Εδώ Ελλάδα(μέσω Ελβετίας)

-Γιατί τα Geeks γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στο Halloween?

-Γιατί Dec.25=Oct.31

Με μια πρωτοφανή για την ελληνική πραγματικότητα συνέπεια και συνέχεια, όλες οι κυβερνήσεις, εδώ και πολλές δεκαετίες, προσέφεραν στην Εκκλησία ένα ιδιότυπο καθεστώς φορολογικής ασυλίας, η εκκλησιαστική περιουσία έμενε επί της ουσίας στο απυρόβλητο, οι λέξεις οικονομική στενότητα, λιτότητα, στενωπός, δεν άγγιζαν ποτέ τα λογιστικά της βιβλία, η προνομιακή -κατά κοινή ομολογία- μεταχείριση εξέθετε το κράτος, άφηνε την Εκκλησία ευάλωτη σε σκληρή κριτική, αλλά εξόργιζε και τους πολίτες για το καθεστώς ανισότητας.

Από το 1945 έως σήμερα θεσπίστηκαν δεκάδες φόροι για την ακίνητη περιουσία και τις μεταβιβάσεις ακινήτων «κοινών θνητών», η Εκκλησία όμως και γενικότερα οι Ιερές Μονές, πάντα εξαιρούντο. Ακόμα και ο νόμος του 1945 που προέβλεπε τη φορολόγηση με συντελεστή 25% (αργότερα αυξήθηκε σε 35% για να καταργηθεί το 2004…) των ακαθαρίστων εσόδων της Εκκλησίας, ενεργοποιήθηκε μεν αλλά ουδέποτε αρμόδιος κρατικός μηχανισμός έλεγξε την ειλικρίνεια των στοιχείων, όπως γίνεται (σχεδόν) για κάθε Ελληνα πολίτη. Είναι γνωστό ότι οι Μητροπόλεις τηρούσαν «διπλά» βιβλία και απέδιδαν φόρους για το 10% των εσόδων που είχαν, ενώ το 90% βαφτίζονταν ως έσοδα «εκ δωρεών» και αποτυπώνονταν στα δεύτερα βιβλία.

Το 2004 ο φόρος αυτός καταργήθηκε ως αναποτελεσματικός, όπως επίσης καταργήθηκε και ο φόρος 10% που επιβαρύνει τα μισθώματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών.

Η πρώτη κίνηση για τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας της Εκκλησίας και των Μονών έγινε με τον νόμο 3634/2008 που προβλέπει την επιβολή ενιαίου τέλους ακινήτων (ΕΤΑΚ) με συντελεστή 0,1% επί της αξίας κτισμάτων, οικοπέδων και αγροτεμαχίων που εκμισθώνουν ή έχουν παραχωρήσει δωρεάν οι Ιεροί Ναοί, οι Ιερές Μονές, το Ιερό Κοινό του Παναγίου Τάφου, η Ιερά Μονή του Ορους Σινά, το Αγιον Ορος, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Μέχρι στιγμής ουδείς πέραν της Κεντρικής Οικονομικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδας που υπάγεται στην Ιερά Σύνοδο, έχει υποβάλει το ενιαίο τέλος ακινήτων. Η Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία κατέβαλε το ποσό των 700.000 ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο.

Στις εξαιρέσεις από το 1945

Ειδικότερα, οι φόροι που θεσπίστηκαν από το 1945 έως σήμερα και οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις απαλλάσσουν από τη φορολογία εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία έχουν ως εξής:

Θέσπιση της εισφοράς της Εκκλησίας στο κράτος.

Με τη ρύθμιση αυτή το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει τους μισθούς των κληρικών και η Εκκλησία ανέλαβε την υποχρέωση να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των ακαθάριστων εσόδων της. Συγκεκριμένα το άρθρο 2 παρ. 2Α του α.ν. 536/45 αναφέρει: «Προς κάλυψιν της δαπάνης διά την μισθοδοσίαν των εφημερίων, ορίζονται από της 1ης Οκτωβρίου 1945 οι κάτωθι πόροι: Α) Εισφορά 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων των ενοριακών και συναδελφικών, ως και των υπό ειδικών διεπομένων Ναών… Η είσπραξις της ανωτέρω εισφοράς ενεργείται κατά τας διατάξεις του νόμου περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων». Αργότερα με το άρθρο 5 του Α.Ν. 469/68 το ποσοστό της εισφοράς αυξήθηκε από 25% σε 35%.

Εξαιρούνται από το φόρο μεταβίβασης.

Ο αναγκαστικός νόμος 1521/1950 περί φόρου μεταβιβάσεως ακινήτων εξαιρεί τις εκκλησίες και τις ιερές μονές.

Απαλλάσσονται και από τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.

Στον νόμο 2459/1997 που θεσπίστηκε επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ προβλέπεται η απαλλαγή της Εκκλησίας και των μονών από τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας. Συγκεκριμένα απαλλάσσονται από τον ΦΜΑΠ:

- Η Ιερή Μονή του όρους Σινά, το Ιερό Κοινό του Πανάγιου Τάφου και το Αγιον Ορος.

- Οι ιεροί ναοί, οι ιερές μονές, τα αναγνωρισμένα θρησκευτικά δόγματα, για τα ακίνητα που χρησιμοποιούν.

Καταργείται ο φόρος 35% επί των ακαθαρίστων εσόδων.

Λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές του έτους 2004, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την ψήφιση του άρθρου 15 του ν. 3220/04, κατήργησε, από 1-1-2004, την υποχρέωση της Εκκλησίας για την ως άνω εισφορά. Συγκεκριμένα το άρθρο 15 του ν. 3220/04 αναφέρει: «Καταργείται η εισφορά που προβλέπεται από τις διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 2 του α.ν.536/45». Σημειώνεται ότι ο ανωτέρω ν. 536/45, ουδέποτε τηρήθηκε με αυστηρότητα.

Κατάργηση του φόρου για μισθώματα ακινήτων.

Με τον φορολογικό νόμο που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης Ν.Δ. (ν. 3296/04), καταργήθηκε ο φόρος 10% που επιβαρύνει τα μισθώματα από την εκμίσθωση γαιών και οικοδομών. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 6 του ως άνω νόμου, αναφέρεται ότι τα εισοδήματα που αποκτούν από εκμισθώσεις οικοδομών και γαιών οι ιεροί ναοί, οι ιερές μητροπόλεις, οι ιερές μονές κ.λπ. φορολογούνται για το έτος 2005 με 10%, ο οποίος μειώνεται σε 7% για τα εισοδήματα οικονομικού έτους 2006 και σε 4% για τα εισοδήματα του οικονομικού έτους 2007. Το 2008 ο φόρος καταργήθηκε…

Απαλλαγή και από φόρο υπερτιμήματος και το τέλος συναλλαγών.

Στο νομοσχέδιο «Φόρος προστιθέμενης αξίας στις νέες οικοδομές, μεταβολές στη φορολογία κεφαλαίου και άλλες διατάξεις» οι φοροαπαλλαγές της Εκκλησίας διευρύνονται, καθώς «δεν υπόκεινται στον φόρο αυτόματου υπερτιμήματος οι ιεροί ναοί και οι ιερές μονές» (άρθρο 7) και «οι ιεροί ναοί και οι ιερές μονές απαλλάσσονται από το τέλος συναλλαγής» (άρθρο 16).

Η (ουσιαστικά) πρώτη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Η θέσπιση του Ενιαίου Τέλους Ακινήτων περιλαμβάνει τις μονές και τις εκκλησίες, οι οποίες θα πρέπει να καταβάλλουν για τα ακίνητα που κατέχουν 0,1% επί της αντικειμενικής αξίας. Συγκεκριμένα ο νόμος αναφέρει ότι υπόκεινται σε Ενιαίο Τέλος Ακινήτων: Τα ακίνητα, που δεν χρησιμοποιούν για να επιτελούν το λατρευτικό τους έργο οι κατά το άρθρο 13 παράγραφος 2 του Συντάγματος γνωστές θρησκείες και δόγματα, το Ιερό Κοινό του Πανάγιου Τάφου, η Ιερά Μονή του όρους Σινά, το Αγιο Ορος, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας.

Αντιγράφω από τον αντιγραφέα

Ιδρυτής και διαχειριστής ενός μικρού hedge fund υπό τον πομπώδη τίτλο «US Residential Real Estate Hedge V Class A», με έδρα τη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, ο Lahde έλαμψε την τελευταία διετία στο στερέωμα της εικονικής οικονομίας στοιχηματίζοντας στην κατάρρευση της φούσκας των αμερικανικών στεγαστικών δανείων και επιτυγχάνοντας αποδόσεις της τάξης του 1000%.

Τις προάλλες, ήρθε η στιγμή, να βγάλει όλη του τη χολή απέναντι στο σύστημα που τον έκανε πλούσιο, ανακοινώνοντας, με ένα κείμενο σπαρταριστού κυνισμού, την αποχώρησή του, η οποία άφησε τους πάντες άναυδους.

«Δεν χρειάζεται να προβώ σε άλλες προβλέψεις» μας λέει σε ελεύθερη μετάφραση ο δαιμόνιος Καλιφορνέζος «αφού όλες οι προηγούμενες δυσοίωνες προειδοποιήσεις μου ήδη βρίσκονται σε στάδιο επαλήθευσης.

Δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό που αντιπροσώπευαν όλοι αυτοί οι πλούσιοι ηλίθιοι

Πρόσφατα η Wall Street Journal παρέθεσε τη δήλωση του διαχειριστή ενός hedge fund, που επίσης κατέβαζε ρολά: «αν έμαθα κάτι από αυτή τη δουλειά, είναι ότι τη μισώ». Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο» συνηγορεί ο Lahde. «Εγώ μπήκα σε αυτή την ιστορία μόνο για το χρήμα. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό που συνιστούσαν όλοι αυτοί οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που τους σπούδασαν οι γονείς τους στα Yale και τα Harvard. Οι άνθρωποι αυτοί, ανάξιοι συχνά της εκπαίδευσης που (υποτίθεται ότι ) έλαβαν, αναρριχήθηκαν στην κορυφή της κυβέρνησης ή εταιρειών σαν την AIG, την Bear Stearns και την Lehman Brothers. Όλη αυτή η κατάσταση που ευνοούσε την αναπαραγωγή μιας Αριστοκρατίας, απλώς διευκόλυνε τα σχέδιά μου. Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική».

«Είναι πολλοί αυτοί που θα έπρεπε να ευχαριστήσω για την επιτυχία μου, αλλά τώρα δεν είναι η ώρα να το παίξω Χολυγουντιανός αστέρας» συνεχίζει ακάθεκτος ο Lahde «τα λεφτά που κέρδισα είναι επαρκής ανταμοιβή. ‘Αλλωστε οι ίδιοι το γνωρίζουν ποιοι είναι».

«Δεν θα διαχειρίζομαι πλέον ξένα χρήματα. Έχω αρκετό δικό μου πλούτο για να διαχειρισθώ. Μερικοί άνθρωποι, που θεωρούν ότι έχουν εκτιμήσει με ακρίβεια την περιουσία μου θα απορήσουν που εγκαταλείπω το παιχνίδι με τόσο λίγα, συγκριτικώς, λάφυρα. Δεν πειράζει: ας συνεχίσουν άλλοι να κυνηγούν τα εννιαψήφια, δεκαψήφια ή εντεκαψήφια νούμερα. Άλλωστε οι ζωές τους είναι ένα χάλι. Συσκέψεις επί συσκέψεων, σε ένα πρόγραμμα φορτωμένο για τους επόμενους τρεις μήνες, με μόνη τους αναψυχή δύο εβδομάδες άδειας τον Ιανουάριο, που και αυτές τις περνούν κολλημένοι στα Blackberries τους. Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Σε πενήντα χρόνια δεν θα θυμόμαστε κανέναν τους. Πετάξτε τα Blackberries και απολαύστε τη ζωή».

«Παρακαλώ μην περιμένετε να απαντήσω στα μηνύματά σας. Όσο για το προσωπικό μου, μην ανησυχείτε, έχει όλο απορροφηθεί από άλλη εταιρεία, εκτός από ένα άτομο που έλαβε γενναία αποζημίωση».

«Τους σπούδασαν στα Χάρβαρντ…»

«Δεν ενδιαφέρομαι πλέον» προστίθεται στην επιστολή «για οποιαδήποτε επιχειρηματική συμφωνία που τυχόν έχετε να μου προτείνετε. Η μόνη μου εκτίμηση είναι τα πράγματα θα πηγαίνουν όλο και χειρότερα για μερικά χρόνια ακόμη. Μου αρκεί να κάθομαι στην άκρη και να περιμένω. Άλλωστε με το να κάθομαι στην άκρη και να περιμένω, ήταν που έβγαλα χρήματα από την πανωλεθρία των στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου».

«Στο εξής, θα ασχολούμαι με την αποκατάσταση της υγείας μου από το στρες που συσσώρευσα τα τελευταία δύο χρόνια ή μάλλον όλη την προηγούμενη ζωή μου, προσπαθώντας να ανταγωνιστώ για μια θέση στο Πανεπιστήμιο, στα μεταπτυχιακά ή στην αγορά εργασίας, με όλους αυτούς που είχαν όλα τα πλεονεκτήματα (βασικά: πλούσιους γονείς) που εγώ δεν είχα. Είθε η αξιοκρατία να χαρακτηρίζει τη νέα διακυβέρνηση που χρειάζεται να εγκαθιδρυθεί».

«Μιλώντας για διακυβέρνηση, έχω μια ταπεινή πρόταση. Αναφέρομαι καταρχήν σε όλες τις νομοθετικές προτάσεις που έφθασαν την τελευταία δεκαετία στο Κογκρέσο, προκειμένου να χαλιναγωγηθούν οι πρακτικές χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που τώρα βρίσκονται εκτός λειτουργίας. Αυτά τα ιδρύματα γέμιζαν τα ταμεία και των δύο κομμάτων με αντάλλαγμα την καταψήφιση όλων των νομοθετημάτων που θα προστάτευαν τον απλό πολίτη – και όμως κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται για αυτό το αίσχος».

«Ο καπιταλισμός λειτούργησε για καμιά διακοσαριά χρόνια, αλλά οι καιροί αλλάζουν και τα συστήματα διαφθείρονται.

Σε πενήντα χρόνια δεν θα τους θυμάται κανείς

Εικάζω ότι μετά τον Άνταμ Σμιθ και τον Τόμας Τζέφερσον θα υπήρξαν σε αυτή τη χώρα αρκετοί φιλόσοφοι που να ασχολήθηκαν με τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Και μιας και ο Τζορτζ Σόρος φιλοδοξεί να περάσει στα χρονικά ως διανοητής και όχι απλώς ως πάμπλουτος, του προτείνω να συγκροτήσει ένα φόρουμ μεγάλων μυαλών που θα εμπνευσθεί ένα πολιτικό σύστημα o opo;io να υπηρετεί τα συμφέροντα τους κοινού ανθρώπου και να προσελκύει σε κυβερνητικές θέσεις τους καλύτερους, χωρίς το δέλεαρ της διαφθοράς. Ένα φόρουμ παρόμοιο με αυτό που δημιούργησε το λειτουργικό σύστημα Linux, χτυπώντας το μονοπώλιο της Microsoft.» Όμως, ο Lahde δεν τα είχε πεί ακόμη όλα…

«Τέλος, όσο ακόμη διαθέτω ακροατήριο, θα ήθελα» μας λέει «να επιστήσω την προσοχή σας σε μια εναλλακτική πηγή ενέργειας και διατροφής. Δεν θα το δείτε στις διαφημίσεις της BP περί ανανεώσιμων πηγών, αλλά η κάνναβη χρησιμοποιείται εδώ και 5.000 χρόνια για να προσφέρει τροφή, ρουχισμό και οτιδήποτε παράγουν τα πετρελαϊκά προϊόντα. Μιλώ για την αρσενική κάνναβη και όχι για τη θηλυκή, που δίνει τη μαριχουάνα. Από κάνναβη υφάνθηκε η πρώτη αστερόεσσα και παρήχθη το χαρτί στο οποίο πρωτογράφτηκε το αμερικανικό Σύνταγμα. Χρησιμοποιούνταν από την αμερικανική κυβέρνηση μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε απαγορεύθηκε για ανεξιχνίαστους λόγους».

«Όσο για τη σατανική θηλυκή κάνναβη, τι να πώ; Σε αντίθεση με το αλκοόλ, προκαλεί λιγότερους καβγάδες στα μπαρ και λιγότερους ξυλοδαρμούς συζύγων. Γιατί απαγορεύθηκε αυτό το αβλαβές φυτό; Για να παρεμποδισθεί το πέρασμα στην χρήση άλλων ουσιών; Μα αυτή τη δουλειά κάνει το αλκοόλ, που τόσο διαφημίζεται σε τούτη τη χώρα. Η ερμηνεία μου είναι ότι η Αμερική των επιχειρήσεων, στην οποία ανήκει και το Κογκρέσο, προτιμά να καταναλώνουμε Ρaxil, Zoloft, Xanax και άλλα εξαρτησιογόνα προϊόντα που την κάνουν πλούσια».

Και καταλήγει ο πρώην μάνατζερ, μετά το αντιαπαγορευτικό του κρεσέντο: «οι πολιτικές μας μας έχουν καταστήσει περίγελω των Καναδών και των Ευρωπαίων, αλλά αυτό δεν πρόκειται να το μάθει κανείς παρακολουθώντας τα αμερικανικά ΜΜΕ. Ας αφήσουμε τις ρητορείες και ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να γίνουμε πραγματικά αυτάρκεις. Αντίο και καλή τύχη. Andrew Lahde»

Μιας και πλησιάζουν, ας το ρίξουμε λίγο στο ψιλό:) Αν και προσωπικά πολύ αμφιβάλλω πως είναι θέμα προσώπων το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά πολιτικών τακτικών οι οποίες δεν θα αλλάξουν με τα νέα πρόσωπα, ούτε στην Αμερική, ούτε εδώ, ούτε πουθενά και αν και δεν ξέρω αν η παρακάτω εικόνα είναι αυθεντική ή προιόν φότοσοπ, σας την παραθέτω για να γελάσουμε λίγο.
Η άποψη της ομογένειας για τους υποψήφιους λοιπόν συνοψίζεται στα εξής:

Ο φίλος (από σήμερα και ας μην τον ξέρω προσωπικά) Αεισιχτίρης, έχει τελικά ένα καταπληκτικό blog γεμάτο διαμάντια. Θα δανειστώ άλλο ένα απόσπασμα από το απίθανο αφιέρωμα «Σκοταδισμός σήμερα«, σχετικά με τη θρησκεία και το σκοταδισμό (το αυτό δηλαδή). Προσέξτε τη λίστα στο τέλος, είναι μοναδική:

«Χάρις στις αρχές του Διαφωτισμού προχώρησε η επιστήμη και η τεχνική και έχουμε σήμερα τον κόσμο που ζούμε με όλα τα καλά και τα κακά του. Υπάρχουν πάντα οι νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά υπενθυμίζω πως σε γενικές γραμμές τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι πχ πριν 200-300 χρόνια. Πιο πίσω είναι αδύνατο καν να φανταστούμε πως ζούσε το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, εμείς πάντως πολύ δύσκολα θα επιβιώναμε. Η όλη μαλακολογία (την παλιά εποχή ήταν καλύτερα) που βλέπει κανείς διάσπαρτη σε ανθρώπους και στην λογοτεχνία είναι μια μπαρούφα και μισή, αν εξαιρέσεις ελάχιστες κοινωνίες πριν πάρα πάρα πολλά χρόνια.

Χάρις στους Διαφωτιστές και τις αρχές τους καταλάβαμε πως η ύπαρξη του Θεού δεν είναι ούτε απαραίτητη, ούτε προϋπόθεση για καμία εξήγηση σε οποιαδήποτε ερώτημα. Αντίθετα, η ύπαρξη Θεού είναι μια περιττή υπόθεση, η οποία όποτε έχει επιστρατευθεί σαν εξήγηση ενός φαινομένου ή θεωρίας καταλήγει σε λογικά σφάλματα. Όταν δε, μετά από χρόνια τα αναγνωρίζουμε, αντί να καταλογίσουμε ευθύνες στην ιδέα που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο λογικό σφάλμα, συνήθως ψέγουμε τα πρόσωπα ως «παραπλανημένους». Λες και ο Γαλιλαίος δεν θα αντιμετώπιζε την πυρά αν είχε την εξουσία κάποιος άλλος ιεροεξεταστής. Η αλήθεια είναι πως όλοι αυτοί ήταν πάνω κάτω το ίδιο σε αυτόν τον τομέα και ο καθένας τους πίστευε στην απόλυτη αλήθεια που είχαν γράψει κάποιοι βοσκοί πριν 3000 χρόνια….

Παρένθεση: Μην νομίσει κανείς ουτε κατά λάθος πως η σύγκρουση με τον τότε εξουσιασμο και η άνοδος του ορθολογισμού έγινε «θεία χάριτη». Ο διαφωτισμός ξεκίνησε κόντρα στην εκκλησία, όπως και ο Προτεσταντισμός. Η νέα αστική τάξη, προϊον των «εθνικών κρατών» ήξερε να διαβάζει, είχε χρήμα και αναπόφευκτα ήθελε και μερτικό εξουσίας. Επίσης με την δημιουργία της τυπογραφίας ήταν πλέον δυσκολοτερο να φιμωθεί κάποια ιδέα. Μπορεί η Γαλλική Επανάσταση στο τέλος να τα έκανε μούσκεμα, αλλά έδωσε στον κόσμο να καταλάβει πως σιγά σιγά τα πράγματα αλλάζουν και πως υπάρχουν άλλοι τρόποι, καλύτεροι από τους «πατροπαράδοτους». Η δε εκκοσμίκευση της εκκλησίας της Αγγλίας και η υπαγωγή της άμεσα στο στέμμα, έκοψε πολύ δύναμη από το παπαδαριό. Καθόλου τυχαία οι Άγγλοι είναι σήμερα από τους λιγότερο θρησκευόμενους λαούς της Ευρώπης, και επίσης καθόλου τυχαία για πάμπολλα χρόνια είχαν μια εντυπωσιακή πορεία ως χώρα, δείχνοντας πως μπορεί κάποιος να ασκεί εξουσία ως χώρα, και να έχει εσωτερική συνοχή, και χωρίς το παρελκόμενο παπατζηλίκι. Και μπορεί για τις άλλες χώρες (όπως πχ για την δικιά μας) ο ρόλος τους να ήταν γενικά επιζήμιος, για την χώρα τους όμως η εκκοσμίκευση τους πήγε μια χαρά.

Ακόμα και σήμερα ο σκοταδισμός επιμένει, και λογικό είναι. Αν σου κάνουν συνεχόμενη πλύση εγκεφάλου από την βρεφική ηλικία μέχρι τον τάφο, αν αναγκάζεσαι να τα ακούς κάθε μέρα της ζωής σου θέλει πολλή προσπάθεια για να απεγκλωβίσεις την λογική σου και να το δεις ψύχραιμα. Η πίστη κάνει τον άνθρωπο να δείχνει γαϊδουρινό πείσμα και μη λογική συμπεριφορά σε κάθε επιχείρημα που αντιβαίνει αυτά που του έμαθαν οι «σοφότεροι» όταν ήταν μικρός. Χρειάζεται είτε κάποιος να μην τα έχει ακούσει ποτε, οπότε άμεσα επιστρατεύει την λογική του για να τα αντικρούσει όταν τα πρωτοσυναντήσει ή να έχει πολύ σοβαρή παιδεία. Μια άλλη λύση είναι το ενδιάμεσο: να τα έχει ακούσει…λίγο και να έχει μια κάποια παιδεία βρε αδερφέ.

Παρόλα αυτά ο πιστός παραμένει λογικό ον, απλά επιλέγει μερικές φορές περίεργους τρόπους να επιδείξει την λογική του. Οποιοδήποτε ξένο δόγμα μπορεί με την μία να μας φανεί παράλογο, αυτο και οι πρακτικές του. Μπορούμε πολύ εύκολα να βρούμε τα λογικά του σφάλματα και να απορήσουμε με την αθωότητα των πιστών, των άλλων δοξασιών όμως. Αδυνατούμε όμως να δούμε τον δικό μας παραλογισμό μιας και έχουμε μάθει να παπαγαλίζουμε από βρέφη διάφορες ανοησίες. Λόγω της εξελικτικής μας πορείας, και λόγω του γεγονότος πως ο άνθρωπος κάνει πολύ καιρό να ωριμάσει, το μικρό παιδί μαθαίνει να υπακούει αναντίρρητα τις συμβουλές των μεγαλύτερων, ξεχνώντας την λογική τους επεξεργασία. Όταν πλέον ωριμάσει, η λογική του χρησιμεύει για να υπηρετήσει αυτά που του ενσταλάχθηκαν, πχ γι αυτό και συνήθως οι ψήφοι σε κάποιο κόμμα πάνε…οικογενειακά. Όχι μόνο αυτό, αλλά βρίσκουμε και διάφορες εκλογικεύσεις της πλάκας για να εξηγήσουμε τις πλάνες μας! Ας δώσω ένα διαχρονικό κράμα. Αυτά εν πολλοίς πίστευαν και μερικά πιστεύουν ακόμα οι Χριστιανοί, καθώς αυτά λέει το Καλό και Αλάθητο Βιβλίο:
* Η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος
* Και επίπεδη
* Το σύμπαν όλο φτιάχτηκε σε έξι μέρες
* Είναι δυνατόν κάποια γυναίκα να συλλάβει και να παραμείνει παρθένα
* Είναι δυνατόν κάποιος να γεννηθεί με τοκετό και η μητέρα του να παραμείνει παρθένα.
* Ο Θεός είναι γιος του εαυτού του, είναι τριαδικός αλλά ένα.
* Είναι απαγορευμένο να τρως κάποιες τροφές ή να καταναλώνεις κάποια ποτά (Ισλαμ). Υπάρχουν και παραλλαγές ανάλογα με τις μέρες.
* Είναι απαγορευμένο από το Θεό να βαράς μαλακία.
* Απαγορεύεται να πας με γυναίκα, εκτός και αν σου πει πρώτα τα κατάλληλα λόγια ο μαγος της φυλ…..εεε ο παπάς.
* Στις τελετές στους ναούς τρώμε το σώμα και το αίμα του Θεού μας, ο οποίος έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ζόμπι, μιας και πέθανε και αναστήθηκε.
* Αναφέρεται σαν ο πρώτος που αναστήθηκε, παρόλο που αναφέρεται πως έχει αναστήσει νεκρούς και ο ίδιος.
* Παρόλο που πουθενά δεν έχει φανεί καν να απευθύνει λέξη σε ξένο (πλην Ρωμαίων όταν τον τσιμπήσανε), παρόλο που απευθυνόταν αυστηρά στους ομοεθνείς του, είναι παγκόσμιος Θεός.
* Η αποστολή δεήσεων στο Θεό, μπορεί από μόνη της να κάνει κάποιον άρρωστο καλά, αν κάποιος έχει «πραγματική πίστη».
* Ο Θεός αυτός παρακολουθεί όλους τους κατοίκους του πλανήτη συνέχεια και μετρά τις καλές και κακές πράξεις τους. Όταν κάποιος πεθάνει, τότε βγάζει τα τεφτέρια και αναλογα επιβραβεύει ή τιμωρεί. Απόδειξη περί αυτού είναι ο λόγος των παπάδων που τους το είπε ο Θεός, παρόλο που φαίνεται πως οι ίδιοι έγραψαν τα κείμενα στα οποία μιλάει ο Θεός.
* Ο γιος του εαυτού του και Θεός, έγινε άνθρωπος και έζησε αναμάρτητος, αλλά θανατώθηκε ως ένοχος ενώ ήταν αθώος έτσι ώστε να σωθούμε εμείς οι ένοχοι από τις αμαρτίες μας, παρελθοντικές, παρούσες και μελλοντικές. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως αυτό ειδικά βγάζει νόημα.
* Μάλιστα πέθανε ως εκτελεσμένος εγκληματίας, με ποινή ανάλογη της ηλεκτρικής καρέκλας, αλλά πολύ πιο επώδυνη. Απορία: αν σας δει ο Ι.Χ. με τον σταυρό στο λαιμουδάκι σας νομίζετε πως θα του ξυπνήσετε (σπίθα δες το:Ρ) ευχάριστες αναμνήσεις;
* Αν κάποιος σε καταβρέξει με (ή σε βουτήξει σε) νερό και πει τα κατάλληλα λόγια, τότε απαλλασσεσαι από την αμαρτία που έκανε κάποιος πριν 6000 χρόνια, την οποία και έχεις κληρονομήσει μέσω του σπέρματος των προγόνων σου (!)
* Όταν ο Θεος, ο γιος του εαυτού του ξαναέρθει, τότε θα είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε και θα έρθει η ώρα που θα κριθούμε, για πρώτη φορά οι ζωντανοί, για δεύτερη οι πεθαμένοι, οι οποίοι θα είναι μετεξεταστέοι μεχρι τότε φαντάζομαι»

Φίλε Αεισιχτίρη, από σήμερα θα είσαι φυσικά και στα links, έχεις πολλά να μας πεις.

Έγραψες!

Βρωμιά και δυσοσμία! Από ΠΑΣΟΚ για αρχή και ΝΔ στη συνέχεια, σαφώς και μιλάμε τελικά για το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο από σύστασης του Ελληνικού κράτους. Με ιδιαίτερη προσοχή, παρακολουθήστε το ακόλουθο ωριαίο απόσπασμά από το «Κουτί της Πανδώρας» και θα καταλάβετε τι λέμε.

Να μου ζήσει ο άεισιχτήρης, και προς τιμήν του, θα του κλέψω και μερικά από τα στοιχεία που έχει στο post του:)

Αναμεσα σε άλλα χαριτωμένα εδώ βρίσκουμε και τους λόγους τους οποίους επικαλέστηκαν οι Θείοι Πατερες:

«1. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1080 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Νικηφόρου Βοτανειάτη.

2. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1329 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ανδρονίκου Παλαιολόγου του Γ’.

3. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1357 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ιωάννη Παλαιολόγου.

4. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1371 του [σέρβου] ηγεμόνος Ιωάννη Ούγγλεση».

ΚΑΙ:

«Το δικαίωμα κυριότητας της Ιεράς Μονής συνεχίσθηκε και διετηρήθη σε ισχύ κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου στην ιδιοκτησία της διότι:

α) Η μοναστηριακή Περιουσία κηρύσσεται σεβαστή κατά τον μουσουλμανικό Νόμο και καμιά συνέπεια δεν μπορεί να έχει σ’ αυτή τυχόν κατάκτησή της από το Μουσουλμανικό Κράτος.

β) Οι μονές του Αγίου Ορους δεν υπήρξαν δορυάλωτες, αλλά συνθηκολόγησαν με τους Σουλτάνους, πριν την κατάκτηση, με αποτέλεσμα την αναγνώριση της ακίνητης ιδιοκτησίας τους από τους Σουλτάνους. Το Αγιο Ορος έλαβε φιρμάνιο από τους Σουλτάνους Μεχμέτ τον Α’(1413-1421), Μπαγιαζίτ Α’ (1389-1402), και από τον Μουράτ τον Β’ το φιρμάνι της 9 Απριλίου 1430 (που σώζεται πρωτότυπο) με το οποίο επικύρωσε τα προνόμια και τις ιδιοκτησίες που είχαν παραχωρήσει οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες στο Αγιο Ορος.

γ) Το αναπαλλοτρίωτο της Εκκλησιαστικής περιουσίας αναγνώρισε και διασφάλισε και ο Πορθητής με τον Αχτιναμέ του 1453«

Μαααααλιστα! Και προσκυνημένοι, και προδότες του τότε κράτους, το οποίο οι ίδιοι θεωρούν πρόγονο του σημερινού!

«Κανόνες και θεωρίες ενός γέρου άραβα και δυσνόητες ερμηνείες από γενεές ολόκληρες βρώμικων και αδαών παπάδων έχουν καθορίσει εδώ και 500 χρόνια όλους τους νόμους του αστικού και ποινικού δικαίου στην Τουρκία. Οι νόμοι αυτοί καθόριζαν τη μορφή του συντάγματος, ακόμη και τις πιο ασήμαντες πράξεις κάθε πολίτη, την διατροφή του, τις ώρες του ύπνου, την εξωτερική εμφάνιση, το περιεχόμενο μάθησης στα σχολεία, τα ήθη και έθιμα, μέχρι και τις πιο απόκρυφες σκέψεις. Το Ισλάμ, αυτή η παρανοϊκή θεϊκή διδασκαλία ενός ανήθικου βεδουϊνου είναι ένα σαπισμένο ψοφίμι που δηλητηριάζει τη ζωή μας».

Αυτά είπε ο «βάρβαρος» Κεμάλ. Οι δικοί μας πεφωτισμένοι ηγέτες φαντάζομαι θα ανάβουν κεριά και λαμπάδες……σε ένα «κοσμικό» και «δυτικό» κράτος. Έτσι είναι τα κοσμικά κράτη ρε μπαγλαμάδες;

Δείτε όλο το video και διαβάστε και ολόκληρο το άρθρο του άεισηχτήρη, αξίζει! Και για να μην ξεχνιόμαστε! Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό και δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Αποτελεί κομμάτι νοοτροπίας και πολιτικής βούλησης, σαφές παράδειγμα και όχι εξαίρεση, διαπλεκόμενων συμφερόντων και η μόνη του διαφορά με άλλες πράξεις είναι ότι εδώ τους έπιασαν, ενώ στις άλλες την γλίτωσαν.

Και στο δια ταύτα φυσικά, να αναφέρω ότι τώρα χωρίς Θοδωρή, χωρίς Βουλγαράκη και Ζαχαρέα το πρόβλημα δεν λύνεται. Και χωρίς Κωστίκα και Γιωρίκα, κατ’εμέ πάλι δεν λύνεται (αν και είναι μία καλή αρχή). Θέλει αλλαγή νοοτροπίας σε εμάς πρώτα, για να καταλάβουμε την ρίζα που γεννά τέτοιου είδους θέματα.

Αυτά παίρνετε από ένα τσιγάρο.

Και όποιος ξαναμιλήσει για φασισμό εναντίων των καπνιστών με τους αντικαπνιστικούς νόμους θα τον βάλω να τα φάει.

Περισσότερα εδώ:

http://www.e-pnyka.gr/index.php?con=1&article=85

http://www.e-pnyka.gr/index.php?con=1&article=105

Τί τραβάει λοιπόν ο κοσμάκης εδώ και 70 χρόνια από το Βατοπέδι!

Έμειναν λίγες μέρες πριν την οριστική παράδοση των προσωπικών μας δεδομένων στις παρακάτω δύο ιδιωτικές εταιρίες που, τί ειρωνία, είναι οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι στο χώρο των εκτυπώσεων, με υποτιθέμενο σκοπό την αποστολή ειδοποιητηρίων Ενιαίου Τέλους Ακινήτων.

Νίκος Λύκος	Ο χαρίζων προσωπικά δεδομένα πολιτών	Ανδρέας Δρυμιώτης

Ναι, σωστά καταλάβατε. Όλα τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σας (ΑΦΜ, ταυτότητα, διεύθυνση φορολογόμενου, όνομα και ΑΦΜ συζήγου, αριθμός, όνομα και ΑΦΜ παιδιών) όλων των ιδιοκτητών ακινήτων που υπέβαλαν έντυπο Ε9 καθώς και όλα τα στοιχεία των ακινήτων που έχετε στην κατοχή σας παραδίδονται σε μορφή αρχείου στις δύο παραπάνω ιδιωτικές εταιρίες για να εκτυπώσουν (και να φακελώσουν) τα ειδοποιητήρια του Ε.Τ.ΑΚ.

Πρακτικά ο υπουργός κ. Αλογοσκούφης χαρίζει στις δύο παραπάνω εταιρίες, τους πρέδρους των οποίων βλέπετε στις φωτογραφίες, την βάση δεδομένων του περουσιολογίου όλων των Ελλήνων. Τι γιατί γίνεται αυτό είναι προφανές. Θέλει να παραδώσει στα χέρια των κολλητών του το πιο κρίσιμο και καλά φυλαγμένο αρχείο του Υπουργείου Οικονομικών με σκοπό να μοσχοπουληθεί κατόπιν σε τράπεζες, εισπρακτικές, ασφαλιστικές και άλλες εταρίες που θα ήθελαν σαν τρελλοί να το έχουν στα χέρια τους και να το χρησιμοποιήσουν.

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού σίγουρα θα μπορεί και θα προλαβαίνει την έγκαιρη αποστολή των ειδοποιητηρίων (το έχει αποδείξει άλλωστε με τις τόσες εφαρμογές που εξυπηρετεί καθώς και το πλήθος των επιτυχημένων διασταυρώσεων που διενεργεί). Οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία δεν μας πείθει.

Φυσικά προσωπικά δεν καταλαβαίνω πώς νευραλγικές λειτουργίες του κράτους παραδίδονται σε ιδιωτικές εταιρίες χωρίς δεύτερη σκέψη και γενικότερα. Το κράτος διαθέτει τυπογραφείο, δεν θα γλίτωνε λεφτά από τους Έλληνες φορολογούμενους από τα έξοδα (και τις μίζες) αν οι εκτυπώσεις γινόταν εκεί; Φαντάζομαι ότι η επίσημη δικαιολογία θα είναι κάτι που θα έχει να κάνει με την κίνηση της αγοράς και διάφορες άλλες τέτοιες αηδίες. Θαυμάστε αποτελέσματα! Στην εποχή της πληροφορίας όπου η ίδια η πληροφορία αποτελεί ένα από τα στοιχεία με την μεγαλύτερη αξία (και οικονομική) να χαρίζεται σε ιδιώτες.

Πηγή 1

Πηγή 2

Νομίζω ότι είναι ένα καλό ερώτημα. Αν κυκλοφορούν Χ ευρώ στον κόσμο, γιατί είναι Χ και όχι Ψ; Παλιά υπήρχε η ιδέα ότι σε κάποιο θησαυροφυλάκιο υπάρχει χρυσάφι αξίας Χ ευρώ. Τώρα όμως;Με χαζά σκιτσάκια και απλό λόγο, σε 45 λεπτά θα ξέρετε (αν ξέρετε αγγλικά πρώτα):

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του Ελληνικού κράτους, ενδεικτικά αναφέρω:
Κονδύλια για τον πολιτισμό: 1.6 δις ευρώ

Κοινωνική πρόνoια (συνολικά λέμε τώρα): 8.2 δις ευρώ

Παιδεία (πάλι συνολικά, από νηπιαγωγεία μέχρι και πανεπιστήμια): 7.3 δις ευρώ

Ταμείο ενίσχυσης τραπεζών: 28 δις ευρώ

Τα σχόλια και τα αθροίσματα δικά σας.

Είναι λίγο μεγάλο, αλλά νομίζω ότι η ανάγνωσή του αξίζει τα λίγα λεπτά που θα διαθέσετε.

Καρπός της αναπαραγόμενης φτώχειας

«Η τελική αιτία όλων των πραγματικών κρίσεων παραμένει πάντα η φτώχεια και ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών, που αντιτίθεται στην τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να αναπτύσσει έτσι τις παραγωγικές δυνάμεις, λες και το όριό της αποτελείται μόνο από την απόλυτη ικανότητα κατανάλωσης της κοινωνίας»

Καρλ Μαρξ

(«Το Κεφάλαιο», τόμος 3, σελ. 610)

Πολλοί βιάζονται να δώσουν απάντηση, εδώ και τώρα, για το χαρακτήρα, το εύρος και τις συνέπειες της κρίσης που μαστίζει τις καπιταλιστικές οικονομίες. Εκείνοι, μάλιστα, που θέλουν, πάση θυσία, να την αποσυνδέσουν από τις κυκλικές οικονομικές κρίσεις που εμφανίζονται εξαιτίας των αντιθέσεων του ίδιου του καπιταλισμού, όχι μόνο απαντούν, αλλά έχουν εντοπίσει – και σε προσωπικό επίπεδο – τους φταίχτες. Είναι, υποτίθεται, τα «χρυσαφένια παιδιά», που, αξιοποιώντας τη θέση τους στις σύγχρονες δομές διοίκησης των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, έκαναν δήθεν του κεφαλιού τους και γι’ αυτό έπεσε το σύστημα έξω. Αρα, κατά τη γνώμη τους – και κατά την άποψη όσων υιοθετούν τις θεωρίες του καζινοκαπιταλισμού – δεν υπάρχει θέμα ταξικών αντιθέσεων. Δεν υπάρχει θέμα κρίσης του συστήματος. Τα πάντα διορθώνονται και άρα δε συντρέχουν λόγοι να καταγγελθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός ως εκμεταλλευτικό σύστημα, που εξαιτίας των αντιθέσεών του κινείται μόνο μέσα από αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις. Κρίσεις, οι οποίες, πέρα από τη μεγάλη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, συνεπάγονται ακόμα πιο επώδυνες συνέπειες για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Οι ακριβείς αξιολογήσεις και αναλύσεις για το βάθος της κρίσης μένει οπωσδήποτε να γίνουν και θα γίνουν. Εκείνο όμως που από την πρώτη στιγμή οφείλουμε να έχουμε καθαρό είναι ότι πίσω από κάθε κρίση βρίσκονται οι σχέσεις παραγωγής της κοινωνίας. Το εκμεταλλευτικό σύστημα, που φέρνει πάντα στην επιφάνεια την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας και τον ατομικό τρόπο ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της. Το γεγονός, δηλαδή, ότι η πλειοψηφία του λαού, οι εργαζόμενοι με την ομαδική-συλλογική τους εργασία παράγουν ολόκληρο τον πλούτο που διαθέτει η κοινωνία, αλλά την ίδια στιγμή, ελέω ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αυτός ο πλούτος ανήκει στους καπιταλιστές. Επομένως, η προσπάθεια των πολλών φτωχών-εργαζομένων να επιβιώσουν και των λίγων πλουσίων-καπιταλιστών να αποκτήσουν ακόμα περισσότερα από όσα διαθέτουν, στη μεν κοινωνία εκφράζεται με την ιδεολογικο-πολιτική ταξική πάλη και αναμέτρηση, στη δε οικονομία αναπόφευκτα οδηγεί στις κρίσεις. Και με αυτή την έννοια, πίσω από κάθε κρίση, ανεξάρτητα από τον τρόπο που εκδηλώνεται, βρίσκεται πάντα η φτώχεια των εργατικών νοικοκυριών, με την έννοια της αδυναμίας τους να απορροφήσουν τα παραγόμενα εμπορεύματα.

Και τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με τις τιμές των μετοχών που πέφτουν ή τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις που κλείνουν;
Το σχήμα του κέρδους

Το σχήμα είναι απλό. Οι καπιταλιστές, έχοντας μοναδικό τους στόχο το κέρδος και με δεδομένο ότι αυτό δημιουργείται κατά τη διαδικασία της παραγωγής των εμπορευμάτων, επιδιώκουν να παράγουν όσο περισσότερα εμπορεύματα είναι δυνατόν να παραχθούν στις μονάδες που έχουν στην ιδιοκτησία τους. Μόλις πουλήσουν τα εμπορεύματα, παίρνουν πίσω το αρχικό τους κεφάλαιο, τσεπώνουν μαζί και την υπεραξία από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, τα ποσά αυτά τα ξαναρίχνουν την παραγωγή για να ξαναρχίσει πάλι η ίδια διαδικασία από την αρχή. Να παραχθούν και πάλι όσο γίνεται περισσότερα εμπορεύματα, να πουληθούν στην αγορά, οι εισπράξεις να επανατοποθετηθούν στην παραγωγή κ.ο.κ.

Τα «όλο και περισσότερα εμπορεύματα» όμως, που παράγονται στο σύνολο των επιχειρήσεων, δεν είναι δυνατόν να πουληθούν, ούτε ταυτόχρονα ούτε και όλα. Η μεγάλη μάζα των αγοραστών, που είναι οι εργαζόμενοι της κοινωνίας, δηλαδή, τα θύματα του εκμεταλλευτικού τρόπου παραγωγής, ποτέ δε διαθέτει το αναγκαίο εισόδημα για να κάνει τις σχετικές αγορές. Η καταραμένη φτώχεια, που έλεγε και ο Μαρξ. Εδώ ακριβώς ανακαλύπτουμε και τη ρίζα που «γεννά» το αναπόφευκτο της οικονομικής κρίσης. Στο βαθμό που τα εμπορεύματα δεν πουληθούν ή δεν πωλούνται, ο καπιταλιστής δεν επανεισπράττει το κεφάλαιό του και άρα δεν μπορεί να συνεχιστεί η παραγωγική διαδικασία.

Από τη στιγμή που δεν μπαίνει κεφάλαιο στην επιχείρηση, η παραγωγή είτε υπολειτουργεί, είτε κατεβάζει ρολά. Αρα, ξεσπάει μια οικονομική κρίση, επειδή το σύνολο της παραγωγής εμπορευμάτων είναι πάνω από τη συνολική αγοραστική δυνατότητα που έχουν οι καταναλωτές-εργαζόμενοι. Αυτό που λέμε κρίση υπερπαραγωγής. Για να ισορροπήσουν τα πράγματα και να ξεκινήσει ο κύκλος από την αρχή, πρέπει να κλείσουν επιχειρήσεις, να γίνουν μαζικές απολύσεις, να πέσει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Αποτέλεσμα του αδιεξόδου που δημιουργείται από αυτή την κατάσταση είναι και οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου να χάνουν τη δυνατότητα να εκπληρώσουν το στόχο τους, που είναι να αξιοποιούν ολόκληρο το 24ωρο κάθε δεκάρα από το κεφάλαιό τους ώστε να απομυζούν κέρδη. Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων επαναφέρει τις αναλογίες στην παραγωγή που μπορεί να απορροφήσει η κοινωνία και ξαναξεκινά ο κύκλος με την αναζοωγόνηση της παραγωγής.
Γόρδιος δεσμός

Αυτό το «γόρδιο δεσμό» το κεφάλαιο προσπαθεί να τον «λύσει» από τον καιρό της εμφάνισης της πρώτης κρίσης, γύρω στο 1825, μέχρι και σήμερα. Εκεί στοχεύουν και οι παρεμβάσεις του αστικού κράτους. Εκεί οφείλονται στην πραγματικότητα και οι σημερινοί κλυδωνισμοί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τα …εργαλεία παρέμβασης στον οικονομικό κύκλο που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς είναι πολλά, ωστόσο μέχρι σήμερα οι καπιταλιστές, και οι διαχειριστές τους, δεν έχουν καταφέρει να απαλλαγούν από τον εφιάλτη των κρίσεων.

Από την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού, θέση-κλειδί για την εξέλιξη στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και την ανάπτυξη του συστήματος έπαιξαν οι τραπεζίτες και ο τραπεζικός δανεισμός. Αυτό που λέμε Πίστη. Ο τραπεζίτης «προσφέρει», έναντι τόκου (που είναι το δικό του κέρδος και μέρος της υπεραξίας απο την παραγωγική διαδικασία), τα κεφάλαια που έχει ανάγκη ο καπιταλιστής, προκειμένου να συνεχιστεί η παραγωγική διαδικασία. Τα δίνει, ποντάροντας στα μελλοντικά έσοδα και κέρδη της επιχείρησης. Με δυο λόγια, το βιομηχανικό και το τραπεζικό κεφάλαιο προχωρούν σε μια μεταξύ τους συνεργασία, προκειμένου οι εκπρόσωποι και των δύο τμημάτων της άρχουσας τάξης να βάλουν χέρι στην υπεραξία που αποσπάται από τους εργαζόμενους στη διαδικασία της παραγωγής.

Το κυνήγι του κέρδους, όμως, δεν έχει τελειωμό. Απαιτεί συνεχώς περισσότερα κεφάλαια και περισσότερες αγοραπωλησίες. Ετσι κάποια στιγμή οι καπιταλιστές (είτε επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που έχουν πάρει, είτε επειδή οι συνθήκες τους υποχρεώνουν να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους) αποφασίζουν να συνεταιριστούν με τους τραπεζίτες που διαθέτουν περισσότερα κεφάλαια από τους ίδιους. Οι τράπεζες γίνονται μέτοχοι σε διάφορες επιχειρήσεις, αποβλέποντας τώρα όχι μόνο στον τόκο από τα δάνεια, αλλά σε συμμετοχή τους στα μελλοντικά κέρδη της επιχείρησης. Στην ουσία, και εδώ έχουμε μια αγοραπωλησία. Ο ένας αγοράζει μετοχές για να αποκτήσει στο μέλλον κέρδη και ο άλλος πουλάει στον τραπεζίτη ένα μέρος από τα κέρδη που θα αποκτήσει στο μέλλον.

Οταν έρθει η στιγμή που και η τράπεζα έχει ανάγκη να αποκτήσει η ίδια περισσότερα κεφάλαια από αυτά που διαθέτει, τότε προσφεύγει και αυτή με τη σειρά της στο δανεισμό. Από πού; Μα, από μία άλλη τράπεζα. Η δεύτερη αυτή τράπεζα θα προσφέρει τα ζητούμενα κεφάλαια-δάνεια, ποντάροντας επίσης στα μελλοντικά κέρδη που θα έχει η πρώτη και η οποία δε θεωρείται πια τυχαία. Εκτός από τα κέρδη που θα αποκτήσει στο μέλλον από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, θα έχει κέρδη και από τις μετοχές-χαρτοφυλάκια που κατέχει σε διάφορες επιχειρήσεις. Η συναλλαγή αυτή μεταξύ των δύο τραπεζών μπορεί να έχει διάφορες εκβάσεις. Μία από αυτές είναι το χρέος της μίας προς την άλλη να καλυφθεί και με έναν αριθμό μετοχών που έχει στη διάθεσή της από τη συμμετοχή σε διάφορες επιχειρήσεις. Δηλαδή, η τράπεζα που δανείστηκε θα πληρώσει στη δανείστριά της, μεταβιβάζοντας (πουλώντας) μετοχές από τις οποίες προσδοκάται η είσπραξη κάποιου μελλοντικού κέρδους.

Ετσι, ένα κομμάτι από το μέρος του προσδοκώμενου κέρδους της επιχείρησης (ή των επιχειρήσεων), που ο βιομήχανος «πούλησε» στην τράπεζα όταν συνεταιρίστηκε μαζί της, στην πραγματικότητα «πουλιέται» σε μια άλλη τράπεζα, η οποία ποντάρει και αυτή, με τη σειρά της, στα μελλοντικά κέρδη αυτής της επιχείρησης (ή των επιχειρήσεων).

Με την ίδια ακριβώς λογική η δεύτερη τράπεζα θα απευθυνθεί σε κάποια τρίτη για να αποκτήσει πρόσθετα κεφάλαια και πάει λέγοντας. Στην πορεία βέβαια, όταν έρχεται ο λογαριασμός, η πείρα δείχνει ότι η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να είναι αέναη. Κάποιες τράπεζες αποσπούν μεγαλύτερα κεφάλαια και κέρδη και επικρατούν έναντι κάποιων άλλων. Τότε έχουμε εξαγορές και συγχωνεύσεις, απορροφήσεις και πτωχεύσεις. Φαινόμενα που δεν αφορούν μόνο τις τράπεζες, αλλά το σύνολο των επιχειρηματικών μονάδων, που βρίσκονται σε μια συνεχή κινητικότητα και αδιάκοπο μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Το φορτίο και η φορτωτική

Από τη στιγμή που εμφανίστηκε η τραπεζική πίστη και άρχισε να εξαπλώνεται η μετοχική μορφή ιδιοκτησίας στις επιχειρήσεις, οι επιμέρους τίτλοι αυτής της ιδιοκτησίας, οι μετοχές, αποτέλεσαν αντικείμενο αγοραπωλησίας. Στην αρχή από χέρι σε χέρι, μετά στα χρηματιστήρια. Στον επονομαζόμενο «ναό του καπιταλισμού», όπου, κατά κύριο λόγο, βρίσκουν διέξοδο κερδοφόρας δράσης τα μη αξιοποιούμενα στην παραγωγή κεφάλαια και εκδηλώνονται τα μεγάλα ξεκαθαρίσματα ανάμεσα στις διάφορες ομάδες του κεφαλαίου. Η ουσία των συναλλαγών στα χρηματιστήρια είναι αυτό που με μια κουβέντα λέγεται «τιτλοποίηση» των προσδοκώμενων εσόδων-κερδών. Οποιος διαθέτει στα χέρια του κάποιο «χαρτί», που αναμένεται στο μέλλον να δώσει έσοδο, γίνεται «τίτλος» και πωλείται ή αγοράζεται (διαπραγματεύεται) αυτόνομα, ανάλογα με το κέρδος που εκτιμάται ότι θα φέρει.

Τα «χαρτιά-τίτλοι» στην αρχή ήταν μόνο μετοχές, στην πορεία «τιτλοποιήθηκαν» τα δημόσια χρεόγραφα, τα διάφορα εμπορεύματα, τα νομίσματα κ.ο.κ. Βέβαια, όπως αποκάλυψε ο Μαρξ από την εποχή ακόμα του «Κεφαλαίου», στην προσπάθεια απόσπασης όλο και μεγαλύτερων κερδών, οι μετοχές-«χαρτιά», που στην πραγματικότητα δίνουν μόνο δικαίωμα για την είσπραξη ενός μέρους της μελλοντικής υπεραξίας των επιχειρήσεων και τίποτα παραπάνω, μετατρέπονται, χωρίς να είναι, σε «απόδειξη κατοχής» πραγματικού κεφαλαίου. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται μια αυτόνομη αγορά κερδοσκοπίας, όπου κυριαρχεί το πλασματικό κεφάλαιο, με τις τιμές των τίτλων να αυξομειώνονται, ανεξάρτητα από την πραγματική πορεία της μονάδας ή του χρεογράφου το οποίο υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν. Είναι, έλεγε ο Μαρξ, σα να αποκτά αξία το χαρτί της φορτωτικής, χώρια και πέρα από την αξία του μεταφερόμενου φορτίου.
Τα δάνεια στα νοικοκυριά

Στην πορεία ανάπτυξης του συστήματος και με μοναδικό στόχο την άντληση ακόμα μεγαλύτερων κερδών, το βερεσέ – που ίσχυε μόνο στον μπακάλη της γειτονιάς, αλλά αποτελεί και αυτό μια μορφή δανεισμού – έγινε εργαλείο των κεφαλαιοκρατών στην προσπάθειά τους να πωλούν περισσότερα εμπορεύματα και άρα να κερδίζουν πιο πολλά. Στην αρχή είχαμε δεφτέρια, μετά συναλλαγματικές, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε ο μαζικός τραπεζικός δανεισμός για τα νοικοκυριά. Δάνεια στεγαστικά, καταναλωτικά, προσωπικά, για άδειες και σπουδές και μαζί ένα πλήθος από πλαστικό χρήμα (κάρτες), «υπηρεσίες» που έχουν αποδειχθεί χρυσωρυχείο για τις τράπεζες, αλλά και έμμεση χρηματοδότηση της παραγωγικής διαδικασίας. Η ευκαιρία δε θα μπορούσε να πάει χαμένη. Από τη στιγμή που τα δάνεια αυτής της μορφής παγιοποιήθηκαν, οι συμμετέχοντες στα χρηματιστήρια άρχισαν να αγοράζουν και να πωλούν και αυτή την προσδοκία κέρδους, «τιτλοποιώντας» τα αναμενόμενα τραπεζικά κέρδη από αυτά τα δάνεια.

Αυτό το παιχνίδι με τους τίτλους και τις προσδοκίες απόσπασης κέρδους που γίνονται «τίτλοι» αναπτύσσεται παράλληλα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού, αφού όσο αναπτύσσεται το σύστημα, αυξάνονται τα κεφάλαια που έχει στη διάθεσή της η άρχουσα τάξη και μαζί αυξάνεται ο τραπεζικός δανεισμός, αλλά και τα κεφάλαια που μένουν εκτός παραγωγικής διαδικασίας.

Ολα τα παραπάνω, που μπορεί να φαίνονται ιστορία, είναι και η αρχή της «φούσκας», την οποία οι …αρμόδιοι ανακαλύπτουν πάντα τις παραμονές των κρίσεων. Αυτή είναι η αρχή και για τον ντόρο των ημερών μας. Μια φούσκα που αυξομειώνει τον όγκο της ανάλογα με τη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά η οποία πάντα κινείται στο αυστηρό πλαίσιο που επιτάσσουν οι εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου και οι, κάθε τόσο, προσπάθειες των εκπροσώπων του να αποτρέπουν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.
Αναπόφευκτες οι κρίσεις

Από τη στιγμή, όμως, που πηγή για το ξέσπασμα της κρίσης είναι οι σχέσεις παραγωγής, που συντείνουν στην αδυναμία των εργαζομένων να απορροφούν αδιάλειπτα το σύνολο των παραγόμενων εμπορευμάτων λόγω των χαμηλών τους εισοδημάτων, είναι απόλυτα βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνισή τους οι κρίσεις. Που θα έχουν αντανάκλαση και στην πτώση τιμών των μετοχών και άλλων τέτοιων χαρτιών, ακριβώς γιατί οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να αποδώσουν κέρδη, ενώ απαξιώνεται σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό το κεφάλαιό τους.

Είναι κρίσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, που, ανεξάρτητα από τον τρόπο που εμφανίζονται, πίσω τους κρύβεται πάντα η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων για την οικονομική ολιγαρχία και η φτώχεια, η αδυναμία των μαζών να καταναλώνουν ακόμα και τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους προϊόντα.

Εκεί, στη φτώχεια των Αμερικανών, που διογκώθηκε ταχύτατα καθώς τα εργαζόμενα νοικοκυριά αναγκάστηκαν να πληρώνουν για τις ετήσιες τραπεζικές δόσεις όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από το μισθό ή τη σύνταξή τους, βρίσκεται και η απαρχή της τωρινής κρίσης. Μόνο που επειδή έχουν γίνει ιδιαίτερα δαιδαλώδεις και αλληλοεξαρτώμενες οι σχέσεις-συναλλαγές ανάμεσα στις σύγχρονες τράπεζες, στους διάφορους χρηματοοικονομικούς ομίλους, τις επιχειρήσεις και τα διάφορα τμήματα της ολιγαρχίας συνολικά, η κατάρρευση τραπεζών στις ΗΠΑ δεν αφορά μόνο αυτές, αλλά και όλους όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν ποντάρει στα μελλοντικά τους κέρδη.
Από την ειδυλλιακή εικόνα…

Πριν ξεσπάσει η κρίση στα ενυπόθηκα δάνεια των ΗΠΑ, η εικόνα ήταν περίπου η εξής: Μετά την οικονομική κρίση του 2001, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ προχώρησε σε αλλεπάλληλες μειώσεις του διατραπεζικού επιτοκίου, του επιτοκίου δηλαδή με το οποίο δανείζονται κεφάλαια οι τράπεζες. Τα μειωμένα επιτόκια δανεισμού θεωρήθηκαν από τις αμερικανικές τράπεζες σαν ευκαιρία να στραφούν, με χαμηλότερα επιτόκια, σε τμήματα του πληθυσμού που, εξαιτίας των ισχνών εισοδημάτων τους, δεν είχαν μέχρι τότε πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό. Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια νοικοκυριά, τα οποία πίστεψαν ότι έλυσαν το στεγαστικό τους πρόβλημα. Ξεκινάει μια μαζική χορήγηση στεγαστικών δανείων «χαμηλής εξασφάλισης», τα οποία στην πραγματικότητα αποτέλεσαν κεφάλαιο για να ενισχυθεί η οικονομική δραστηριότητα σε διάφορους τομείς της οικονομίας, όπως: Οι αγοραπωλησίες γης, κλάδοι όπως ο κατασκευαστικός, των τσιμέντων, των υλικών οικοδομής, των ειδών υγιεινής και ηλεκτρικών ειδών ή και υπηρεσίες όπως οι μεσίτες, οι δικηγόροι, οι συμβολαιογράφοι κλπ., κλπ.

Οι τράπεζες που είχαν χορηγήσει τα παραπάνω δάνεια, με τη σειρά τους, αντί να περιμένουν χρόνια για την κανονική τους εξόφληση, διαφήμισαν στα πέρατα του κόσμου το εγχείρημά τους, έκαναν τα αναμενόμενα έσοδά τους τίτλους προσδοκίας κερδών για το μέλλον (τα …«τιτλοποίησαν», δηλαδή) και τα έριξαν στην αγορά των χρηματιστηρίων. Η υψηλή κερδοφορία που παρουσίαζαν τα πρώτα χρόνια οι τράπεζες είχε ως αποτέλεσμα να «φουσκώσουν» οι τιμές των τίτλων τους, η καλή απόδοση των τίτλων τούς έκαναν ανάρπαστους και έφτασαν να διαπραγματεύονται στο πολλαπλάσιο των αρχικών τους τιμών. Επιπλέον, όσοι τους διέθεταν στα χαρτοφυλάκιά τους, κατέγραφαν στους ισολογισμούς τους απίθανες αποδόσεις, γεγονός που έκανε τα «χαρτιά» ακόμα πιο ελκυστικά για ακόμα περισσότερους ενδιαφερόμενους. Είναι ενδεικτικό ότι μία μόνο «επενδυτική εταιρεία υψηλού ρίσκου», η γνωστή πλέον «Bear Stears», είχε στα χαρτοφυλάκιά της τίτλους στεγαστικών δανείων ύψους 10 δισ. δολαρίων.
…στον εφιάλτη

Οσο στην αγορά δε φαινόταν να υπάρχει κάποιο πρόβλημα, οι τιμές στους τίτλους των δανείων φούσκωναν συνεχώς. Οταν, όμως, το καλοκαίρι του 2007 αποκαλύφθηκε ότι εκατομμύρια από τους δανειολήπτες δεν ήταν σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις τοκοχρεολυτικές τους δόσεις, τα πάντα άλλαξαν. Οταν, δηλαδή, αποκαλύφθηκε η φτώχεια των εργατικών νοικοκυριών και η αδυναμία τους να συμμετέχουν στην οικονομική αλυσίδα ως ο κρίκος που θα έπρεπε να καταθέτει τις τοκοχρεολυτικές δόσεις, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μέσα στο 2007 κατασχέθηκαν τουλάχιστον 2.203.295 (!) σπίτια και οι περισσότερες από τις τράπεζες που είχαν χορηγήσει δάνεια «χαμηλής εξασφάλισης» αρχικά καταγράφουν μεγάλες ζημιές, ενώ στην πορεία, η μία μετά την άλλη, κατέρρευσαν. Ανάμεσά τους και χρηματοοικονομικοί κολοσσοί όπως οι «Fannie Mae», «Freddie Mac», «Indymac Bank» κλπ.

Η αλληλουχία είναι …φυσιολογική: Εξαιτίας της κατάστασης που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά στις ΗΠΑ, κατέρρευσαν οι τράπεζες. Εξαιτίας της πτώχευσης των τραπεζών, τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και όσοι είχαν ποντάρει στα μελλοντικά τραπεζικά κέρδη, όπως για παράδειγμα ο επενδυτικός χρηματοοικονομικός όμιλος «Bear Stears», που λυμαίνεται τις χρηματαγορές από το 1923 και ενώ είχε καταφέρει να «φουσκώσει» την τιμή της μετοχής της στα 133 δολάρια πριν ξεσπάσει η κρίση, τελικά την απέκτησε η «J.P. Morgan» έναντι 2 ευρώ για κάθε μετοχή της. Η απαξίωση των επενδυτικών χρηματοοικονομικών ομίλων στις ΗΠΑ είχε άμεσες συνέπειες σε αντίστοιχες τραπεζικές και χρηματοοικονομικές εταιρείες στην ΕΕ, όπως για παράδειγμα η «Lehman Br.», που επίσης πήρε το δρόμο της αναστολής των εργασιών της κ.ο.κ.
Ιδια ρίζα

Με δυο λόγια, όπως ακριβώς η αδυναμία των εργαζομένων να αγοράσουν τα συνεχώς αυξανόμενα εμπορεύματα οδήγησε την άρχουσα τάξη στη γιγαντιαία επέκταση της τραπεζικής πίστης και στην ανάπτυξη των χρηματιστηρίων, που μας οδήγησε στο σύγχρονο λαβύρινθο του χρηματοπιστωτικού τομέα, έτσι εν τέλει η ίδια ακριβώς αδυναμία, η φτώχεια που έλεγε ο Μαρξ, είναι η ρίζα των κλυδωνισμών που παρατηρούμε στις μέρες μας.

Οι κλυδωνισμοί, αργά ή γρήγορα, θα μετεξελιχθούν – θα μετεξελιχθούν οπωσδήποτε – σε κρίση, που θα έρθει και στη χώρα μας και θα αφορά την πραγματική οικονομία, για να ακολουθήσει στη συνέχεια ένας ακόμα οικονομικός κύκλος και μετά η επόμενη κρίση, ο νέος κύκλος… Μια διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς, όσο υπάρχει για τους εργαζόμενους η φτώχεια και οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσσονται μόνο τόσο όσο χρειάζεται να καλυφθούν οι ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου και δεν αφήνονται να εξελιχθούν ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Από εδώ.

Έχω ήδη φίλους που εφάρμοσαν στις μετακινήσεις τους την παραπάνω πρόταση.

Αμήχανη εμφανίζεται η εταιρεία που εισπράττει τα διόδια, καθώς δεν ξέρει πώς να κινηθεί με τους οδηγούς οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια στον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου-Πατρών, διότι θεωρούν τον συγκεκριμένο δρόμο επικίνδυνο, χαρακτηρίζοντάς τον καρμανιόλα.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα», αξιωματικοί από την Τροχαία Εθνικών Δρόμων ισχυρίζονται ότι «με την κατάργηση του ΤΕΟ δεν μπορούν πλέον να επιβάλλουν πρόστιμο σε όσους οδηγούς δεν πληρώνουν τα διόδια».

Οι αστυνομικοί απλά παίρνουν τα στοιχεία του οδηγού και η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να τα δώσει στην εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του δρόμου. Από εκεί και πέρα είναι θέμα της εταιρείας του αν θα κινηθεί ή όχι δικαστικά.

Από την πλευρά του, ο παραχωρησιούχος που ανέλαβε την κατασκευή του νέου αυτοκινητόδρομου, κρατά χαμηλούς τόνους για το θέμα που ανέκυψε.

Όπως λένε στελέχη της εταιρείας, «μέχρι στιγμής δεν έχουν προσφύγει στα δικαστήρια και απλώς λένε στους οδηγούς που αρνούνται να πληρώσουν ότι είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώσουν ένα ειδικό δελτίο με τα στοιχεία τους».

Σύμφωνα με τον διευθυντή της σχολής ασφαλούς οδήγησης για μοτοσικλετιστές και του περιοδικού «0-300», Θανάση Χούντρα, «το πιο επικίνδυνο κομμάτι του εθνικού δικτύου που είναι ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών δε διαθέτει προστατευτική μπάρα ούτε διαχωριστικό διάζωμα και στηθαία, στοιχεία αναγκαία για να χαρακτηριστεί ένας δρόμος κλειστός αυτοκινητόδρομος».

«Δεν μπορεί να σου επιβάλλουν να πληρώνεις για έναν δρόμο που σε σκοτώνει», συμπληρώνει.

Ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου-Πατρών έχει μήκος 135 χλμ. και βάσει του σχεδίου παραχώρησης, προβλέπεται τα έργα να ξεκινήσουν το Φεβρουάριο του 2009.

Σε διάστημα 72 μηνών αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί όλα τα έργα για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνας-Κορίνθου-Πάτρας-Πύργου-Τσάκωνα.

Από εδώ

Κυκλοφορεί σε email και έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω κείμενο σχετικά με μία διαφορετική νοοτροπία στο θέμα της παιδείας. Εμείς γιατί να μην αντιγράψουμε κάποια από τα παρακάτω;

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ ( οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.

Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών .

Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, « η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Οταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Ολη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Οποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!

Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους…

Πώς δουλεύει τελικά αυτό το φοβερό οικονομικό σύστημα; Ποιος ορίζει τις τιμές και την αξία του κάθε νομίσματος; Ποιος κερδίζει από την κρίση; Γιατί πριν από κάθε μεγάλο πόλεμο είχαμε μία ακόμα μεγάλη οικονομική κρίση;

Είχα ξανακάνει embed το εν λόγω video ως το τρίτο κομμάτι ενός εκπληκτικό ντοκυμαντέρ εδώ.

(κάντε κλίκ για να δείτε ολόκληρη την εικόνα)

Πρόκειται για το Wario Land – Shake it! για το Nintendo Wii. Πραγματικά παιχνίδι-σεισμός! Απολαύστε τον πανέξυπνο τρόπο προώθησης εδώ:

http://www.youtube.com/experiencewii

To νέο μου παιχνίδι ακούει στο όνομα του τίτλου. Πεπεισμένος από ένα φίλο ότι αξίζει, και αποφασισμένος να πάρω ένα iPod touch δεύτερης γενιάς πριν από αυτό, είπα να το συνδυάσω και να το τολμήσω.

Χρησιμοποιώντας το τις τελευταίες δύο μέρες έχω να πω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό gadget/τηλέφωνο. Στην καρδιά του τρέχει MacOSX το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στο BSD . Το κύριο μέλημα της Apple ήταν να προσφέρει μία εμπειρία στην χρήση της εν λόγω συσκευής που να μην έχει ξαναδοθεί από φορητή συσκευή. Και τα κατάφεραν.

Τα πάντα στο iPhone είναι γρήγορα. Και ομαλά. Και γρήγορα. Η οθόνη αφής βασίζεται σε τεχνολογία resistive το οποίο σημαίνει ότι αυτό που την κάνει να αντιδρά στα αγγίγματα των δακτύλων δεν είναι η πίεση επάνω στο τζάμι, αλλά το μικρό ηλεκτρικό πεδίο που βρίσκεται στο δέρμα. Για το λόγο αυτό, ακόμα και το παραμικρό χάδι επάνω στην οθόνη δουλέυει άψογα. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο βέβαια, ξεχάστε χρήση με stylus (εκτός από ειδικές κατασκευές) ή ακόμα και με γάντια.

Ερχόμενος από εμπειρία περίπου 3 ετών σε Windows Mobile (τα παρέλαβα από CE 3.0 αλλά ουσιαστικά άρχισα καθημερινή χρήση με Windows Mobile 5.0, μετά 6.0 και τέλος 6.1 στο Diamond) μπορώ να πω ότι παρόλο που τα άλματα όσο της HTC στις συσκευές όσο και της Microsoft στο OS είναι αρκετά σημαντικά, η Apple με τα πρώτα της ουσιαστικά βήματα στο χώρο των κινητών έκανε αυτά που περιμέναμε και ελπίζαμε από τα WM για χρόνια. Έτσι απλά.

Τα πρώτα θέματα ξεκινάνε φυσικά από τις πολιτικές εταιριών ώστε αυτές (η Apple) αλλά και οι συνεργάτες τους (AT&T ή η Orange στην δικιά μου περίπτωση) να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από τις πωλήσεις. Έτσι στην Ελβετία, η συσκευή είναι κλειδωμένη στο δίκτυο. Δεν ξέρω τι γίνεται μετά το τέλος του συμβολαίου, αλλά πολύ αμφιβάλλω ότι η συσκευή ξεκλειδώνεται από την εταιρία.

Το άλλο θέμα είναι η εγκατάσταση του software. Το κανάλι αγοράς/εγκατάστασης νέου software για το iPhone (αλλά και για το iPod touch) λέγεται Apple Store. Πρόκειται για μία ιδέα που από καιρό έπρεπε να είχε γίνει στα WM, η οποία με λίγα λόγια είναι η αγοράζω-ένα-πρόγραμμα-το-οποία-μπαίνει-στο-κινητό-πολύ-φτηνά-και-με-3-clicks. Τόσο απλά, ασύρματα (μέσω 3G ή WLAN) και γρήγορα. Οι developers σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έχουν δημιουργήσει μία τεράστια ποικιλία προγραμμάτων και παιχνιδιών για την πλατφόρμα, από τα πλέον άχρηστα (όπως εικονικοί αναπτήρες) ως τα πλέον χρήσιμα (όπως VNC clients). Οι τιμές είναι πολύ χαμηλές (από 1E) ή και δωρεάν για ένα μεγάλο αριθμό αυτών.

Το τελευταίο θέμα λύνεται με σχετικά εύκολο τρόπο, μιας και αφού πρόκειται για απόγονο του FreeBSD, όλο και κάποιο apt-get θα κάνει τη δουλειά (λέγε με Cydia). Θα αναφερθούμε εκτενώς στο θέμα σε επόμενο post.

Παραθέτω και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της συσκευής για λόγους πληρότητας:

Ύψος:115.5χ

Πλάτος:62.1χ

Βάθος:12.3χ

Βάρος:133γρ.

Οθόνη

3.5-ίντσες widescreen Multi-Touch display

480×320-pixel ανάυση στα 163 ppi

Κάμερα

2.0 megapixels (κακή σε χαμηλό φωτισμό αλλά αρκετή για απλή χρήση)
Photo geotagging (προσθήκη της τοποθεσίας στο EXIF της εικόνας)

Ασύρματες τεχνολογίες

• UMTS/HSDPA (850, 1900, 2100 MHz)
• GSM/EDGE (850, 900, 1800, 1900 MHz)
• Wi-Fi (802.11b/g)
• Bluetooth 2.0 + EDR

Αισθητήρες

Επιτάγχυνσης

Εγγύτητας (επιτρέπει την απενεργοποίηση της οθόνης όταν μιλάτε στο κινητό)

Φωτισμού (για αυτόματη ρύθμιση της φωτεινότητας της οθόνης ανάλογα με το περιβάλλον)

a-GPS

Σε επόμενα post θα ασχοληθώ με διάφορα mini-reviews καθώς και με το φλέγον ζήτημα κάθε iPhone χρήστη που σέβεται τον εαυτό του : «to jailbreak or not to jailbreak». Για το τελευταίο θέμα, παραθέτω μία εικόνα ως teaser.

Τα αρνητικά της συσκευής συνοψίζονται στα εξής:

-Δεν υποστηρίζεται MMS (τουλάχιστον από το εργοστάσιο)

-Δεν υποστηρίζεται δυνατότητα λήψης video (επίσης τουλάχιστον από το εργοστάσιο)

-Δεν υποστηρίζεται video call (δεν υπάρχει καν δεύτερη κάμερα στο εμπρός μέρος)

-Δεν υποστηρίζεται A2DP για stereo bluetooth (πολύ κρίμα αν και από ότι φαίνεται ήταν συνειδητή απόφαση της Apple)

Αν τα παραπάνω θεωρούνται ελάχιστης σημασίας για εσάς, μην το σκέφτεστε κάν. Αξίζει.

Χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) με …προδιαγραφές που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των κατοίκων και το περιβάλλον, είναι αυτός που λειτουργεί στην Κέρκυρα στην περιοχή Τεμπλονίου.

Η περιοχή εδώ και 20 χρόνια λειτουργούσε ως χωματερή απόθεσης των απορριμμάτων του δήμου Κέρκυρας. Στην κατεύθυνση επίλυσης του σοβαρού και οξυμένου αυτού προβλήματος αναλήφθηκαν πρωτοβουλίες από την Αυτοδιοίκηση για την κατασκευή – λειτουργία χώρων ταφής απορριμμάτων οι οποίες, σε καμία περίπτωση όπως αποδεικνύεται σήμερα, δεν εξασφάλιζαν την ουσιαστική αντιμετώπισή του.

Αυτό το επιβεβαιώνει ουσιαστικά και η Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Νομαρχίας Κέρκυρας με πόρισμά της στο οποίο αναφέρεται ότι δεν έχει άδεια λειτουργίας μέχρι σήμερα και δε λειτουργεί με τις προβλεπόμενες προδιαγραφές. Η συνέχιση της λειτουργίας του ΧΥΤΑ κυοφορεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των κατοίκων και το περιβάλλον. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη διαχείριση του συγκεκριμένου ΧΥΤΑ συστάθηκε Σύνδεσμος Καθαριότητας που ανέθεσε τη λειτουργία του στον εργολάβο που τον κατασκεύασε και, βεβαίως, το πρόβλημα εξακολουθεί, με τη διαφορά ότι η «χαβούζα» «βαφτίστηκε» «σύγχρονη μονάδα».

Οι κάτοικοι απέναντι σε αυτήν την κατάσταση έχουν προβεί σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Σε πρόσφατη συνάντηση φορέων που κάλεσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος της περιοχής για το ζήτημα αυτό παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο βουλευτής Κέρκυρας του ΚΚΕ Μπάμπης Χαραλάμπους και ο επικεφαλής της ΑΔΗΚ και δημοτικός σύμβουλος Χάρης Μάστορας, οι οποίοι εξέφρασαν την ολόπλευρη συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα και τα αιτήματα των κατοίκων, προτείνοντας μεταξύ άλλων να σταματήσει η απόθεση των απορριμμάτων στο συγκεκριμένο υπερκορεσμένο χώρο, να βρεθούν νέοι κατάλληλοι χώροι για τη σύγχρονη και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων του νομού και να αποκατασταθεί περιβαλλοντικά η περιοχή.
Ο υφυπουργός Εσωτερικών απαντώντας σε Επίκαιρη Ερώτηση του ΚΚΕ για το θέμα παραδέχτηκε ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί τα απαραίτητα έργα υποδομής, ωστόσο ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσουν να ρίχνονται σκουπίδια

Τα αιτήματα των κατοίκων της περιοχής Τεμπλόνι της Κέρκυρας όπου λειτουργεί κορεσμένος Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων μετέφερε χτες στη Βουλή με Επίκαιρη Ερώτησή του ο βουλευτής του ΚΚΕ Χαράλαμπος Χαραλάμπους. Ειδικότερα ζήτησε να σταματήσει η απόθεση των απορριμμάτων στο συγκεκριμένο χώρο και να ξεκινήσει η προσπάθεια εξεύρεσης νέων χώρων.

Απαντώντας ο υφυπουργός Εσωτερικών Α. Νάκος είπε ότι στην Κέρκυρα προβλέπονται δύο Χώροι Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων. Ο ένας στο Τεμπλόνι, που λειτουργεί από το 2003, και ο άλλος στη Νότια Κέρκυρα, η κατασκευή του οποίου καθυστέρησε λόγω της αντίδρασης των κατοίκων. Παραδέχτηκε ότι στο ΧΥΤΑ Τεμπλονίου δεν έχουν ολοκληρωθεί το σύστημα απαγωγής του βιοαερίου και τα έργα των στραγγισμάτων των στερεών αποβλήτων, αλλά είπε ότι ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ δεν πρόκειται να καταργηθεί γιατί είναι καινούριος.

Ο Χ. Χαραλάμπους στην παρέμβασή του τόνισε ότι στο συγκεκριμένο ΧΥΤΑ δεν τηρείται κανένας υγειονομικός και περιβαλλοντικός όρος και ουσιαστικά πρόκειται για μια τεράστια χωματερή και χαβούζα. Οι κάτοικοι της περιοχής, είπε, προχώρησαν στον αποκλεισμό του χώρου, αφού αγωνίζονται για την υγεία τους και την ίδια τη ζωή τους και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αστυνομικές δυνάμεις που προστάτευαν ουσιαστικά την παρανομία.

Αποτέλεσμα της απαράδεκτης κατάστασης και της απουσίας βιολογικού καθαρισμού, συνέχισε ο βουλευτής του ΚΚΕ, είναι να έχει μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και να πέφτουν επικίνδυνα υλικά στη θαλάσσια περιοχή της Κέρκυρας. Θεωρούμε, κατέληξε, ότι η περιοχή στο Τεμπλόνι έχει κορεστεί και πρέπει να κλείσει αμέσως και να ξεκινήσουν μελέτες για την ανεύρεση νέου χώρου.

Αυτή την εικόνα αντικρίζουν εδώ και μήνες οι κάτοικοι της Λευκίμμης, στην περιοχή όπου πρόκειται να γίνει ο ΧΥΤΑ

Πηγές