ρήμαν ήταν μαθητριούλα 14 ετών όταν καταδικάστηκε το 1945 σε 10 χρόνια φυλακή, επειδή ζωγράφισε ένα παπιγιόν σε μια φωτογραφία του Στάλιν. Ας μη μείνουμε στην λεπτομέρεια ότι η Γερμανική Λ.Δ.(*) δεν υπήρχε το 1945 και ας δεχτούμε ότι η Ρήμαν μπήκε φυλακή από τους σοβιετικούς κομμουνιστές. Ας παραβλέψουμε, επίσης, ότι η μόνη απόδειξη των ισχυρισμών της είναι τα…λόγια της, αφού δεν παραθέτει κανένα επίσημο σχετικό στοιχείο. Όμως, είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι οι κομμουνιστές έβαλαν αυτό το 14χρονο κορίτσι στην ίδια φυλακή με ανώτατους δικαστικούς, στρατιωτικούς και λοιπά στελέχη του ναζιστικού κόμματος (θυμηθείτε, μιλάμε για το 1945). Στην σχετική δημοσιογραφική απορία, απάντησε δακρύζοντας: “Δεν μπορώ να μιλάω γι’ αυτά”.

» Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο… «

Η θεματοφύλακας του έθνους, εκκλησία της Ελλάδας

7 Μαρτίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η θεματοφύλακας του έθνους, εκκλησία της Ελλάδας § permalink

«ΤΡΟΦΟ του Εθνους», «σωτήρα της πατρίδας», «θεματοφύλακα της ελληνικής παράδοσης» αποκαλούν την Εκκλησία οι νυν ιεροί πρόμαχοί της. Σε προηγούμενα άρθρα, είχα επισημάνει πόσο νερό σηκώνουν αυτοί οι ισχυρισμοί ­ πόσο λ.χ. η βυζαντινή Εκκλησία καταδίωξε ανελέητα κάθε τι το ελληνικό, πόσο λυσσαλέος πολέμιος της διαφώτισης των Ελλήνων και της απελευθέρωσής τους στάθηκε, ακόμα και στις παραμονές της Επανάστασης του 1821, η επίσημη Ιεραρχία1. Επειδή, όμως, μερικοί (λιγοστοί, είν’ αλήθεια) αναγνώστες με κάκισαν γι’ αυτές τις υπομνήσεις (χωρίς ν’ αμφισβητούν, βέβαια, τα κείμενα), θα παραθέσω δύο ακόμα, το ίδιο εύγλωττα.

ΕΙΧΕ φτάσει ο Μάρτιος του 1821, ο ελληνισμός κόχλαζε για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, η εκστρατεία του Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία είχε ξεκινήσει. Εφ’ ω και ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’, ανησυχώντας για τις αυθάδειες των «ραγιάδων», ζήτησε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο Ε’ να καταδικάσει και να σωφρονίσει τους απείθαρχους υπηκόους του Πατισάχ.

Και τότε, στις 23 Μαρτίου (την ημέρα, ίσα-ίσα, που κηρύχθηκε η Επανάσταση στην Καλαμάτα), διαβάστηκε στην εκκλησία του Πατριαρχείου ο φοβερός αφορισμός κατά των εξεγερμένων Ελλήνων!

Εν αρχή, στηλιτεύεται «η αχαριστία» των Γραικών και το «κακοποιόν και αποστατικόν πνεύμα εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού κραταιάς και αηττήτου βασιλείας (όπου αποκαλύπτεται ότι τροφός του έθνους δεν είναι μόνο η Εκκλησία αλλάκαι ο Σουλτάνος!)… «Αλαζόνες, δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες»χαρακτηρίζονται ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο πατέρας του Μιχαήλ ­ και οι συνεργοί τους, «κακοήθεις και ανόητοι», που προσπαθούν «να εξαπατήσωσι και εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας».

Ολοι αυτοί ­ συνεχίζει ­ είναι «μισελεύθεροι» και επιχείρησαν «έργον θεοστυγές(θεομίσητο) και ασύνετον»: την απελευθέρωση της Ελλάδας από την οθωμανική βασιλεία, που παρέχει στους Ελληνες «τόσα ελευθερίας προνόμια όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον». Αλλά οι «αγνώμονες» επαναστάτες «εφάνησαν μισογενείς,μισόθρησκοι και αντίθεοι» (πάντα ο Θεός στη μέση!) για «να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν όλεθρον εναντίον παντός του γένους».

Για να σωθεί, λοιπόν, το γένος, «συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν» σε όλους τους ορθοδόξους κληρικούς και πιστούς, «να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων… και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας (μολυσματικούς καταστροφείς) και ματαιόφρονας».

» Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο… «

2 νεκροί εργαζόμενοι των 800 ευρώ

2 Μαρτίου, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 2 νεκροί εργαζόμενοι των 800 ευρώ § permalink

Εχτές σε συμπλοκή αστυνομικών με κακοποιούς οπλισμένους με καλάζνικοφ (από τα πιο διατρητικά και επικίνδυνα επιθετικά όπλα που υπάρχουν) δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους την ώρα της δουλειάς τους. Παρ’όλο που το επάγγελμα του αστυνομικού, όπως και το επάγγελμα του στρατιώτη, είναι επικίνδυνα από τη φύση τους πάντα είναι εξαιρετικά δυσάρεστο να χάνει ένας εργαζόμενος τη ζωή του την ώρα της δουλειάς του, όπως παλιότερα αυτός, αυτός, αυτός, αυτός , αυτός ή αυτός (θα μπορούσα να λινκάρω ώρες). Οι συνδικαλιστές της αστυνομίας φυσικά μίλησαν για τα αυτονόητα, τους χαμηλότατους μισθούς των 800 ευρώ με την υποχρέωση ο καθένας να πρέπει να αγοράζει αλεξίσφαιρα των 1200 ευρώ από την τσέπη του, για τον ελλειπέστατο εξοπλισμό και εκπαίδευση.

Εγώ εδώ φυσικά θέλω να προσθέσω από την πλευρά μου και τις πολιτικές ευθύνες που βάζουν χιλιάδες αστυνομικούς να δέρνουν διαδηλωτές, τους οποίους μάλιστα ο Γιωργάκης πρόσφατα δικαιολόγησε, να φυλάνε μπουλντόζες συμφερόντων μεγαλοεργολάβων, με 3 8ωρες βάρδιες την ημέρα στην Κερατέα, με κόστος 1/3 εκατομμύριο ευρώ, με διαταγές ταυτόχρονα να κάνουν επίθεση σε παππούδες, νέους με μπουνιές, κλωτσίες και χημικά, να μπουκάρουν σε σπίτια και να τρομοκρατούν, αντί να είναι εκπαιδευμένοι και να υπηρετούν τους πολίτες όπως μαθαίναμε μικροί, δηλαδή κυνηγώντας κακοποιούς.

Οι αστυνομικοί είναι όργανα στα χέρια της εξουσίας, και παρ’ολο που διαφωνώ με τη λογική “διαταγές εκτελώ” (ενώ μερικοί διαλέξαν να μην τις εκτελέσουν πρόσφατα), η ευθύνη των πράξεών τους θεσμικά είναι σε υψηλότερο επίπεδο. Διαταγές ανήθικες και παράνομες, για μένα είναι καθήκον των αστυνομικών να τις παρακούν, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Εκπαιδεύστε τους αστυνομικούς και χτυπήστε το οργανωμένο έγκλημα, όχι το λαό που διεκδικεί. Υπάρχουν δολοφόνοι, μαστροποί, παιδεραστές, εγκληματίες εκεί έξω και η αστυνομία φυλάει το σπίτι του Τσοχατζόπουλου στην πλάκα. Πλάκα με κάνετε;

Άντε, περιμένω και το λογύδριο του Adon με τίτλο “Γιατί οι αριστεροί δεν κάνουν πορείες για τους αστυνομικούς που σκοτώθηκαν”. Όπου να’ναι τώρα.

Where am I?

You are currently viewing the archives for Μάρτιος, 2011 at Καθημερινή Τρέλα.