Αίγυπτος – 2011

31 Ιανουαρίου, 2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αίγυπτος – 2011

Τι συμβαίνει στην Αίγυπτο;

Fast Tube by Casper

Σάββατο πρωί, 29/1, πέμπτη ημέρα των διαδηλώσεων που συνταράζουν την Αίγυπτο. Πλατεία Ταχρίρ. Κάιρο. Τεθωρακισμένα του στρατού είναι σταθμευμένα γύρω από την πλατεία και έχουν αποκλείσει το δρόμο που οδηγεί στο Κοινοβούλιο και στα κυβερνητικά κτίρια. Μέχρι στιγμής ο στρατός δεν έχει παρέμβει στις συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις καταστολής.
Διαδηλωτές πετούν πέτρες στην αστυνομία προσπαθώντας να εισέλθουν στην πλατεία, η οποία απάντησε με μπαράζ δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών, σύμφωνα με το Associated Press. Ακόμη ανεβαίνει καπνός από τα πυρπολυμένα  γραφεία του κυβερνητικού Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Χόσνι Μουμπάρακ εμφανίστηκε το βράδυ της Παρασκευής στην τηλεόραση και ανήγγειλε ότι απέλυσε την κυβέρνηση. Πρόκειται να διορίσει νέα. Κατηγόρησε τους διαδηλωτές ότι έκαναν κατάχρηση των ελευθεριών που τους έχει δώσει και επαίνεσε τη δράση των δυνάμεων καταστολής.
Στο Κάιρο σκοτώθηκαν εχθές 5 διαδηλωτές και στο Σουέζ 13. 1.000 είναι οι τραυματίες. Οπωσδήποτε, ένας προεδρικός έπαινος ήταν ό,τι έπρεπε για αυτούς που σήκωσαν τα όπλα, σκότωσαν και τραυμάτισαν τους αχάριστους “καταχραστές των ελευθεριών”….
Δεκάδες χιλιάδες πήραν μέρος στις διαδηλώσεις της Παρασκευής στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια, το Σουέζ, το Πορτ Σάιντ και πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα. Πολιόρκησαν την κρατική τηλεόραση και το υπουργείο Εξωτερικών.
Ο Μπαράκ Ομπάμα μίλησε τηλεφωνικώς με τον Μουμπάρακ, μετά την εμφάνισή του στην τηλεόραση, και του είπε να μετατρέψει “μια στιγμή αδυναμίας” σε “στιγμή υπόσχεσης”, μεταδίδουν τα διεθνή ΜΜΕ.

Η μεγάλη διακύβευση για την περιοχή είναι η Αίγυπτος. Η πολυπληθέστερη αραβική χώρα (81 εκατομμύρια), ηγέτιδα του αραβικού κόσμου, στήριγμα ασφαλείας για το Ισραήλ και τα αντιδραστικά καθεστώτα του Κόλπου. Αυτός ο επί τριακονταετία “βράχος” της αμερικανικής πολιτικής κλονίζεται από πρωτοφανείς διαδηλώσεις εδώ και μέρες. Είναι αμφίβολο αν μπορεί κανείς να αποδώσει γραπτά όσα μεταδίδονται με εικόνα και ήχο από το Κάιρο, το Σουέζ, την Ισμαηλία, την Αλεξάνδρεια, τη Σιουτ στο νότο, το Πορτ Σάιντ για την εξέγερση των Αιγυπτίων.

Όλοι οι ιθύνοντες ξορκίζουν το φαινόμενο του ντόμινο. Η Αίγυπτος δεν είναι Τυνησία, λένε. Το καθεστώς Μουμπάρακ έχει πίσω του το στρατό, δεν είναι τόσο ευάλωτο όσο αυτό του Μπεν Αλί στην Τυνησία, που έπεσε τόσο θεαματικά. Ο στρατός , η Δύση και οι ισχυροί και πλούσιοι ντόπιοι έχουν επενδύσει πολλά στον Μουμπάρακ και θα φροντίσουν είτε να τον διασώσουν είτε να επιβάλουν μια συντεταγμένη μετάβαση σε έναν άλλο ηγέτη φιλικό στη Δύση και τις επιχειρήσεις. Σωστά. Η Αίγυπτος δεν είναι Τυνησία. Αλλά η Τυνησία της έδειξε κάτι ανεπανάληπτο: τη δύναμη της ανατροπής. Και αυτός ο ψυχολογικο-πολιτικός παράγοντας είναι ο πιο απρόβλεπτος.

Η αλαζονεία της ισχύος των Δυτικών και των αυταρχικών καθεστώτων δεν τους επέτρεψε να δουν ούτε ότι ξεπέρασαν το όριο ανοχής των λαών ούτε τις αλλαγές που γίνονταν στις κοινωνίες τους – νεανικοί πληθυσμοί, κατά πλειοψηφία άνεργοι, ζωή στα όρια της πείνας σε χώρες με άφθονους πόρους, προκλητικός πλούτος λίγων και διαφθορά, συσσωρευμένη οργή από την πολιτική καταπίεση– και μ΄ αυτό τον τρόπο ένωσαν τους φτωχούς των φτωχών με την άνεργη μορφωμένη νεολαία των μεσαίων τάξεων. Αυτοί πλημμύρισαν τους δρόμους της Αιγύπτου και ζητούν να φύγει ο Μουμπάρακ και όλο το καθεστωτικό προσωπικό.

“Δεν υπάρχει τίποτε για να διαπραγματευτεί το καθεστώς Μουμπάρακ, γιατί η προϋπόθεση της διαπραγμάτευσης είναι να φύγει ο Μουμπάρακ”, λέει ο Βρετανός Ρ. Φισκ στον Independent (28/1), απαντώντας στους New York Times που απευθυνόμενοι στην αμερικανική ηγεσία προτρέπουν, “Να πείσετε τον Μουμπάρακ να συνομιλήσει με την αντιπολίτευση. Η ειρηνική μετάβαση είναι το καλύτερο δυνατό” (27/1). Θα προσθέταμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση έχει βάλει στην άκρη, τουλάχιστον προς το παρόν, όλες τις δυνάμεις που θα παρείχαν μια εγγύηση συνέχισης της προηγούμενης τάξης πραγμάτων, έστω και ολίγον προς το δημοκρατικότερο.

Η Αίγυπτος συνταράσσεται από σποραδικές εξεγέρσεις, κατά της αστυνομικής βίας κυρίως, εδώ και ένα χρόνο. Υπό την επίδραση της τυνησιακής εξέγερσης, η κινητοποίηση ξεκίνησε με πρωτοβουλία του “Κινήματος Νεολαίας της 6ης Απριλίου”, μιας ομάδας νέων, ως επί το πλείστον μορφωμένων, που είχε συσταθεί το 2008, ως ομάδα αλληλεγγύης στους απεργούς υφαντουργούς της βιομηχανικής πόλης Μαχάλα αλ-Κούμπα. Η 25η Ιανουαρίου, Ημέρα της Αστυνομίας, κηρύχθηκε “Ημέρα Οργής” και κυρίως μέσω του Ίντερνετ κλήθηκε ο κόσμος να κατέβει στους δρόμους με βασικά συνθήματα την αύξηση των κατώτατων μισθών και την άρση των νόμων έκτακτης ανάγκης, αιτήματα που εξελίχθηκαν, ύστερα από τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου, σε έκκληση για διαρκή κινητοποίηση μέχρι να πέσει το καθεστώς του Μουμπάρακ. Η κυβέρνηση απάντησε με τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει, την καταστολή. 7 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, πάνω από 1.200 συλλήψεις ( μέχρι τις 27/1). Η χρήση του διαδικτύου για το συντονισμό και την κινητοποίηση ήταν κρίσιμη, γι΄ αυτό και οι Αρχές μπλόκαραν αυτού του είδους την επικοινωνία, όπως και την κινητή τηλεφωνία σε επιλεγμένες περιοχές της χώρας (ανακοίνωση εταιρίας Vodafone).

Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο καθεστώς αντέδρασαν με επιφύλαξη και άρνηση συμμετοχής, αλλά μετέβαλαν στάση ύστερα από τη μαζική κάθοδο στους δρόμους. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία είχε καταλάβει το 20% των εδρών του Κοινοβουλίου στις προπροηγούμενες εκλογές –στις εκλογές του Νοεμβρίου 2010 αποκλείστηκε σε μεγάλο βαθμό–, δεν υποστήριξε τις διαδηλώσεις αρχικά, αλλά άλλαξε θέση από την Πέμπτη και δήλωσε πως θα συμμετάσχει στις διαδηλώσεις της Παρασκευής 28/1. Ύστερα από σύλληψη στελεχών της, ανακοίνωσε ότι ηγέτες της δεν θα συμμετάσχουν. Η Εθνική Ένωση για την Αλλαγή, που είχε συγκροτήσει ο Μοχάμετ Ελ-Μπαραντέι, –νομπελίστας και πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας–, για να συντονίσει την αντιπολίτευση, τήρησε την ίδια στάση και ο Μπαραντέι αρνήθηκε να συμμετάσχει στις πρώτες διαδηλώσεις. Άλλαξε όμως στάση και αυτός και επέστρεψε στην Αίγυπτο από την Ελβετία όπου κατοικεί, για να λάβει μέρος στις διαδηλώσεις, αφού διαπίστωσε ότι τα πράγματα θα κριθούν στους δρόμους. Θέλει να εγγράψει υποθήκες. Το 2011 είναι έτος προεδρικών εκλογών, αλλά ποιος ξέρει τι θα γίνει μέχρι τότε; Άλλα μικρότερα κόμματα όπως το WAFD (Κόμμα της Αντιπροσωπίας) ούτως ή άλλως είναι αναξιόπιστα γιατί έχουν συνεργαστεί με τον Μουμπάρακ.

Το βασικό χαρακτηριστικό του αιγυπτιακού κινήματος είναι η από τα κάτω κινητοποίηση και η συμμετοχή των βιομηχανικών εργατών, των νέων ανδρών και γυναικών, των επαγγελματιών, εμπόρων, επιστημόνων, σε μια συμμαχία φτωχών, νέων ανέργων, εργατών και των μεσαίων στρωμάτων. Η ευρεία συμμετοχή των τελευταίων είναι που ανησυχεί πολύ τόσο την εγχώρια ιθύνουσα τάξη όσο και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, γιατί δημιουργεί δυσκολίες στη χειραγώγηση.

Απ΄ ό,τι φαίνεται καμιά προσωπικότητα του καθεστώτος δεν θα είναι αποδεκτή από τη λαϊκή πλειοψηφία. Το παράδειγμα της Τυνησίας, που τροφοδοτεί τις λαϊκές αντιδράσεις στην Αίγυπτο, δείχνει ότι παρά τους ελιγμούς, τους ανασχηματισμούς και την εκδίωξη από τη μεταβατική κυβέρνηση σχεδόν όλων των στελεχών της κυβέρνησης του Μπεν Αλί , η λαϊκή αντίθεση δεν εκτονώνεται.

Η εναλλακτική λύση για την Αίγυπτο, την οποία εμμέσως υποδεικνύουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι μάλλον ο Μ. Ελ Μπαραντέι που μπορεί να επιχειρήσει μια μετάβαση όπως την προσδιόρισε, επί παραδείγματι ο Τ. Μπλερ , απηχώντας την αμερικανική γραμμή,: “Το ζήτημα είναι πώς θα εξελιχθούν και θα εκσυγχρονιστούν [τα αραβικά καθεστώτα], αλλά με σταθερότητα. Ο κίνδυνος είναι ότι αν ανοίξεις κενό, τα πάντα μπορούν να συμβούν”. Ερωτώμενος αν θα πρέπει να μείνει στην εξουσία ο Μουμπάρακ είπε ότι “οι αποφάσεις για το πώς μπορεί να γίνει αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολες. Ο Μουμπάρακ είναι στην εξουσία 30 χρόνια. Προφανώς θα υπάρξει, ούτως ή άλλως, εξέλιξη και αλλαγή εκεί. Το ερώτημα είναι πώς θα γίνει με τον πιο σταθερό τρόπο” (Guardian 28/1).

Οι εξελίξεις θα δείξουν αν μπορούν να αποφύγουν τη μοιραία έκβαση στην Αίγυπτο, αλλά και εάν τα νέα λαϊκά κινήματα μπορούν να δώσουν προοδευτικές πολιτικές λύσεις στα αραβικά κράτη. Πάντως το παιχνίδι δεν έχει ακόμη κριθεί και οι ημέρες προσευχής και αργίας που άρχισαν από εχθές ίσως κρίνουν πολλά, αφού αναμένεται να κατέβει στους δρόμους της Αιγύπτου ένα εκατομμύριο, στην Ιορδανία έχει κηρυχθεί ημέρα εθνικής κινητοποίησης και στην Υεμένη οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, όπως και στην Τυνησία.

Πολιτική αφύπνιση

Πουθενά δεν είναι τόσο ορατό όσο στον αραβικό κόσμο αυτό για το οποίο προειδοποιεί εδώ και χρόνια ο Ζ. Μπρεζίνσκι το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο: “Ζούμε σε εποχή παγκόσμιας πολιτικής αφύπνισης των μαζών. … Η νεολαία του Τρίτου Κόσμου είναι εξαιρετικά ανήσυχη και δυσαρεστημένη … πολιτική ωρολογιακή βόμβα”. Τα 80-130 εκατομμύρια φοιτητών που προέρχονται από τους κόλπους μιας κοινωνικά ανασφαλούς κατώτερης μεσαίας τάξης είναι “επαναστάτες εν αναμονή”. Η αναμονή τελείωσε. Φρόντισε γι΄ αυτό η παγκόσμια οικονομική κρίση, η πείνα που προκαλούν τα χρηματιστηριακά παιχνίδια με τις τιμές των τροφίμων σε κοινωνίες όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού ξοδεύει τα 2/3 ή και όλο το εισόδημα για ένα πιάτο φαΐ την ημέρα. Τελείωσαν τα ψέματα ότι με κάποια δισεκατομμύρια που μπορούν να δώσουν οι πλούσιοι πετρελαιάδες του Κόλπου θα λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας των εκατομμυρίων νέων στον αραβικό κόσμο. Για να αντιμετωπιστεί έστω και οριακά αυτή η ανεργία και η ένδεια πρέπει να σαρωθούν τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι επισφαλείς εργασιακές σχέσεις τα αυταρχικά καθεστώτα που τα εφαρμόζουν.

Η αντανακλαστική αντίδραση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων διαχρονικά ήταν να εξοπλίζουν και να στηρίζουν τα καταπιεστικά καθεστώτα και να οργανώνουν τη διάλυση της αντίστασης είτε με μυστικές επιχειρήσεις είτε με πολέμους, όπως γίνεται στην Υεμένη. Ως εναλλακτική λύση εφαρμόζεται η στρατηγική του “εκδημοκρατισμού”, όπου δυτικές ΜΚΟ και υπηρεσίες βοήθειας διαπλέκονται με τοπικές οργανώσεις με στόχο τη δημιουργία μιας βιτρίνας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δυτικού τύπου και την εκτόνωση της δυσαρέσκειας. Το σχέδιο συνίσταται κυρίως στη δημιουργία εξωτερικά ορατών δομών ενός δημοκρατικού κράτους (πολυκομματικές εκλογές, “ανεξάρτητα” ΜΜΕ κ.λπ.) ώστε να συνεχιστεί “διά της συναίνεσης” η υποταγή στην Παγκόσμια Τράπεζα, στο ΔΝΤ, στις πολυεθνικές και βεβαίως στις πολεμικές δομές της “αντιτρομοκρατίας”.

Το μεγάλο πρόβλημα της Δύσης σήμερα είναι ότι δεν μπορεί να αναπτύξει σχέσεις με τις λαϊκές κοινωνικές δυνάμεις που έχουν αναδυθεί, γιατί τα προβλήματα για τα οποία εξεγείρονται είναι ακριβώς αυτά που γεννά η συνέχιση της ένταξης των χωρών αυτών στην ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων και τα καθεστώτα που την εξασφαλίζουν, για να επιβιώσουν, αντιστέκονται έστω και στον επιφανειακό εκδημοκρατισμό.

Με τα πρόσφατα γεγονότα στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και σχεδόν σε όλο τον αραβικό κόσμο, γίνεται ορατή η σύγχυση που επικρατεί στα δυτικά επιτελεία. Οι νεοσυντηρητικοί συνεχίζουν απτόητοι στην ίδια γραμμή: Χρησιμοποιούν το φόβητρο των ισλαμιστών και παρακινούν εμμέσως σε βίαιη καταστολή. “Το γρήγορο, φαινομενικά εύκολο και σχετικά αναίμακτο πραξικόπημα [της Τυνησίας] θα μπορούσε να εμπνεύσει παγκόσμια τους ισλαμιστές να παραμερίσουν τους τυράννους τους” (D. Pipes, Washington Post, 18/1). Αλλά και οι πιο “φιλελεύθεροι” λένε περίπου τα ίδια: “Βάσει των αμερικανικών συμφερόντων και της περιφερειακής ειρήνης, η προώθηση της δημοκρατίας ενέχει πολλούς κινδύνους. Δεν ήταν οι δημοκράτες, αλλά οι αυταρχικοί Άραβες, όπως ο Σαντάτ και ο Χουσεΐν της Ιορδανίας, που έκαναν ειρήνη με το Ισραήλ. Η δημοκρατία έφερε τους εξτρεμιστές της Χαμάς στη Γάζα. Θέλουμε πραγματικά να υπονομεύσουν οι διαδηλώσεις του δρόμου φωτισμένους ηγέτες όπως ο βασιλιάς της Ιορδανίας; Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο τι επιθυμούμε για τη Μ. Ανατολή” (Ρ. Κάπλαν, N.Y.T. 23/1). Άλλοι είναι πιο ρηξικέλευθοι, πιο συνετοί ή και πιο κοντά στα πράγματα και συνιστούν ταχείες μεταβάσεις σε δημοκρατικοφανή καθεστώτα, σε κάποιες πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα εκτονώσουν την πίεση, τουλάχιστον από τα πιο φτωχά στρώματα του πληθυσμού. Δεν είναι τυχαίο που κυρίως αγγλοσαξονικά ΜΜΕ διοχετεύουν πληροφορίες ότι γίνονται “έντονες συζητήσεις στους κόλπους της κυβέρνησης Μουμπάρακ για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς και κατάργηση των νόμων έκτακτης ανάγκης με αντικατάστασή τους από αντιτρομοκρατικούς” (Wall Street Journal, 27/1).

Επειδή η ισλαμική παράμετρος είναι κρίσιμη για το πώς θα χειριστούν τόσο τα καθεστώτα όσο και η Δύση τα πράγματα, αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε στην Τυνησία ούτε στην Αίγυπτο, τις δύο χώρες που βρίσκονται στην αιχμή των εξελίξεων, συμμετείχαν οι ισλαμιστικές οργανώσεις στις εξεγέρσεις. Μόνο στην Ιορδανία παίζουν ρόλο στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ο μεν Τυνήσιος ισλαμιστής ηγέτης βρίσκεται ακόμη στην Αγγλία και δήλωσε ότι θα ακολουθήσει το μοντέλο Ερντογάν του μετριοπαθούς Ισλάμ, η δε Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου, παρότι κατηγορήθηκε ως υποκινητής, κατά τα γνωστά, από τον Αιγύπτιο υπουργό Εσωτερικών, είναι συντηρητική δύναμη, εχθρική προς τις μαζικές κινητοποιήσεις. Το Διεθνές Συμβούλιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας θεωρείται δύναμη του αραβικού κατεστημένου και υπάκουο στις επιθυμίες κυρίως των εμιράτων του Περσικού Κόλπου από τα οποία προέρχεται το 25% των μελών του και οι μεγάλες χρηματοδοτήσεις (Asia Times, S. S. Shahzad, 28/1). Συνεπώς, ελάχιστη σχέση έχει με τον νέο ριζοσπαστισμό που παρατηρείται στις αραβικές χώρες.

Συγκρότηση πολιτικών μετώπων στην Τυνησία και την Αλγερία

Την Πέμπτη 27/1, χιλιάδες διαδηλωτές που έρχονταν κυρίως από τον φτωχό νότο της Τυνησίας με το “Καραβάνι της Ελευθερίας” συγκεντρώθηκαν έξω από το γραφείο του πρωθυπουργού Μ. Γκανούσι, ζητώντας την παραίτησή του και όλης της μεταβατικής κυβέρνησης. Ο Γκανούσι προχώρησε σε ανασχηματισμό προκειμένου να κατευνάσει τη λαϊκή οργή, αλλά και σε μια προσπάθεια να πείσει τη Γενική Ένωση Τυνήσιων Εργατών (ΓΕΤΕ) να ξαναμπεί στο κυβερνητικό πολιτικό παιχνίδι, δεχόμενος τους όρους της να φύγουν όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησης Μπεν Αλί εκτός από δύο. Ωστόσο, η πρωτοβουλία δεν βρίσκεται πλέον αποκλειστικά στα χέρια του, μετά την ίδρυση του “Μετώπου 14 Γενάρη”. Η 14η Γενάρη ήταν η ημέρα που ο Μπεν Αλί δραπέτευσε από την Τυνησία, ύστερα από μαχητικές διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων στην Τύνιδα και σε επαρχιακές πόλεις. Στο Μέτωπο συμμετέχουν: Ένωση της Αριστεράς των Εργαζομένων, Κίνημα Νασεριστών Συνδικαλιστών, Κίνημα Δημοκρατικών Εθνικιστών, Μπααθικό Ρεύμα, Δημοκρατικοί Εθνικιστές ((Al-Watad), Ανεξάρτητη Αριστερά, Κ. Κ. Εργατών Τυνησίας, Πατριωτικό και Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα.

Παρόμοια, μικρότερου εύρους, κίνηση έγινε και στην Αλγερία, όπου συγκροτήθηκε το Εθνικό Κίνημα για τη Δημοκρατία, στο οποίο συμμετέχουν η Συσπείρωση για τον Πολιτισμό και τη Δημοκρατία, η Αλγερινή Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Μέτωπο Σοσιαλιστικών Δυνάμεων και τέσσερις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Ιδρυτική Διακήρυξη του “Μετώπου 14 Γενάρη»

Δηλώνοντας τη συμμετοχή μας στην επανάσταση του λαού μας, ο οποίος αγωνίζεται για το δικαίωμά του στην ελευθερία και την  αξιοπρέπεια της πατρίδας και ο οποίος έκανε θυσίες που ενσαρκώνονται στις δεκάδες νεκρών και τους χιλιάδες τραυματίες και κρατουμένους, και προκειμένου να ολοκληρωθεί η νίκη επί των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών που καταβάλλουν κοινές προσπάθειες για την κλοπή των θυσιών του, ιδρύσαμε το «Μέτωπο 14 Γενάρη»  ως πολιτικό πλαίσιο που θα εργαστεί για την πρόοδο της επανάστασης του λαού μας,  για την εκπλήρωση των στόχων του και για την απόκρουση των αντεπαναστατικών δυνάμεων, πλαίσιο που περιλαμβάνει κόμματα,   πατριωτικές, δημοκρατικές και προοδευτικές οργανώσεις και δυνάμεις

Τα άμεσα καθήκοντα του Μετώπου είναι:

  1. Η ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης Γκανούσι ή οποιασδήποτε κυβέρνησης περιλαμβάνει σύμβολα του παλιού καθεστώτος το οποίο εφάρμοσε μια πολιτική αντεθνική και αντιλαϊκή και υπηρέτησε τα συμφέροντα του καθαιρεμένου προέδρου.
  2. Η διάλυση του (σ.μετ. πρώην κυβερνητικού) κόμματος Συνταγματικού Δημοκρατικού Συνδέσμου και την επίταξη της έδρας του, των περιουσιακών του στοιχείων  και του ταμείου του, τα οποία είναι χρήματα του λαού, και την απόλυση των αποσπασμένων σε αυτό.
  3. Ο σχηματισμός μιας προσωρινής κυβέρνησης που να χαίρει της εμπιστοσύνης του λαού, αποτελούμενης από δυνάμεις του προοδευτικές, αγωνιστικές, πολιτικές, συλλογικές, συνδικαλιστικές και νεολαιίστικες.
  4. Η διάλυση του κοινοβουλίου και της Συμβουλευτικής, όλων των οργανώσεων αχυρανθρώπων και του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, το τσάκισμα συνολικά του πολιτικού εποικοδομήματος του προηγούμενου καθεστώτος και η προετοιμασία εκλογών για μια Συντακτική Συνέλευση διάρκειας που δεν θα υπερβαίνει το ένα έτος, η οποία θα συντάξει ένα νέο δημοκρατικό Σύνταγμα και θα θεσπίζει ένα νέο δικαστικό σύστημα που θα πλαισιώνει το δημόσιο βίο και θα εξασφαλίζει τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα στο λαό.
  5. Η διάλυση του μηχανισμού πολιτικής αστυνομίας και η υιοθέτηση νέας πολιτικής ασφαλείας που θα βασίζεται στο σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου ως τον υπέρτατο νόμο.
  6. Η προστασία των χρηματικών πόρων που ανήκουν στο λαό και η έρευνα για τα εγκλήματα εναντίον των δικαιωμάτων του όπως την καταστολή, τη φυλάκιση, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες, τις αποφάσεις, τις διαταγές και τις εκτελέσεις, όπως και καθενός που δωροδοκήθηκε και ασχημόνησε επί του δημοσίου χρήματος.
  7. Η κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των ανώτατων αξιωματούχων της προηγούμενης κυβέρνησης, των συγγενών τους και των συνδεόμενων με αυτούς προσώπων, και όλων των υπεύθυνων για τα εγκλήματα σε βάρος του λαού.
  8. Η παροχή εργασίας στους ανέργους και η άμεση υιοθέτηση μέτρων για την ανακούφισή τους με παροχή επιδομάτων, κοινωνική πρόνοια και περίθαλψη και βελτίωση της αγοραστικής τους δύναμης.
  9. Η δημιουργία μιας εθνικής οικονομίας η οποία θα υπηρετεί το λαό και θα θέτει τους ζωτικούς και στρατηγικούς τομείς υπό την επίβλεψη του κράτους και η εθνικοποίηση  των ιδιωτικοποιημένων οργανισμών και ο σχεδιασμός μιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που θα έρχεται σε ρήξη με την καπιταλιστική και τη φιλελεύθερη αντίληψη. 10) Η παροχή κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών, πρώτ΄ απ΄ όλα, της ελευθερίας του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι, της έκφρασης και της ελευθεροτυπίας, της ενημέρωσης και της συνείδησης, η απελευθέρωση των κρατουμένων και η κήρυξη γενικής αμνηστίας
  10. Το Μέτωπο χαιρετίζει την υποστήριξη των λαϊκών μαζών και των προοδευτικών δυνάμεων από τις αραβικές χώρες και από όλο τον κόσμο στην επανάσταση στην Τυνησία και τις καλεί να συνεχίσουν την υποστήριξή τους με κάθε δυνατό μέσο.
  11. Η φυσική αντίσταση στη σιωνιστική οντότητα και των εγκλημάτων της και η στήριξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις αραβικές χώρες και τον κόσμο.
  12. Το Μέτωπο καλεί το σύνολο των λαϊκών μαζών και των πατριωτικών και δημοκρατικών δυνάμεων στη συνέχιση της κινητοποίησης και του αγώνα με κάθε νόμιμο τρόπο και ιδιαίτερα με τις διαδηλώσεις στους δρόμους μέχρι την πραγματοποίηση των διακηρυγμένων στόχων του.
  13. Το Μέτωπο χαιρετίζει κάθε επιτροπή και σύνδεσμο και κάθε μορφή αυτοδιαχείρισης των μαζών και τις καλεί να διευρύνουν τον κύκλο απεύθυνσής τους σε κάθε έναν που ενδιαφέρεται για το κοινό καλό και τις διάφορες πτυχές της καθημερινής ζωής.

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις στην Αίγυπτο με τις λαϊκές αντιδράσεις να λαμβάνουν γιγαντιαίες διαστάσεις, που ενισχύθηκαν από το αίμα των νεκρών της βίαιης καταστολής, όλων των τελευταίων ημερών. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα επί ώρες, σκηνές χάους μεταδίδονταν από όλη τη χώρα, με τους δρόμους να έχουν μετατραπεί σε πεδία μάχης, με το διαδίκτυο και τις τηλεπικοινωνίες πλήρως μπλοκαρισμένες, με το πλήθος ν’ αγνοεί την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας. Ουδείς μπορούσε να πει με ακρίβεια πόσοι είναι οι νεκροί (γιατί οι αποσπασματικές μαρτυρίες από τα διάφορα σημεία ανέφεραν εκατοντάδες), πόσοι είναι οι τραυματίες.

Ο Χ. Μουμπάρακ σε τηλεοπτικό του διάγγελμα τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, ανακοίνωσε τη διάλυση της κυβέρνησης, σημειώνοντας ότι αργότερα την ίδια μέρα θα ανακοίνωνε την νέα της σύνθεση, με όλα τα ενδεχόμενα να παραμένουν ανοιχτά. Στο πρώτο του διάγγελμα, μετά το ξέσπασμα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, ο Αιγύπτιος Πρόεδρος, ζήτησε ηρεμία και υποσχέθηκε «μεταρρυθμίσεις» εκφράζοντας τη «λύπη του για τα θύματα και στις δύο πλευρές, πολίτες και αστυνομία», διαμηνύοντας ωστόσο ότι το χάος από την ελευθερία το χωρίζει μία λεπτή γραμμή και ο ίδιος δεν προτίθεται να επιτρέψει την αποσταθεροποίηση της Αιγύπτου…

Του διαγγέλματος προηγήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία του Χ. Μουμπάρακ με τον Αμερικανό Πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος και απαίτησε προώθηση «μεταρρυθμίσεων», αποχή από τη βία εναντίον των διαδηλωτών και «εκδημοκρατισμό» της χώρας, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, που προωθείται και στις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, με στόχο την αποφυγή λαϊκών εκρήξεων στην περιοχή. Κατά τη συνομιλία του με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο ο Μπ. Ομπάμα σημείωσε ότι ο Χ. Μουμπάρακ έχει ευθύνη να κάνει τα λόγια του πράξη, προσθέτοντας ωστόσο ότι και ο αιγυπτικακός λαός έχει ευθύνη να «εκφραστεί ειρηνικά». Σε δηλώσεις του ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Ρόμπερτ Γκιμπς, σημείωσε την απειλή αναστολής της βοήθειας των ΗΠΑ, προς την κυβέρνηση Μουμπάρακ, ανάλογα με τις εξελίξεις.

Για πρώτη φορά, στα 31 χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του Χόσνι Μουμπάρακ, η χώρα σείεται από συνθήματα υπέρ της «άμεσης αποχώρησής του». Η εικόνα του κατέβηκε από παντού, δημόσια κτίρια – σύμβολα της εξουσίας του όπως το κτίριο της Ασφάλειας και η έδρα του κόμματός του πυρπολήθηκαν, ενώ ενώσεις φοιτητών περικύκλωσαν το Εθνικό Μουσείο για να το προστατεύσουν από φωτιά και από λεηλασίες αστυνομικών με πολιτικά.

Εναλλακτικά σενάρια και παρασκήνιο

Με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, το στοιχείο που έδωσε ένα πρώτο στίγμα ήταν το ότι όταν, την Παρασκευή το βράδυ, ο στρατός έκανε την εμφάνισή του σε όλες τις μεγάλες πόλεις, δεν υπήρξαν αναφορές για συγκρούσεις με το πλήθος, το οποίο αντίθετα, σε διάφορα σημεία όπως η Αλεξάνδρεια, υποδέχτηκε τους στρατιώτες με πανηγυρισμούς. Την ίδια ώρα, γινόταν γνωστό ότι ο αρχηγός του αιγυπτιακού ΓΕΣ, στρατηγός Σάμι Αναν, που πραγματοποιούσε προγραμματισμένη επίσκεψη στις ΗΠΑ, επέστρεφε εσπευσμένα στο Κάιρο.

Ενα 24ωρο νωρίτερα, είχε επιστρέψει στο Κάιρο και ο Μουχάμαντ αλ Μπάρανταϊ, πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, και νυν επικεφαλής μιας συνομοσπονδίας οργανώσεων δικαιωμάτων στην Αίγυπτο. Ο Μπάρανταϊ, εδώ και ένα χρόνο, έχει αναδείξει εαυτόν στην καλύτερη δυνατή εναλλακτική λύση για το σύστημα εντός χώρας αλλά και για τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές πλάτες του Μουμπάρακ.

Εχοντας συγκρουστεί διπλωματικά με τις ΗΠΑ κατά την εισβολή στο Ιράκ, το 2003, από τη θέση του στη ΔΕΑΕ, ο Μπάρανταϊ είναι δημοφιλής στην Αίγυπτο και κατάφερε να επιτύχει μια «συμφωνία αρχών για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και για διασφάλιση ελευθεριών» με ένα ευρύ φάσμα της αιγυπτιακής πολιτικής σκηνής που εκτείνεται από την ισλαμιστική οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων» μέχρι τις ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται, ανοιχτά, από την Ουάσιγκτον και έχουν θέσει ζήτημα ελευθεριών στην Αίγυπτο, ήδη, από την προεδρία Μπους, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει αποφασισμένος «ν’ ανοίξει τη χώρα στην οικονομία των αγορών».

Η προοπτική αλλαγών στην Αίγυπτο, με ή άνευ Μπάρανταϊ, είναι φανερό ότι «δουλευόταν» εδώ και καιρό, με την Ουάσιγκτον έμμεσα αλλά σαφώς να πιέζει για «μεταρρυθμίσεις» κατά το πρότυπο «εκδημοκρατισμού» που προωθεί η «ευρεία Μέση Ανατολή», προκειμένου να απομακρύνει τα ενδεχόμενα λαϊκών εκρήξεων σαν αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη τώρα (και δεν είναι πάντα βέβαιο ότι θα χειραγωγηθεί κατά το δοκούν) και να διασφαλίσει τα ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα στην περιοχή. Το πώς, από εδώ και πέρα, θα κυλήσουν τα πράγματα παραμένει αναμφίβολα ρευστό λαμβάνοντας υπόψη και τη σημαίνουσα θέση της Αιγύπτου, ως συμβολική ναυαρχίδα του αραβικού κόσμου, κάτι που μπορεί να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε σειρά χωρών. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι οι μέρες παντοδυναμίας του Χόσνι Μουμπάρακ πέρασαν ανεπιστρεπτί, κάτι που φάνηκε σχεδόν ξεκάθαρα στις δηλώσεις του εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, Ρόμπερτ Γκιμπς, αργά το βράδυ της Παρασκευής, όταν αναφερόταν στις αιγυπτιακές αρχές θέτοντας αιτήματα «ελευθερίας», εκφράζοντας «κατανόηση» για τον αιγυπτιακό λαό και αφήνοντας στο περιθώριο τον, μέχρι πρότινος, «καλό σύμμαχο Χόσνι».

Πηγές (1,2)

Φοβερές φωτογραφίες από τα γεγονότα εδώ

Comments are closed.

What's this?

You are currently reading Αίγυπτος – 2011 at Καθημερινή Τρέλα.

meta