Another one bites the dust…

Ιούνιος 30th, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Another one bites the dust… § permalink

Ένας ακόνμα «μεγάλος» έφυγε. Ο λόγος φυσικά για τον άνθρωπο που έριξε τα φυλετικά τείχη στο χώρο της τέχνης, τον Michael Joseph Jackson. Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες του θανάτου του, ούτε θα κάνω κανένα αφιέρωμα στη ζωή του – αυτά θα τα βρείτε παντού. Θέλω απλά να αναφέρω κάποιες πτυχές της αμφιλεγόμενης προσωπικότητάς του μέσα από κάποια στοιχεία και κείμενα που βρήκα στο διαδικτυο. Αναφέρθηκε ως παιδεραστής, τρελλάρα, μαύρος-που-ήθελε-να-γίνει-άσπρος και άλλα πολλά. Νομίζω ότι η αλήθεια με λίγη έρευνα είναι ενδιαφέρουσα.

Αρχίζω με ένα κείμενο που είχε γράψει ο ίδιος, σε ένα ξενοδοχείο τη δεκαετία του 90.

You probably can’t read the words in the note next to the accompanying photo of Michael Jackson, but they were handwritten by the singer himself during the mid 1990s when he was constantly on tour and just as constantly a subject of much public ridicule and condemnation. This note was composed on hotel stationery and, complete with original spellings, grammar, and format, reads as follows:

«like the old Indian proverb says do not judge a man until you’ve walked 2 moons in his moccasins.

Most people don’t know me, that is why they write such things in wich most is not true

I cry very very often because it hurts and I worry about the children all my children all over the world, I live for them.

If a man could say nothing against a character but what he can prove, history could not be written.

Animals strike, not from malice, but because they want to live, it is the same with those who criticize, they desire our blood, not our pain. But still I must achieve I must seek truth in all things. I must endure for the power I was sent forth, for the world for the children.

But have mercy, for I’ve been bleeding a long time now.»

M.J. (circa 1995) — «To Walk in Michael Jackson’s Moccasins» by Aberjhani

Θα συνεχίσω με τα lyrics του τραγουφιού Childhood:

Have you seen my Childhood?
I’m searching for the world that I come from
‘Cause I’ve been looking around
In the lost and found of my heart…
No one understands me
They view it as such strange eccentricities…
‘Cause I keep kidding around
Like a child, but pardon me…

People say I’m not okay
‘Cause I love such elementary things…
It’s been my fate to compensate,
for the Childhood
I’ve never known…

Have you seen my Childhood?
I’m searching for that wonder in my youth
Like pirates in adventurous dreams,
Of conquest and kings on the throne…

Before you judge me, try hard to love me,
Look within your heart then ask,
Have you seen my Childhood?

People say I’m strange that way
‘Cause I love such elementary things,
It’s been my fate to compensate,
for the Childhood (Childhood) I’ve never known…

Have you seen my Childhood?
I’m searching for that wonder in my youth
Like fantastical stories to share
But the dreams I would dare, watch me fly…

Before you judge me, try hard to love me.
The painful youth I’ve had
Have you seen my Childhood….

Και θα ένα απόσπασμα του wikipedia σχετικά με την υγεία του:

In 1986, the tabloid press ran a story claiming that Jackson slept in a hyperbaric oxygen chamber[51] to slow the aging process; he was pictured lying down in a glass box. Although the claim was untrue, Jackson disseminated the fabricated story himself. The singer was promoting his upcoming film Captain EO and wanted to promote a science fiction image of himself.[52] Jackson had a fourth rhinoplasty and, wanting masculine features, had a cleft put in his chin.[25] Then he starred in the Francis Ford Coppola-directed 3-D film Captain EO. It was the most expensive film produced on a per-minute basis at the time, and was later hosted in Disney theme parks. Disneyland featured the film in its Tomorrowland area for nearly 11 years, while Walt Disney World screened the film in its Epcot theme park from 1986 to 1994.[53]

Jackson in 1988, two years after he was diagnosed with vitiligo, here in the early stages of the disease

Jackson bought and befriended a pet chimpanzee called Bubbles, an act which extended his eccentric persona. In 2003, the singer claimed that Bubbles shared his toilet and cleaned his bedroom.[51] Later, it was reported that Jackson bought the bones of The Elephant Man.[51] Although untrue, it was a story that Jackson again disseminated to the tabloid press.[52] These stories inspired the pejorative nickname «Wacko Jacko», which Jackson acquired the following year. He would eventually come to despise the nickname. Realizing his mistake, he stopped leaking untruths to the press. However due to the profit being made, the media began making up their own stories.[51][54]

Jackson’s skin was a medium-brown color for the entire duration of his youth, but starting in the early 1980s, his skin gradually grew paler. This change gained widespread media coverage, including rumors that Jackson was bleaching his skin.[13] In the mid-1980s, Jackson was diagnosed with vitiligo and lupus; the latter was in remission in Jackson’s case, and both illnesses made him sensitive to sunlight. The treatments he used for his condition further lightened his skin tone, and, with the application of pancake makeup to even out blotches, he could appear very pale.[55] The structure of his face changed as well; several surgeons have speculated that Jackson had undergone multiple nasal surgeries, a forehead lift, thinned lips and a cheekbone surgery.[56] Changes to his face were, in part, due to periods of significant weight loss.[22] Jackson lost weight in the early 1980s because of a change in diet and a desire for «a dancer’s body».[57] Witnesses reported that Jackson was often dizzy and speculated that he was suffering from anorexia nervosa; periods of weight loss would become a recurring problem for the singer later in life.[58] Some medical professionals have publicly stated their belief that the singer had body dysmorphic disorder, a psychological condition whereby the sufferer has no concept of how he is perceived by others.[55]

«Why not just tell people I’m an alien from Mars. Tell them I eat live chickens and do a voodoo dance at midnight. They’ll believe anything you say, because you’re a reporter. But if I, Michael Jackson, were to say, ‘I’m an alien from Mars and I eat live chickens and do a voodoo dance at midnight,’ people would say, ‘Oh, man, that Michael Jackson is nuts. He’s cracked up. You can’t believe a damn word that comes out of his mouth.'»[59]

Michael Jackson
Στα δικά μου τα μάτια, ένας άνθρωπος που κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχικά από τον πατέρα του για πολλά χρόνια, που δούλευε στην βιομηχανία του θεάματος από μικρό παιδί, που είχε πολλά σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα, που δεν μεγάλωσε ποτέ, που κατηγορήθηκε και χτυπήθηκε αλύπητα για δεκαετίες από τον τύπο, έφυγε αφήνοντας πίσω μία τεράστια παρακαταθήκη τέχνης. Γιατί εκτός από Wacko Jacko, υπήρξε ένας καταπληκτικός τραγουδοποιός, ερμηνευτής και χορευτής.

Μετανάστες – the sequel

Ιούνιος 17th, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μετανάστες – the sequel § permalink

Οσο οι άνθρωποι θα προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο, δεν υπάρχει τίποτα που θα τους αποτρέψει από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής. Οσο οι άνθρωποι θα δυστυχούν, θα πεινούν, θα φοβούνται, τίποτα δεν είναι σε θέση να τους σταματήσει να αναζητούν την ελπίδα, την τροφή, την ασφάλεια. Αυτή είναι η ιστορία της ανθρωπότητας. Μια διαρκής μετακίνηση πληθυσμών. Ενα «καραβάν σαράι» που ποτέ δε σχηματίστηκε από χόμπι. Πάντα από ανάγκη.

*

Οι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα δεν ήρθαν για …τουρισμό. Δεν το επέλεξαν καν να έρθουν εδώ. Εφτασαν, γιατί το επέλεξε η «μοίρα», γιατί η Ελλάδα είναι «πέρασμα», γιατί αυτή είναι η διαδρομή των δουλεμπόρων. Δε θα έφευγαν από τις χώρες τους, αν εκεί, κάθε τρία δευτερόλεπτα (!), δεν πέθαινε κι ένα παιδί από την πείνα. Δε θα έφευγαν από τις χώρες τους, αν πάνω από τα κεφάλια τους δεν πετούσαν τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι «ιπτάμενοι άγγελοι» που θερίζουν αμάχους και προκαλούν τα καραβάνια των προσφύγων.

Ολοι οι μετανάστες έχουν να διηγηθούν την ίδια ιστορία. Την ιστορία της ανέχειας, της φτώχειας, των πολιτικών διώξεων, του πολέμου και της καταστροφής. Οπως ακριβώς οι δικοί μας μετανάστες, όταν έφευγαν για την Αυστραλία, τη Γερμανία, την Αμερική, τις στοές του Βελγίου.

*

«Και μεις τι φταίμε;», απαντούν με ύφος αδέκαστου συνοριοφύλακα οι εκπρόσωποι του ΛΑ.Ο.Σ. «Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;», απαντούν με προσποιητή αθωότητα οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. «Και μας τι μας ενδιαφέρει;», είναι το μήνυμα όλων αυτών των αθλίων στα ΜΜΕ, που (χωρίς να το ομολογούν) διακινούν σε απίθανες ποσότητες το δηλητήριο της ξενοφοβίας, έχοντας αναδείξει το ασκέρι του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας σε πρωταγωνιστή των τηλεπαραθύρων τους.

Ε, λοιπόν, «φταίνε»!

Φταίνε, γιατί πρώτον, όλοι αυτοί οι κύριοι είναι και με το ΝΑΤΟ, είναι και με την ΕΕ που «εξανθρωπίζουν» πληθυσμούς, είτε δολοφονώντας τους, είτε προκαλώντας την εκδίωξη από τα εδάφη τους. Ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» έφερε στη δημοσιότητα ένα αμείλικτο για τις ευθύνες τους στοιχείο: Οι Παλαιστίνιοι που συνελήφθησαν για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα ήταν 799 το 2005. Αλλά το 2006, το 2007 και 2008 (μετά τις επιδρομές στο Λίβανο και τη Γάζα) οι αριθμοί εκτινάχτηκαν σε 2.847, 5.135 και 4.593, αντίστοιχα! Επίσης, οι συλληφθέντες από το Ιράκ ήταν 1.402 το 2003. Μετά την εισβολή των Αμερικανών οι αριθμοί έχουν εκτιναχτεί για το 2006, το 2007 και το 2008 σε 8.157, 12.549 και 15.940 αντίστοιχα! Αυτή είναι η στατιστική του ιμπεριαλισμού. Αυτή είναι η σωστή λέξη: «Ιμπεριαλισμός». Πώς μπορούν, λοιπόν, ορισμένοι να προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν για ποιο ακριβώς πράγμα μιλούν οι κομμουνιστές όταν λένε τη σωστή λέξη (ιμπεριαλισμός) για να περιγράψουν τα βασικά αίτια του προβλήματος;

Δεύτερον, οι εκπρόσωποι του (ανομολόγητου) ρατσισμού φταίνε και για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί λένε ψέματα! Λένε ψέματα όταν ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης θα λυθεί με μέτρα αστυνομικά, με καταστολή, με στρατοκρατικά «κόλπα», βάζοντας «αγροφύλακες» να σουλατσάρουν στην …Αθήνα. Ποτέ και πουθενά δε λύθηκε έτσι το πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αμερική. Παρά τα 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες. Με άλλα λόγια: Λένε ψέματα όσοι ισχυρίζονται ότι χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Και ξέρουν ότι η αστυνομοκρατία και η στρατοκρατία που εντείνονται εις βάρος των μεταναστών, τελικά στοχεύουν στη «νομιμοποίηση» τέτοιων πρακτικών κατά του συνόλου του «εχθρού – λαού».

*

«Ναι, αλλά δεν πρέπει κάτι να γίνει;», ρωτούν καλόπιστα οι άνθρωποι στις γειτονιές της Αθήνας. Ναι, πράγματι, κάτι πρέπει να γίνει.

Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφεθεί το πρόβλημα των μεταναστών να μετατραπεί σε εφαλτήριο του φασισμού. Ούτε ένα βήμα δεν πρέπει να γίνει από ό,τι διακήρυξαν οι Ελληνες από την πρώτη στιγμή της απελευθέρωσής τους. Οι Ελληνες έχουν την τιμή ήδη από το 1827, από το Σύνταγμα της Τροιζήνας, να δηλώσουν τον απόλυτο σεβασμό και τη διασφάλιση όλων των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπινου όντος εντός της ελληνικής επικράτειας, διασφαλίζοντας την υπαγωγή του στο καθεστώς παροχής κάθε δικαιώματος και υποχρέωσης που απέρρεε από την έννομη τάξη της Ελλάδας.

Αυτήν την τιμή, αυτήν την ανθρωπιστική παρακαταθήκη, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δεχτεί να του τη «λερώσει» κανένας Καρατζαφέρης, κανένας Μαρκογιαννάκης και κανένας Παπανδρέου με τα περί της «μηδενικής ανοχής» του.

*

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περάσει ο παραληρηματικός λόγος της ξενοφοβίας και το υφέρπον μήνυμά της ότι όλα τα ανθρώπινα όντα δεν είναι το ίδιο. Ο ρατσισμός, που τους «άλλους», τους ξένους, τους θεωρεί υπανθρώπους, μιάσματα, εξοβελιστέους, που εισάγει ως κριτήριο στις ανθρώπινες σχέσεις όχι το «ποιος είσαι» αλλά το «από πού είσαι», είναι ένα φίδι. Που πρέπει να πατηθεί κατακέφαλα.

Ο ρατσισμός υπεραμύνεται της νομιμότητας, φροντίζοντας να βαφτίσει τον μετανάστη εκ προοιμίου «παράνομο». Αλλά είναι η «νομιμότητα» που υπερασπίζεται ο ρατσισμός που έχει πετάξει τους «Χασάν», τους «Αλί» και τους «Μοχάμεντ» στην παρανομία. Οι μετανάστες στην Ελλάδα κινούνται «εκτός νόμου», επειδή το ίδιο το κράτος τους θέλει εκεί: Στη μαύρη εργασία, ανασφάλιστους, διπλοεκμεταλλευόμενους, στο περιθώριο, στην παραοικονομία, χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικαιώματα, κυνηγημένους, πρώτους στις «επιχειρήσεις – σκούπα», τελευταίους στα δικαιώματα.

*

Ναι, είναι αλήθεια, κάτι πρέπει να γίνει.

Αλλά αυτό το «κάτι» δεν μπορεί παρά να είναι ανθρώπινο. Ούτε τρομοκρατικές επιχειρήσεις – «σκούπα», ούτε «Σπιναλόγκες». Ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν. Νομιμοποίηση και απόδοση όλων των κοινωνικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες που εργάζονται και γίνονται θύματα ανείπωτης εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας. Δημιουργία δημόσιων, οργανωμένων, ανθρώπινων χώρων υποδοχής και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σεβασμός των πολιτιστικών τους παραδόσεων, τσάκισμα των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες. Και, φυσικά, απαίτηση η επίσημη Ελλάδα να μη γίνεται συνεργός, αλλά να υψώσει φωνή κατά των εγκλημάτων που διαπράττονται στις χώρες τους.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο επιστρέφει…

Ιούνιος 17th, 2009 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο επιστρέφει… § permalink

Διάβασα σήμερα την επιστροφή στις κινηματογραφικές αίθουσες της ταινίας του Νίκου Τζίμα, «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» που αναφέρεται στο στρατοδικείο που καταδίκασε το Νίκο Μπελογιάννη, μαζί με άλλους 3, σε θάνατο για κατασκοπεία και είπα να αναφέρω δύο λόγια για το Νίκο Μπελογιάννη που μάζεψα από το δίκτυο.

1024092_b
belogiannis02

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους. Το 1943 κατάφερε να δραπετεύσει και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη.
Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα το 1949.Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από το φόβο.
Στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 συλαμβάνεται σ’ένα από τα κρυσφηγετά του στην οδό Πλαπούτα, ο Νίκος Μπελογιάννης, που είχε έρθει παράνομα από το εξωτερικό στην Ελλάδα πριν από ένα χρόνο. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του Μπελογιάννη, συλλαμβάνεται και η συντροφός του Έλλη Παπά, αδερφή της Διδώς Σωτηρίου. Οι συλληφθέντες συνολικά ξεπέρασαν τους 90, ένας νέος κύκλος κρατικής τρομοκρατίας είχε ξεκινήσει. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και ο διαπρεπής ιστορικός Γιάννης Κορδάτος για κατασκοπία.Κι αυτό γιατί σύχναζε στο καφενείο Ζαχαράτου στο Σύνταγμα, όπου σύχναζαν και απόστρατοι αξιωματικοί και «έστηνε» αυτί για ν’ακούει τις καφενειακές συζητήσεις τους! Ο παραλογισμός της δεξιάς έχει φτάσει στο ύψιστο σημείο του.
Εντωμεταξύ στις 9 Σεπτεμβρίου 1951 γίνονται βουλευτικές εκλογές, στις οποίες πρώτο κόμμα βγαίνει ο Ελληνικός Συναγερμός του Παπάγου, αλλά κυβέρνηση σχηματίζεται από το κόμμα του κεντρώου Πλαστήρα με την βοήθεια των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου. Κι ενώ η νέα κυβέρνηση είναι να ορκιστεί στις 27 Οκτωβρίου, ξαφνικά αρχίζει η δίκη του Μπελογιάννη και των 93 συντρόφων του, οχτώ μέρες νωρίτερα στο έκτακτο στρατοδικείο που στεγάζεται στο Αρσάκειο. Είναι προφανές ότι το παρακράτος θέλει να προλάβουν την κυβέρνηση Πλαστήρα, ο οποίος δύο χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου θέλει να σταματήσει αν όχι τους διωγμούς των κομουνιστών, τουλάχιστον τις εκτελέσεις.

belogianisn

Ένας από τα μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας την 21η Απριλίου 1967, ως έκτακτος στρατοδίκης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο μοναδικός από τους στρατοδίκες που ψήφισε ενάντια στην θανατική καταδίκη του Μπελογιάννη. Η απόφαση του εκτάκτου στρατοδικείου, που δικάζει με το νόμο 509 (που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο) εκδίδεται ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου του 1951. Από τους 93 κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάζονται σε θάνατο, αναμεσά τους και η Έλλη Παππά, η σύζυγος του Μπελογιάννη.
Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Στη δίκη αυτή όμως αποφασίζεται ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Ο Μπελογιάννης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και πρόβαλε τις πατριωτικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η απολογία του στη δεύτερη δίκη έχει μείνει σαν ένα φλογερό ντοκουμέντο θάρρους:

«Την ευθύνη για το ότι η ελληνική γη είναι σπαρμένη με τάφους και ερείπια, τη φέρουν μόνο οι ξένοι ιμπεριαλιστές και οι έλληνες υπηρέτες τους.»

«Εμείς πιστεύουμε στη ορθότητα της θεωρίας, που γέννησαν τα μυαλά των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων. Και το νόημα του αγώνα μας είναι η θεωρία αυτή να γίνει πραγματικότητα τόσο για την Ελλάδα όσο και για όλο τον κόσμο.»

«Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι αυτό και τη ζωή μας.»

Η απόφαση εκδίδεται την 1η Μαρτίου 1952 και είναι η αναμενόμενη. Οχτώ καταδικάζονται σε θάνατο, είναι οι Ν.Μπελογιάννης, Δ.Μπάτσης, Ε.Παππά, Η.Αργυριαδης, Ν.Καλούμενος, Χ.τουλιάτος, Μ.Μπιομπιάνος και Λαζαρίδης. Η ποινή της Έλλης Παππά θα μετατραπεί σε ισόβια εντός του στρατοδικείου λόγω πρόσφατης μητρότητας. Αργότερα θα δωθεί χάρη απ’το Συμβούλειο Χάριτων στους Τουλιάτο, Μπιομπιάνο και Λαζαρίδη.

belogiannis-by-picasso

Την επομένη της έκδοσης της απόφασης για την καταδίκη σε θάνατο του Μπελογιάννη, η εφημερίδα «Το Βήμα» συνοδεύει το σχετικό ρεπορτάζ με μια εκπληκτική φωτογραφία. Ο άνθρωπος που μόλις πληροφορήθηκε απ’τους δήμιους του πως πρόκειται να πεθάνει, κοιτάει χαμογελαστός τους στρατοδίκες παίζοντας στο χέρι του ένα γαρύφαλλο. Στο εξής ο Μπελογιάννης θα είναι «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Έτσι ονόμασε τον πίνακα που ζωγράφισε ο Πάμπλο Πικάσο με βάση την παραπάνω ιστορική φωτογραφία.
Ο φωτορεπόρτερ που την «τράβηξε», Δήμος Σακελλαρίου αφηγείται:
» Στριφογύριζε ο Μπελογιάννης στο χέρι του ένα γαρύφαλλο, και χαμογελούσε σα να’λεγε στους δικαστές: Χαμογελάστε κι εσείς αν μπορείτε.»
Η φωτογραφία θα κάνει το γύρο του κόσμου, και με την βοήθεια του Πικάσο το χαμόγελο του Μπελογιάννη θα γίνει το δεύτερο, μετά από αυτό της Τζιοκόντα, διάσημο χαμόγελο σ’ολόκληρη την ιστορία της τέχνης.
Δεν προλαβαίνουν να τον σκοτώσουν και ο Μπελογιάννης είναι κιόλας ένας διεθνώς γνωστός ήρωας. Μέσα σε μια βδομάδα, η κυβέρνηση Πλαστήρα παίρνει 250.000 τηλεγραφήματα απ’όλον τον κόσμο, με τα οποία σχεδόν όλοι οι επώνυμοι της γης ζητούν την σωτηρία του. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ είναι ανάμεσα στους πρώτους, σχεδόν όλες οι προσωπικότητες της γαλλικής πολιτικής σκηνής, 159 βουλευτές απ’την Αγγλία και των δυο κομμάτων, ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Πάμπλο Πικάσο και χιλιάδες άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι απ’όλον τον κόσμο προσπαθούν να σώσουν τον Μπελογιάννη.
Ακόμα κι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδωνος θα δηλώσει: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή.»
Ούτε αυτά τα λόγια θα συγκινήσουν τους σφαγείς.
Από την άλλη, η Φωνή της Αμερικής «θριαμβολογεί»: «Η δίκη αυτή είναι από τα σπουδαιότερα παγκόσμια γεγονότα τα οποία εσημειώθηκαν κατά τον Φεβρουάριο του 1952. Αποτελεί δίδαγμα διά τον ελεύθερο κόσμον. Αποδεικνύει ότι τα απανταχού κομουνιστικά κόμματα δεν εμπνέονται από πολιτικούς σκοπούς, αλλά αποτελούν οργανώσεις κατασκοπείας» Το 1952 που λέγονται αυτά, ο ψυχρός πόλεμος περνάει την πρώτη και θερμότερη φάση του κι ο Μπελογιάννης θα είναι από τα πρώτα θυματά του. Η συνεργασία των Αμερικάνων με το παρακράτος θα είναι καθοριστική στην πραγμάτωση της εκτελεσής του στις 30 Μαρτίου 1952.

278_84_large

Οι Κυριακές είναι για τον Κύριο, όχι για τον Χάρο. Τις Κυριακές δε γίνονται εκτελέσεις. Τις Κυριακές, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που εκτελεί τις θανατικές αποφάσεις των δικαστηρίων, παν στην εκκλησία. Μια εκτέλεση που γίνεται νύχτα θεωρείται δολοφονία. Οι εκτελέσεις γίνονται ευθύς μετά την ανατολή του ήλιου , ώστε να μπορέσει ο μελλοθάνατος να δει το φως της μέρας για τελευταία φορά.
Είναι Κυριακή, 30 Μαρτίου 1952. Στις 3 και 20 μετά τα μεσάνυχτα ξεκινάει απ’τις φυλακές της Καλλιθέας η πομπή του θανάτου. Μπελογιάννης, Μπάτσης, Αργυριάδης, Καλούμενος. Τέσσερις «εχθροί της πατρίδας» πρέπει να πεθάνουν γιατί πολύ αγάπησαν την πατρίδα. Σε λιγότερο από μια ώρα, στις 4 και 10, όλα έχουν τελειώσει για τους «προδότες». Ο ήλιος θέλει κάπου δυο ώρες ακόμα να βγει. Η εκτέλεση θα γίνει υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων!
Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από άνδρες της ΕΣΑ. Πυρ! Κι οι τέσσερις, ημέρα Κυριακής, χωρίς να δουν το φως του ήλιου για τελευταία φορά, ξεκινούν για τον άλλο κόσμο από μια αλάνα κοντά στη μάντρα του νοσοκομείου «Σωτηρία», σχεδόν δίπλα στο πεντάγωνο.
Θα μαζέψουν βιαστικά τα πτώματα, θα τα θάψουν στα γρήγορα, θα πλύνουν τα χέρια τους και θα παν στην εκκλησία να κάνουν το σταυρό τους σαν καλοί χριστιανοί που εκτέλεσαν το ελληνικό και χριστιανικό καθήκον τους.
Αυτή η εκτέλεση και μόνο, με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε, με τον τρόπο που έγινε, δείχνει πως τούτος ο τόπος είναι καταδικασμένος σε θάνατο.

Πηγή:ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ από τον Βασίλη Ραφαηλίδη.

“Ήμουνα πια σίγουρη πως θα ‘ρχότανε κείνο το βράδυ, μα δεν είπα τίποτα. Κι εκείνος ήτανε σίγουρος πως θα ‘ρχότανε, μα όχι πριν τη Δευτέρα. Και κοιμηθήκαμε. Ακόμα και κείνη τη νύχτα κοιμηθήκαμε. Στον ύπνο μου άκουσα κλειδιά. Ήτανε ακόμα στην αυλή, μα άκουσα το βρόντημα των κλειδιών. Τινάχτηκα πάνω και φώναξα το Νίκο. Είχε ακούσει και κείνος. «Ε, ναι, έρχονται» μου αποκρίθηκε. Τους είδα. Ανοίξανε όλα τα κελιά εκτός από το δικό μου. Ο Νίκος ζήτησε να με δει. Δεν μου ανοίξανε. Μας αφήσανε το παραθυράκι με τα σίδερα για να αποχαιρετιστούμε. Είδα το αίμα να χάνεται από το πρόσωπό του όταν κοιταχτήκαμε και ξέραμε πως δεν υπήρχε για μας άλλη μέρα … Ο Νίκος έγειρε κοντά μου. «Πρέπει να ζήσεις, μου ‘πε, πρέπει» … Μου ‘δωσε το ρολόι, το στυλό, το πορτοφόλι με τις φωτογραφίες. «Πάμε» είπε ο επικεφαλής. Ένα φιλί μέσα από τα σίδερα…”.(Τρία γράμματα της Έλλης Παπά στο γιο της, από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου «Εντολή», εκδόσεις Κέδρος)

Στις 4:12 ξημερώνοντας Κυριακή 30 Μάρτη, στο γνωστό τόπο εκτελέσεων, το Γουδί, πίσω από το «Σωτηρία» κάτω από τα φώτα των προβολέων των τζιπ, δέχονται τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Ηλίας Αργυριάδης.

Μερικούς μήνες πριν στις 9 Νοέμβρη του ’51 ο Μπελογιάννης απολογούμενος στην πρώτη του δίκη γίνεται κατήγορος: «Όλος ο κόσμος ξέρει το ρόλο που παίζουν οι Αμερικάνοι στη χώρα μας, τις κρυφές και φανερές επαφές τους με τα αστικά κόμματα, τις ανοιχτές επεμβάσεις τους στα εσωτερικά μας, την επιδεικτική και επικίνδυνη καταπάτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της ανεξαρτησίας της χώρας μας. Ακόμα και δω σ’ αυτή την αίθουσα ακούσαμε για το ρόλο που διαδραμάτισαν στις ανακρίσεις της Ελληνικής Ασφάλειας.
Όργανα των ξένων δεν γίνονται οι κομμουνιστές. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο κίνημα. Τα ιδεώδη του συγκλονίζουν τις καρδιές όλων των προοδευτικών ανθρώπων της γης. Μια χούφτα ξεκίνησαν στην εποχή του Μαρξ, έφτασαν σήμερα τα 800 εκατομμύρια και αύριο θα απλωθούν σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν’ ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ’ έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;».

Τέλη Φλεβάρη στη δεύτερη δίκη του για «κατασκοπεία» έκλεινε την απολογία του με ένα φλογερό κατηγορώ:
«Ο Υπουργός των Εσωτερικών είπε ότι η δίκη αυτή θα είναι πολύ διδαχτική. Κατά τη γνώμη μου θα είναι πραγματικά διδαχτική. Το δίδαγμα πού θα βγει είναι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα δε χτυπιέται με τέτοια μέσα. Όπως απέδειξε η ιστορία του ως τα τώρα, έχει βαθιές ρίζες ακατάλυτες, ποτισμένες με αίμα πού έχυσε στους αγώνες για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.
Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας είναι για να γίνει η θεωρία αυτή πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο.
Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατήγορούς μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευσε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητα της και ακριβώς αγωνιζόμαστε για ξημερώσουν στη χώρα μας, καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα…» (Κώστας Βασιλείου,»Νίκος Μπελογιάννης, εκδόσεις Πασχάλη)

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν η θανατική καταδίκη του μαζί με άλλους 7 από τους κατηγορούμενους.

Οι εκκλήσεις για σωτηρία απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου, από τον Αϊνστάιν, τον Καμύ και τον Πάμπλο Νερούντα, τον Ελυάρ, τον Αραγκόν και τον Πικάσο, έπεσαν στο κενό, τσακίστηκαν πάνω στα σχέδια των αμερικανών που είχαν τον πρώτο λόγο στα πράγματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας. (Ο Πικάσο, σε χειρόγραφο: «Το φως από το λαδοφάναρο που φώτιζε το σκοτάδι μιας μαγιάτικης βραδιάς στη Μαδρίτη, τα ευγενικά πρόσωπα του τουφεκισμένου λαού που τον δολοφόνησε ο ξένος άρπαγας στον πίνακα του Γκόγια, είναι η ίδια σπορά φρίκης που σπέρνει με τις ανοιχτές φούχτες των προβολέων πάνω στα ορθάνοιχτα στήθια της Ελλάδας μια κυβέρνηση που σκορπίζει το θάνατο, το φόβο και το μίσος. Ενα πελώριο άσπρο περιστέρι περνάει κι αφήνει το οργισμένο του πένθος πάνω στη γη»).

Ξημερώνοντας 30 Μάρτη, Κυριακή που ούτε οι γερμανοί στην Κατοχή δεν έκαναν εκτελέσεις, ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο», όπως τον ζωγράφισε ο Πικάσο, ο αγωνιστής Μπελογιάννης, έπεσε κάτω από τις σφαίρες της αμερικάνικης επιβολής στην Ελλάδα και των ντόπιων οργάνων της. Η εκτέλεσή του ήταν και παραμένει αιώνιο στίγμα στο καθεστώς της αμερικανοκρατίας και της εξάρτησης.

Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αϊ Στράτη φτάνοντας το νέο της εκτέλεσης και ο Γιάννης Ρίτσος γράφει:

«Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή.
Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη [..]

ΟΧΙ ΔΕ ΣΟΥ ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος
τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη – άκρη στο φουστάνι της άνοιξης
τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.

Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα
οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις
ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου
η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη
που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.
[…]
Έφυγες τώρα Νίκο ανάβοντας μ’ ένα γαρύφαλλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,
ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών,
ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου,
πάνω απ’ τις πεδιάδες τις σπαρμένες κόκαλα.
Έπεσες, Νίκο, με τα’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,
ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον,
ν’ ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες
πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων
[…]

Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,
ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη.

Καλημέρα αδέρφια μου
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα κόσμε

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.
Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει

Καλημέρα σύντροφοι
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα Μπελογιάννη.
Τώρα ας βροντήσουνε της λευτεριάς τα τύμπανα και οι σάλπιγγες.
Καλημέρα Μπελογιάννη…».

Απόσπασμα από την ταινία, με την απολογία του Μπελογιάννη, εδω:
You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

Where am I?

You are currently viewing the archives for Ιούνιος, 2009 at Καθημερινή Τρέλα.