Για τον απατεωνίστικο τρόπο που δουλεύει το τραπεζικό και γενικά το παρόν οικονομικό σύστημα έχουμε ξαναμιλήσει (π.χ. εδώ). Αυτό τον καιρό έμαθα λοιπόν ότι οργανώνεται μία κίνηση αρκετά ενδιαφέρουσα, και σίγουρα πρωτάκουστη για τα ελληνικά δεδομένα, η οποία αφορά την «εκδίκηση» των Ελλήνων απέναντι στις τράπεζες. Τράπεζες που παρανομούν κατ’επανάληψη (π.χ. αυτά), που ανεβάζουν τα επιτόκια των δανείων στα ύψη ενώ καταποντίζουν τα επιτόκια των καταθέσεων, που όταν μειώνονται τα κέρδη τους απαιτούν «πακέτα σωτηρίας» από τα λεφτά των φορολογουμένων, που δανείζονται από τα νομισματικά ταμεία και κεντρικές τράπεζες με 1% και δανείζουν στο ελληνικό κράτος με 5%, που αγοράζουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και θησαυρίζουν με τα μέτρα λιτότητας και πολλά άλλα. Το να πετάει κάποιος μία πέτρα ή μία μολότωφ σε μία τράπεζα είναι επιεικώς ανεγκέφαλο. Το πολύ πολύ να σκοτώσεις τον συνάνθρωπό σου, που μπορεί να βρισκόταν εκεί και παρά την θέλησή του.
Αφού υπάρχει καλύτερος τρόπος.
Κάντε αναζήτηση στο google: “bank run”.
Τότε θα καταλάβετε ότι ο πρωθυπουργός δεν φοβάται ούτε μολότοφ, ούτε πέτρες, ούτε βόμβες και πολύ περισσότερο δεν φοβάται το βρισίδι που τρώει κάθε μέρα. Αυτό που φοβάται, αυτό που τρέμει, αυτό που τον κάνει να μην κοιμάται, είναι ο εφιάλτης ενός “bank run”! Bank run ονομάζουμε την μαζική ανάληψή των καταθέσεων των πελατών μιας τράπεζας την ίδια μέρα. Γνωρίζοντας ότι οι τράπεζες ουδέποτε είχαν τα λεφτά που αναφέρονται στους υπολογιστές και στα τεφτέρια τους (μιας και δανείζουν αέρα κοπανιστό), με την απλή αυτή πράξη η τράπεζα κατεβάζει ρολά και βαράει πτώχευση σε μία μέρα. Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια παράνομη διαδικασία, αλίμονο αν η ανάληψη των καταθέσεών σας θεωρηθεί παράνομη, αλλά πρόκειται για την επίδειξη της δύναμής σας. Βάλτε τα σε σεντούκια, θάψτε τα στον κήπο, κάτω από το στρώμα, οπουδήποτε παρά στις τράπεζες.
