Χωρίς σχόλια

20 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χωρίς σχόλια § permalink

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του Ελληνικού κράτους, ενδεικτικά αναφέρω:
Κονδύλια για τον πολιτισμό: 1.6 δις ευρώ

Κοινωνική πρόνoια (συνολικά λέμε τώρα): 8.2 δις ευρώ

Παιδεία (πάλι συνολικά, από νηπιαγωγεία μέχρι και πανεπιστήμια): 7.3 δις ευρώ

Ταμείο ενίσχυσης τραπεζών: 28 δις ευρώ

Τα σχόλια και τα αθροίσματα δικά σας.

Η απλή εξήγηση της οικονομικής κρίσης

20 Οκτωβρίου, 2008 § 1 comment § permalink

Είναι λίγο μεγάλο, αλλά νομίζω ότι η ανάγνωσή του αξίζει τα λίγα λεπτά που θα διαθέσετε.

Καρπός της αναπαραγόμενης φτώχειας

«Η τελική αιτία όλων των πραγματικών κρίσεων παραμένει πάντα η φτώχεια και ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών, που αντιτίθεται στην τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να αναπτύσσει έτσι τις παραγωγικές δυνάμεις, λες και το όριό της αποτελείται μόνο από την απόλυτη ικανότητα κατανάλωσης της κοινωνίας»

Καρλ Μαρξ

(«Το Κεφάλαιο», τόμος 3, σελ. 610)

Πολλοί βιάζονται να δώσουν απάντηση, εδώ και τώρα, για το χαρακτήρα, το εύρος και τις συνέπειες της κρίσης που μαστίζει τις καπιταλιστικές οικονομίες. Εκείνοι, μάλιστα, που θέλουν, πάση θυσία, να την αποσυνδέσουν από τις κυκλικές οικονομικές κρίσεις που εμφανίζονται εξαιτίας των αντιθέσεων του ίδιου του καπιταλισμού, όχι μόνο απαντούν, αλλά έχουν εντοπίσει – και σε προσωπικό επίπεδο – τους φταίχτες. Είναι, υποτίθεται, τα «χρυσαφένια παιδιά», που, αξιοποιώντας τη θέση τους στις σύγχρονες δομές διοίκησης των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, έκαναν δήθεν του κεφαλιού τους και γι’ αυτό έπεσε το σύστημα έξω. Αρα, κατά τη γνώμη τους – και κατά την άποψη όσων υιοθετούν τις θεωρίες του καζινοκαπιταλισμού – δεν υπάρχει θέμα ταξικών αντιθέσεων. Δεν υπάρχει θέμα κρίσης του συστήματος. Τα πάντα διορθώνονται και άρα δε συντρέχουν λόγοι να καταγγελθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός ως εκμεταλλευτικό σύστημα, που εξαιτίας των αντιθέσεών του κινείται μόνο μέσα από αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις. Κρίσεις, οι οποίες, πέρα από τη μεγάλη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, συνεπάγονται ακόμα πιο επώδυνες συνέπειες για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Οι ακριβείς αξιολογήσεις και αναλύσεις για το βάθος της κρίσης μένει οπωσδήποτε να γίνουν και θα γίνουν. Εκείνο όμως που από την πρώτη στιγμή οφείλουμε να έχουμε καθαρό είναι ότι πίσω από κάθε κρίση βρίσκονται οι σχέσεις παραγωγής της κοινωνίας. Το εκμεταλλευτικό σύστημα, που φέρνει πάντα στην επιφάνεια την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας και τον ατομικό τρόπο ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της. Το γεγονός, δηλαδή, ότι η πλειοψηφία του λαού, οι εργαζόμενοι με την ομαδική-συλλογική τους εργασία παράγουν ολόκληρο τον πλούτο που διαθέτει η κοινωνία, αλλά την ίδια στιγμή, ελέω ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αυτός ο πλούτος ανήκει στους καπιταλιστές. Επομένως, η προσπάθεια των πολλών φτωχών-εργαζομένων να επιβιώσουν και των λίγων πλουσίων-καπιταλιστών να αποκτήσουν ακόμα περισσότερα από όσα διαθέτουν, στη μεν κοινωνία εκφράζεται με την ιδεολογικο-πολιτική ταξική πάλη και αναμέτρηση, στη δε οικονομία αναπόφευκτα οδηγεί στις κρίσεις. Και με αυτή την έννοια, πίσω από κάθε κρίση, ανεξάρτητα από τον τρόπο που εκδηλώνεται, βρίσκεται πάντα η φτώχεια των εργατικών νοικοκυριών, με την έννοια της αδυναμίας τους να απορροφήσουν τα παραγόμενα εμπορεύματα.

Και τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με τις τιμές των μετοχών που πέφτουν ή τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις που κλείνουν;
Το σχήμα του κέρδους

Το σχήμα είναι απλό. Οι καπιταλιστές, έχοντας μοναδικό τους στόχο το κέρδος και με δεδομένο ότι αυτό δημιουργείται κατά τη διαδικασία της παραγωγής των εμπορευμάτων, επιδιώκουν να παράγουν όσο περισσότερα εμπορεύματα είναι δυνατόν να παραχθούν στις μονάδες που έχουν στην ιδιοκτησία τους. Μόλις πουλήσουν τα εμπορεύματα, παίρνουν πίσω το αρχικό τους κεφάλαιο, τσεπώνουν μαζί και την υπεραξία από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, τα ποσά αυτά τα ξαναρίχνουν την παραγωγή για να ξαναρχίσει πάλι η ίδια διαδικασία από την αρχή. Να παραχθούν και πάλι όσο γίνεται περισσότερα εμπορεύματα, να πουληθούν στην αγορά, οι εισπράξεις να επανατοποθετηθούν στην παραγωγή κ.ο.κ.

Τα «όλο και περισσότερα εμπορεύματα» όμως, που παράγονται στο σύνολο των επιχειρήσεων, δεν είναι δυνατόν να πουληθούν, ούτε ταυτόχρονα ούτε και όλα. Η μεγάλη μάζα των αγοραστών, που είναι οι εργαζόμενοι της κοινωνίας, δηλαδή, τα θύματα του εκμεταλλευτικού τρόπου παραγωγής, ποτέ δε διαθέτει το αναγκαίο εισόδημα για να κάνει τις σχετικές αγορές. Η καταραμένη φτώχεια, που έλεγε και ο Μαρξ. Εδώ ακριβώς ανακαλύπτουμε και τη ρίζα που «γεννά» το αναπόφευκτο της οικονομικής κρίσης. Στο βαθμό που τα εμπορεύματα δεν πουληθούν ή δεν πωλούνται, ο καπιταλιστής δεν επανεισπράττει το κεφάλαιό του και άρα δεν μπορεί να συνεχιστεί η παραγωγική διαδικασία.

Από τη στιγμή που δεν μπαίνει κεφάλαιο στην επιχείρηση, η παραγωγή είτε υπολειτουργεί, είτε κατεβάζει ρολά. Αρα, ξεσπάει μια οικονομική κρίση, επειδή το σύνολο της παραγωγής εμπορευμάτων είναι πάνω από τη συνολική αγοραστική δυνατότητα που έχουν οι καταναλωτές-εργαζόμενοι. Αυτό που λέμε κρίση υπερπαραγωγής. Για να ισορροπήσουν τα πράγματα και να ξεκινήσει ο κύκλος από την αρχή, πρέπει να κλείσουν επιχειρήσεις, να γίνουν μαζικές απολύσεις, να πέσει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Αποτέλεσμα του αδιεξόδου που δημιουργείται από αυτή την κατάσταση είναι και οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου να χάνουν τη δυνατότητα να εκπληρώσουν το στόχο τους, που είναι να αξιοποιούν ολόκληρο το 24ωρο κάθε δεκάρα από το κεφάλαιό τους ώστε να απομυζούν κέρδη. Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων επαναφέρει τις αναλογίες στην παραγωγή που μπορεί να απορροφήσει η κοινωνία και ξαναξεκινά ο κύκλος με την αναζοωγόνηση της παραγωγής.
Γόρδιος δεσμός

Αυτό το «γόρδιο δεσμό» το κεφάλαιο προσπαθεί να τον «λύσει» από τον καιρό της εμφάνισης της πρώτης κρίσης, γύρω στο 1825, μέχρι και σήμερα. Εκεί στοχεύουν και οι παρεμβάσεις του αστικού κράτους. Εκεί οφείλονται στην πραγματικότητα και οι σημερινοί κλυδωνισμοί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τα …εργαλεία παρέμβασης στον οικονομικό κύκλο που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς είναι πολλά, ωστόσο μέχρι σήμερα οι καπιταλιστές, και οι διαχειριστές τους, δεν έχουν καταφέρει να απαλλαγούν από τον εφιάλτη των κρίσεων.

Από την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού, θέση-κλειδί για την εξέλιξη στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και την ανάπτυξη του συστήματος έπαιξαν οι τραπεζίτες και ο τραπεζικός δανεισμός. Αυτό που λέμε Πίστη. Ο τραπεζίτης «προσφέρει», έναντι τόκου (που είναι το δικό του κέρδος και μέρος της υπεραξίας απο την παραγωγική διαδικασία), τα κεφάλαια που έχει ανάγκη ο καπιταλιστής, προκειμένου να συνεχιστεί η παραγωγική διαδικασία. Τα δίνει, ποντάροντας στα μελλοντικά έσοδα και κέρδη της επιχείρησης. Με δυο λόγια, το βιομηχανικό και το τραπεζικό κεφάλαιο προχωρούν σε μια μεταξύ τους συνεργασία, προκειμένου οι εκπρόσωποι και των δύο τμημάτων της άρχουσας τάξης να βάλουν χέρι στην υπεραξία που αποσπάται από τους εργαζόμενους στη διαδικασία της παραγωγής.

Το κυνήγι του κέρδους, όμως, δεν έχει τελειωμό. Απαιτεί συνεχώς περισσότερα κεφάλαια και περισσότερες αγοραπωλησίες. Ετσι κάποια στιγμή οι καπιταλιστές (είτε επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που έχουν πάρει, είτε επειδή οι συνθήκες τους υποχρεώνουν να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους) αποφασίζουν να συνεταιριστούν με τους τραπεζίτες που διαθέτουν περισσότερα κεφάλαια από τους ίδιους. Οι τράπεζες γίνονται μέτοχοι σε διάφορες επιχειρήσεις, αποβλέποντας τώρα όχι μόνο στον τόκο από τα δάνεια, αλλά σε συμμετοχή τους στα μελλοντικά κέρδη της επιχείρησης. Στην ουσία, και εδώ έχουμε μια αγοραπωλησία. Ο ένας αγοράζει μετοχές για να αποκτήσει στο μέλλον κέρδη και ο άλλος πουλάει στον τραπεζίτη ένα μέρος από τα κέρδη που θα αποκτήσει στο μέλλον.

Οταν έρθει η στιγμή που και η τράπεζα έχει ανάγκη να αποκτήσει η ίδια περισσότερα κεφάλαια από αυτά που διαθέτει, τότε προσφεύγει και αυτή με τη σειρά της στο δανεισμό. Από πού; Μα, από μία άλλη τράπεζα. Η δεύτερη αυτή τράπεζα θα προσφέρει τα ζητούμενα κεφάλαια-δάνεια, ποντάροντας επίσης στα μελλοντικά κέρδη που θα έχει η πρώτη και η οποία δε θεωρείται πια τυχαία. Εκτός από τα κέρδη που θα αποκτήσει στο μέλλον από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, θα έχει κέρδη και από τις μετοχές-χαρτοφυλάκια που κατέχει σε διάφορες επιχειρήσεις. Η συναλλαγή αυτή μεταξύ των δύο τραπεζών μπορεί να έχει διάφορες εκβάσεις. Μία από αυτές είναι το χρέος της μίας προς την άλλη να καλυφθεί και με έναν αριθμό μετοχών που έχει στη διάθεσή της από τη συμμετοχή σε διάφορες επιχειρήσεις. Δηλαδή, η τράπεζα που δανείστηκε θα πληρώσει στη δανείστριά της, μεταβιβάζοντας (πουλώντας) μετοχές από τις οποίες προσδοκάται η είσπραξη κάποιου μελλοντικού κέρδους.

Ετσι, ένα κομμάτι από το μέρος του προσδοκώμενου κέρδους της επιχείρησης (ή των επιχειρήσεων), που ο βιομήχανος «πούλησε» στην τράπεζα όταν συνεταιρίστηκε μαζί της, στην πραγματικότητα «πουλιέται» σε μια άλλη τράπεζα, η οποία ποντάρει και αυτή, με τη σειρά της, στα μελλοντικά κέρδη αυτής της επιχείρησης (ή των επιχειρήσεων).

Με την ίδια ακριβώς λογική η δεύτερη τράπεζα θα απευθυνθεί σε κάποια τρίτη για να αποκτήσει πρόσθετα κεφάλαια και πάει λέγοντας. Στην πορεία βέβαια, όταν έρχεται ο λογαριασμός, η πείρα δείχνει ότι η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να είναι αέναη. Κάποιες τράπεζες αποσπούν μεγαλύτερα κεφάλαια και κέρδη και επικρατούν έναντι κάποιων άλλων. Τότε έχουμε εξαγορές και συγχωνεύσεις, απορροφήσεις και πτωχεύσεις. Φαινόμενα που δεν αφορούν μόνο τις τράπεζες, αλλά το σύνολο των επιχειρηματικών μονάδων, που βρίσκονται σε μια συνεχή κινητικότητα και αδιάκοπο μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Το φορτίο και η φορτωτική

Από τη στιγμή που εμφανίστηκε η τραπεζική πίστη και άρχισε να εξαπλώνεται η μετοχική μορφή ιδιοκτησίας στις επιχειρήσεις, οι επιμέρους τίτλοι αυτής της ιδιοκτησίας, οι μετοχές, αποτέλεσαν αντικείμενο αγοραπωλησίας. Στην αρχή από χέρι σε χέρι, μετά στα χρηματιστήρια. Στον επονομαζόμενο «ναό του καπιταλισμού», όπου, κατά κύριο λόγο, βρίσκουν διέξοδο κερδοφόρας δράσης τα μη αξιοποιούμενα στην παραγωγή κεφάλαια και εκδηλώνονται τα μεγάλα ξεκαθαρίσματα ανάμεσα στις διάφορες ομάδες του κεφαλαίου. Η ουσία των συναλλαγών στα χρηματιστήρια είναι αυτό που με μια κουβέντα λέγεται «τιτλοποίηση» των προσδοκώμενων εσόδων-κερδών. Οποιος διαθέτει στα χέρια του κάποιο «χαρτί», που αναμένεται στο μέλλον να δώσει έσοδο, γίνεται «τίτλος» και πωλείται ή αγοράζεται (διαπραγματεύεται) αυτόνομα, ανάλογα με το κέρδος που εκτιμάται ότι θα φέρει.

Τα «χαρτιά-τίτλοι» στην αρχή ήταν μόνο μετοχές, στην πορεία «τιτλοποιήθηκαν» τα δημόσια χρεόγραφα, τα διάφορα εμπορεύματα, τα νομίσματα κ.ο.κ. Βέβαια, όπως αποκάλυψε ο Μαρξ από την εποχή ακόμα του «Κεφαλαίου», στην προσπάθεια απόσπασης όλο και μεγαλύτερων κερδών, οι μετοχές-«χαρτιά», που στην πραγματικότητα δίνουν μόνο δικαίωμα για την είσπραξη ενός μέρους της μελλοντικής υπεραξίας των επιχειρήσεων και τίποτα παραπάνω, μετατρέπονται, χωρίς να είναι, σε «απόδειξη κατοχής» πραγματικού κεφαλαίου. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται μια αυτόνομη αγορά κερδοσκοπίας, όπου κυριαρχεί το πλασματικό κεφάλαιο, με τις τιμές των τίτλων να αυξομειώνονται, ανεξάρτητα από την πραγματική πορεία της μονάδας ή του χρεογράφου το οποίο υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν. Είναι, έλεγε ο Μαρξ, σα να αποκτά αξία το χαρτί της φορτωτικής, χώρια και πέρα από την αξία του μεταφερόμενου φορτίου.
Τα δάνεια στα νοικοκυριά

Στην πορεία ανάπτυξης του συστήματος και με μοναδικό στόχο την άντληση ακόμα μεγαλύτερων κερδών, το βερεσέ – που ίσχυε μόνο στον μπακάλη της γειτονιάς, αλλά αποτελεί και αυτό μια μορφή δανεισμού – έγινε εργαλείο των κεφαλαιοκρατών στην προσπάθειά τους να πωλούν περισσότερα εμπορεύματα και άρα να κερδίζουν πιο πολλά. Στην αρχή είχαμε δεφτέρια, μετά συναλλαγματικές, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε ο μαζικός τραπεζικός δανεισμός για τα νοικοκυριά. Δάνεια στεγαστικά, καταναλωτικά, προσωπικά, για άδειες και σπουδές και μαζί ένα πλήθος από πλαστικό χρήμα (κάρτες), «υπηρεσίες» που έχουν αποδειχθεί χρυσωρυχείο για τις τράπεζες, αλλά και έμμεση χρηματοδότηση της παραγωγικής διαδικασίας. Η ευκαιρία δε θα μπορούσε να πάει χαμένη. Από τη στιγμή που τα δάνεια αυτής της μορφής παγιοποιήθηκαν, οι συμμετέχοντες στα χρηματιστήρια άρχισαν να αγοράζουν και να πωλούν και αυτή την προσδοκία κέρδους, «τιτλοποιώντας» τα αναμενόμενα τραπεζικά κέρδη από αυτά τα δάνεια.

Αυτό το παιχνίδι με τους τίτλους και τις προσδοκίες απόσπασης κέρδους που γίνονται «τίτλοι» αναπτύσσεται παράλληλα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού, αφού όσο αναπτύσσεται το σύστημα, αυξάνονται τα κεφάλαια που έχει στη διάθεσή της η άρχουσα τάξη και μαζί αυξάνεται ο τραπεζικός δανεισμός, αλλά και τα κεφάλαια που μένουν εκτός παραγωγικής διαδικασίας.

Ολα τα παραπάνω, που μπορεί να φαίνονται ιστορία, είναι και η αρχή της «φούσκας», την οποία οι …αρμόδιοι ανακαλύπτουν πάντα τις παραμονές των κρίσεων. Αυτή είναι η αρχή και για τον ντόρο των ημερών μας. Μια φούσκα που αυξομειώνει τον όγκο της ανάλογα με τη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά η οποία πάντα κινείται στο αυστηρό πλαίσιο που επιτάσσουν οι εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου και οι, κάθε τόσο, προσπάθειες των εκπροσώπων του να αποτρέπουν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.
Αναπόφευκτες οι κρίσεις

Από τη στιγμή, όμως, που πηγή για το ξέσπασμα της κρίσης είναι οι σχέσεις παραγωγής, που συντείνουν στην αδυναμία των εργαζομένων να απορροφούν αδιάλειπτα το σύνολο των παραγόμενων εμπορευμάτων λόγω των χαμηλών τους εισοδημάτων, είναι απόλυτα βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνισή τους οι κρίσεις. Που θα έχουν αντανάκλαση και στην πτώση τιμών των μετοχών και άλλων τέτοιων χαρτιών, ακριβώς γιατί οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να αποδώσουν κέρδη, ενώ απαξιώνεται σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό το κεφάλαιό τους.

Είναι κρίσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, που, ανεξάρτητα από τον τρόπο που εμφανίζονται, πίσω τους κρύβεται πάντα η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων για την οικονομική ολιγαρχία και η φτώχεια, η αδυναμία των μαζών να καταναλώνουν ακόμα και τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους προϊόντα.

Εκεί, στη φτώχεια των Αμερικανών, που διογκώθηκε ταχύτατα καθώς τα εργαζόμενα νοικοκυριά αναγκάστηκαν να πληρώνουν για τις ετήσιες τραπεζικές δόσεις όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από το μισθό ή τη σύνταξή τους, βρίσκεται και η απαρχή της τωρινής κρίσης. Μόνο που επειδή έχουν γίνει ιδιαίτερα δαιδαλώδεις και αλληλοεξαρτώμενες οι σχέσεις-συναλλαγές ανάμεσα στις σύγχρονες τράπεζες, στους διάφορους χρηματοοικονομικούς ομίλους, τις επιχειρήσεις και τα διάφορα τμήματα της ολιγαρχίας συνολικά, η κατάρρευση τραπεζών στις ΗΠΑ δεν αφορά μόνο αυτές, αλλά και όλους όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν ποντάρει στα μελλοντικά τους κέρδη.
Από την ειδυλλιακή εικόνα…

Πριν ξεσπάσει η κρίση στα ενυπόθηκα δάνεια των ΗΠΑ, η εικόνα ήταν περίπου η εξής: Μετά την οικονομική κρίση του 2001, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ προχώρησε σε αλλεπάλληλες μειώσεις του διατραπεζικού επιτοκίου, του επιτοκίου δηλαδή με το οποίο δανείζονται κεφάλαια οι τράπεζες. Τα μειωμένα επιτόκια δανεισμού θεωρήθηκαν από τις αμερικανικές τράπεζες σαν ευκαιρία να στραφούν, με χαμηλότερα επιτόκια, σε τμήματα του πληθυσμού που, εξαιτίας των ισχνών εισοδημάτων τους, δεν είχαν μέχρι τότε πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό. Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια νοικοκυριά, τα οποία πίστεψαν ότι έλυσαν το στεγαστικό τους πρόβλημα. Ξεκινάει μια μαζική χορήγηση στεγαστικών δανείων «χαμηλής εξασφάλισης», τα οποία στην πραγματικότητα αποτέλεσαν κεφάλαιο για να ενισχυθεί η οικονομική δραστηριότητα σε διάφορους τομείς της οικονομίας, όπως: Οι αγοραπωλησίες γης, κλάδοι όπως ο κατασκευαστικός, των τσιμέντων, των υλικών οικοδομής, των ειδών υγιεινής και ηλεκτρικών ειδών ή και υπηρεσίες όπως οι μεσίτες, οι δικηγόροι, οι συμβολαιογράφοι κλπ., κλπ.

Οι τράπεζες που είχαν χορηγήσει τα παραπάνω δάνεια, με τη σειρά τους, αντί να περιμένουν χρόνια για την κανονική τους εξόφληση, διαφήμισαν στα πέρατα του κόσμου το εγχείρημά τους, έκαναν τα αναμενόμενα έσοδά τους τίτλους προσδοκίας κερδών για το μέλλον (τα …«τιτλοποίησαν», δηλαδή) και τα έριξαν στην αγορά των χρηματιστηρίων. Η υψηλή κερδοφορία που παρουσίαζαν τα πρώτα χρόνια οι τράπεζες είχε ως αποτέλεσμα να «φουσκώσουν» οι τιμές των τίτλων τους, η καλή απόδοση των τίτλων τούς έκαναν ανάρπαστους και έφτασαν να διαπραγματεύονται στο πολλαπλάσιο των αρχικών τους τιμών. Επιπλέον, όσοι τους διέθεταν στα χαρτοφυλάκιά τους, κατέγραφαν στους ισολογισμούς τους απίθανες αποδόσεις, γεγονός που έκανε τα «χαρτιά» ακόμα πιο ελκυστικά για ακόμα περισσότερους ενδιαφερόμενους. Είναι ενδεικτικό ότι μία μόνο «επενδυτική εταιρεία υψηλού ρίσκου», η γνωστή πλέον «Bear Stears», είχε στα χαρτοφυλάκιά της τίτλους στεγαστικών δανείων ύψους 10 δισ. δολαρίων.
…στον εφιάλτη

Οσο στην αγορά δε φαινόταν να υπάρχει κάποιο πρόβλημα, οι τιμές στους τίτλους των δανείων φούσκωναν συνεχώς. Οταν, όμως, το καλοκαίρι του 2007 αποκαλύφθηκε ότι εκατομμύρια από τους δανειολήπτες δεν ήταν σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις τοκοχρεολυτικές τους δόσεις, τα πάντα άλλαξαν. Οταν, δηλαδή, αποκαλύφθηκε η φτώχεια των εργατικών νοικοκυριών και η αδυναμία τους να συμμετέχουν στην οικονομική αλυσίδα ως ο κρίκος που θα έπρεπε να καταθέτει τις τοκοχρεολυτικές δόσεις, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μέσα στο 2007 κατασχέθηκαν τουλάχιστον 2.203.295 (!) σπίτια και οι περισσότερες από τις τράπεζες που είχαν χορηγήσει δάνεια «χαμηλής εξασφάλισης» αρχικά καταγράφουν μεγάλες ζημιές, ενώ στην πορεία, η μία μετά την άλλη, κατέρρευσαν. Ανάμεσά τους και χρηματοοικονομικοί κολοσσοί όπως οι «Fannie Mae», «Freddie Mac», «Indymac Bank» κλπ.

Η αλληλουχία είναι …φυσιολογική: Εξαιτίας της κατάστασης που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά στις ΗΠΑ, κατέρρευσαν οι τράπεζες. Εξαιτίας της πτώχευσης των τραπεζών, τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και όσοι είχαν ποντάρει στα μελλοντικά τραπεζικά κέρδη, όπως για παράδειγμα ο επενδυτικός χρηματοοικονομικός όμιλος «Bear Stears», που λυμαίνεται τις χρηματαγορές από το 1923 και ενώ είχε καταφέρει να «φουσκώσει» την τιμή της μετοχής της στα 133 δολάρια πριν ξεσπάσει η κρίση, τελικά την απέκτησε η «J.P. Morgan» έναντι 2 ευρώ για κάθε μετοχή της. Η απαξίωση των επενδυτικών χρηματοοικονομικών ομίλων στις ΗΠΑ είχε άμεσες συνέπειες σε αντίστοιχες τραπεζικές και χρηματοοικονομικές εταιρείες στην ΕΕ, όπως για παράδειγμα η «Lehman Br.», που επίσης πήρε το δρόμο της αναστολής των εργασιών της κ.ο.κ.
Ιδια ρίζα

Με δυο λόγια, όπως ακριβώς η αδυναμία των εργαζομένων να αγοράσουν τα συνεχώς αυξανόμενα εμπορεύματα οδήγησε την άρχουσα τάξη στη γιγαντιαία επέκταση της τραπεζικής πίστης και στην ανάπτυξη των χρηματιστηρίων, που μας οδήγησε στο σύγχρονο λαβύρινθο του χρηματοπιστωτικού τομέα, έτσι εν τέλει η ίδια ακριβώς αδυναμία, η φτώχεια που έλεγε ο Μαρξ, είναι η ρίζα των κλυδωνισμών που παρατηρούμε στις μέρες μας.

Οι κλυδωνισμοί, αργά ή γρήγορα, θα μετεξελιχθούν – θα μετεξελιχθούν οπωσδήποτε – σε κρίση, που θα έρθει και στη χώρα μας και θα αφορά την πραγματική οικονομία, για να ακολουθήσει στη συνέχεια ένας ακόμα οικονομικός κύκλος και μετά η επόμενη κρίση, ο νέος κύκλος… Μια διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς, όσο υπάρχει για τους εργαζόμενους η φτώχεια και οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσσονται μόνο τόσο όσο χρειάζεται να καλυφθούν οι ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου και δεν αφήνονται να εξελιχθούν ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Από εδώ.

Διόδια (ή αλλιώς “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”)

19 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διόδια (ή αλλιώς “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”) § permalink

Έχω ήδη φίλους που εφάρμοσαν στις μετακινήσεις τους την παραπάνω πρόταση.

Αμήχανη εμφανίζεται η εταιρεία που εισπράττει τα διόδια, καθώς δεν ξέρει πώς να κινηθεί με τους οδηγούς οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια στον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου-Πατρών, διότι θεωρούν τον συγκεκριμένο δρόμο επικίνδυνο, χαρακτηρίζοντάς τον καρμανιόλα.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα», αξιωματικοί από την Τροχαία Εθνικών Δρόμων ισχυρίζονται ότι «με την κατάργηση του ΤΕΟ δεν μπορούν πλέον να επιβάλλουν πρόστιμο σε όσους οδηγούς δεν πληρώνουν τα διόδια».

Οι αστυνομικοί απλά παίρνουν τα στοιχεία του οδηγού και η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να τα δώσει στην εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του δρόμου. Από εκεί και πέρα είναι θέμα της εταιρείας του αν θα κινηθεί ή όχι δικαστικά.

Από την πλευρά του, ο παραχωρησιούχος που ανέλαβε την κατασκευή του νέου αυτοκινητόδρομου, κρατά χαμηλούς τόνους για το θέμα που ανέκυψε.

Όπως λένε στελέχη της εταιρείας, «μέχρι στιγμής δεν έχουν προσφύγει στα δικαστήρια και απλώς λένε στους οδηγούς που αρνούνται να πληρώσουν ότι είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώσουν ένα ειδικό δελτίο με τα στοιχεία τους».

Σύμφωνα με τον διευθυντή της σχολής ασφαλούς οδήγησης για μοτοσικλετιστές και του περιοδικού «0-300», Θανάση Χούντρα, «το πιο επικίνδυνο κομμάτι του εθνικού δικτύου που είναι ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών δε διαθέτει προστατευτική μπάρα ούτε διαχωριστικό διάζωμα και στηθαία, στοιχεία αναγκαία για να χαρακτηριστεί ένας δρόμος κλειστός αυτοκινητόδρομος».

«Δεν μπορεί να σου επιβάλλουν να πληρώνεις για έναν δρόμο που σε σκοτώνει», συμπληρώνει.

Ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου-Πατρών έχει μήκος 135 χλμ. και βάσει του σχεδίου παραχώρησης, προβλέπεται τα έργα να ξεκινήσουν το Φεβρουάριο του 2009.

Σε διάστημα 72 μηνών αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί όλα τα έργα για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνας-Κορίνθου-Πάτρας-Πύργου-Τσάκωνα.

Από εδώ

ΣΥΝΤΑΓΗ : Κοτόπουλο με Ουισκι

19 Οκτωβρίου, 2008 § 1 comment § permalink

Αγοράζετε ενα κοτόπουλο 1200 γρ. και ενα μπουκάλι Ουίσκι
Προβλέψτε , αλάτι, πιπέρι ,ελαιόλαδο, και μπείκον σε λωρίδες

Για καλό και για κακό βεβαιωθήτε οτι εχετε και ενα βάζο μαγιονέζα

Τυλίξτε το κοτόπουλο με τις λωρίδες, αλατοπιπερώστε, και ρίξτε μία υποψία ελαιόλαδου

Προθερμάνετε τον φούρνο σε μεσαία θερμοκρασία, (220 βαθμοί ή θερμοστάτης στο 5 ) για 10 λεπτά
Σερβιριστήτε ενα ποτήρι Ουισκι και πιειτε το

Βάλτε το κοτόπουλο στον φούρνο αφου πρώτα το τοποθετήσετε σε καταλληλο σκευος

Βάλτε και πιειτε ακόμα ενα ποτήρι Ουισκι
Επαναλάβατε αυτο το βήμα αλλες δυο φορές

Μετά απο ένα τέπαρτο φουρνίστε το ανοιγμα για να επιγλέψετε το κλείσειμο του ψοτόπουλου

Λιάστε ξανά το ουικάλι του Μπίσκη και καπιατήτε μια καλή λουγία

Μετά απο ενα κετα.. οχι πέταρτο της ώρας, αργότερα τελος πάτνων ….
κλιτρίστε μέχρι τον μπούρνο
ανοίφτε την χόρτα, ξεγυρνίστε, απαναδονήστε
βάλτε τελος παντων το φωτόπουλο απ την αλλη

καφήστε σε μια λωκο καλέκρα και καβετάστε κανα’δυό φατήρια Κίσκη αμόκα

Νυστε, λυστε ψηστε το κουφόλουπο για μιση φώρα ακόμα .

3 λοτήρια αρφότερα ….

Ζαμέψτε το γατόπουλο απο χαμω, ( επεσε το μακαλισμένο) , καφαρίστε το, και γάλτε το σε μιάτο

Φτάτε τα κούτρα σας απο το νέσιμο στο κάτωμα απ τα γάδια που μυθικαν στα κλαπάκια της μουζινας

μην αποχειραθητε να κησωθειτε, μια φαρά ειμαστε εδω μάτω
απομελειώστε το δουκάλι του Ρίσκι

αργόμπερα σαρθήτε ως το κρεμάτι και κοιθωμητε ως το χρωι

Την επομενη μέρα , παρτε ενα αλκα σελτζερ
Πηγαινετε να φάτε κρύο κοτόπουλο με μαγιονεζα
και καθαρίστε το μπουρδέλο που δημιουργήσατε στην κουζινα

την αλλη βδομάδα θα δοκιμασουμε την Κρητικη συνταγη : Κατσικακι με τσικουδια !!!

Ψαραδέλης Μάνος
Επιθεωρητής Πωλήσεων

Εμείς γιατί όχι;

18 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εμείς γιατί όχι; § permalink

Κυκλοφορεί σε email και έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω κείμενο σχετικά με μία διαφορετική νοοτροπία στο θέμα της παιδείας. Εμείς γιατί να μην αντιγράψουμε κάποια από τα παρακάτω;

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ ( οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.

Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών .

Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, « η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Οταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Ολη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Οποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!

Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους…

Τι φταίει για την οικονομική κρίση;

16 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι φταίει για την οικονομική κρίση; § permalink

Πώς δουλεύει τελικά αυτό το φοβερό οικονομικό σύστημα; Ποιος ορίζει τις τιμές και την αξία του κάθε νομίσματος; Ποιος κερδίζει από την κρίση; Γιατί πριν από κάθε μεγάλο πόλεμο είχαμε μία ακόμα μεγάλη οικονομική κρίση;

Είχα ξανακάνει embed το εν λόγω video ως το τρίτο κομμάτι ενός εκπληκτικό ντοκυμαντέρ εδώ.

Οι διάσημοι (πλέον) αδερφοί

10 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι διάσημοι (πλέον) αδερφοί § permalink

(κάντε κλίκ για να δείτε ολόκληρη την εικόνα)

Τι εννοούμε όταν λέμε ότι ένα παιχνίδι “τα σπάει”

5 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι εννοούμε όταν λέμε ότι ένα παιχνίδι “τα σπάει” § permalink

Πρόκειται για το Wario Land – Shake it! για το Nintendo Wii. Πραγματικά παιχνίδι-σεισμός! Απολαύστε τον πανέξυπνο τρόπο προώθησης εδώ:

http://www.youtube.com/experiencewii

Apple iPhone 3G 16GB

5 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Apple iPhone 3G 16GB § permalink

To νέο μου παιχνίδι ακούει στο όνομα του τίτλου. Πεπεισμένος από ένα φίλο ότι αξίζει, και αποφασισμένος να πάρω ένα iPod touch δεύτερης γενιάς πριν από αυτό, είπα να το συνδυάσω και να το τολμήσω.

Χρησιμοποιώντας το τις τελευταίες δύο μέρες έχω να πω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό gadget/τηλέφωνο. Στην καρδιά του τρέχει MacOSX το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στο BSD . Το κύριο μέλημα της Apple ήταν να προσφέρει μία εμπειρία στην χρήση της εν λόγω συσκευής που να μην έχει ξαναδοθεί από φορητή συσκευή. Και τα κατάφεραν.

Τα πάντα στο iPhone είναι γρήγορα. Και ομαλά. Και γρήγορα. Η οθόνη αφής βασίζεται σε τεχνολογία resistive το οποίο σημαίνει ότι αυτό που την κάνει να αντιδρά στα αγγίγματα των δακτύλων δεν είναι η πίεση επάνω στο τζάμι, αλλά το μικρό ηλεκτρικό πεδίο που βρίσκεται στο δέρμα. Για το λόγο αυτό, ακόμα και το παραμικρό χάδι επάνω στην οθόνη δουλέυει άψογα. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο βέβαια, ξεχάστε χρήση με stylus (εκτός από ειδικές κατασκευές) ή ακόμα και με γάντια.

Ερχόμενος από εμπειρία περίπου 3 ετών σε Windows Mobile (τα παρέλαβα από CE 3.0 αλλά ουσιαστικά άρχισα καθημερινή χρήση με Windows Mobile 5.0, μετά 6.0 και τέλος 6.1 στο Diamond) μπορώ να πω ότι παρόλο που τα άλματα όσο της HTC στις συσκευές όσο και της Microsoft στο OS είναι αρκετά σημαντικά, η Apple με τα πρώτα της ουσιαστικά βήματα στο χώρο των κινητών έκανε αυτά που περιμέναμε και ελπίζαμε από τα WM για χρόνια. Έτσι απλά.

Τα πρώτα θέματα ξεκινάνε φυσικά από τις πολιτικές εταιριών ώστε αυτές (η Apple) αλλά και οι συνεργάτες τους (AT&T ή η Orange στην δικιά μου περίπτωση) να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από τις πωλήσεις. Έτσι στην Ελβετία, η συσκευή είναι κλειδωμένη στο δίκτυο. Δεν ξέρω τι γίνεται μετά το τέλος του συμβολαίου, αλλά πολύ αμφιβάλλω ότι η συσκευή ξεκλειδώνεται από την εταιρία.

Το άλλο θέμα είναι η εγκατάσταση του software. Το κανάλι αγοράς/εγκατάστασης νέου software για το iPhone (αλλά και για το iPod touch) λέγεται Apple Store. Πρόκειται για μία ιδέα που από καιρό έπρεπε να είχε γίνει στα WM, η οποία με λίγα λόγια είναι η αγοράζω-ένα-πρόγραμμα-το-οποία-μπαίνει-στο-κινητό-πολύ-φτηνά-και-με-3-clicks. Τόσο απλά, ασύρματα (μέσω 3G ή WLAN) και γρήγορα. Οι developers σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έχουν δημιουργήσει μία τεράστια ποικιλία προγραμμάτων και παιχνιδιών για την πλατφόρμα, από τα πλέον άχρηστα (όπως εικονικοί αναπτήρες) ως τα πλέον χρήσιμα (όπως VNC clients). Οι τιμές είναι πολύ χαμηλές (από 1E) ή και δωρεάν για ένα μεγάλο αριθμό αυτών.

Το τελευταίο θέμα λύνεται με σχετικά εύκολο τρόπο, μιας και αφού πρόκειται για απόγονο του FreeBSD, όλο και κάποιο apt-get θα κάνει τη δουλειά (λέγε με Cydia). Θα αναφερθούμε εκτενώς στο θέμα σε επόμενο post.

Παραθέτω και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της συσκευής για λόγους πληρότητας:

Ύψος:115.5χ
Πλάτος:62.1χ
Βάθος:12.3χ
Βάρος:133γρ.

Οθόνη

3.5-ίντσες widescreen Multi-Touch display

480×320-pixel ανάυση στα 163 ppi

Κάμερα

2.0 megapixels (κακή σε χαμηλό φωτισμό αλλά αρκετή για απλή χρήση)
Photo geotagging (προσθήκη της τοποθεσίας στο EXIF της εικόνας)

Ασύρματες τεχνολογίες

  • UMTS/HSDPA (850, 1900, 2100 MHz)
  • GSM/EDGE (850, 900, 1800, 1900 MHz)
  • Wi-Fi (802.11b/g)
  • Bluetooth 2.0 + EDR

Αισθητήρες

Επιτάγχυνσης

Εγγύτητας (επιτρέπει την απενεργοποίηση της οθόνης όταν μιλάτε στο κινητό)

Φωτισμού (για αυτόματη ρύθμιση της φωτεινότητας της οθόνης ανάλογα με το περιβάλλον)

a-GPS

Μπαταρία

Built-in επαναφορτιζόμενη ιόντων λιθίου (την οποία ΔΕΝ μπορείτε αν αλλάξετε μόνοι σας)

Χρόνος ομιλίας:
Εώς 5 ώρες σε 3G
Εώς 10 ώρες σε 2G
Χρόνος αναμονής : Εώς 300 ώρες
Χρήση internet:
Εώς 5 ώρες σε 3G
Εώς 6 ώρες σε Wi-Fi
Αναπαραγωγή βίντεο: Εώς 7 ώρες

Αναπαραγωγή μουσικής: Εώς 24 ώρες
Εδώ να αναφέρω ένα ενδιαφέρον θέμα με την εν λόγω συσκευή. Όταν το iPhone έχει ενεργοποιημένο το 3G, αυτό χρησιμοποιείται και για τις κλήσεις φωνής, γεγονός που έχει τα εξής αποτελέσματα:
-καλύτερη ποιότητα ήχου στην ομιλία
-μεγαλύτερη κατανάλωση μπαταρίας
-κάκιστη ποιότητα και σήμα όταν το σημείο που βρίσκεστε δεν καλύπτεται επαρκώς από σήμα 3G
Το τελευταίο σημαίνει ότι αν κάπου έχετε τέλειο σήμα για το κινητό σας (π.χ. 5/5 μπάρες) αλλά κακό σήμα για 3G (π.χ. 1/5 μπάρες) αν έχετε ενεργοποιημένο το 3G τότε θα έχετε πολύ κακό σήμα στην ομιλία. Με την απενεργοποίηση του, το σήμα επανέρχεται σε άψογο. Το αστείο είναι ότι στο κατάστημα που το πήρα, το πρώτο πράγμα που μου έδειξαν στη χρήση είναι πώς να απενεργοποιώ το 3G (ευτυχώς είναι σχετικά απλό). Προσωπικά λοιπόν προτείνω 3G πάντα off, μέχρι να το χρειαστείτε.
Για την χρησιμότητα της συσκευής δεν θα πω πολλά, απλά θα αναφέρω ότι με την αγορά έχετε υποστήριξη για full html Email, Safari browser για Internet (desktop class internet δηλαδή), το καλύτερο iPod που έγινε ποτέ. YouTube client και πολλά άλλα για τα οποία θα βρείτε λεπτομέρειες σε άπειρα reviews στο internet.

Σε επόμενα post θα ασχοληθώ με διάφορα mini-reviews καθώς και με το φλέγον ζήτημα κάθε iPhone χρήστη που σέβεται τον εαυτό του : “to jailbreak or not to jailbreak”. Για το τελευταίο θέμα, παραθέτω μία εικόνα ως teaser.

Τα αρνητικά της συσκευής συνοψίζονται στα εξής:

-Δεν υποστηρίζεται MMS (τουλάχιστον από το εργοστάσιο)

-Δεν υποστηρίζεται δυνατότητα λήψης video (επίσης τουλάχιστον από το εργοστάσιο)

-Δεν υποστηρίζεται video call (δεν υπάρχει καν δεύτερη κάμερα στο εμπρός μέρος)

-Δεν υποστηρίζεται A2DP για stereo bluetooth (πολύ κρίμα αν και από ότι φαίνεται ήταν συνειδητή απόφαση της Apple)

Αν τα παραπάνω θεωρούνται ελάχιστης σημασίας για εσάς, μην το σκέφτεστε κάν. Αξίζει.

ΧΥΤΑ Λευκίμμης στην Κέρκυρα – Όσα δεν ξέρατε

2 Οκτωβρίου, 2008 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΧΥΤΑ Λευκίμμης στην Κέρκυρα – Όσα δεν ξέρατε § permalink

You need to a flashplayer enabled browser to view this YouTube video

Χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) με …προδιαγραφές που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των κατοίκων και το περιβάλλον, είναι αυτός που λειτουργεί στην Κέρκυρα στην περιοχή Τεμπλονίου.

Η περιοχή εδώ και 20 χρόνια λειτουργούσε ως χωματερή απόθεσης των απορριμμάτων του δήμου Κέρκυρας. Στην κατεύθυνση επίλυσης του σοβαρού και οξυμένου αυτού προβλήματος αναλήφθηκαν πρωτοβουλίες από την Αυτοδιοίκηση για την κατασκευή – λειτουργία χώρων ταφής απορριμμάτων οι οποίες, σε καμία περίπτωση όπως αποδεικνύεται σήμερα, δεν εξασφάλιζαν την ουσιαστική αντιμετώπισή του.

Αυτό το επιβεβαιώνει ουσιαστικά και η Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Νομαρχίας Κέρκυρας με πόρισμά της στο οποίο αναφέρεται ότι δεν έχει άδεια λειτουργίας μέχρι σήμερα και δε λειτουργεί με τις προβλεπόμενες προδιαγραφές. Η συνέχιση της λειτουργίας του ΧΥΤΑ κυοφορεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των κατοίκων και το περιβάλλον. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη διαχείριση του συγκεκριμένου ΧΥΤΑ συστάθηκε Σύνδεσμος Καθαριότητας που ανέθεσε τη λειτουργία του στον εργολάβο που τον κατασκεύασε και, βεβαίως, το πρόβλημα εξακολουθεί, με τη διαφορά ότι η «χαβούζα» «βαφτίστηκε» «σύγχρονη μονάδα».

Οι κάτοικοι απέναντι σε αυτήν την κατάσταση έχουν προβεί σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Σε πρόσφατη συνάντηση φορέων που κάλεσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος της περιοχής για το ζήτημα αυτό παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο βουλευτής Κέρκυρας του ΚΚΕ Μπάμπης Χαραλάμπους και ο επικεφαλής της ΑΔΗΚ και δημοτικός σύμβουλος Χάρης Μάστορας, οι οποίοι εξέφρασαν την ολόπλευρη συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα και τα αιτήματα των κατοίκων, προτείνοντας μεταξύ άλλων να σταματήσει η απόθεση των απορριμμάτων στο συγκεκριμένο υπερκορεσμένο χώρο, να βρεθούν νέοι κατάλληλοι χώροι για τη σύγχρονη και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων του νομού και να αποκατασταθεί περιβαλλοντικά η περιοχή.
Ο υφυπουργός Εσωτερικών απαντώντας σε Επίκαιρη Ερώτηση του ΚΚΕ για το θέμα παραδέχτηκε ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί τα απαραίτητα έργα υποδομής, ωστόσο ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσουν να ρίχνονται σκουπίδια

Τα αιτήματα των κατοίκων της περιοχής Τεμπλόνι της Κέρκυρας όπου λειτουργεί κορεσμένος Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων μετέφερε χτες στη Βουλή με Επίκαιρη Ερώτησή του ο βουλευτής του ΚΚΕ Χαράλαμπος Χαραλάμπους. Ειδικότερα ζήτησε να σταματήσει η απόθεση των απορριμμάτων στο συγκεκριμένο χώρο και να ξεκινήσει η προσπάθεια εξεύρεσης νέων χώρων.

Απαντώντας ο υφυπουργός Εσωτερικών Α. Νάκος είπε ότι στην Κέρκυρα προβλέπονται δύο Χώροι Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων. Ο ένας στο Τεμπλόνι, που λειτουργεί από το 2003, και ο άλλος στη Νότια Κέρκυρα, η κατασκευή του οποίου καθυστέρησε λόγω της αντίδρασης των κατοίκων. Παραδέχτηκε ότι στο ΧΥΤΑ Τεμπλονίου δεν έχουν ολοκληρωθεί το σύστημα απαγωγής του βιοαερίου και τα έργα των στραγγισμάτων των στερεών αποβλήτων, αλλά είπε ότι ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ δεν πρόκειται να καταργηθεί γιατί είναι καινούριος.

Ο Χ. Χαραλάμπους στην παρέμβασή του τόνισε ότι στο συγκεκριμένο ΧΥΤΑ δεν τηρείται κανένας υγειονομικός και περιβαλλοντικός όρος και ουσιαστικά πρόκειται για μια τεράστια χωματερή και χαβούζα. Οι κάτοικοι της περιοχής, είπε, προχώρησαν στον αποκλεισμό του χώρου, αφού αγωνίζονται για την υγεία τους και την ίδια τη ζωή τους και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αστυνομικές δυνάμεις που προστάτευαν ουσιαστικά την παρανομία.

Αποτέλεσμα της απαράδεκτης κατάστασης και της απουσίας βιολογικού καθαρισμού, συνέχισε ο βουλευτής του ΚΚΕ, είναι να έχει μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και να πέφτουν επικίνδυνα υλικά στη θαλάσσια περιοχή της Κέρκυρας. Θεωρούμε, κατέληξε, ότι η περιοχή στο Τεμπλόνι έχει κορεστεί και πρέπει να κλείσει αμέσως και να ξεκινήσουν μελέτες για την ανεύρεση νέου χώρου.

Αυτή την εικόνα αντικρίζουν εδώ και μήνες οι κάτοικοι της Λευκίμμης, στην περιοχή όπου πρόκειται να γίνει ο ΧΥΤΑ

Αυτή την εικόνα αντικρίζουν εδώ και μήνες οι κάτοικοι της Λευκίμμης, στην περιοχή όπου πρόκειται να γίνει ο ΧΥΤΑ

Πηγές

Where am I?

You are currently viewing the archives for Οκτώβριος, 2008 at Καθημερινή Τρέλα.