Χρέη, υποχρεώσεις και πολιτικές επιλογές

24 Φεβρουαρίου, 2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χρέη, υποχρεώσεις και πολιτικές επιλογές

Πληθαίνουν οι φωνές που τάσσονται υπέρ της δημιουργίας μιας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το ελληνικό χρέος, ώστε να διαπιστωθεί ποιο μέρος του είναι «απεχθές», με βασικό επιχείρημα ότι το δημόσιο χρέος της χώρας είναι αδύνατο να αποπληρωθεί στο σύνολό. Μεταξύ των φωνών αυτών και ο διανοούμενος Νόαμ Τσόμσκι, που υπέγραψε το αίτημα της πρωτοβουλίας για σύσταση Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, τονίζοντας πως «οι Έλληνες έχουν δικαίωμα να μάθουν πώς και γιατί δημιουργήθηκε» το χρέος.

Ήδη εδώ και λίγο καιρό έχει ξεκινήσει μια κίνηση συγκέντρωσης υπογραφών σε Ελλάδα και εξωτερικό για να συγκροτηθεί η διεθνής Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, με πρωτοβουλία των καθηγητών του πανεπιστημίου του Λονδίνου Κώστα Λαπαβίτσα και Στάθη Κουβελάκη και του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης. Σε παλιότερη συνέντευξή του στο tvxs.gr, ο κ. Λαπαβίτσας είχε υπογραμμίσει πως «η χώρα μπορεί να αρνηθεί την αποπληρωμή χρέους, το οποίο θα αποδειχθεί μη νομιμοποιημένο, είτε γιατί δεν είναι διατηρήσιμο είτε γιατί οι συμβάσεις είναι προβληματικές. Η νομιμοποιητική βάση είναι η προστασία της κοινωνικής ζωής της χώρας, αλλά και η ευθύνη των πιστωτών που δάνεισαν τεράστια ποσά χωρίς στοιχειωδώς να εκτιμήσουν τον κίνδυνο. Δε μπορούμε, όμως, να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιό ποσοστό του χρέους θα διαγραφεί. Θα πρέπει πρώτα να γίνει στάση πληρωμών και μετά να διερευνηθεί το χρέος από μια ανεξάρτητη επιτροπή. Θα διαπιστώσουμε έτσι τι πραγματικά συμβαίνει και ποιό μέρος του χρέους θα πρέπει να διαγραφεί. Πάνω απ’ όλα βέβαια απαιτείται αποφασιστικότητα και βούληση να προστατευθεί η ζωή των εργαζομένων».

Ανάλογη πρόταση για σύσταση μιας ανεξάρτητης επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους, κατά τα πρότυπα του Εκουαδόρ, είχε καταθέσει στη Βουλή η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «Σκοπός μας να “ξεσκονίσουμε” τους λογαριασμούς μας. Σκοπός η πολυσυζητημένη διαφάνεια. Να βρούμε ποιό κομμάτι αυτού του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς. Επομένως παράνομο ή απεχθές. Και το αρνούμαστε». Ανάλογη αναφορά έκανε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, δηλώνοντας ότι η ΕΛΕ πρέπει να ελέγξει τη νομιμότητα όλων των συμβάσεων και το κατά πόσο εξυπηρετούσαν το δημόσιο συμφέρον. Εντός του Μαρτίου, αναμένεται να κατατεθεί επισήμως προς την κυβέρνηση έκκληση της πρωτοβουλίας για τη σύσταση ΕΛΕ.

Σύμφωνα με την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της ΕΛΕ, «Μία τέτοια επιτροπή δεν θα μπορούσε να γίνει από τη Βουλή, καθώς όλες όσες έχουν συσταθεί μέχρι τώρα κατέληξαν σε φιάσκο. Στη δική μας θα συμμετάσχουν σωματεία, κοινωνικοί φορείς, διεθνείς οργανώσεις με εμπειρία που δεν έχουν σχέσεις όμως με την εξουσία, καθηγητές πανεπιστημίων και διανοούμενοι από όλο τον κόσμο». Σκοπός της επιτροπής θα είναι να ελεγχθούν όλες οι συμβάσεις (π.χ. των Ολυμπιακών Αγώνων, της Siemens, των εξοπλιστικών, των δανείων με τη Γκόλντμαν Σακς κ.ά.) για να αποκαλυφθεί πώς και γιατί εκτινάχθηκε το χρέος.

Την πρωτοβουλία στηρίζουν προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ αυτών και ο Αλέκος Αλαβάνος, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπύρος Παπασπύρος, ο συνταγματολόγος και πανεπιστημιακός Γιώργος Κατρούγκαλος, που γνωμοδότησε για την αντισυνταγματικότητα του Μνημόνιου, ο Λόταρ Μπίσκι, πρώην πρόεδρος του Die Linke και σημερινός πρόεδρος της Ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η συγγραφέας και ερευνήτρια από τη Χιλή, σύμβουλος κινημάτων και αριστερών λατινοαμερικάνικων κυβερνήσεων Μάρτα Χάρνεκερ και ο ευρωβουλευτής από το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλία Ζ. Γκουσμάο.

Τη σχετική αίτηση υπέγραψε την περασμένη εβδομάδα και ο Αμερικανός γλωσσολόγος και ακτιβιστής Νόαμ Τσόμσκι, που εξέφρασε τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό, τονίζοντας ότι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα να μάθουν πώς και γιατί δημιουργήθηκε.

Στο Εκουαδόρ, πάντως, όπου συστήθηκε μια ανάλογη διεθνής Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, (Debt Autiding Committee), με πρωτοβουλία του προέδρου Φερνάντο Κορέα, επέτρεψε να γίνει ένα «κούρεμα» του χρέους που είχε συναφθεί με έκδοση ομολόγων της τάξης του 65%. Ο Ερίκ Τουσέν, που είχε συμμετάσχει ενεργά στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού είχε δηλώσει πριν από περίπου 1 χρόνο πως «η στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους και η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, που θα προσδιορίσει τις ευθύνες των πιστωτών για την εκτίναξή του η οποία θα επιτρέψει την σοβαρή του μείωση αποτελεί μονόδρομο πλέον για την Ελλάδα».

Τι έγινε λοιπόν στην περίπτωση του Ισημερινού (Εκουαδορ)

Στην Washington Post διαβάζουμε το 2008:

Ecuador’s President Rafael Correa said yesterday that his nation is defaulting on its foreign debt, fulfilling his longtime populist pledge to leave international creditors in the lurch.

The default, Ecuador’s second in 10 years, could rattle already jittery investors who have pulled billions of dollars out of emerging markets in recent months as the global financial crisis has spread. It could also set back U.S. interests in Latin America, as Correa now seeks to deepen financial ties with allies like Iran, which this week granted the South American nation a new $40 million credit line.

Yet some analysts say the impact of Ecuador’s default may be relatively contained.

They note the size of Ecuador’s $3.9 billion worth of global bonds — though four times larger than those held by the Seychelles, the only other country to default this year — is still relatively small. By comparison, Argentina in 2002 defaulted on a whopping $100 billion in foreign debt.

And while developing world economies have taken a sharp turn for the worse in recent months, Ecuador is ceasing payments not because the oil-rich country cannot afford to pay but because it has made a political decision not to.

Αυτή η δήλωση έχει το πιο πολύ ζουμί. Το Εκουαδόρ προχώρησε σε παύση πληρωμων (δεν πληρώνω δεν πληρώνω) όχι γιατί αδυνατούσε να πληρώσει, αλλά γιατί δεν ήθελε. Και στην επόμενη παράγραφο εξηγεί το γιατί.

Correa has been threatening default and demonizing foreign investors since his presidential campaign in 2006. Most recently, he has cited a presidential commission report that found evidence of criminal violations by previous governments that sold debt to pension funds, hedge funds and other overseas investors.

Το προφανές δηλαδή. Μία επιτροπή ανακοίνωσε ότι βρέθηκαν στοιχεία για εγκληματικές πράξεις προηγούμενων κυβερνησεων που πούλησαν χρέος σε funds συντάξεων, hedge funds και ξένους επενδυτές. Οπότε αφού υπήρχε παρανομία, το χρέος είναι εκτός νόμου, άρα δεν υπουχρεούται η χώρα να το πληρώσει. Προσέξτε, δεν σήκωσε μπαϊράκι και με μαγκιά είπε δεν πληρώνω γιατί δεν γουστάρω. Αυτά που αναφέρω είναι στην διεθνή νομοθεσία. Έχω ξαναναφέρει ότι αν π.χ. μία δικτατορία πάρει ένα δάνειο και μετά πέσει και έρθει μία δημοκρατία μετά, η χώρα ΔΕΝ έχει χρέος προς κανέναν. Κοινώς, ας πρόσεχαν οι δανειστές-“επενδυτές” που δάνειζαν.

Last month, Correa, an economist with a degree from the University of Illinois, said Ecuador would hold off on a $31 million interest payment, triggering a 30-day grace period that runs out Monday. He had hinted since then that Ecuador might make the payment. But speaking to reporters in the commercial center of Guayaquil yesterday, Correa said it would not be made and declared the country in default.

“We are ready to accept the consequences,” Correa said, according to a transcript of his comments. He described the debt as “immoral,” saying the government would take its findings that past debt sales were tainted by graft and bribes to international courts.

Ecuadorian officials have been making their case in capitals across the hemisphere this week, including during a visit by Correa’s top cabinet members to Washington and New York. But that may not prevent investors, who Correa said would receive a restructuring proposal in coming days, from suing Ecuador and possibly seeking the attachment of foreign assets.

Bondholders could be in for a steep haircut, though perhaps no worse than current market value for Ecuador’s debt. As expectations of a default grew since September, the value of Ecuador’s bonds fell more than 65 percent, to 30 cents on the dollar before Correa’s announcement at 2 p.m. yesterday. They sank below 24 cents on the dollar shortly after his announcement.

It is exceedingly rare in global finance for a nation not to honor its debt because it doesn’t want to, as opposed to not being able to make payments because of a financial crunch. Some analysts fear it may set a precedent, emboldening other leaders who share Correa’s ideology — such as Venezuela’s Hugo Chávez — to make similar pronouncements.

“That is the real concern,” said Alessandra Alecci, senior analyst for Moody’s Investors Service in New York. “At some point, do you see Argentina and Venezuela saying, ‘Well, Ecuador did it, why can’t we?’ ”

Oil represents about 60 percent of Ecuador’s exports, and speculation has surged that crude’s steep drop since this summer was making it more difficult for Ecuador to pay its debt. In a telephone interview yesterday Ecuador’s homeland security minister, Fernando Bustamante, strongly refuted that. “I want to dispel the notion that this has any connection with any potential troubles related to our finances,” he said.

Critics say the government may be playing a high-stakes game of chicken with investors.

On Thursday, the Quito-based newspaper El Comercio reported that the government had quietly bought back $680 million in debt from foreign creditors in recent weeks. It has raised the possibility that Ecuador may have purposely been trying to drive down the value of its bonds on international markets, allowing the government to step in and buy them back for a fraction of the cost of honoring them and making a renegotiation of the debt easier now.

Bustamante declined yesterday to comment on those reports.

Το πρώτο βήμα μιας διαφορετικής πολιτικής θα ήταν να ανατραπεί το καθεστώς κηδεμονίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, που έχει σαν βασικό στόχο τη διαιώνιση της υπερχρέωσης προς όφελος των διεθνών κερδοσκόπων και δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα χώρας που να υποβλήθηκε σε καθεστώς κηδεμονίας για τα χρέη της και να βγήκε αλώβητη ή και ακέραια.
Όποιος ενδιαφέρεται ας δει την ιστορία των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, ιδίως της υποσαχάριας, όπου έδρασε για δεκαετίες το ΔΝΤ. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας άφησε πίσω του ερείπια.
Δεύτερο, να προχωρήσει το ελληνικό κράτος σε άμεση παύση πληρωμών, ώστε να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που σήμερα πηγαίνουν σε πληρωμές δανείων. Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης, όπως κηρύττει σκόπιμα η επίσημη προπαγάνδα. Η πτώχευση μπορεί να σημάνει μια προσωρινή στάση πληρωμών, αλλά θέτει τη χώρα και το λαό της στη διάθεση και στο έλεος των δανειστών της. Πτώχευση σημαίνει ότι μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τους δανειστές της σε ρευστό και επιτρέπει να πληρωθούν σε είδος, κατάσχοντας και δημεύοντας τα περιουσιακά της στοιχεία. Αντίθετα, μια χώρα προχωρά σε μονομερή παύση πληρωμών ακριβώς επειδή δεν θέλει να της επιβληθεί ή να αναγκαστεί από την αγορά να κηρύξει πτώχευση. Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές.
Για παράδειγμα στην περίπτωση της επίσημης πτώχευσης του ελληνικού κράτους το 1932 υπήρξε πράγματι προσωρινή παύση πληρωμών, αλλά η χώρα δεν γλύτωσε ούτε από τα χρέη της, ούτε από τους δανειστές της. Ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ελληνικό κράτος να πληρώνει το διακυβερνητικό δάνειο με τις ΗΠΑ που συνάφθηκε το 1929! Κι ας έχει μεσολαβήσει επίσημο χρεωστάσιο της χώρας.
Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση. Μάλιστα στο διεθνές δίκαιο υπάρχει πρόβλεψη για την μονομερή άρνηση μιας χώρας να πληρώσει τα χρέη της, όταν συντρέχουν τρεις λόγοι:
(α) Ο δανεισμός έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο.
(β) Τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας.
(γ) Οι δανειστές γνώριζαν πολύ καλά ποιους δάνειζαν και για ποιο σκοπό.
Στη βάση αυτής της ρήτρας του διεθνούς δικαίου, που αποκαλείται odious debt ή απεχθές χρέος, αρνήθηκαν πολλές από τις νεοαπελευθερωμένες χώρες να πληρώσουν τα χρέη της αποικιοκρατίας, των δικτατορικών και βασιλικών καθεστώτων που ανατράπηκαν, αλλά και των διεφθαρμένων κυβερνήσεων.
Τελευταίο παράδειγμα είναι το Εκουαδόρ, το οποίο τον Δεκέμβρη του 2008 ανακοίνωσε πλήρη παύση πληρωμών, χωρίς να κηρύξει πτώχευση. Ο πρόεδρος της χώρας Κορέα, αφού συγκρότησε μια διακομματική επιτροπή υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας που εξέτασε το σύνολο των συμβάσεων δανεισμού της χώρας, ανακοίνωσε ότι το Εκουαδόρ δεν δεσμεύεται να πληρώσει ένα «ανήθικο και παράνομο» χρέος, που υπήρξε προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας σε βάρος του λαού του. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η οποία στάθηκε στο πλευρό της χώρας, αναγνωρίζοντας το δικαίωμά της να μην πληρώσει χρέη που δημιούργησαν οι προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και έτσι δεν κουνήθηκε φύλλο εναντίον του Εκουαδόρ. Και μιλάμε για μια χώρα με πληθυσμό περί τα 13,6 εκατ. κατοίκους και με ΑΕΠ (2008) λίγο πάνω από το 16% του αντίστοιχου ΑΕΠ της Ελλάδας!
Για να προχωρήσει μια χώρα σε μονομερή παύση πληρωμών απαιτείται πρώτα και κύρια πολιτική βούληση. Απαιτείται υπεύθυνη κυβέρνηση που να προτάσσει πάνω απ’ όλα το καλό της χώρας και του λαού της. Φανταστείτε μόνο μια κυβέρνηση που αντί να αναζητά την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας στις αγορές», βγαίνει και ζητά την συμπαράσταση, την μαχητική στήριξη του λαού για να προχωρήσει σε μονομερή παύση πληρωμών, ώστε να μην επιβάλει τα μέτρα λιτότητας και ασφυξίας που απαιτούν οι δανειστές και τα όργανά τους.
Φυσικά η παύση πληρωμών είναι μόνο το πρώτο βήμα. Είναι ένα αμυντικό μέτρο για να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που πηγαίνουν στην αποπληρωμή των χρεών. Το πρόβλημα που προκύπτει αμέσως με την παύση πληρωμών είναι διπλό:
– Αφενός, τι πρέπει να γίνει για να θωρακιστεί η χώρα απέναντι τους εκβιασμούς και τις πιέσεις των αγορών, που είναι φυσικό να ενταθούν μπροστά στο ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών.
– Αφετέρου, πώς πρέπει να αξιοποιηθούν οι πόροι που διεσώθησαν, αλλά και οι πόροι που διαθέτει συνολικά η ελληνική οικονομία και κοινωνία, έτσι ώστε να ορθοποδήσει η χώρα και ο λαός της και να μπει σε μια νέα τροχιά ορθολογικής ανάπτυξης προς όφελος των εργαζομένων και του τόπου.
Ως προς το πρώτο ζήτημα, η επίσημη προπαγάνδα ασκεί συστηματική τρομοκρατία, που πίσω της κρύβεται η απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων. Επίσης, η διατεταγμένη δημοσιογραφία έχει φιμώσει κάθε άποψη που υποστηρίζει την παύση πληρωμών. Ενώ δυστυχώς και η επίσημη αριστερά δεν τολμά ούτε καν να θέσει το ζήτημα.
Η ελεγχόμενη «ενημέρωση» γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των αγορών μπορούν να πιάσουν μόνο όταν έχεις ένα πολιτικό σύστημα εντελώς σαθρό, υποτελές, διεφθαρμένο και επιρρεπές στο δοσιλογισμό. Όπου υπήρξαν κυβερνήσεις που τόλμησαν να υπερασπιστούν τις χώρες τους, ακόμη και σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες γι’ αυτές, οι αγορές και τα διεθνή όργανά τους ελάχιστα μπόρεσαν να κάνουν.
Τι θα γίνει όμως αν αντιδρώντας στην παύση πληρωμών φύγουν όλα τα κεφάλαια;
Τι θα γίνει αν οι τράπεζες αρχίζουν να εκβιάζουν;
Τι θα γίνει αν η ΕΚΤ προκειμένου να προστατεύσει τις τράπεζες που κατέχουν τα πακέτα των ελληνικών ομολόγων, αρχίσει να πιέζει μέσα από τον περιορισμό της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, μιας και είναι η μόνη που ελέγχει την ποσότητα έκδοσης του ευρώ;
Τα ερωτήματα αυτά είναι απολύτως βάσιμα. Γι’ αυτό και η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι τα εξής:
Πρώτο, η άμεση επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίου ώστε να σταματήσει η φυγή του στο εξωτερικό. Αυτό μπορεί να γίνει π.χ. επιβάλλοντας έναν αποτρεπτικό φόρο της τάξης του 80-90% για κάθε ευρώ που πηγαίνει σε καταθέσεις, μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ., του εξωτερικού. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ιδιωτικά κεφάλαια που έχουν επωφεληθεί από το κοινό νόμισμα και την ελευθερία κίνησης και βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό ανέρχονταν στα τέλη του 2009 σε πάνω από 160 δις ευρώ. Αυτό πρέπει έτσι ή αλλιώς να σταματήσει γιατί αποτελεί τρομακτική πληγή για την ελληνική οικονομία.
Δεύτερο, η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών της χώρας, ώστε να χτυπηθεί αποφασιστικά το κύκλωμα χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και τοκογλυφίας που πνίγει τη χώρα. Να λυτρωθούν νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις από την σαράφικη πρακτική των τραπεζών. Να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος των χρεωγράφων που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών με αποτέλεσμα να έχουν εκτινάξει την αξία του τραπεζικού ενεργητικού σε σχεδόν 2 φορές το ΑΕΠ της χώρας.
Τρίτο, η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΟΝΕ. Κι αυτό γιατί το ευρώ είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο εκβιασμού και πίεσης της χώρας. Εκτός ευρώ όλες οι απειλές είναι μόνο λόγια. Κι όχι μόνο αυτό. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης.
Φυσικά, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη σήμερα, θα πυροδοτήσει τέτοια κρίση στο ίδιο το ευρώ, θα πυροδοτήσει τέτοιες λαϊκές αντιδράσεις εναντίον του και στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, που είναι πολύ πιθανό να δούμε την έκλειψή του. Αυτό φοβούνται και τα διευθυντήρια της ευρωζώνης
Το μόνο που μπορεί να κάνουν οι αγορές απέναντι σε μια αποφασισμένη χώρα και έναν ακόμη πιο αποφασισμένο λαό, είναι να μηδενίσουν την πιστοληπτική του ικανότητα. Κι έτσι να μην μπορεί η χώρα να αντλήσει κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές ομολόγων. Όμως αυτό δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό κινείται λίγο πάνω από το 3%. Αυτό σημαίνει ότι, αν απαλλαγεί η χώρα από την εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, είναι ασήμαντες.
Θα πρέπει όμως και η παύση πληρωμών να συνοδευθεί από μια ριζικά διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, η οποία δεν θα στηρίζεται σε κερδοσκόπους επενδυτές, σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις άμεσες ανάγκες και το εισόδημα του εργαζόμενου. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία, να ανασυγκροτηθεί σε παραγωγική βάση η εγχώρια αγορά και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειάζεται το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.
Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει νόημα δίχως την κατάκτηση και την κατοχύρωση της δημοκρατίας στη χώρα. Κι αυτό σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου και απόλυτα διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της. Σημαίνει δηλαδή την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Πηγές (1,2)

Κάντε ντε ένα δημοψήφισμα και ρωτήσε τον κυρίαρχο λαό αν θέλει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών πριν προχωρήσετε στο τσεκούρωμα της ζωής και στην υποθήκευση της ζωής των επόμενων 20 γενεών. Δεν βλάπτει σε μία δημοκρατια.

 

 

Comments are closed.

What's this?

You are currently reading Χρέη, υποχρεώσεις και πολιτικές επιλογές at Καθημερινή Τρέλα.

meta