Μερικές σκέψεις για τον καζινοκαπιταλισμό και τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών.

Οκτώβριος 26th, 2016 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μερικές σκέψεις για τον καζινοκαπιταλισμό και τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών. § permalink

Η αρχική ιδέα της οικονομικής ανάπτυξης στο καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στο τραπεζικό σύστημα είναι μέσω της δανειοδότησης, η οποία δημιουργεί χρήμα σε μία αγορά ανάλογα με τις ανάγκες και τις αντοχές της. Κοινώς, πας στην τράπεζα, ζητάς ένα δάνειο, ο τραπεζίτης κρίνει ανάλογα με την περίπτωση αν θα στο δώσει ή όχι (σύμφωνα με την οικονομική πολιτική και κατάσταση της στιγμής εκείνης καθώς και την δική σου κατάσταση), και κατόπιν δημιουργεί τα χρήματα που ζήτησες από αέρα κοπανιστό (κοινώς τα εμφανίζει στον λογαριασμό σου με το μαγικό του ραβδί). Εκεί λοιπόν εσύ πας, τα παίρνεις, τα χαλάς για να καλύψεις την ανάγκη που είχες (να αγοράσεις ένα σπίτι, να χρηματοδοτήσεις το μαγαζί σου κτλ), μετά τα χρήματα αυτά αρχίζουν και κινούνται μέσα στην αγορά δημιουργώντας υπηρεσίες, προϊόντα, ιδέες, έρευνα κτλ και στο τέλος επιστρέφουν πάλι στην τράπεζα με τον ανάλογο τόκο. Κάπου στην διαδρομή φυσικά, το κράτος φορολογεί ένα μέρος τους ώστε να χρηματοδοτήσει τις υπηρεσίες και τις υποδομές του προς κοινό όφελος όλων.
Ως εδώ καλά.
Η δουλειά για την οποία πληρώνονται λοιπόν οι τραπεζίτες (και πληρώνονται καλά) είναι να ρυθμίζουν την έκδοση των δανείων με τέτοιο τρόπο ώστε η δανειοδότηση και κατ’επέκταση η εισαγωγή κεφαλαίων στην αγορά και στην κοινωνία ευρύτερα, να γίνεται με ένα τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η τραπεζική σταθερότητα (εδώ να πω ότι οι τράπεζες δεν είναι σουβλατζίδικα, δεν μπορεί ο καθένας να ανοίξει μία όποτε θέλει και διέπονται από πολύ συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας μιας και πρόκειται για το βασικό εργαλείο από το οποίο αρχίζει και τελειώνει μία οικονομία), η οικονομία της κοινωνίας και κατ’επέκταση της χώρας.
Έλα όμως που η ανωμαλία αυτού του συστήματος έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι οι τράπεζες είναι τόσο σημαντικές για τη λειτουργία αυτού του συστήματος και οι τραπεζίτες το γνωρίζουν πολύ καλά. Πάρα πολλοί από αυτούς λοιπόν, αποφασίζουν πολύ εύκολα και ωραία ότι η ευστάθεια του συστήματος δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα μιας και έχουν μία μοναδική ευκαιρία να πάρουν μερικά γιώτ και ιδιωτικά τζετ όσο βρίσκονται σε αυτή τη θέση εις υγείας των κορόιδων. Και εξηγούμαι: αποφασίζουν να δημιουργήσουν προϊόντα και δάνεια τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ πίσω αλλά έχουν πολύ όμορφες προμήθειες για τους ίδιους. Είναι τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια, ή αλλιώς δάνεια στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔούλα και στους λοιπούς φίλους. Μιας και τα λεφτά εμφανίζονται από το πουθενά ούτως ή άλλως, αυτές οι προμήθειες είναι ιδιαίτερα δελεαστικές και φυσικά βολεύονται και οι διαπλεκόμενοι φίλοι μας. Μέσω παραγώγων προϊόντων φυσικά, τα τοξικά αυτά «προϊόντα» διαχέονται εν ριπή οφθαλμού και σε άλλα τραπεζικά συστήματα, αλλά και ασφαλιστικά ταμεία κτλ σπασμένα σε εκατοντάδες κομμάτια και πακεταρισμένα με όμορφη κορδελίτσα. Η πρακτική αυτή διασφαλίζει το επόμενο στάδιο ως ένα σημείο υπέρ των τραπεζιτών φυσικά.
Τα τοξικά προϊόντα είναι φυσικά εγκληματικά απέναντι σε κοινωνίες ολόκληρες, όπως περίτρανα αποδείχτηκε (και) με την τελευταία κρίση το 2008. Τεράστιο ποσοστό των προϊόντων αυτών έσκασαν όταν φάνηκε ότι δίδονταν χωρίς κανένα έλεγχο και μοναδικό κριτήριο τις τεράστιες προμήθειες που έδιναν οι τραπεζίτες στον εαυτό τους στον στεγαστικό τομέα στις ΗΠΑ.
Όταν λοιπόν τα προϊόντα αυτά, ως καλές ωρολογιακές βόμβες, σκάνε, η ευστάθεια του τραπεζικού τομέα (και αλυσιδωτά όπως έγραψα παραπάνω κοινωνιών ολόκληρων) βρισκόμαστε σε μία κατάσταση όπου απαιτείται πολιτική επιλογή ανάμεσα σε 2 επιλογές:
α) Η κυβέρνηση ρίχνει όσα λεφτά χρειάζονται (από λεφτά των φορολογουμένων φυσικά) στις τράπεζες για τις σώσει από την κατάρρευση, μιας και βρίσκεται με το μαχαίρι στο λαιμό αφού η κατάρρευση θα σημαίνει και αντίστοιχη κατάρρευση άλλων τραπεζών που έχουν στα χέρια τους τα παράγωγα «προϊόντα» των πρώτων, ασφαλιστικών ταμείων που είχαν την φαεινή ιδέα να επενδύσουν σε παράγωγα «προϊόντα» των πρώτων με τα λεφτά των ασφαλισμένων κτλ Όπως είναι φυσικό, όλοι αυτοί πιέζουν κατάφωρα την κυβέρνηση να «σώσει» τις εν λόγω τράπεζες για να σωθούν οι ίδιοι.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό έγινε με τη μορφή bail-out, δηλαδή εκατοντάδες εκατομμύρια πήγαν για να αγοραστούν ουσιαστικά τα τοξικά προϊόντα που είχαν στα χέρια τους οι ξένες τράπεζες και φυσικά στα ταμεία των ελληνικών τραπεζών για να μην κλείσουν. Και φυσικά επειδή τα λεφτά αυτά δεν τα είχαμε, τα δανειστήκαμε και ακόμα τα δανειζόμαστε εις το όνομα του ελληνικού λαού ο οποίος άμεσα δεν είδε δεκάρα τσακιστή από τίποτα από αυτά αλλά θα κληθεί να τα πληρώνει στον αιώνα των αιώνων αμήν. Σε άλλες περιπτώσεις, κομμάτι των χρημάτων αυτών πάρθηκε κατευθείαν από τους λογαριασμούς των καταθετών στις εν λόγω τράπεζες (bail-in) ως ένα σημείο, όπως στην Κύπρο. Στο σημείο αυτό λοιπόν, οι τραπεζίτες που δημιούργησαν όλη αυτή την κατάσταση είναι home-free και γελάνε στην υγειά μας από το νέο τους κότερο ενώ η τελική κατάσταση είναι ο γνωστός αέναος κύκλος φτωχοποίησης, brain drain, υπερφορολόγησης και γενικής καταστροφής της οικονομίας χωρίς κανένα φως στο τέλος του τούνελ.
β) Αποδίδουμε δικαιοσύνη, μην υποκύπτοντας στον εκβιασμό αυτών που έχουν να χάσουν πολλά και δεν κάνουμε ως κυβέρνηση τίποτα, στο πνεύμα του μη κρατικού παρεμβατισμού που τόσο αγαπούν οι νεοφιλελέδες. Αυτό έχει ως συνέπεια οι τράπεζες να καταρρεύσουν, να αποδοθούν ποινικές ευθύνες στους υπεύθυνους αυτής της ιστορίας που για το προσωπικό τους όφελος κατέστρεψαν ολόκληρο το σύστημα και φυσικά όλοι όσοι έχουν στα χέρια τους τοξικά προϊόντα, περαστικά. Στην περίπτωση φυσικά ασφαλιστικών ταμείων, υπάρχουν και εκεί συγκεκριμένοι υπεύθυνοι που επέλεξαν τοξικά προϊόντα για τις επενδύσεις των ταμείων (για κάποιο περίεργο λόγο που σίγουρα δεν έχει σχέση με την φοβερή προοπτική τους) οι οποίοι σιγά σιγά επίσης μπορούν να πάνε μία βόλτα από την μπουζού. Η επιλογή αυτή έχει αρκετά δυσάρεστες βραχυπρόθεσμες συνέπειες (συνήθως 1-2 χρόνια) αλλά στην πορεία δεν καταστρέφει από τα θεμέλια της την πραγματική οικονομία και έχει τεράστιες δυνατότητες ανάκαμψης σε μικρό χρονικό διάστημα. Παράδειγμα εφαρμογής αυτής της επιλογής είναι η Ισλανδία, η οποία παρόλες τις ασφυκτικές πιέσεις ξένων τραπεζικών κυρίως συμφερόντων (κυρίως Αγγλικών) δεν έκανε καμία παρέμβαση όταν έσκασε το τραπεζικό της σύστημα, απέδωσε ποινικές ευθύνες στους υπαίτιους (http://www.bloomberg.com/news/features/2016-03-31/welcome-to-iceland-where-bad-bankers-go-to-prison) και είδε την ανεργίας της να αυξάνεται από το 3% στο 9% και μετά πίσω στο 3%, να έχει ύφεση 2 χρόνων και φυσικά να είναι τώρα σε μία κατάσταση όπου οι τραπεζίτες που έχουν μείνει πίσω να είναι χεσμένοι και πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις τους.
Σεντόνι σήμερα, αλλά το tl;dr είναι απλό: η οικονομία δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών που πάντα υπάρχουν. TINA is a lie.

Η δημοκρατία και ο Τραμπάκουλας

Ιούνιος 27th, 2015 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η δημοκρατία και ο Τραμπάκουλας § permalink

Δημοψήφισμα λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες. Έχω αναφερθεί στην άποψή μου, είτε μέσω δικών μου κειμένων είτε άλλων, για τη μορφή του πολιτεύματος(1,2,3) και πώς πιστεύω προσωπικά ότι χωράει η διαδικασία ενός (ή περισσοτέρων) δημοψιφισμάτων στη διαδικασία λειτουργίας μίας πραγματικής δημοκρατίας. Εν ολίγοις, σε μία πραγματική δημοκρατία η αντιπροσώπευση δεν μπορεί να δίνεται ως λευκή επιταγή, και δημοψηφίσματα με την ερώτηση να τίθεται από το λαό και όχι από την εξουσία είναι απαραίτητα για τον έλεγχο και την αποτροπή της ασυδοσίας της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αυτό που θέλω να σχολιάσω όμως πρωτίστως, γιατί μετά θα πιάσω και το θέμα της ημέρας, είναι οι αντιδράσεις που είδα ως τώρα (από χτες το βράδυ δηλαδή, γιατί έχουμε ψωμί ακόμα – προβλέπω με τις μαντικές μου ικανότητες κατακλυσμό παραπληροφόρησης, οργανωμένη εκστρατεία τρόμου από ΜΜΕ μέσα και έξω και φυσικά πρόκληση πανικού από βουλευτές πολλών κομμάτων μέχρι την άλλη εβδομάδα – αν φτάσουμε ποτέ σε δημοψήφισμα).

Κάποιοι αντιδρούν λέγοντας την κυβέρνηση ανίκανη και δειλή (π.χ. η Deutsche Welt). Ικανός λοιπόν αυτός που καταδικάζει ένα λαό σε ανεργία και φτώχεια μέσα σε μισή μέρα και μετά γυρνάει και του λέει ότι η απόφαση ήταν μονόδρομος, ανίκανος και δειλός όποιος αποφασίζει να ρωτήσει το λαό να αποφασίσει για τη μοίρα του. Μάλιστα.

Κάποιοι άλλοι πανικοβάλονται με την ιδέα ότι έχουν άμεση ευθύνη για ένα συγκεκριμένο θέμα. Συνηθισμένος ο λαός αυτός σε αόριστες οπαδικές επιλογές και σε αναίμακτες διαμαρτυρίες. Δυστυχώς έζησε πολλά χρόνια με τη γκρίνια και τον τσακωμό του καφενείου, τις μούτζες στη βουλή και στην οθόνη της τηλεόρασης που κανένα πρακτικά αποτέλεσμα δεν είχαν, αλλά όσο νάναι το άχτι του το έβγαζε, άμοιρος ευθυνών μιας και (α) αν είχε ψηφίσει τον άλλο τότε είχε ψηφίσει τον άλλο και δεν έφταιγε ή (β) αν είχε ψηφίσει αυτόν τότε αυτός τον κορόιδεψε γιατί άλλα του είχε πει πριν τις εκλογές οπότε πάλι δεν έφταιγε. Εδώ μπαίνουν και αυτοί που ρωτάνε αγωνιωδώς να τους εξηγήσουν τι θα γίνει με το ναι και τι με το όχι. Με λεπτομέρειες και διαγράμματα, όχι μαλακίες. Όπως ακριβώς απαιτούσαν πριν από κάθε εκλογές να μάθουν τι θα γίνει μετά. Α, μισό, όχι, δεν ρωτούσαν. Αρκεί να κέρδιζε ο δικός τους για να το κάψουν το βράδυ με τις σημαίες στην πλατεία και από τη άλλη μέρα να αρχίσουν την γκρίνια που λέγαμε παραπάνω.

Κάποιοι λένε ότι θα πάνε για μπάνια γιατί μωνω ει χροισι αγβει θα καθαρεισοι των τωπω. Προσοχή στα σκυλόψαρα.

Κάποιοι πάλι μιλάνε για άγνοια και ανικανότητα των ιδίων να αποφασίσουν για τέτοια θέματα. Σαν τον Ταμήλο δηλαδή ένα πράμα. Σιγά μην γίνουμε εμείς οικονομολόγοι/υδροβιολόγοι κτλ. Το γεγονός ότι εχτές στο καφενείο είχαν πλήρη άποψη για τα CDS, τα spread, τα τοκοχρεωλύσια και άλλα είναι άλλο θέμα, μιας και την εν λόγω άποψη είχαν σηκώσει από την προχτεσινή εκπομπή του μέγα οικονομολόγου (και υδροβιολόγου άμα λάχει) Πρετεντέρη. Αλλά είπαμε, εκεί η συζήτηση και η άποψη είχε την ίδια βαρύτητα και το ίδιο αποτέλεσμα με την συζήτηση για το καλύτερο γκολ της αγωνιστικής και αν το χέρι του Μήτρογλου ήταν κολλημένο στο βυζί του όταν στόπαρε τη μπάλα. Όταν ψηφίζανε στις εκλογές προφανώς είχαν πλήρη γνώση και είχαν αναλύσει πλήρως τα προγράμματα των κομμάτων πριν ψηφίσουν. Ή απλά ψήφισαν ότι τους είπε το Mega. Ένα από τα δύο.

Γενικά οι αντιδράσεις, ασχέτως με την ερώτηση έχουν πολύ γέλιο γιατί δείχνουν ότι πολύς κόσμος απλά δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε τίποτα πέρα από τη ζωούλα του και την οικογενειούλα του. Δεν θέλει ρε παιδάκι μου να τον ρωτάνε, θέλει να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν και μετά να είναι ελεύθερος να τους βρίζει και μετά να πάει γιατί έχει και τσαμπιονλι το βράδι, που καιρός για μελέτες και μαλακίες.

Πάμε τώρα στο θέμα μας. Για μένα η ερώτηση είναι λίγο βλαμμένη και ουσιαστικά πιστεύω ότι το εν λόγω δημοψήφισμα δεν έχει σχέση τόσο με την αμμεσοδημοκρατία και τον κυρίαρχο λαό όπως έσπευσε να δηλώσει η Ζωίτσα, αλλά ως ένα μοχλό πίεσης για να πάρουμε κανένα ψίχουλο παραπάνω. Γιατί το λέω αυτό; Εδώ και 5 μήνες είδαμε προτάσεις, αντιπροτάσεις, αντιαντιπροτάσεις και γενικά papers και non-papers να κόβουν πολλές βόλτες, να βγαίνουν στη δημοσιότητα, να διορθώνονται με κόκκινα στυλό, να επιστρέφονται και να ξαναπάνε. Τα περισσότερα αυτών μάλιστα είχαν και συνημμένα τελεσίγραφα και καταστροφολογικές deadline. Ένα από αυτά είναι και το συγκεκριμένο που τίθεται στην ερώτηση. Τι διαφορά έχει το συγκεκριμένο από τα προηγούμενα λοιπόν; Και αν μέχρι το δημοψήφισμα αλλαχτεί το εν λόγω κείμενο-πρόταση τι θα γίνει; Επί ποιου θα αποφασίσουμε; Και αν αποφασίσουμε όχι σε αυτό και έρθει ένα άλλο μετά τι θα κάνουμε; Πάλι δημοψήφισμα;

Και γιατί στο κάτω κάτω αυτό μπαίνει σε δημοψήφισμα αλλά πιο σημαντικά θέματα που καταλήγουν σε αυτό δεν μπαίνουν; Θέλουμε να είμαστε σε αυτή την καταστροφική και αντιδημοκρατική Ε.Ε.; Θέλουμε εθνικό νόμισμα με εθνική νομισματική και οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα ή θέλουμε κοινό νόμισμα με εντελώς διαφορετικές οικονομίες με νομισματική και οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί αυτές (γιατί είναι αδύνατο μία ενιαία νομισματική πολιτική να εξυπηρετεί το ίδιο καλά μία ισχυρή και μία ανίσχυρη οικονομία – ή αν θέλετε 2 οικονομίες με εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες/μεγέθη/ιδιαιτερότητες κτλ); Αυτά γιατί θεωρούνται δεδομένα από την κυβέρνηση και μας ρωτάει τελικά «τι χρώμα θέλουμε να έχει το μαστίγιο»; Εκεί είναι θέμα; Θέματα μέγιστης εθνικής σημασίας λοιπόν αποφασίστηκαν χωρίς να ερωτηθούμε. Το τελευταίο από μία σειρά κειμένων-προτάσεων είναι πιο σημαντικό από όλα αυτά;

Για να λύσουμε όλα αυτά λοιπόν, η λύση είναι άμεση δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι κάνουν τη δουλειά τους, και όταν οι αποφάσεις τους είναι έναντια στο λαό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν, ο λαός τις ακυρώνει χωρίς να περιμένει να τον ρωτήσουν. Όταν επίσης οι αντιπρόσωποι ΔΕΝ κάνουν αυτά που πρέπει, πάλι ο λαός επεμβαίνει με συνοπτικές διαδικασίες και το κάνει αυτός (αφήνοντας φυσικά τις λεπτομέρειες στους αντιπροσώπους για να δικαιολογήσουν και το μισθό τους). Ουτοπία; Φαντασιώσεις; Όχι και τόσο, μιας και η διαδικασία αυτή δουλεύει και δουλεύει καλά εδώ και πολύ καιρό σε μερικές χώρες.

Τώρα αν με ρωτάτε τι να ψηφίσετε την Κυριακή (αν βρούμε φακέλους, και αν βρούμε χαρτί για ψηφοδέλτια, και αν προλάβουμε να διορίσουμε δικαστικούς αντιπροσώπους και αν δεν έχουν αλλάξει την πρόταση οι «θεσμοί» και αν αν αν…) σε λάθος άρθρο ήρθατε, αλλά τουλάχιστον χαίρομαι που φτάσατε στην τελευταία παράγραφο. Καλή τύχη.

Μία εβδομάδα ΣΥΡΙΖΑ και ένα ανοιχτό γράμμα

Φεβρουάριος 2nd, 2015 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μία εβδομάδα ΣΥΡΙΖΑ και ένα ανοιχτό γράμμα § permalink

Άντε και καλή χρονιά.

Ευχή είναι, όχι πρόβλεψη.

Ναι, έχουμε πρωθυπουργό που το όνομά του δεν βγήκε από κάποιο πολιτικό τζάκι. Και δεν έχουμε κανέναν (read: 0) Παπανδρέου στη βουλή, ανεξαρτήτως φύλου. Και δεν έχουμε μειώσεις μισθών και συντάξεων την τελευταία εβδομάδα. Α, και έχει και κωλόχαρτο στα ράφια. Και έχουμε και θετικότατες κινήσεις-αστραπή. Σε επικοινωνιακό επίπεδο τα πάνε άριστα. Στα υπόλοιπα … έχουμε καιρό ακόμα να δούμε.

Για πρώτη φορά λοιπόν νοιώθω την ανάγκη να γράφω ένα γράμμα σε έλληνα πρωθυπουργό. Γιατί αυτός ίσως ξέρει να ανοίξει και ένα PC και να το διαβάσει, όχι σαν κάτι άλλους αγράμματους. Πάμε λοιπόν:

Αγαπητέ Αλέξη,

δεν με ξέρεις και δεν χρειάζεται να με μάθεις γιατί το γράμμα αυτό δεν είναι προσωπικό. Το «Αλέξη» και όχι το «κ. Τσίπρα» μάλλον παει γιατί είμαστε κοντά στην ηλικία και τελοσπάντων αφού αφήσαμε τις γραβάτες ας αφήσουμε και τους γαλλόφερτους πληθυντικούς. Δεν σε ψήφισα, γιατί δεν με άφησαν αλλά πιθανότατα και αν με άφηναν να μην σε ψήφιζα. Δεν είναι εκεί το θέμα, μιας και η ηγεσία δεν ανήκει σε αυτούς που την ψήφισαν.

Ας πάμε στο ζουμί.

Δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αλλά έχεις στα χέρια σου μία καυτή πατάτα. Παραδοσιακά η καυτή πατάτα είναι το «χάος παραλάβαμε» ή η «καμμένη γη που άφησαν οι προηγούμενοι» αλλά η δικιά σου καυτή πατάτα είναι εντελώς διαφορετική. Είναι η πατάτα της κοινής αποδοχής και της ελπίδας που ευαγγελίστηκες. Η καυτή πατάτα του μεγάλου ποσοστού στήριξης της ελληνικής κοινωνίας, σαφώς μεγαλύτερου από το εκλογικό ποσοστό που πήρε η παράταξή σου τον προηγούμενο μήνα. Η καυτή πατάτα της τελευταίας ευκαιρίας αυτής της χώρας. Στο γυαλί καλά τα πάτε ως τώρα, και για αυτό προς το παρόν δεν κινδυνεύετε από τις υστερίες του Άδωνι και του Σαμαρά. Αν σας έριχναν αύριο το πρωί, με 60% θα ξαναβγαίνατε. Είναι προφανές. Οι ανέξοδες (οικονομικά) κινήσεις της πρώτης εβδομάδας προφανώς έχουν κοινή αποδοχή. Και σωστές κρίνονται οι κινήσεις αυτές και απο εμένα φυσικά. Όχι κάγκελα, όχι πανάκριβες BMW, όχι παράνομα απολυμένες καθαρίστριες. Το καταλάβαμε.

Αλέξη, υποσχέθηκες ότι θα αλλάξουμε την Ε.Ε. από μέσα. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ξέρεις και ξέρω ότι η Ε.Ε., όχι ως ιδέα αλλά ως πραγματικότητα που φαίνεται από τις συνθήκες της, δεν είναι η ενωμένη ευρώπη των λαών που θέλουμε. Ξέρεις, υπέγραψες και στηρίζεις την Ε.Ε. των εχόντων και των οικονομικών μονοπολίων. Και αυτό δεν αλλάζει. Το παιχνιδάκι των δημοσιονομικών χρεών, των οικονομικών νταραβεριών και των λυκοφιλιών μεταξύ των πλουτοκρατών είναι ταυτόσημο με την Ε.Ε. Αν δεν με πιστεύεις, μπορείς να διαβάσεις τις συνήθηκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας. Άρα δυστυχώς, από την πρώτη ημέρα περιμένω πολύ λίγα από εσένα σε θέματα οικονομίας και διαφορετικής πολιτικής μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. Πηγαίνουμε σας πρόβατα για δείπνο παρέα με τους λύκους. Σε καλώ να με διαψεύσεις σε αυτό.

Αλέξη, μέσα στη χώρα έχω ελαφρώς αυξημένες απαιτήσεις από εσένα. Υπάρχουν πράγματα που μπορούν και πρέπει να γίνουν, πράγματα που δεν περίμενα φυσικά ποτέ από το ΝΔΣΟΚ και τα γιουσουφάκια τους. Έχω διάφορες προτάσεις μικρές και μία τεράστια. Την τεράστια θα την αφήσω τελευταία, και είναι μία πρόταση που αν τολμούσες να εφαρμόσεις θα γραφόταν το όνομά σου στην ιστορία όσο κανένα άλλο στην ιστορία της μικρής αυτής χώρας.

Πάμε στα μικρά πρώτα. Πάρε σημειωματάριο και σημείωνε:

Θέλω ελευθερία σε όλους τους Έλληνες. Θέλω επιτέλους να σταματήσουν κάποιοι να έχουν «παραδοσιακά» προνόμια. Ναι, μιλάω για τα θρησκευτικά προνόμια με τα οποία αρκετά χαριεντίστηκες προεκλογικά. Μιλάω για την επιβλαβέστατη επιβολή της Μιας Θρησκείας σε ανήλικους, για την επιβολή της Μιας Θρησκείας σε σχολεία, δικαστήρια και δημόσιες υπηρεσίες. Έκανες μία καλή αρχή με την ελευθερία επιλογής μορφής όρκου. Προχώρησε ταχύτατα στην ελευθέρωση του κράτους από τις δαγκάνες των παπάδων. Σε αντίθεση με αυτούς, δεν ζητάω ποινικοποίηση της πίστης τους. Ας πιστεύει επιτέλους ο καθένας ότι θέλει σε αυτή τη χώρα, χωρίς να ποινικοποιείται η αντίθετη άποψη. Χωρίς να νοιώθει δεύτερης κατηγορίας ο πιστός ή άπιστος. Στο τέλος τέλος, δεν με νοιάζει πραγματικά τι προσωπικές φιλοσοφικές μεταφυσικές ανησυχίες έχει ο καθένας μας. Αρκεί να μην τις χώνει πάνω από τα κεφάλια των δικαστών, πάνω από τους μαυροπίνακες των παιδιών και ΦΥΣΙΚΑ μέσα στους πίνακες φορολοαπαλαγών και δομόσιων μισθοδοσιών. Έλεος πια. Εννοείται ότι σε πάμπολες χώρες της Ε.Ε. ο πιστός επιλέγει να χρηματοδοτεί τους παπάδες της θρησκείας του. Δεν είναι πρωτοτυπία. Εννοείται ότι δεν νοείται ένα προηγμένο κράτος να δείνει προνόμια σε μία θρησκεία. Το κράτος επιβάλεται να είναι αγνώμον σε προσωπικά θέματα, είτε αυτά είναι θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού, είτε θέματα μεταφυσικής αναζήτησης, είτε θέματα ποσότητας ζάχαρης στον καφέ. Χωρίς εξαιρέσεις, γιατί αν αρχίσουμε τις εξαιρέσεις (για «παραδοσιακούς λόγους») ανοίγουμε τον ασκό του Αιόλου και επαφίεται μετά στον κάθε έχοντα την εξουσία για το τι θα μπει και τι θα βγει από τις εξαιρέσεις. Ταυτόσημο φυσικά με όλο αυτό, και μιας και μιλάμε για ελευθερία, είναι και το θέμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης. Ο ελεύθερος πολίτης έχει δικαίωμα να εκφράζει απόψεις για ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Προσέχεις τα κεφαλαία; Λέω τα πάντα, βάζοντας μέσα (κυρίως) αυτά που δεν μου αρέσουν. Ναι, ο ελεύθερος πολίτης μπορεί να κρίνει απόψεις και θεωρίες χωρίς όρια. Για να προλάβω τους κακεντρεχείς, όχι αυτό δεν σημαίνει ότι βρίζουμε μανάδες (για κάποιο λόγο όλοι αυτό μου φέρνουν ως αντεπιχείρημα) γιατι η μάνα δεν είναι ιερή αλλά δεν αποτελεί άποψη ή θεωρία αλλά πρόσωπο με τιμή και υπόληψη. Η παναγίτσα πάλι, όπως και τα παραμύθια του Παΐσιου με τα οποία θυσαυρίζουν διάφοροι , δεν έχουν τιμή και υπόληψη. Οπότε βαράμε ελεύθερα.

Θέλω δικαιοσύνη. Ανοίξτε τα συρτάρια με τις συρταρωμένες δικογραφίες. Καταδικάστε τη γενοκτονία που αφήσανε στη μέση η προηγούμενοι. Δεν μιλάω για πολιτικές διώξεις, μιλάω για ποινικές διώξεις. Τυφλώστε επιτέλους τη δικαιοσύνη που έκανε laser και έβλεπε με αετίσιο μάτι εδώ και χρόνια. Τα ονόματα των κατηγορουμένων έπρεπε να είναι καλυμένα όπως τα δικά μας στις πανελλήνιες. Θέλω δίκαιη φορολογία χωρίς εξαιρέσεις. Θέλω κτίσιμο εμπορικών κέντρων μόνο με άδεια. Θέλω φορολογία στο κεφάλαιο και στους εφοπλιστές. Όχι εξοντωτική, αλλά κάτι παραπάνω από το μηδέν. Θέλω απλούς κανόνες που να ισχύουν για όλους.

Τέλος, θέλω δημοκρατία. Ναι Αλέξη, θέλω τη δημοκρατία που δεν έχουμε στην Ελλάδα. Θέλω τη δημοκρατία της προσωπικής ευθύνης του κάθε πολίτη. Η αντιπροσωπευτική προεδρευομένη δημοκρατία δεν με καλύπτει. Μεταφέρει υπερβολικά μεγάλο κομμάτι εξουσίας από το λαό σε λίγους. Απομονώνει τους πολίτες από τις αποφάσεις μέχρι τις επόμενες εκλογές. Θέλω άμεση δημοκρατία. Θέλω το Ελβετικό σύστημα άμεσης δημοκρατίας στην Ελλάδα. Κάθε νόμος που θα ψηφίζεται θα πρέπει ουσιαστικά να εγκρίνεται από το σύνολο του ελληνικού λαού. Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι ο πολίτης που του δίνεται η ευθύνη, γίνεται υπεύθυνος. Όπως ξαφνικά ο Έλληνας οδηγάει πολιτισμένα όταν οδηγάει εκτός Ελλάδας, κάτι τέτοιο ένα πράμα. Τόλμησε να αλλάξεις το Σύνταγμα και το πολίτευμα. Θα εκπλαγείς από την στήριξη που θα βρεις, παρόλο τον πόλεμο που θα δεχτείς. Εξήγησε στον κόσμο απλά τι θα σήμαινε αυτή η αλλαγή. Δώσε τη δύναμη στον ελληνικό λαό για πρώτη φορά στην ιστορία του. Θωράκισε την Ελλάδα από το κάθε λαμόγιο, τωρινό ή μελοντικό, που δεν θα μπορεί πλέον να βάζει τον αντιπρόσωπό του να υπογράφει φωτογραφικούς νόμους για την πάρτι του. Τουλάχιστον όχι χωρίς να υπάρχει ένα σύστημα που να μπορεί ο ελληνικός λαός να τους ακυρώνει την επόμενη μέρα. Είναι απλό τεχνικά, μην ανησυχείς. Αλλά θα αποτελέσει τον μεγαλύτερο πολιτικό σεισμό που θα έχει δει ποτέ αυτή η ρημάδα η Ευρώπη. Βάλε το όνομά σου από κάτω από ένα τέτοιο σεισμό.

Δεν ξέρω αν ζητάω παράλογα πράγματα για την Ελλάδα του 2015. Ζητάω ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία. Ελπίζω να μην βρεις τις απαιτήσεις μου υπερβολικές. Αν ναι, μην κάνεις τίποτα από όλα αυτά. Ούτως ή άλλως, η εξουσία κρίνεται τόσο από τα πεπραγμένα της όσο και από τα μή πεπραγμένα της.

Ευχαριστώ για το χρόνο σου.

Μάριος

Θρησκευτική παράνοια

Νοέμβριος 5th, 2014 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Θρησκευτική παράνοια § permalink

Σοκ και δέος στο μέσο χριστιανο νοικοκυρέο με τους μουσουλμάνους που αυτομαστιγώθηκαν στον Πειραιά. Δεκάδες φωτογραφίες με αίματα στους δρόμους και η τρίχα κάγκελο για το πως τολμάνε αυτοί οι αλλόθρησκοι να αυτοτιμωρούνται μέσα στη μέση του δρόμου για να υπηρετήσουν την θεότητά τους, ή να ικανοποιήσουν το θρησκευτικό τους συναίσθημα ή κάποια άλλη αηδία μουσουλμανική. Αγαπητοί χριστιανοταλιμπάν, καλωσήλθατε στον κόσμο μας!

Γιατί όπως καταλαβαίνετε, για ένα μουσουλμάνο, είστε άθεοι, αφού δεν πιστεύετε στον Αλλάχ (ασχέτως αν πρόκειται για αδερφή Αβρααμική θρησκεία του χριστιανισμού). Και για εσάς, αυτός είναι άθεος αφού δεν πιστεύει στον χριστούλη και την παναγίτσα σας. Και φυσικά, οι παράλογες αηδίες που κάνει αυτός της άλλης θρησκείας είναι καταδικαστέες και σας κάνουν να φρικάρετε. Ενώ αν τις αντίστοιχες ηλιθιότητες της κάνει κάποιος της δικιάς μας θρησκείας, ε τότε πρόκειται μάλλον για κάποιον με πολύ βαθύ θρησκευτικό συνάισθημα και κατάνυξη (η αγαπημένη λέξη του Πάσχα). Αν δηλαδή σας πω ότι υπάρχουν θρησκόληπτοι που όχι μόνο αυτοτιμωρούνται και γεμίζουν αίματα μέσα στη μέση του δρόμου όπου βλέπουν και μικρά παιδιά, αλλά βάζουν και τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο για να ικανοποιήσουν τη θεότητά τους, μπορεί και να φρικάρετε. Αν όμως στο καπάκι σας δείξω αυτό:

στην αρχή θα βραχυκυκλώσετε πιθανότατα λίγο, γιατί ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή που πριν λίγο σας έκανε να φρικάρετε, αλλά στο καπάκι η βαθειά πλύση εγκεφάλου που φάγατε από παιδιά θα πάρει μπρος, και θα αρχίσετε τις απίθανες δικαιολογίες για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα (ότι εκεί γίνονται πραγματικά θαύματα, ότι εδώ είναι Ελλάδα ρε και αν δεν θες να φυγεις, να πας αλλού και άλλα τέτοια φαιδρά).

Μονά ζυγά δικά μας δηλαδή.

Σε μία ελεύθερη κοινωνία αγαπητοί ελληνάρες, το κράτος είναι ουδέτερο στις προτιμήσεις και τα βίτσια (θρησκευτικά ή μη) των πολιτών του. Θέτει ένα πλαίσιο κανόνων που ακολουθούνται από όλους, παρέχει δυνατότητα και ελευθερία σε όλες τις ομάδες, μικρές και μεγάλες – και αυτό έχει σημασία, και ελέγχει την τήρηση των κανόνων. Εκεί τελειώνει ο ρόλος του στο θέμα. Για να το κάνω πιο λιανά, σε μία ελεύθερη κοινωνία, είτε επιτρέπονται οι θρησκευτικές εκφράσεις δημοσίως ή όχι. Είτε επιτρέπεται να κρίνεις τα πιστεύω του άλλου ή όχι. Επίσης το κράτος δεν παίρνει θέση ούτε έχει «αγαπημένη» ή «επίσημη» θρησκεία, γιατί τότε τα παραπάνω παύουν να ισχύουν εκ των πραγμάτων και η ελευθερία πάει περίπατο. Όπως εσύ μπορείς να λες για τον Αλλάχ και το Βούδα (και καλώς λέγε ότι θέλεις), έτσι και ο άλλος μπορεί να λέει για το Χριστούλη και την Παναγίτσα σου (και τον Παΐσιο ε, μην ξεχνιόμαστε). Δεν μπορείς να μου έχεις μεσαιωνικούς νόμους για τη βλασφημεία που να εφαρμόζεις για να προστατεύεις φανταστικές θεότητες επειδή είναι «δικές μας», καταπατώντας κάθε αρχή ελευθερίας. Τα έχουμε ξαναπεί, ο Χριστούλης δεν έχει τιμή και υπόληψη, ούτε έχει ανάγκη από δικηγόρους και δικαστήρια γιατί απλώς αποτελεί μυθολογικό πρόσωπο (φυσικά αν ΔΕΝ ήταν, εκεί και αν δεν είχε ανάγκη από εσένα, το τελευταίο ασήμαντο πλάσμα του σύμπαντος να υπερασπιστείς έναν παντοδύναμο θεό από το να μην θιχτεί από ένα άρθρο ή ένα σκίτσο). Το ίδιο και οι απόψεις σου για αυτόν, αλλά και γενικά. Οι απόψεις δεν θίγονται φιλαράκο. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά αν εσύ θίγεσαι επειδή εγώ θίγω την άποψή σου (αλλά όχι εσένα), ξυδάκι. Μοναδική εξαίρεση, νομικά φυσικά, αποτελεί η εξύβριση της τιμής προσώπου που έχει πεθάνει, αλλά μονο για τους συγγενείς πρώτου προσώπου. Επειδή όλα αυτά τα ξέρουν και οι παπάδες, και οι υπόλοιποι εξυπνάκηδες ελληνάρες, και επειδή δεν αποτελούν συγγενείς πρώτου προσώπου ούτε του Χριστούλη, ούτε του Παΐσιου, πιάνουμε τη «βλασφημία» και επειδικνύουμε μια και καλή την εξουσία που έχουμε στο Ελαντισταν (και αμα δεν σ’αρέσει να φύγεις, να πας αλλού όπως λέγαμε και προηγουμένως).

Οπότε για να μην το τραβάμε και πολύ, αποφασίστε: επιτρέπονται οι δημόσιες εκφράσεις θρησκευτικής πίστης ή όχι; ερώτηση παγίδα ε! ο κανόνας θα ισχύει για όλους, οπότε τέρμα μετά τα κεριά και οι τάφοι να κόβουν βόλτα στους δρόμους το Πάσχα. Γιατί όσο γελοίο βρίσκεις εσύ αυτό:

Τόσο γελοία βρίσκω και εγώ αυτά:

Και το αστείο είναι ότι έχουμε και οι δύο δίκιο.

Χρυσές ομελέτες

Σεπτέμβριος 23rd, 2013 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χρυσές ομελέτες § permalink

Ορίστε, άργησα λίγο να κάνω την υπόσχεση του προηγούμενου post πραγματικότητα και είχαμε ιστορίες. Προφανώς κάνω πλάκα, πολύ κρίμα για τον 34χρονο νεκρό από τον εντεταλμένο δολοφόνο χρυσαυγίτη. Από την άλλη φυσικά, καθόλου δεν πέφτω από τα σύννεφα, μίας και ο κατάλογος ήταν μακρύς αλλά κάποιοι έκαναν τον Κινέζο. Πάμε τώρα στα δικά μας.

Τι είναι η χρυσή αυγή λοιπόν; Πότε μας ήρθε και δεν την ξέραμε; Είναι όλοι αυτοί που την ψήφισαν ναζιστές; Πολλά ερωτήματα και πολυδιάστατα.

Μία συνοπτική εικόνα για την εγκληματική αυτή συμμορία (hint) από παλιότερο και γνωστό βίντεο:


Fast Tube by Casper

Μα πως; Και οι αγαθοεργίες; Και οι γιαγιάδες που με ασφάλεια έβγαζαν τα λεφτά από το ΑΤΜ; Και τα δωρεάν τρόφιμα και ρούχα στους Έλληνες; Και ο άμεμπτους φύρερ με τα καθαρά χέρια;

Δεν ξέρω αν πήρατε χαμπάρι τι ακριβώς βγαίνει αυτές τις μέρες από πρώην στελέχη για αυτή τη χαβούζα. Η απατεωνιά του Αναστασιάδη για την γιαγιά (που τύγχανε μάνα χρυσαυγίτη υποψηφίου) βγήκε πολύ νωρίς μετά το «ρεπορτάζ» της φυλλάδας του. Αλλά τα ρούχα που χαρίζουν για να πάνε σε Έλληνες και μεταπωλούνται σε πάγκους αλλοδαπών, με «προστασία» από τους «άριους» και ποσοστά στις τσέπες τους, βγήκαν πρόσφατα. Ναι κύριοι, από ότι φαίνεται, όπως ήδη ξέραμε, οι χρυσαυγίτες είναι κοινοί κακοποιοί, και ενδιαφέρονται μόνο για την τσεπούλα τους και την κωλάρα τους. Και ο φύρερ που νοιώθει «σιχασιά» μέσα στη βουλή (κατά δήλωσή του), φρόντισε να μην λείψει η εν λόγω «σιχασιά» και στην σύζυγο ούτε σε υποψήφιους του κόμματος που δεν εκλέχθηκαν. Γιατί και η σιχασιά θέλει παρέα, ε φύρερ;

Εκτός αυτού, τα ψέμματα και ο αποπροσανατολισμός αυτών των «ανθρώπων» είναι άνευ προηγομένου. Αποφασίστε επιτέλους, βγάλτε κάκαλα και πείτε μας ότι είστε φασισταριά του κερατά και γλύφετε φωτογραφίες του χίτλερ όλη μέρα. Όχι τη μία μέρα να λέει ο «πολύ άντρας» Κασσιδιάρης ότι τα τάγματα εφόδου είναι στη φαντασία του Δένδια (στο 05:09)


Fast Tube by Casper

και την άλλη ο «ελαφρώς λιγότερο άντρας αλλά με χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή» Μιχαλολιάκος ότι τα τάγματα εφόδου βγήκαν από την φαντασία του Δένδια και ακονίζουν τις ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια


Fast Tube by Casper

Φυσικά υπάρχουν δεκάδες αντίστοιχες κωλοτούμπες όπου άλλα λέμε στο γυαλί (για να μην τρομάξουμε ακόμα τον «νοικοκυρέο» ψηφοφόρο μας που θέλει απλά «να ξεβρωμίσει ο τόπος» και άλλα παραμύθια) και άλλα «στους δικούς μας» για να κρατάμε το μίσος και το φανατισμό αναμμένο. Πόσο εύκολα άλλωστε ο «πολύς αρχηγός» Μιχαλολιάκος έδινε τους «συντρόφους» του κάποια χρόνια πριν για να γλιτώσει το τομάρι του, όπως έγραψε το Hot Doc στο τεύχος 16: έδωσε κανονικά από παιδικούς φίλους και γείτονες μέχρι και τη μάνα του (αν χρειαζόταν). Έτσι και σήμερα με την πρώτη ευκαιρία και με μεγάλη ευκολία και αυτός και ο Κασσιδιάρης αρνούνται ότι οποιοσδήποτε από τους μαχαιροβγάλτες τους, που σύμφωνα με τις τελευταίες αποκαλύψεις εκτελούν εντολές πάντα από την ιεραρχία που φτάνει στον φύρερ, έχουν σχέση με τη συμμορία. Μια φορά ψεύτης, πάντα ψεύτης λοιπόν.

Έτσι, ο Ρουπακιάς, δολοφόνος του Φύσσα δεν έχει σχέση με την Χ.Α., όπως φαίνεται και από τα παρακάτω:

roupakias

camingmparmpas

 

Ειδικά για την τελευταία, ο Μπαρμπαρούσης έσπευσε να γλιτώσει και την δικιά του κωλάρα στο 0:47, γιατί από ότι κατάλαβε με την υψηλότατη αντίληψή του, αυτή υπήρχε για να κατηγορήσει αυτόν και όχι για να αποδείξει ότι ο Ρουπακιάς ήταν χρυσαυγίτης. Θαυμάστε τρόμο (μέχρι και μοντάζ κάνανε στο 1:16, ποιος ξέρει τι μπαρούφα πέταξε):

Fast Tube by Casper

Ιδιαίτερου σχολιασμού είναι επίσης το παράπονο, ότι ούτε οι ρουφιάνοι δεν του τηλεφωνούν πλέον (στο 1:25).

Φυσικά, ο φυρερ αφού είδε ότι ξεφεύγει το θέμα και ο Ρουπακιάς είπε μόνος του ότι είναι χρυσαυγίτης (διαψεύδοντας ακόμα και τον ιερό ΣΚΑΙ που προσπαθούσε να τον βγάλει μία φανατικό οπαδό ομάδας και μία … μετανιωμένο αριστερό, έσπευσε να ταυτίσει το «φρόνημα των ελλήνων» με τον εαυτό του, και να ανακαλύψει οργανωμένο σχέδιο εναντίον του φρονήματος, δηλαδή του εαυτού του.

Fast Tube by Casper

Αλλά είπαμε, μια φορά ψεύτης… Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την άρνηση του Χίτλερ; Την άρνηση του παγανιστικού παρελθόντος; Εδώ να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικά πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να πιστεύει και να λέει ότι θέλει. Ακόμα και χοντροειδέστατες μαλακίες. Αλλά είναι απίστευτο οι συγκεκριμένοι να ντρέπονται για τις «ιδέες» τους τόσο πολύ ώστε να σκίζουν τα ρούχα τους για το αντίθετο.

Παραδείγματα; Άπειρα! Θυμάστε που ο φυρερίσκος έλεγε ότι οι «έλληνες εθνικιστές» πολέμησαν τους ναζί; Στο βιβλίο του «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη» (σ.46) έγραφε τα ακόλουθα:

mixa

 

Για τον χίτλερ; Τι έλεγε ο φυρερίσκος για τον χίτλερ;

1
2
3
4

 

Αν τον ρωτήσεις στο δρόμο, τα ίδια θα σου πει. Αν τον ρωτήσεις σε ένα κανάλι, θα αρχίσει τις πίπες. Γιατί όταν κάποιος ντρέπεται για τις ιδέες του, ή δεν αξίζει μία ο ίδιος ή δεν αξίζουν μία οι ιδέες του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, από ότι φαίνεται ισχύουν και τα δύο.

Και ας θυμήσουμε και τον Ηλιόπουλο με τις άθλιες προσπάθειες του να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα:

Fast Tube by Casper

Τα παραπάνω δεν τα αναφέρω ως αξιόποινα. Απλά για να γίνει λίγο εμφανές το «αίμα, τιμή, κότες με λυρί».

Και πάμε και λίγο στο ζουμί. Εντάξει, οι χρυσαυγίτες είναι καθάρματα του υποκόσμου, μαχαιροβγάλτες, μπράβοι της νύχτας και πολλά άλλα. Και μετά; Μετά τι; Βγάζουμε παράνομη την χρυσή αυγή και πάμε για ύπνο;

Όπως προανέφερα, προσωπικά είμαι (θέλω να πιστεύω) σταθερός σε μία άποψη. Οι ιδέες δεν ποινικοποιούνται, όσο άθλιες και να είναι. Χωρίς εξαιρέσεις. Οι πράξεις όμως ναι. Όπως και η ηθική αυτουργία σε εγκλήματα. Αν η ιδέα μου είναι να σκοτώσουμε οποιονδήποτε είναι σκουρόχρωμος και κακομοίρογλου (σαν τον παραπάνω φύρερ ένα πράγμα κατά σύμπτωση) και κάποιος αρχίζει να σκοτώνει, τότε αυτός πάει μέσα για τον φόνο και εγώ για ηθική αυτουργία.

Εδώ λοιπόν για μένα είναι και το ζουμί:

Η ιδανική δημοκρατική κοινωνία έχει πολύ απλούς κανόνες. Μπορώ να λέω ότι θέλω αρκεί να μην θίγω την τιμή κάποιου. Όχι τα πιστεύω του ή τις ιδέες του. Την τιμή του. Πολύ απλά, αν πω κάποιον μαλάκα, θίγω την τιμή του. Αν πω ότι αυτό που είπε είναι μαλακία, ή αυτό που πιστεύει ακόμα μεγαλύτερη μαλακία και δεν του αρέσει … ξυδάκι. Από την άλλη, ο ίδιος μπορεί να πει ότι θέλει για αυτά που πιστεύω και λέω εγώ. Αυτά σε επίπεδο απόψεων. Με αυτόν τον πολύ απλό κανόνα, μπορώ να κρίνω της απόψεις των ναζί ως τραγελαφικές ελεύθερα και δημόσια. Και εκείνοι τις δικές μου. Όποιος έχει καλύτερα επιχειρήματα μπορεί να πείσει και έναν ακροατή αυτής της «ανταλλαγής απόψεων». Και έτσι φτάνουμε και στην διαδικασία της ψηφοφορίας για λήψη αποφάσεων για το κοινό μας μέλλον. Όταν αρχίζουν οι παρεκτροπές, αρχίζει και το πρόβλημα. Τρανό παράδειγμα είναι η οργανωμένη θρησκεία και οι μεσαιωνικοί νόμοι περί «βλασφημείας». Το να πω το οτιδήποτε για τον χριστούλη και την παναγία τους είναι ουσιαστικά κρίση στα πιστεύω τους και όχι προσβολή της τιμής τους. Παρόλα αυτά, ως κατάλοιπο της μεσαιωνικής εξουσίας των παπάδων, «θίγω το θρησκευτικό συναίσθημα» και «βλασφημώ». Αυτή η μονομερής «ασυλία» κάποιων «ιδεών» στο κλούβιο μυαλό των φασιστών επεκτείνεται και σε οτιδήποτε αυτοί σήμερα το πρωί θεώρησαν «ιερό». Αν πω κάτι για τις μαλακίες που λέει ο «αρχηγός» ή για την «απόλυτη αλήθεια» των βλακωδών απόψεών τους, στην κλούβια κεφάλα τους πρέπει να τιμωρηθώ. Γιατί; Γιατί έτσι. Ίσως για αυτό πολλές φορές καταφέρομαι ενάντια στην οργανωμένη θρησκεία, γιατί ουσιαστικά προωθεί αυτόν τον τρόπο σκέψης και κάνει κάποιους ανθρώπους να τον ασπάζονται. Με τραγικές συνέπειες.

Οκ, και τι θα κάνουμε αν δεν ποινικοποιήσουμε την Χ.Α.; Θα τους αφήσουμε να αλωνίζουν;

Όχι φυσικά. Αν ακολουθήσατε τον απλό κανόνα που έθεσα προηγουμένως εύκολα μπορείτε να καταλάβετε ότι η πρόταση μου είναι απλή. Όσο λένε ότι λένε, θα λέμε και εμείς ότι θέλουμε και για αυτά που λένε αλλά και για ότι άλλο μας κατέβει. Από τη στιγμή που θα απλωθεί χέρι ή μαχαίρι, τα πράγματα αλλάζουν. Δεν μιλάμε πλέον για ποινικοποίηση ιδεών ή κομμάτων ή κοσμοθεωρίας. Μιλάμε για κοινό ποινικό δίκαιο. Με λίγα λόγια, οι δολοφόνοι και οι ηθικοί αυτουργοί (όπως αποφασίσει η δικαιοσύνη) τιμωρούνται παραδειγματικά. Τα τάγματα εφόδου χώνονται στο πιο βαθύ μπουντρούμι. Οι φουσκωτοί που πουλάνε προστασία στα βραδινά μαγαζιά εξαφανίζονται από προσώπου γης. Οι τραμπούκοι και οι ληστές – μέλη της συμμορίας το ίδιο.

Και πολύ απλά, μετά εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρχει Χ.Α. μιας και δεν θα μείνει και κανένας.

Και κλείνω με ένα βίντεο του συνταγματολόγου Κατρούγκαλου για το θέμα. Νομίζω ότι με καλύπτει.


Fast Tube by Casper

Ένα χρόνο μετά…

Ιούνιος 19th, 2013 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένα χρόνο μετά… § permalink

…και κάτι μήνες βασικά μιας και το τελευταίο ποστ ήταν τον Απρίλη του 2012. Βρε πώς περνάει ο καιρός!

Τελευταία φορά τα είχαμε πει λοιπόν πέρσι, πριν από εκείνες τις ανεκδιήγητες εκλογές, στις οποίες ο Σαμαράς, αφού έπαιξε μπαλάρα στο Ελλάδα-Ρωσσία στο Euro 2012, έγινε πρωθυπουργός, πράγμα το οποίο όλοι πιστέψαμε ότι θα έδινε την τελευταία βολή στο μπαμπά της Ντόρας – πράγμα φυσικά που ο ίδιος διέψευσε – όπως άλλωστε και τους νόμους της φύσης χρόνια τώρα. Μαζί του, ο «διαφορετικός» Βαγγέλας και ο «υπεύθυνος αριστερός» Φώτης πήγαν κολαούζο μήπως και φάνε και αυτοί λίγα από τα ψίχουλα της Ρηγίλλης που έγινε Συγγρού κάπου στην πορεία. Εκτός από τους παραπάνω ανεκδιήγητους, μία συμμορία νεοναζί φασιστών βρήκε φως και μπήκε και αυτή, μιας και ως γνωστό όλοι οι καλοί χωράνε.  Για την εν λόγω συμμορία δεσμεύομαι να γράψω αναλυτικά περισσότερα κάποια στιγμή.

Μετά από ένα χρόνο συνέχισης του σωσίματος της χώρας και στιβαρότητα στο τιμόνι του καραβιού που λέγεται Ελλάδα με σταθερή (και αδιαπραγμάτευτη) πορεία προς τα βράχια, η χώρα μετράει εκατομμύρια ανέργους (με πάνω από 50% των νέων χωρίς δουλειά), εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο να είναι ήδη εκτός Ελλάδας σε αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο, φτώχεια και δυστυχία. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν φυσικά το περίφημο success story του Σαμαρά και μας δίνουν καθαρούς λόγους για να ζητοκραυγάζουμε μέρα-νύχτα γιατί δεν χρεοκοπήσαμε χρεοκοπώντας. Η οικονομική χρεοκοπία φαίνεται μάλιστα να είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της συνολικής χρεοκοπίας μιας και στην πορεία προς το φως του τούνελ (που από ότι φαίνεται είναι φορτηγό τρένο που έρχεται από την άλλη) χάσαμε την αξιοπρέπεια, την αξιοπιστία και τέλος την ίδια την δημοκρατία μας, αν είχαμε ποτέ τέτοιο πράγμα.

Τα τελευταία γεγονότα που με κάναν να ξαναπιάσω το πληκτρολόγιο και αν το κοπανήσω αδυσώπητα μέχρι να βγει αυτό που διαβάζετε, αποδεικνύουν μέχρι αυτή την ώρα την τραγικότητα της κατάστασης. Εν ολίγοις, μιας και μάλλον ξέρετε ήδη τι έχει γίνει μέσες άκρες, ο «βαρύς» Κεδίκογλου
(παρένθεση)
http://www.youtube.com/watch?v=FMJoEj2YxIM
(κλείνει η παρένθεση)
αποφάσισε με περίσσιο πολιτικό θάρρος να κλείσει την ΕΡΤ μέσα σε 6 ώρες (με υπουργική απόφαση – πράξη νομοθετικού περιεχομένου – άλλο σκάνδαλο αυτό, μιας και υποτίθεται ότι αυτές βγαίνουν για θέματα ύψιστης σημασίας που δεν προλαβαίνουν να περάσουν από τη βουλή γιατί είναι απόλυτα time sensitive), ακολουθώντας την τακτική «όλοι μέσα στο τσουβάλι και το τσουβάλι στο ποτάμι». Σε αντίθετη περίπτωση φυσικά θα έπρεπε πρώτα να απαντήσει τι σημαίνουν τα παρακάτω, ξεχωρίζοντας τα χλωρά από τα ξερά και βάζοντας τα χεράκια του και βγάζοντας τα ματάκια του (δείτε και φωτογραφίες εδώ):

Ανθή Σαλαγκούδη.
(κουκλάρα, δεν θέλω αντιρρήσεις)

Κόρη του Γιώργου Σαλαγκούδη, πρώην βουλευτή και υφυπουργού ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας.
Η εκπομπή της με τίτλο “136” κοστίζει περίπου ένα εκατομμύριο τον χρόνο.
Εκτός από την εκπομπή, τον Σεπτέμβριο του 2012 προσελήφθη ως “προσωπικό ειδικών θέσεων”.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Μανούσος Καμπανέλης.
Διευθυντής γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ.
Επάγγελμα γυμναστής, από Εύβοια…
Διευθυντής Γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ Νίκου Σίμου(φωτο).
Μέτοχος κατά 99% της εταιρείας Μ.Ι.Καμπανέλλης και ΣΙΑ ΟΕ με διακριτικό τίτλο OKEANIS και web site www.okeanis.gr.
Στους server της εταιρείας φιλοξενούνται οι προσωπικές σελίδες του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό Σίμου Κεδίκογλου…
Για το συγκεκριμένο φυντάνι έχουμε πολλά για την γούνα του, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Σταύρος Οικονομόπουλος
Εκ Μεσσηνίας, ειδικός σύμβουλος σε θέματα ραδιοφωνίας.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Ματίνα Ρίτσα.
Ειδική σύμβουλος για θέματα… επικοινωνίας…
Υποψήφια με την Νέα Δημοκρατία στην Εύβοια, λαμπρό μέλος της γαλάζιας “στρατιάς συμβούλων” στην ΕΡΤ.
Δεν έχει περάσει ούτε από έξω από το κτήριο της ΕΡΤ.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Μενέλαος Σεβαστιάδης.
Συντονιστής αθλητικού ραδιοφωνικού προγράμματος.
Κουμπάρος του διευθυντή Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, κ. Γιώργου Μουρούτη.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ

Γεώργιος Αντωνίου, συντονιστής Α προγράμματος της ΝΕΤ.
Κουμπάρος Αντώνη Σαμαρά.
Μισθός 3.500 χιλιάδες ευρώ.

Ο κ. Κεδίκογλου φυσικά δεν είναι άγνωστος στην ΕΡΤ και ο ίδιος μιας και το παρακάτω quiz απαντιέται πολύ εύκολα:
Ποιος είναι αυτός, που, ενώ διορίστηκε συμβασιούχος στην ΕΡΤ, μέσα σε μια νύχτα (είδες άμα έχεις μπάρμπα, ή για την ακρίβεια: μπαμπά από τη Κορώνη), η σύμβασή του μετατράπηκε σε αόριστου χρόνου;
Ποιος είναι αυτός, που, αφού «τακτοποιήθηκε» η προϋπόθεση να είναι εργαζόμενος αορίστου χρόνου στην ΕΡΤ, κατόπιν επιλέχτηκε εντελώς αξιοκρατικά (είδες άμα έχεις μπάρμπα, ή για την ακρίβεια: μπαμπά από τη Κορώνη), να είναι αυτός που πήγε για «μετεκπαίδευση» στην Αμερική;
Ποιος είναι αυτός, που, ενώ βρισκόταν στην Αμερική για 4 ολόκληρα χρόνια και «μετεκπαιδευόταν», η ΕΡΤ του πλήρωνε κανονικότατα, επί τετραετία, το μισθό του;
Και ποιος είναι αυτός, που, ενώ η ΕΡΤ του πλήρωνε επί 4 χρόνια το μισθό του για να «μετεκπαιδεύεται» στην Αμερική, όταν επέστρεψε – «μετεκπαιδευμένος», πια, με τα λεφτά της ΕΡΤ – μετακόμισε σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό;
Ε; Ποιος;…

Αφού λοιπόν έδειξε, και αυτός και ο Σαμαράς, «πολιτική βούληση» να πετάξει στο δρόμο εργαζομένους που και μια χαρά έκαναν τη δουλειά τους (όχι όλοι, αλλά είπαμε δεν μας νοιάζει το ξεσκαρτάρισμα αυτή τη στιγμή σύμφωνα με την κυβέρνηση – εξάλλου η γενίκευση είναι αρχή φασισμού), μετρήστε γεγονότα που συνέβησαν μετά, τα οποία αμφιβάλω αν ποτέ θα βρεθούν υπόλογοι:

1) Ο «νεός» φορέας που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ σύμφωνα με το γαλάζιο κεφάλι είναι η ΝΕΡΙΤ (νέα ελληνική ραδιοφωνική ιντερνετική τηλεόραση; γιατί το Ι είναι με τον αγγλικό όρο και όχι με τον ελληνικό; ψιλά πράγματα). Οι μέγιστοι εγκέφαλοι φυσικά δεν έκλεισαν ποτέ το www.nerit.gr πριν βγάλουν τις ανακοινώσεις, με αποτέλεσμα να γίνουν ρεζίλι των σκυλιών στα πέρατα της οικουμένης (π.χ. Bloomberg) όταν ιδιώτης το έκανε πριν από αυτούς. Και ως εδώ καλά. Μία βδομάδα μετά λοιπόν, τα σαΐνια της ΝΔ (προφανώς) ανάγκασαν τον εθνικό διαχειριστή domain .gr (https://grweb.ics.forth.gr/) να ΣΒΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ εντελώς παράνομα με συνέπεια αυτή τη στιγμή να μην λειτουργεί το εν λόγω νόμιμα αγορασμένα site – απλά γιατί δεν τους άρεσε.

2) Το συμβούλιο της επικρατείας με προσωρινή διαταγή αποφάσισε την επαναλειτουργία της ΕΡΤ άμεσα με αναστολή της υπουργικής απόφασης (η απόφαση εδώ) για τις παραγράφους που διέκοπταν τη μετάδοση των εκπομπών και τη λειτουργία των sites καθώς και τις συχνότητες της ΕΡΤ. Στο καπάκι, από το Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων εμφανίστηκε ένα κείμενο «διευκρινήσεων» το οποίο υποτίθεται ότι ερχόταν από το νομικό συμβούλιο της κυβέρνησης αλλά πλασαρίστηκε παντού σαν διευκρινήσεις από το ίδιο το ΣτΕ και έλεγε τα ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ από την προσωρινή διαταγή. Πρακτικά δηλαδή, είτε το νομικό συμβούλιο προέτρεπε την κυβέρνηση να αγνοήσει την διαταγή του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας ή το ΣτΕ τρελάθηκε και αποφάσισε να αναιρέσει τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα; Την Τετάρτη ο πρόεδρος του ΣτΕ, Κωνσταντίνος Μενουδάκος, εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τις δήθεν διευκρινίσεις για την προσωρινή διαταγή που «διέρρεαν» από κέντρα που δεν έχουν καμία σχέση με το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ κατέθεσαν μήνυση στον Στουρνάρα και στον Κεδίκογλου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τη μη συμμόρφωση στη διαταγή.

3) Ο τηλεοπτικός σταθμός 902 δάνεισε την συχνότητά του στους εργαζόμενους της ΕΡΤ ώστε να μπορούν να κάνουν τηλεοπτική εκπομπή (η οποία ήδη άρχισε να εμφανίζεται σε εκατοντάδες sites με streaming – κυρίως με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοσταθμών -EBU η οποία μάλιστα εδρεύει και στην πόλη που μένω). Εδώ άρχισαν τα ωραία. Η φοβερή και τρομερή πλατφόρμα DIGEA (που κάποιοι αναρωτιόντουσαν όταν φτιάχτηκε πως και αποφάσισε η κυβέρνηση να τρέξει την «ευρωπαϊκή οδηγία» για την μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση και τελικά όλοι καταλάβαμε ότι απλά επρόκειτο για ένα μονοπώλιο των καναλαρχών (η πλατφόρμα ανήκει στους σταθμούς ALPHA, ALTER, ANT1, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV, MEGA, ΣΚΑΪ και STAR). Και με τον χειρότερο τρόπο μάθαμε ότι η εν λόγω πλατφόρμα, μόνο ανεξάρτητη δεν είναι, μιας και η κυβέρνηση έδινε διαταγή να κόβεται το σήμα του 902 κάθε λίγο επειδή βοηθούσε τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Και δεν μιλάμε για απλό κόψιμο, μιλάμε για έναν τουλάχιστον άνθρωπο επάνω από ένα διακόπτη 24/24 και 7/7 μιας και το σήμα έπεφτε κυριολεκτικά δευτερόλεπτα μόλις ο 902 έδειχνε κάτι από ΕΡΤ, ακόμα και στα πλαίσια των ενημερωτικών εκπομπών του! Δείτε οπωσδήποτε την τρολλιά που έκαναν οι εργαζόμενοι στον 902 δείχνοντας το πρόβλημα με τον πιο αστείο τρόπο. Φυσικά η πράξη αυτή ήταν καθόλα παράνομη, μιας και αν ένα κανάλι παρανομεί με τον οποιοδήποτε τρόπο (όπως ισχυρίζονταν η κυβέρνηση με την απειλή που έστειλε προς πάντες και καταδικάστηκε επίσης διεθνώς – ελληνικά) υπάρχουν διαδικασίες όπως καταγγελία στο ΕΣΡ κτλ. Το διακοπτάκι που κλείνανε δεν είναι μέσα σε αυτές πάντως.

In other news, η μέγιστη διανοούμενη και φιλόσοφος κ. Βούλτεψη (φυσικά από τη ΝΔ) μας αποκάλυψε ότι οποιοσδήποτε διαφωνεί ανά τον κόσμο με το κλείσιμο της ΕΡΤ με τον τρόπο με τον οποίο έγινε, είναι «τσιράκια του Ροθτσιλντ και έμποροι όπλων». Μην γελάτε, αλήθεια το είπε. Σε ευχαριστούμε αγαπητή Σοφία για την αποκαλυπτική ενημέρωση.

Ο Βαγγέλας και ο Φώτης από τη μεριά τους, έσκισαν τα ρούχα τους υπέρ της ΕΡΤ (τώρα την θυμήθηκες Βαγγελάκη;) και φώναζαν εχτές από εδώ και από εκεί ότι θα ψηφίσουν την τροπολογία του ΚΚΕ για την κατάργηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, προφανώς γνωρίζοντας ότι αυτή δεν θα πάει ποτέ προς ψήφιση, μιας και ο υπουργός μπορούσε (όπως και έκανε) να μην την δεχτεί. Τζάμπα μάγκες δηλαδή. Περιμένουμε το απόγευμα τη «μητέρα των μαχών» μεταξύ των 3 καβαλέρος, αλλά προβλέπω από τώρα δηλώσεις του στυλ: για την σταθερότητα της πολιτικής ζωής της χώρας (και γιατί οι δανειστές ΠΑΛΙ μας έχουν πιάσει από τα αρ#$%#δια) αποφασίζουμε να κερδίσουμε χάνοντας και να μην ρίξουμε την κυβέρνηση. (γιατί αν την ρίξουμε και πάμε σε εκλογές θα πάμε στα αζήτητα – αυτό δεν το λένε φυσικά αλλά φαντάζομαι ότι έτσι τους εκβιάζει ο Σαμαράς).

Εν κατακλείδι, παρόλο που κανείς δεν είπε ότι όλα ήταν ρόδινα στην ΕΡΤ, η λύση πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι είναι για ηλίθιους. Η εταιρία αν μη τι άλλο ήταν κερδοφόρα, αναμετέδιδε το ΡΙΚ, την Deutsche Well και άλλους σταθμούς στην Ελλάδα, είχε δορυφορικό κανάλι για την ομογένεια, και φυσικά είχε χιλιάδες συμβόλαια που τρέχουν (όπως η αναμετάδοση του κυπέλλου συνομοσπονδιών στην Βραζιλία ή τους τελικούς της Α1 στο μπάσκετ τα οποία «τσίμπησαν» κανονικότατα οι ιδιώτες, εν μέρει εντελώς παράνομα σε χρόνο dt).

Κρίση και άλλες ιστορίες

Απρίλιος 14th, 2012 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κρίση και άλλες ιστορίες § permalink

Η κρίση στην Ευρώπη έχει αλλάξει χαρακτήρα τα τελευταία χρόνια. Από οικονομική κρίση έχει μεταμορφωθεί σε πολιτική κρίση. Η κρίση βαθαίνει καθημερινά, και παρόλο που κάποιοι προσπαθούν να κάνουν διάφορα, εκ του αποτελέσματος μπορούμε εύκολα να δούμε ότι δεν λειτουργούν. Γιατί όμως; Και τι μπορεί να γίνει; Ας δούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα. Για αρχή, είναι εύκολο να δούμε ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει. Αυτό που ακούστηκε κάποια στιγμή, κάπου στο 2009, είναι ότι είχαμε μία μορφή ανάκαμψης, η οποία διήρκεσε μέχρι περίπου τα μέσα του 2010. Κατά τη χρονική αυτή περίοδο 3 πράγματα καλυτέρεψαν ελαφρώς στις ΗΠΑ: η κατάσταση στον τραπεζικό τομέα βελτιώθηκε ελαφρά, το χρηματιστήριο ανέκτησε σχεδόν την μισή από τη χασούρα που είχε προηγουμένως και τα εταιρικά κέρδη επανήλθαν επίσης ελαφρώς από τα τεράστια προβλήματα που είχαν το 2008 και το 2009. Η ανάκαμψη αυτή τελείωσε ένα χρόνο μετά. Η ανάκαμψη αυτή, δημιούργησε λίγες θέσεις εργασίας, αλλά μόνο για τους ανθρώπους που έμπαιναν στην αγορά εργασίας, και δεν έκανε απολύτως τίποτα για τους ανθρώπους που ήταν ήδη άνεργοι. Στην πραγματικότητα, η ανεργία παρέμεινε σε ανοδική πορεία. Η λεγόμενη αυτή ανάκαμψη, έκανε πολύ λίγα και για πολύ συγκεκριμένους τομείς, δηλαδή αυτούς που ανέφερα. Η τεράστια παρέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ, είχε αποτέλεσμα, και μάλιστα μερικώς, μόνο σε αυτούς τους τομείς. Αγοράζοντας τα τοξικά προϊόντα που είχαν στην κατοχή τους, με δημόσιο χρήμα, είχε τη δικαιολογία ότι θα επέτρεπε στον τραπεζικό τομέα να «ξεπαγώσει» το πιστωτικό σύστημα, να επιτρέψει στις τράπεζες να δανείσουν ξανά σε άτομα και επιχειρήσεις, και να επανεκκινήσουν με τον τρόπο αυτό την οικονομία. Αυτό ήταν φυσικά αφελές, αν όχι απλά ένα ψέμα, μιας και όπως οποιοσδήποτε τραπεζίτης θα σας πει, και δεν το κρύβουν, το πρόβλημα του 2008 ήταν ότι είχαν δανείσει σε αυτούς που δεν έπρεπε να δανείσουν, και σε μία οικονομία σε ελεύθερη πτώση το τελευταίο πράγμα που θα έκανε ένα τραπεζίτης, ήταν να δανείσει. Πρακτικά, οι τράπεζες πήραν τα χρήματα αυτά, ισορρόπησαν τους προϋπολογισμούς τους, βελτίωσαν την οικονομική τους θέση και δεν έδωσαν κανένα δάνειο. Αντί για αυτό, χρησιμοποίησαν τα χρήματα αυτά για να αγοράσουν μέρος του κρατικού χρέους, ώστε το κράτος να έχει ακόμα περισσότερα χρήματα για να τους ξαναδώσει. Στο θέμα των επιχειρηματικών κερδών, η κυβέρνηση χρησιμοποίησε επίσης δημόσιο χρήμα ώστε να «τονώσει» τα κέρδη τους, αγοράζοντας τα προϊόντα τους κατευθείαν, ή επιτρέποντάς τους να αυξήσουν τα κέρδη τους κάνοντας μαζικές απολύσεις.

Αποτέλεσμα αυτών ήταν η μερική και ουσιαστικά πλασματική βελτίωση σε 3 τομείς, τραπεζικό τομέα, χρηματιστήριο αλλά και εταιρικά κέρδη, αλλά την ίδια στιγμή, η υπόλοιπη οικονομία έδωσε ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Ένα από αυτά, ο αριθμός των έμμισθων θέσεων εργασίας στην οικονομία έπεσε σταθερά από το 2007 ως το 2010. Λιγότερες θέσεις εργασίας με αυξανόμενο πληθυσμό φυσικά σημαίνει τεράστια ποσοστά ανεργίας (γύρω στο 10% στις ΗΠΑ το 2010). Το U-6 (άνθρωποι που ψάχνουν για δουλειά και δεν βρίσκουν + άνθρωποι που δουλεύουν part time ενώ θα ήθελαν να δουλεύουν full time + άνθρωποι που απελπίστηκαν και έπαψαν να ψάχνουν για δουλειά) φτάνει στα 25 με 30 εκατομμύρια (18%) του πληθυσμού των ΗΠΑ. Το ίδιο ισχύει και για τις εξώσεις και τις κατασχέσεις σπιτιών στις ΗΠΑ, οι οποίες το 2010 έφτασαν 250.000 το μήνα. Αλλά και αυτοί που δεν έχασαν την δουλειά ή το σπίτι τους, η αξία των σπιτιών κατά μέσο όρο έπεσε 25%. Η δουλειά των ανθρώπων έχει λιγότερες παροχές, λιγότερη ασφάλεια ενώ συνολικά οι συνθήκες εργασίας μιας ολόκληρης τάξης, από την αρχή της κρίσης το 2007 έχουν χειροτερέψει σταθερά και ραγδαία. Δεν υπήρξε καμία ανάκαμψη για την καθημερινότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων Αμερικάνων.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι τεράστιες προσπάθειες παρέμβασης της κυβέρνησης των ΗΠΑ, που σε ορισμένα σημεία ήταν πρωτόγνωρες, οι οποίες ξεκίνησαν κατά την προεδρεία του Μπούς και συνεχίστηκαν κατά την προεδρεία του Ομπάμα, δεν πέτυχαν. Δεν τερμάτισαν την ανεργία, δεν σταμάτησαν τις κατασχέσεις των σπιτιών, δεν καλυτέρεψαν τις συνθήκες και την ασφάλεια των θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα, η ρύθμιση της οικονομίας ήταν επίσης ανεπιτυχής.

Το οικονομικό σύστημα έχει ήδη καταρρεύσει δύο φορές με παταγώδη τρόπο, μία φορά πριν τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, τη δεκαετία του 30, και άλλη μία το 2007. Η υπηρεσία που καταγράφει την κατάσταση της οικονομίας ονομάζεται National Bureau of Economic Research. Η υπηρεσία αυτή ανακοίνωσε επίσημα το τέλος της κρίσης το 2009. Ανάμεσα στις δύο μεγάλες καταρρεύσεις της οικονομίας, σύμφωνα με το ΝΒoER, είχαμε άλλες 11 κρίσεις μικρότερης κλίμακας. Σε κάθε μία από αυτές, εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν, επιχειρήσεις χρεοκόπησαν και όλα τα καλά που βλέπουμε σήμερα, σε ελαφρώς μικρότερη κλίμακα. Για παράδειγμα, σε μία από τις τελευταίες που έγιναν κατά τη δεκαετία του 1970, η πόλη της Νέας Υόρκης κήρυξε επίσημα πτώχευση.

Ζούμε σε ένα κατά βάση ασταθές οικονομικό σύστημα. Στις κρίσεις,  πάντα γινόταν κάθε προσπάθεια να αποφευχθούν οι κρίσεις, να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειές τους, να προβλεφθούν στο μέλλον. Κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά τον Ρούσβελτ, υποστήριξαν τα μέτρα που πάρθηκαν για να βγουν από την εκάστοτε κρίση, και υποσχέθηκαν κάθε φορά ότι τα μέτρα αυτά όχι μόνο θα τους έβγαζαν από την κρίση, αλλά θα θωράκιζαν και την οικονομία ώστε να αποφευχθεί μία παρόμοια κρίση στο μέλλον.  Κάθε πρόεδρος το υποσχέθηκε, και κάθε πρόεδρος αθέτησε την υπόσχεση αυτή. Στη μεγάλη κρίση της δεκαετίας των 30, πάρθηκαν πάρα πολλά μέτρα για να ρυθμίσουν την οικονομική αγορά, μιας και είχαν τεράστιο πρόβλημα στον τραπεζικό και πιστωτικό τομέα. Ένα από αυτά τα μέτρα, για παράδειγμα, απαγόρευε στις εμπορικές και τις επενδυτικές τράπεζες να αναμιγνύουν τα κεφάλαιά τους(το λεγόμενο Glass Steagle Act). Θεωρήθηκε επικίνδυνο μια εμπορική τράπεζα να χρησιμοποιεί το αποθεματικό των καταθέσεων του κοινού για να επενδύει σε εταιρικές επενδύσεις μακράς διάρκειας, με τρόπο ώστε να μην μπορεί να ρευστοποιήσει τα χρήματα αυτά σε μικρό χρονικό διάστημα. Οι τράπεζες που εναντιώθηκαν στο νόμο αυτό, εύκολα κατάλαβαν ότι αν δεν μπορείς να εναντιωθείς στην ψήφιση ενός νόμου, μπορείς να κάνεις ότι μπορείς ώστε η εφαρμογή του να είναι αδύνατη με τον τρόπου που ήθελε ο νομοθέτης του. Μπορείς να τον αποφύγεις, αν τον αποδυναμώσεις, ή, αν έχεις αρκετή δύναμη, να τον ακυρώσεις. Ο παραπάνω νόμος είναι ένα καλό παράδειγμα, μιας και ο νόμος αποδυναμώθηκε αρχικά, και αποσύρθηκε τελικά επί Κλίντον. Έτσι είμαστε πάλι στο πρώτο βήμα όπου ξεκινήσαμε πριν 80 χρόνια, με τη μόνη διαφορά ότι τώρα οι εν λόγω οργανισμοί έχουν συσσωρεύσει ήδη μισό αιώνα εμπειρίας στο πως να αντιμετωπίζουν (να αποφεύγουν, να αποδυναμώνουν και τελικά να ακυρώνουν) τις προσπάθειες μιας κυβέρνησης να ρυθμίζει τον οικονομικό τομέα, έτσι τώρα μπορούν να το κάνουν πολύ πιο γρήγορα. Ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα είναι οι νόμοι που περάστηκαν το καλοκαίρι του 2010 στις ΗΠΑ με τον ίδιο σκοπό. Οι τραπεζικοί οργανισμοί έφτιαξαν αμέσως τα λόμπι τους, και κατάφεραν να κρατησουν τις ρυθμιστικές λεπτομέρειες των νόμων αυτών στο ελάχιστο, από την γέννηση τους, ξοδεύονταν εκατομμύρια δολάρια για τον σκοπό αυτό.

Αλλά που βρήκαν τα εκατομμύρια αυτά, για να κάνουν τόσο μεγάλο αγώνα ώστε να αποφύγουν την κρατική ρύθμιση; Δυστυχώς, από το ίδιο το κράτος, με τη μορφή των «πακέτων στήριξης».

Πως θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με λίγα λόγια το γιατί όλες αυτές οι προσπάθειες αποφυγής των κρίσεων δεν λειτουργούν; Γιατί η κρίση όλο και βαθαίνει χωρίς φως στο ορίζοντα; Έχουν περάσει ήδη 5 χρόνια από την αρχή της κρίσης. Τι συμβαίνει; Βασικά αυτό που ήθελε να πετύχει η κυβέρνηση των ΗΠΑ με τα πακέτα στήριξης, και τις μαζικές αγορές προϊόντων και υπηρεσιών μεγάλων επιχειρήσεων είναι να «κινήσει» ξανά την οικονομία ξεπαγώνοντας τις πιστώσεις ώστε να πέσει χρήμα στην αγορά. Πρακτικά αυτό που έκανε είναι να μετακινήσει κακές επενδύσεις, λανθασμένα δάνεια και τοξικά προϊόντα από τους προϋπολογισμούς ιδιωτικών οργανισμών (που τα δημιούργησαν) στον προϋπολογισμό του δημοσίου. Ουσιαστικά μετέτρεψε το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο χρέος. Αυτό δεν λύνει το οικονομικό πρόβλημα, απλά το μετακινεί. Η κοινωνία αποζητά το ιδιωτικό και απεχθάνεται το δημόσιο, έτσι δεν είναι; Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 95% των στεγαστικών δανείων που δόθηκαν το 2009 και το 2010 είτε εγγυήθηκαν ή αγοράστηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Χωρίς την κυβέρνηση, δεν θα υπήρχαν καθόλου στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ, δεν θα υπήρχε καθόλου αγορά ακινήτων, η αξία των υπαρχόντων κατοικιών θα έφτανε σε πολύ σημαντικά χαμηλά επίπεδα και τώρα θα μιλούσαμε για μία οικονομική κρίση επικών διαστάσεων. Τα στεγαστικά χρηματοδοτήθηκαν με δισεκατομμύρια δολάρια ώστε να υπάρχει αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ.

Ανέφερα το παραπάνω παράδειγμα, για να σας επιστήσω την προσοχή στο τι συμβαίνει όταν μία κυβέρνηση επεμβαίνει για να ρυθμίσει μία κρίση, είτε αφαιρώντας τα τοξικά τραπεζικά προϊόντα από τους προϋπολογισμούς των τραπεζικών ιδρυμάτων, είτε παρέχοντας «πακέτα στήριξης» (ο Ομπάμα παρείχε ένα τέτοιο ύψους 800 δις δολαρίων).  Τα χρήματα φυσικά και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να έρθουν από κάπου, και αυτό το κάπου είναι φυσικά, όπως πάντα, κρατικός δανεισμός (1.7 τρις δολάρια το 2009 για παράδειγμα). Εκτός λοιπόν από τα τοξικά τραπεζικά προϊόντα που αγοράζει, προσθέτει και τεράστια ποσά χρέους στην χώρα.

Ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά το θέμα του δημοσίου χρέους που παράγεται με αυτόν τον τρόπο. Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, εν μέρει και λόγω των «πακέτων στήριξης» και τις εξαγοράς ιδιωτικών χρεών «για να τονώσουν την οικονομία», έχουν συσσωρεύσει χρέη που ποτέ στην ιστορία δεν έχουμε ξαναδεί σε καιρό ειρήνης. Και το κάνουν με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι είναι μία πολύ έξυπνη ιδέα που θα διορθώσει το πρόβλημα του ελλείμματος και θα λύσει το πρόβλημα συνολικά, λες και ο ακατάσχετος δανεισμός δεν έχει καθόλου συνέπειες, με τη λογική ότι θα μεταθέσουμε το πρόβλημα της αποπληρωμής όταν η οικονομία θα έχει επανέλθει, και θα έχουμε πλεονάσματα και θα δούμε αργότερα τι θα γίνει, μην ανησυχείτε καθόλου. Αλλά όταν μία κυβέρνηση δανείζεται, κάποιος πρέπει να την δανείζει. Ποιος έχει δανείσει τις ΗΠΑ για να παρέχει τόσα δώρα στον χρηματοπιστωτικό τομέα; Από την μία πλευρά, οι ίδιοι οι οικονομικοί οργανισμοί καθώς και επενδυτές δανείζουν την κυβέρνηση, γιατί κάτι τέτοιο είναι σαφώς πιο ασφαλές από το να δανείζουν σε οποιονδήποτε άλλο σε μία τέτοια οικονομική κατάσταση. Αυτό φυσικά δεν είναι ανάπτυξη, αλλά ανακύκλωση των κεφαλαίων. Αυτό είναι αρκετά ειρωνικό, γιατί αν μία κυβέρνηση δεν ήθελε να έχει έλλειμμα, θα μπορούσε κάλλιστα να ανεβάσει την φορολογία στους ίδιους ανθρώπους που τώρα την δανείζουν. Με τον τρόπο αυτό, και αν διατηρούσε αναλλοίωτη την υπόλοιπη στρατηγική επανεκκίνησης της οικονομίας, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το επιπλέον εισόδημα για τους σκοπούς που ανέφερα προηγουμένως αλλά χωρίς να έχει δανειστεί. Όταν η κυβέρνηση δεν θέλει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, αλλά τον δρόμο του δανεισμού, είναι ενδιαφέρον αν δούμε ότι ουσιαστικά πηγαίνει στις ίδιες οικονομικές οντότητες που αρνήθηκε να φορολογήσει, και δανείζεται πλέον τα ίδια χρήματα. Από την πλευρά της οικονομικής οντότητας, κάτι τέτοιο είναι φυσικά θείο δώρο, και με χαρά προχωραέι σε ένα τέτοιο δανεισμό, μιας και όχι μόνο τα χρήματα θα του επιστραφούν στο εγγύς μέλλον, αλλά θα έχει και κέρδος με την μορφή τόκων από την κίνηση αυτή.  Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση βέβαια, τα μεγέθη δεν βγαίνουν για τις ΗΠΑ, μιας και δεν υπάρχουν αρκετά κεφάλαια για να καλύψουν τα γιγαντιαία πακέτα. Ο δανεισμός πρέπει να έρχεται και από κάπου αλλού και συγκεκριμένα από άλλες χώρες. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη περίπτωση να τονίσουμε ότι η χώρα που έχει δανείσει τα περισσότερα(περίπου 1.3 τρις δολάρια) στις ΗΠΑ ώστε να βγουν από την κρίση του καπιταλιστικού οικονομικού τους συστήματος είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Τα ΜΜΕ της ΗΠΑ φυσικά ποτέ δεν ανέφεραν τα στοιχεία αυτά, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν (κυριολεκτικά) κόκκινο πανί για τον λαό της χώρας ενάντια στα μέτρα «ανασυγκρότησης» στα οποία ξοδεύτηκαν τα χρήματα αυτά. Παίρνοντας υπόψιν τα τεράστια αυτά ποσά καθώς και το επιτόκιο των εν λόγω δανείων, μπορείς κανείς εύκολα να καταλάβει ότι οι Αμερικάνοι εφοριακοί είναι αυτή τη στιγμή κατ ουσίαν υπάλληλοι είσπραξης που δουλεύουν για την κυβέρνηση της Κίνας μιας και κάθε χρόνο οι ΗΠΑ πρέπει να στέλνουν 50-60 δις δολάρια στην Κίνα μόνο για τους τόκους.

Αν όλα αυτά σας ακούγονται σαν ένας πραγματικά περίεργος τρόπος για να διορθώσει κάποιος μία οικονομική κρίση, ωραία. Αυτό ακριβώς ήταν το νόημα. Γιατί οι παραπάνω τρόποι δεν λειτούργησαν. Τα πακέτα διάσωσης δεν λειτούργησαν. Όχι μόνο γιατί τα τεράστια κεφάλαια που ξοδεύτηκαν για να επανεκκινησουν την οικονομία ήταν δανεικά. Αλλά γιατί σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων αυτών, δεν έμειναν καν στην χώρα, αλλά μεταφέρθηκαν σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη οι κεφαλαιούχοι θεώρησαν ότι έπρεπε να μεταφερθούν, για την μεγιστοποίηση των ιδιωτικών τους κερδών. Η νομισματική και οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε δεν λειτούργησε.

Και το χειρότερο είναι ότι γνωρίζαμε από πριν ότι δεν θα λειτουργούσε.

Στην προηγούμενη μεγάλη κρίση, το 1929, και αφού ο Ρούσβελτ ανέλαβε την προεδρεία λίγα χρόνια αργότερα, όλες οι νομισματικές και οικονομικές πολιτικές που ακολούθησε αργότερα η κυβέρνηση Ομπάμα, δοκιμάστηκαν πρώτα. Και ούτε τότε λειτούργησαν. Ο Ρούσβελτ συνέχισε να προσπαθεί μάταια, μιας και τα προβλήματα συνέχισαν να υπάρχουν και να διογκώνονται. Η μεγάλη κρίση διήρκησε από το 1929 τουλάχιστον μέχρι το τέλος της δεκαετίες του 30, για μια δεκαετία. Η ανεργία δεν μειωνόταν στα προ κρίσης επίπεδα. Αυτό που τελικά έβγαλε τις ΗΠΑ από την τεράστια κρίση, δεν ήταν μία οικονομική πολιτική, μιας και αυτές είχαν αποτύχει. Η απόφαση που τις έβγαλε από την κρίση, ήταν η απόφαση ενός έθνους να μπει στον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Όπως και στο παρελθόν, ένας τεράστιος πόλεμος έδωσε τελικά την δυνατότητα στην ανεργία να πέσει, μιας και στους μισούς άνεργους δόθηκε μία στολή και ένα όπλο και στους άλλους μισούς μία θέση στα εργοστάσια που έφτιαχναν στολές και όπλα. Σαν μάθημα από την τότε εποχή θα έπρεπε να μάθουμε ότι οι ατελείωτες συζητήσεις για την μία ή την άλλη επιλογή οικονομικών μέτρων είναι ένας απλός αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για λίγο καιρό μία πιο Κευνσιανή οικονομική πολιτική. Μία αλλαγή κυβέρνησης που φέρνει κάποιες αλλαγές που είναι ελαφρώς λιγότερο συντηρητικές για λίγους μήνες ακόμα. Μετά μία μεταστροφή σε κάτι ελαφρώς διαφοροποιημένο. Την ίδια στιγμή φυσικά που εμείς παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις πολύωρες συζητήσεις για τα οικονομικά μέτρα προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, συμβαίνει κάτι άλλο. Ο αναπόφευκτος κύκλος του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος δεν περιμένει τα κανάλια για να προχωρήσει, όπως κάνει πάντα. Και ο κύκλος αυτός ακολουθεί την φυσιολογική του λειτουργία. Και ποια είναι αυτή; Μεγάλοι περίοδοι υψηλής ανεργίας, που τελειώνουν όταν οι εργαζόμενοι τελικά αποδεχτούν να δουλέψουν για πολύ λιγότερα από ότι παλιά, όταν έχουν μείνει χωρίς δουλειά για αρκετό χρονικό διάστημα, και οι προοπτικές είναι αρκετά απελπιστικές ώστε να αποδεχτούν μισθούς που θα ήταν απαράδεκτοι στην προηγούμενη κατάσταση. Την ίδια στιγμή, όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, το κόστος των μεταχειρισμένων μέσων παραγωγής πέφτει γιατί οι χρεοκοπημένοι επιχειρηματίες είναι πολλοί περισσότεροι από τους πιθανούς αγοραστές. Τα επαγγελματικά ενοίκια ομοίως πέφτουν όπως και οι αμοιβές των υπηρεσιών. Και πότε σταματάει αυτό; Όταν η καταστροφή της παραγωγής και του κεφαλαίου είναι τόσο μεγάλη, και τα κόστη παραγωγής (μισθοί, ενοίκια, μέσα παραγωγής) έχουν πέσει τόσο πολύ ώστε ένας επενδυτής αρχίζει να βλέπει περιθώρια κέρδους σε μία τόσο εκφυλισμένη οικονομία. Στο σημείο αυτό ξεκινάει μία νέα περίοδος καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα διαρκέσει 3-4 χρόνια μέχρι την επόμενη μικρή η μεγάλη κρίση και μάλιστα με όλο και περισσότερο επιταχυνόμενο ρυθμό. Οι κύκλοι αυτοί δεν έχουν ποτέ σταματήσει, επιβραδυνθεί ή ελεγχθεί παρά τις προσπάθειες δεκάδων ευφυέστατων οικονομολόγων ανά τους αιώνες.

Και για αυτό αυτή τη στιγμή τόσο μεγάλος αριθμών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο είναι απελπισμένος. Γιατί ζουν αυτούς τους κύκλους στην καθημερινότητά τους. Οι διαφωνίες στην τηλεόραση ανάμεσα στους τάδε και τους δείνα οικονομολόγους που ξαφνικά προσπαθούν να τους πείσουν ότι εκείνοι έχουν την λύση που θα σταματήσει τις κρίσεις είναι άνευ ουσίας. Αυτό που βλέπουν όλο και περισσότερο οι άνθρωποι είναι ανασφάλεια, μειώσεις και κανένας τέλος στον ορίζοντα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο κόσμος ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους. Κάποιον να φταίει. Φταίνε οι κακοί τραπεζίτες και τα γκόλτεν μπόυς με τα μεγάλα μπόνους. Φταίνε οι κακοί μετανάστες. Σε κάθε τέτοια περίπτωση ανά την ιστορία έχουμε αντίστοιχα παραδείγματα.

Οι κυβερνήσεις έχουν φυσικά αποδείξει ότι δεν έχουν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα. Αυτό που έχουν κάνει είναι να συσσωρεύουν όλο και περισσότερα χρέη μετακινώντας το πρόβλημα, δημιουργώντας έτσι ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα. Όταν μία κυβέρνηση δανείζεται, είναι ένας δανειολήπτης πιο σίγουρος από έναν ιδιώτη ή μία εταιρία. Όταν η κυβέρνηση αυτή συνεχίζει να δανείζεται όλο και περισσότερα όμως, η ίδια ανησυχία που έχει ένας δανειστής που δανείζει σε έναν ιδιώτη, κάποια στιγμή εμφανίζεται και όταν δανείζει σε μία κυβέρνηση. Όσο το χρέος μιας χώρας αυξάνεται, η χώρα πρέπει να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα από τα έσοδά της για να πληρώνει τόκους και το ίδιο το χρέος. Όλο και περισσότερα από τα χρήματα των φόρων της χώρας δεν επιστρέφει στους πολίτες της χώρας σαν υπηρεσίες, για σχολεία ή για ένα σταθμό πυροσβεστικής, για ένα επίδομα ανεργίας ή μία κοινωνική ασφάλεια, αλλά πρέπει να φεύγει προς τους δανειστές. Και οι δανειστές δεν είναι ηλίθιοι. Γνωρίζουν πολύ καλά πως αυτή η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Γνωρίζουν ότι σε κάποια στιγμή, αργά η γρήγορα, θα δημιουργηθούν κινήματα που θα στραφούν στην ίδια τους την κυβέρνηση και θα πουν «Ποιοι είστε; Υπηρέτριες για τους δανειστές; Εισπράκτορες; Αχθοφόροι; Παίρνετε τα δικά μας χρήματα και απλά τα στέλνετε σε πλούσιους δανειστές; Ακόμα και σε άλλες χώρες;». Μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί; Φυσικά. Έχει κάτι τέτοιο συμβεί; Πολλές φορές. Το πιο κοντινό παράδειγμα είναι φυσικά η Ελλάδα. Η Ελλάδα αποτελεί ίσως την μοναδική ελπίδα ολόκληρου του κόσμου όπου μπορεί να φτιαχτεί ένα αρκετά δυνατό κίνημα που θα δείξει τον δρόμο στους υπόλοιπους για το πως σταματάμε μία κυβέρνηση που έχει μετατραπεί σε υπηρέτες τοκογλύφων. Έχει την δυναμική, την ιστορική εμπειρία και τον τρόπο σκέψης για να κάνει κάτι τέτοιο. Και οι δανειστές το ήξεραν. Σε κάποιο σημείο λοιπόν, ανακοίνωσαν στην Ελλάδα ότι τα δάνεια σταματάνε, γιατί το ρίσκο θα ήταν πολύ μεγάλο. Για να συνεχίσουμε να σας δανείζουμε, θα κάνετε για εμάς ένα από τα ακόλουθα. Για να αντισταθμίσετε το αυξανόμενο ρίσκο που βλέπουμε στην περίπτωσή σας, θα αυξήσουμε θεαματικά το επιτόκιο των δανείων. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση, ο ήδη εξαγριωμένος κόσμος για τα ως τώρα υψηλά χρέη θα εξαγριωνόταν ακόμα περισσότερο με την θεαματική αύξησή τους. Αλλά οι δανειστές ήταν αμετακίνητοι. Είτε μας δίνετε πολλά περισσότερα και δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή για το θα συμβεί αύριο το πρωί στην κοινωνίας σας, ειτε δεν σας δανείζουμε. Στο σημείο που έγινε αυτό φυσικά γνωρίζουμε ότι κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ (με την λέξη σοσιαλισμό στην μαρκίζα) που κέρδισε τις εκλογές με την υπόσχεση να μην επιβάλει λιτότητα στην λαό της Ελλάδας αφού «λεφτά υπάρχουν». Οι δανειστές απαιτούν από πολλές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας αλλά και των ΗΠΑ, να κρατούν ένα μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ τους για την αποπληρωμή τόκων. Η Ελλάδα φυσικά αποτέλεσε «πρόβλημα» και προβλήθηκε διεθνώς ως το μαύρο πρόβατο γιατί λόγω του μεγέθους της οικονομικά και σε δυναμική, «έσκασε» πρώτη. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελεί κάποιου είδους εξαίρεση στον κανόνα. Το ίδιο ακριβώς πράγμα θα συμβεί σε μία-μία όλες τις χώρες που βασίζονται στον εξωτερικό δανεισμό για να λειτουργήσουν. Το πως θα αντιδράσει η κάθε χώρα είναι διαφορετικό θέμα. Το βασικό θέμα είναι ότι είναι νομοτελειακά σίγουρο ότι η φούσκα θα σκάσει αργά ή γρήγορα για όλους. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα υπάρχουν ήδη τεράστιες πιέσεις για μέτρα λιτότητας ώστε να συνεχιστεί ο εξωτερικός δανεισμός. Το 2010 η Κίνα μείωσε ήδη κατά 100 δισεκατομμύρια το χρεός των ΗΠΑ που κατείχε, ως μέσο πίεσης, για πρώτη φορά στα χρονικά. Ένα άλλο σημάδι, στην ίδια χώρα, είναι ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει ήδη αναθέσει σε επιτροπές τον «ανασχεδιασμό» του συστήματος υγείας, ώστε να υπάρχουν περικοπές για να βρεθούν τα επιπλέον χρήματα που χρειάζεται η χώρα ώστε να πληρώσει τους αυξανόμενους τόκους, και να μπορεί να συνεχίζει να δανείζεται. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να το κάνει αυτό είναι να βρει τα μεγάλα έξοδα που έχει η κυβέρνηση, και αυτά φυσικά είναι όπως πάντα η κοινωνική ασφάλεια και οι υπηρεσείες υγείας.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα πως μία οικονομική κρίση έχει μεταμορφωθεί σε μία πολιτική επίθεση στον λαό όλων των χωρών. Στη Γαλλία το 2010 υπήρχε μία γενική απεργία όπου 2.5 εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους με ένα και μοναδικό αίτημα, να παρθεί πίσω η πρόταση του Σαρκοζί για αύξηση ορίων συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 και από 60 στα 62 για μερική συνταξιοδότηση. Ο λαός της Γαλλίας είπε όχι. Τα μέτρα για μία οικονομική κρίση άρχισαν να μεταμορφώνονται σε κοινωνικό πόλεμο.

Οι λαοί σχεδόν σε όλες τις χώρες, σε άλλες περισσότερο και σε άλλες λιγότερο, καλούνται να πληρώσουν το τεράστιο κόστος που απαιτείται από τις κυβερνήσεις ώστε να διατηρήσουμε το υπάρχον οικονομικό σύστημα, καθώς αυτό βυθίζεται στην δεύτερη τεράστια κρίση του σε λιγότερο από 75 χρόνια. Πολλοί έχουν βγάλει ήδη το συμπέρασμα ότι θα μπορούσαν από την αρχή να υπάρχουν διαφορετικοί χειρισμοί. Ότι δεν ήταν μονόδρομος να φτιάξουμε και να χαρίσουμε τεράστια «πακέτα διάσωσης» προς το τραπεζικό τομέα, να απορροφήσουμε τα τοξικά προϊόντα και να «τονώσουμε» την αγορά με διάφορα άλλα πακέτα. Και όλα αυτά με την ελπίδα και μόνο ότι θα οδηγήσουν σε αναζωογόνηση της αγοράς, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και στο ξεπάγωμα του πιστωτικού συστήματος (ενώ η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές το αντίθετο). Η εμμονή στον ιδιωτικό τομέα για την επίλυση αυτών των προβλημάτων καθώς και στην απαίτηση από το δημόσιο να δημιουργήσει τις συνθήκες αυτές που θα έσπρωχναν τον ιδιωτικό τομέα να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Φυσικά τίποτα από τα προηγούμενα δεν λειτούργησε.

Στις ΗΠΑ οι πολίτες που ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχιας είναι πάνω από 15 εκ. (15.1%). Ιδιαίτερο λυπηρό είναι επίσης το γεγονός ότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς τους ανθρώπους είναι νέοι. Βασικά όσο νεώτερός είναι κάποιος τόσο πιθανότερο είναι να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό έχει ως άμεσο αντίκτυπο να υποθηκεύεται και το μέλλον μιας και οι προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον είναι πολύ λιγότερες ανάλογα με το πόσο φτωχός είναι κάποιος.

Τη δεκαετία του 60, οι ΗΠΑ είχαν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό, και αυτό ήταν ότι είχε μία από τις λιγότερο άνισες οικονομίες στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η διαφορά μεταξύ φτωχών και πλουσίων ήταν μικρότερη από πολλές άλλες χώρες. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, οι ΗΠΑ έχουν το προνόμιο να έχουν μία από τις πιο άνισες οικονομίες στον κόσμο, με τον πλούτο να είναι συσσωρευμένος στα χέρια ενός εξωφρενικά μικρού ποσοστού του πληθυσμού. Για 30 χρόνια, η αγοραστική δύναμη του μέσου Αμερικάνου αυξανόταν σταθερά. Από τα μέσα της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα, η αγοραστική δύναμη έχει μείνει πρακτικά σταθερή. Ο μέσος Αμερικάνος, για να μπορεί να ζει το αμερικάνικο όνειρο της όλο και αυξανόμενης κατανάλωσης, κατέφυγε σε άλλες μεθόδους αύξησης της αγοραστικής δύναμης, ακόμα και πλασματικής, και συγκεκριμένα στην αύξηση του προσωπικού χρέους μέσω της πίστωσης. Μία άλλη μέθοδος ήταν επίσης η αύξηση των ωρών εργασίας καθώς και η αύξηση των μελών της οικογένειας που εργάζονται. Τα τελευταία 30 χρόνια όμως, η ανισότητα αυξάνεται συνεχώς, μιας και όλο και μεγαλύτερο κομμάτι των εισοδημάτων χρησιμοποιείται για αποπληρωμή χρεών. Με την αύξηση των ανισοτήτων αυξάνονται και οι κοινωνικές εκρήξεις. Κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης, τα παραπάνω φαινόμενα πολλαπλασιάστηκαν. Ένας από τους λόγους ήταν η επίδραση της κρίσης στον τομέα της στεγαστικής αγοράς.  Το σπίτι ήταν και είναι συνήθως η μεγαλύτερη περιουσία που έχει κάποιος στην κατοχή του, σε αξία. Σε μία κρίση όπου τα σπίτια υποτιμήθηκαν σε τεράστιο βαθμό (άνω του 25% στις ΗΠΑ), η αξία της περιουσίας εκατομμυρίων ανθρώπων έπεσε αντίστοιχα. Έτσι ο σχετικός πλούτος ενός μεγάλου κομματιού του πληθυσμού μειώθηκε δυσανάλογα.

Αν λοιπόν όλα τα παραπάνω δεν λειτούργησαν ποτέ, και τα αποτελέσματα των προσπαθειών να διορθώσουμε τα κυκλικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε για ακόμα μία φορά είναι εμφανή τριγύρω μας, τότε τι κάνουμε;

Στην ανθρώπινη ιστορία η ανθρωπότητα σκέφτηκε διάφορα συστήματα για να οργανώσει τις κοινωνίες του, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Οι συνθήκες της κάθε εποχής οδηγούσαν τους ανθρώπους στο να σχεδιάζουν την εκάστοτε οργάνωση ώστε να ταιριαζει με τον όσο το δυνατό καλύτερο τρόπο στις ανάγκες της. Φυσικά οι ανθρώπινες κοινωνίες προχωρούσαν, μεγάλωναν και άλλαζαν με το πέρασμα του χρόνου, και με τις αλλαγες αυτές ερχόντουσαν και τα πρώτα σημάδια ότι κάποιες από τις μορφές οργάνωσης που υπηρέτησαν την ανθρωπότητα για αρκετά χρόνια, δεν επαρκούσαν πια. Σε κάθε τέτοια περίπτωση, η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων, συνήθως μικρών ομάδων αυτών, που είχαν τεράστια συμφέροντα στην διατήρηση των παρόντων συστημάτων έβρισκαν τρόπους να μπαλώσουν ή να ρυθμίσουν ελαφρά το σύστημα ώστε να συνεχίσει να υπάρχει για όσο το δυνατό περισσότερο. Όπως ήταν φυσικό, τα μπαλώματα και τα υποστηρίγματα δεν ήταν αρκετά ώστε να λύσουν τα βασικά προβλήματα των συστημάτων αυτών τα οποία αναπόφευκτα κάποτε κατέρρεαν και τα αντικαταστούσαμε με κάτι καινούριο που κάλυπτε τις νέες ανάγκες. Προσωπικά πιστεύω ότι ζούμε το σημείο όπου το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού έχει φτάσει τα όριά του. Τα μπαλώματα ήρθαν και τον κράτησαν στην ζωή για λίγες δεκαετίες ακόμα, με τη μορφή της πίστωσης και του δανεισμού ενώ βλέπουμε σε παγκόσμιο επίπεδο τις σπασμωδικές κινήσεις που περιέγραψα προηγουμένως, για να κάνουμε ένα ακόμα ηλεκτροσόκ σε ένα σύστημα που πεθαίνει, μήπως και ζήσει για λίγο παραπάνω. Στη φάση που είμαστε, το οικονομικό αυτό σύστημα έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες αδικίες και ανισότητες στην ιστορία της ανθρωπότητας, κοινωνικές εκρήξεις μεγάλης ισχύος, κρίσεις και πολέμους που πάνε πακέτο και άπειρη ανθρώπινη δυστυχία. Ο καπιταλισμός για να λειτουργήσει απαιτεί συνεχώς όλο και περισσότερες νέες αγορές και άπειρες πρώτες ύλες για όλο και αυξανόμενα κέρδη. Αυτό είναι πρακτικά αδύνατο να συνεχιστεί επ’αόριστο, αν δεν μετακομίσουμε στον Άρη την επόμενη δεκαετία, οπότε νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σκεφτούμε δομικές αλλαγές στο οικονομικό σύστημα που πρακτικά θα το αλλάξουν.

Παραδείγματα; Πρακτικά ένα οικονομικό σύστημα βασίζεται στον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Ο δουλοπάροικος είχε τους δούλους να δουλεύουν στα χωράφια του και καρπωνόταν την αξία της εργασίας τους με αντάλλαγμα ουσιαστικά να τους αφήνει ζωντανούς. Ο κεφαλαιοκράτης έχει στην κατοχή του τα κεφάλαια που του επιτρέπουν να ελέγχει ουσιαστικά τις εταιρίες, που αποτελούν τα μέσα παραγωγής του σήμερα. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, τα κέρδη ενός μέσου παραγωγής τα καρπώνεται ο ιδιοκτήτης (άντε και οι μέτοχοι) ενώ το κόστος σε περίπτωση αποτυχίας το αναλαμβάνουν όλοι οι υπόλοιποι (οι εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους και φυσικά το εισόδημά τους). Το ίδιο μοντέλο ισχύει και σε κοινωνίες ολόκληρες όπου εφαρμόζεται όπως ανέφερα το μοντέλο «ιδιωτικό κέρδος, δημόσιο χρέος».

Πώς αλλάζει κάτι τέτοιο. Ας ρίξουμε μία ιδέα στο τραπέζι. Δημοκρατικό τρόπο οργάνωσης των χώρων εργασίας. Ουσιαστικά απαγόρευση ιδιοκτησίας μέσων παραγωγής. Οι εργαζόμενοι σε μία επιχείρηση θα είναι αυτόματα και μέτοχοι και μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Θα αποφασίζουν ταυτόχρονα για την πορεία της επιχείρισης, για τα προϊόντα της καθώς και για την διαχείριση των κερδών της. Μαζί στο κέρδος, μαζί και στη χασούρα. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα γιατί κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε, σκεφτείτε λίγο το παράδειγμα της μεταφοράς ενός εργοστασίου από την Ελλάδα στη Βουλγαρία λόγω αύξησης της φορολογίας (ένα αγαπημένο παράδειγμα πολλών νεοφιλελεύθερων κατά της αύξησης της φορολογίας στις εταιρίες). Στην τωρινή κατάσταση, αυτός που αντισταθμίζει τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας κίνησης είναι ο ιδιοκτήτης και κεφαλαιούχος. Στα υπέρ της κίνησης είναι το μειωμένο εργατικό κόστος, η μειωμένη φορολογία καθώς και ενδεχόμενες διευκολύνσεις της Βουλγαρικής κυβέρνησης για «να προσελκύσει επενδύσεις» και για να επέλθει «ανάπτυξη». Κατά συνέπεια όλων των προηγουμένων, θα υπάρξει σημαντική αύξηση των κερδών. Στα αρνητικά είναι η αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα καθώς και τα κοινωνικά επακόλουθα στην τοπική κοινωνία όπου πιθανότατα πολλές οικογένειες θα βρεθούν σε δύσκολή θέση. Κατ’επέκταση, και ανάλογα με το μέγεθος των προηγούμενων προβλημάτων, κοινωνική αναταραχή σε τοπικό αλλά και εθνικό επίπεδο. Προσέχετε τώρα το σημαντικό του θέματος. Μετρώντας τα θετικά και τα αρνητικά από την πλευρα του ιδιοκτήτη, υπάρχουν μόνο θετικά, γιατί τα αρνητικά που ανέφερα δεν αφορούν ούτε στο ελάχιστο την εταιρία.  Μπορείτε φαντάζομαι πολύ εύκολα να φανταστείτε ποια είναι η συμφέρουσα απόφαση για τον ιδιοκτήτη. Επίσης εύκολο είναι να φανταστείτε ποια θα ήταν η αντίστοιχη απόφαση αν οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ήταν οι ίδιοι ιδιοκτήτες και μέτοχοι. Προφανώς δεν θα άφηναν τους εαυτούς τους άνεργους και δεν θα κατέστρεφαν την τοπική κοινωνία στην οποία οι ίδιοι ζουν.

Εν κατακλείδι, γιατί φτάνουμε σε αρκετά μεγάλο post, πραγματικά νομίζω ότι τα «μέτρα» και οι «ρυθμίσεις» δεν δούλεψαν και δεν θα δουλέψουν. Μοναδική λύση είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η αλλαγή της κατεύθυνσης και του ρόλου της εργασίας. Η πρόοδος και η ανάπτυξη πρέπει να έχει μοναδικό γνώμονα το κοινωνικό καλό και την ευημερία όσο το δυνατό μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων και όχι το στυγνό κέρδος των μετόχων.

Έχω ακούσει κατά καιρούς πολλές φορές τον στενόμυαλο λογισμό «περισσότερο κράτος ή λιγότερο κράτος» ή «ιδιωτική επιχείρηση ή δημόσια επιχείρηση» ή «ιδιωτικές συναλλαγές ή κυβερνητικός σχεδιασμός». Η έννοια ότι η κυβέρνηση είναι αποκλειστικά ένας μπαμπούλας που πρέπει να διατηρήσουμε όσο το δυνατό μακρύτερα από εμάς και εκτός της οικονομίας είναι λάθος. Ποτέ δεν έγινε ούτε γίνεται κάτι τέτοιο και αυτό είναι εμφανές όλο και περισσότερο σήμερα. Στην καπιταλιστική μας οικονομία οι κυβερνήσεις είναι αυτές που δανείζονται τερατώδη ποσά για να κινήσουν την οικονομία, όταν για μία ακόμα φορά η θρυλική της αυτορύθμιση απέτυχε παταγωδώς. Ο καπιταλισμός δεν είναι το οικονομικό σύστημα όπου το κράτος απουσιάζει, μιας και όπως κάθε φορά αποδεικνύει, δεν μπορεί ούτε στιγμή να λειτουργήσει χωρίς αυτό. Από την άλλη πλευρά, ο κομμουνισμός δεν είναι το σύστημα όπου οι αγορές απουσιάζουν. Στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, οι αγορές ήταν παντού όπως είναι και στην Κίνα. Όπως επίσης δεν είναι ένα σύστημα που δεν επιτρέπει την ατομική ιδιοκτησία. Αυτό αποτελεί ένα απο τα μεγαλύτερα ψέμματα. Η ατομική ιδιοκτησία είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Κανείς δεν απαγόρεψε ποτέ και σε κανένα καθεστώς την ατομική ιδιοκτησία (εκτός ίσως από την δουλοκρατία). Σαν παράδειγμα να σας πω ότι ο Λένιν μετά την επανάσταση στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έγιναν ήταν ο διαμοιρασμός της γης σε μικρο γαιοκτήμονες. Ως ατομική ιδιοκτησία.

Δεν υπονοώ φυσικά ότι στην ΕΣΣΔ είχαν κομμουνισμό (μέχρι τον σοσιαλισμό έφτασαν) ούτε φυσικά και στην Κίνα. Τα αναφέρω ως παραδείγματα χωρών που ο κόσμος νομίζει ως κομμουνιστικά.

Τα μοντέλα αυτά δεν αποτελούν περιοριστικές εναλλακτικές λύσεις. Προφανώς έχουμε μάθει από την ιστορία ότι η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απολύτως. Μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος και δεν τα επαναλαμβάνουμε. Αν μάλιστα τα λάθη αυτά τα έχουν κάνει άλλοι, τόσο το καλύτερο:) Νομίζω ότι η ανθρωπότητα είναι ώριμη αρκετά ώστε να συνθέσει μία νέας μορφής οργάνωσης που βασίζεται στα θετικά που μελετήσαμε στο παρελθόν. Κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής για την οργάνωση της οικονομίας και δημοκρατία με αυστηρές δικλείδες ασφαλείας για το πολίτευμα. Και δεν μιλάω φυσικά για την κοινοβουλευτικές «δημοκρατίες» αλλά για την δημοκρατία όπου το συμφέρον τον πολλών επιβάλλεται και δεν συζητιέται, εκτός από περιπτώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία της σκέψης ή το δικαίωμα στη ζωή. Σε ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα σαν αυτό, η μορφή της κυβέρνησης, καθώς και το μέγεθος του κράτους πρακτικά δεν έχει καμία σημασία. Το μέγεθος της ιδιωτικής και της δημόσιας οικονομικής δραστηριότητας επίσης δεν έχει καμία σημασία. Γιατί εφόσον οποιοσδήποτε συνδυασμός των προηγουμένων λειτουργεί προς όφελος των περισσοτέρων της κοινωνίας, είναι θεμιτός για την κοινωνία. Την στιγμή που παύει να λειτουργεί προς το συμφέρον των πολλών στην κοινωνία, απλά αλλάζει ώστε να το κάνει μέσω της εξουσίας που έχει ο κόσμος, και την οποία ουδέποτε παραδίδει σε «αντιπροσώπους» οι «πεφωτισμένους ηγεμόνες». Για όσο τα μέσα παραγωγής παραμένουν κοινωνικοποιημένα είναι πρακτικά αδύνατο να υπάρχει τεράστια ανισότητα σε συσσώρευση πλούτου και πρακτικά αδύνατο να υπάρχουν μεγάλες κοινωνικές ανισότητες σε μία τέτοια κοινωνία.

Η αλλαγή πάντα βρίσκει αντιστάσεις, είναι λογικό λόγω αδράνειας. Αλλά στην ιστορία της ανθρωπότητας το μόνο σταθερό πράγμα είναι ότι τίποτα δεν μένει σταθερό.

Άρχισαν τα όργανα

Ιανουάριος 14th, 2012 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Άρχισαν τα όργανα § permalink

Τα λέγαμε εδώ και καιρό, και να που το μεγάλο μπαμ αρχίζει να γίνεται.

Είναι πια κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα αποτέλεσε εδώ και 2 χρόνια περίπου ένα δοκιμαστικό σωλήνα, μία μικρογραφία της διαδικασίας καταστροφής μίας οικονομίας. Η Ελλάδα αποτέλεσε το τέλειο πειραματόζωο – ένας οικονομικά και κοινωνικά αδύναμος κρίκος με ένα, κατά κοινή ομολογία, αντιδραστικό λαό. Αν το κόλπο έπιανε εκεί, τότε θα έπιανε πολύ εύκολα και αλλού και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το κόλπο είναι απλό και τα όπλα συγκεκριμένα. Το βασικό αυτών; Η δυσφήμηση σε πολλαπλά επίπεδα. Τόσο σε επίπεδο οικονομίας (με την συνεργασία των ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης») ώστε οι «αγορές» να τρομάξουν και να αρχίσει το φαγοπότι, όσο και σε επίπεδο επικοινωνίας, από τα παγκόσμια ΜΜΕ που τεμπέληδες ανέβαζαν τους Έλληνες, ανίκανους τους κατέβαζαν. Φυσικά στο κόλπο, είτε με δόλο είτε χωρίς, μπήκαν και εγχώριοι, δημοσιοκάφροι (ονόματα δεν λέμε), πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας (μαζί τα φάγαμε) και το γραφικό νεοφιλελεύθερο βόδι που έχαψε την μπανάνα αμάσητη και άρχισε να παπαγαλίζει.

Ο ελληνικός λαός, άλλο που δεν ήθελε φυσικά να διχαστεί για ακόμα μία φορά, οι βολεμένοι να βρίζουν τους αβόλευτους, οι τελειωμένοι τους αριστερούς, οι αγανακτισμένοι να μουτζώνουν δεξιά και αριστερά, μέσα στην αναμπουμπούλα οι ακροδεξιοί να πιάνουν θεσούλες έτοιμοι φυσικά να επιτελέσουν το ιερό έργο της «σωτηρίας της χώρας» από τους ανθέλληνες και το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Ταυτόχρονα φυσικά με τον αποπροσανατολισμό του ελληνικού αλλά και των άλλων λαών για το θέμα της Ελλάδας, μπήκαν σε εφαρμογή όλες οι δοκιμές που έπρεπε να γίνουν, με ταυτόχρονη καθημερινή σφηγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Ο κόσμος, μετά το πρώτο χαστούκι στην Ελλάδα άρχισε να φωνάζει κάτι άναρθρες κραυγές χωρίς συγκεκριμένο στόχο, μία του φταίγαν οι 300, μία του έφταιγε η Μέρκελ, μία του έφταιγε ο ΓΑΠ, μία ο Ερμής που ήταν ανάδρομος και μία ο Ερμής του Πραξιτέλους. Με την σοφή σκέψη και την δεινή πολιτική ανάλυση του μέσου Έλληνα να οργιάζει, ξεχάσαμε να αντιδράσουμε και το νερό μπήκε στο αυλάκι.

Μίλησαν για την τεμπελιά του Έλληνα. Κάθε έρευνα έδειχνε το αντίθετο (παράδειγμα) αλλά ποιος ψάχνει τις έρευνες όταν έχουμε CNN και Πρετεντέρη;

Μίλησαν για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα. Τα στοιχεία κραυγάζουν ότι λένε ψέμματα ξετσίπωτα.

  • Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
  • Το 1990 – σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» – τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχθεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
  • Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
  • Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.

Με άλλα λόγια:

Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα», το αποτέλεσμα ήταν

από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, τα κέρδη των επιχειρήσεων να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο κατώτατος μισθός του εργάτη να «αυξηθεί» κατά μόλις 1 φορά!

Αλλά ποιος νοιάζεται για τα στοιχεία όταν έχεις BBC και Πορτοσάλτε;

Το πείραμα τελείωσε. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο. Μέσα σε 2 χρόνια, έφτασαν τη χώρα με τους πιο αντιδραστικούς πολίτες με 20% ανεργία (50% στους νέους), να ζει μέσα στο φόβο έχοντας χάσει ότι δεκαετίες είχε κερδίσει με αγώνες, με ανθρώπους έτοιμους να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν – τους τέλειους εργαζόμενους a la carte.

Ήταν καιρός να περάσουνε στο επόμενο στάδιο του σχεδίου. Κλιμάκωση. Και ποια είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό; Μα φυσικά στο τέλος της εβδομάδας, βράδι Παρασκευής, μετά το κλείσμο του πιο μεγάλου και σημαντικού χρηματιστηρίου του κόσμου – της Wall Street στη Νέα Υόρκη.

Συμβολικά λοιπόν, σήμερα Παρασκευή και 13, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Πριν λίγο οι οίκοι αξιολόγησης άναψαν τα πρώτα φυτίλια. Υποβάθμιση σε 9 χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβάνομένης και της Γαλλίας που θεωρούνταν κομμάτι του «σκληρού πυρήνα» της Ε.Ε. Έτσι για να δούμε ποιος έχει τη δύναμη. Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης που στο παρελθόν έχουν παραδεχτεί ότι έδωσαν ψευδείς αξιολογήσης εν γνώση τους (για να μην ξεχνιόμαστε), υποβάθμισαν την Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Αυστρία, τη Μάλτα, τη Σλοβενία και Σλοβακία. Α, επίσης μείωσε τις προοπτικές των υπολοίπων σε αρνητικές. Όλα αυτά μία φυσικά ιδιωτική εταιρία, που όπως έχει πει στο παρελθόν, «απλά λέει τη γνώμη της γιατί έχουν την ελευθερία του λόγου«, ενώ στο ηλίθιο σύστημα των αγορών ουσιαστικά έχει τη δύναμη να κινεί ολόκληρες αγορές προς την μία κατεύθυνση ή την άλλη, για όποιονδήποτε ιδιοτελή σκοπό.

Το επόμενο βήμα; Δεν χρειάζεται καν να μαντέψουμε, μπορούμε να δούμε τι έγινε επάνω στο πειραματόζωο που λέγαμε προηγομένως. Εν αρχή είναι ο φόβος. Μετά θα έρθει η προσφορά «σωτηρίας» και εκεί θα αρχίσει το πανηγύρι. Και εκεί που την Ελλάδα θα την «έσωζαν» οι Ευρωπαίοι με τον περήφημο «μηχανισμό στήριξης» που τόσο κοκορευόταν ο ΓΑΠ ότι τους «ανάγκασε» να δημιουργήσουν, τώρα αυτός πάει περίπατο. Ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, οι συνομιλίες για το «κούρεμα» του 50% (ένω όλοι – ναι, ακόμα και οι αγορές – γκάριζαν ότι κοστολογούν τη χασούρα τους στο 80% ήδη – και ενώ το ΔΝΤ έλεγε ότι το 50% δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία της χώρας προς το βούρκο) πάγωσαν ξαφνικά.

Άρα ποιους θα σώσει τώρα τους διασώστες; Ποιος θα εμφανιστεί ως απο μηχανής θεός για να πετάξει το σωσίβιο στους νέους «προβληματικούς» που χρειάζονται άμεσα διάσωση για να μην «πτωχέυσουν»; Μα ποιος άλλος, οι διεθνείς τραπεζίτες. Αυτοί δεν έχουν πατρίδα, είναι εκτός και άνω των ποταπών εθνών, και θα κάνουν το «χρέους» τους για να «βοηθήσουν» τους κακόμοιρους λαούς που τους τράβηξαν στην άβυσσο οι τεμπέληδες Έλληνες που μαζί τα φάγανε. Αφού λοιπόν δημιουργούμε την ανάγκη, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς των αξιολογήσεων, των χρηματιστηρίων και των «ελεύθερων» αγορών, ερχόμαστε να τις ικανοποιήσουμε. Με το αζημίωτο φυσικά. Ο τζάμπας πέθανε, είπαμε. Σε αντάλλαγμα θα ζητήσουν την οπισθοδρόμηση σε άλλες εποχές. Θα ζητήσουν στρατιές ανέργων που θα δουλέυουν οπουδήποτε τους χρειάζονται με  «κινέζικους» μισθούς. Θα ζητήσουν σκυμμένα κεφάλια που θα φοβούνται, δεν θα μιλούν αλλά θα δουλεύουν όπου τους πούνε. Θα ζητήσουν τους νέους σκλάβους, μακριά από κράτη και έθνη. Θα ζητήσουν μία παγκόσμια αγορά, με φτηνούς και αναλώσιμους εργάτες, με τεράστια κέρδη.

Θα ζητήσουν τη νέα παγκόσμια δουλοκρατία.

Και θα την πάρουν. Αν δεν αντιδράσουμε ακόμα και τώρα.

Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης»

Οκτώβριος 16th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μία μικρή ανάλυση της «κρίσης» § permalink

Ακούσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια για το ποιος και τι φταίει για την κατάντια του οικονομικού συστήματος. Ακούσαμε ότι φταίνε οι τεμπέληδες, τα κοπρόσκυλα και τα golden boys που υπήρξαν άπληστα. Μερικοί είδαν ακόμα και φταίξιμο στον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ελλάδας (!) μπερδεύοντας την ύπαρξη δημοσίου με την επικράτηση του κομμουνισμού (δεν κάνω πλάκα, ο καρατζαφύρερ και ο μπουμπούκος μιλάνε ακόμα και σήμερα για την ανάγκη «αποκκομουνιστικοποίησης» της Ελλάδας – τέρατα ανάλυσης του πολιτικοοικονομικού γίγνεσθαι της χώρας). Για μένα, για να πιστεύει κάποιος ότι η «κρίση» της Ελλάδας περιορίζεται σε «κοπρόσκυλα» – «μαζί τα φάγαμε» δημόσιους υπάλληλους και άλλα τέτοια φαιδρά, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν βλέπει ότι τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες χώρες τα ποσοστά ανέργων πολλαπλασιάστηκαν με ταχύτατους ρυθμούς (ενδεικτικά αναφέρω ότι από την αρχή της κρίσης οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 170 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο – περίπου η μισή Ε.Ε. σε πληθυσμό – ενώ 68 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον έφτασαν σε επίπεδα απόλυτης φτώχιας, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας). Άραγε για όλα αυτά φταίει η κακή διαχείριση του οικονομικού συστήματος, ή οι ίδιες οι αρχές του;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην αρχή της κρίσης, η απάντηση ήταν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά και να κάνουν «λα λα λα» σαν να μην τρέχει τίποτα, με την ελπίδα να φύγει μόνο του. Μετά μίλησαν για πρόσκαιρη ύφεση αλλά αυτή συνέχιζε να μεγαλώνει. Μετά μας είπαν ότι πρόκειται για μία αποκλειστικά χρηματοπιστωτική κρίση και μάλιστα μόνο στην Αμερική (ενώ οι δικοί μας θριαμβολογούσαν για το πόσο ανώδυνα την περνάει η Ελλάδα). Όταν αυτή συνέχιζε να γιγαντώνεται, άρχισε ο αποπροσανατολισμός. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αδιαφάνεια στις κεφαλαιακές μετακινήσεις. Κάποιοι άλλοι για απληστία στα τραπεζικά στελέχη. Κάποιοι τέλος μίλησαν για κρίση χρέους και πως ένοχος της διαύρωσης του κατά τα άλλα αγνού συστήματος, ήταν ο τυχοδιωκτισμός και η απληστία – «αρετές» που σε άλλους καιρούς θεωρούνταν ότι καλύτερο για τον κεφαλαιοκράτη.

Πως δουλεύει όμως εξ’ορισμού αυτό το φοβερό και αγνό σύστημα, όταν είναι σε καιρούς ανάπτυξης και ευημερίας; Η φόρμουλα είναι απλή. Έχουμε ένα κεφάλαιο. Το τοποθετούμε σε ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Εκμεταλλευόμαστε την εργατική δύναμη κάποιων εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Επανατοποθετούμε τον πλούτο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο και πάμε από την αρχή. Απλό έτσι; Ο τελικός σκοπός σε κάθε κύκλο είναι να μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε το παραγόμενο κέρδος με οποιοδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση αυτή χαροποιεί εμάς, τους δείκτες καθώς και τους μετόχους μας. Με οποιοδήποτε τρόπο; Φυσικά! Ακόμα και αν αυτός σημαίνει μείωση των εσόδων μας με απολύσεις ή εξευτελιστικούς μισθούς στους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν αυτόν τον πλούτο για εμάς ή μετακίνηση της παραγωγής στην Κίνα οπότε είμαστε καλυμμένοι από όλες τις πλευρές.

Στις προηγούμενες προτάσεις υπάρχουν τα πρώτα παράδοξα του ίδιου του ορισμού.

Για αρχή σε μία ακραία ανταγωνιστική οικονομία, όλοι οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να ακολουθήσουν την παραπάνω συνταγή αν θέλουν να επιβιώσουν. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θα δουλεύει για αυτούς και θα έχει τα παραπάνω προβλήματα, ήτοι χαμηλούς μισθούς και ανεργία και κατά συνέπεια μειωμένη αγοραστική δύναμη. Αν η συντριπτική πλειοψηφία έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη όμως, οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παράγονται στην όλο και αυξανόμενη διαδικασία που περιέγραψαν, δεν μπορούν να διατεθούν για να υπάρξει κέρδος, μιας και η αγορά είναι ενιαία. Ο δικός σου εργαζόμενος μπορεί να είναι πελάτης του διπλανού ή ακόμα και δικός σου, και με λιγότερα λεφτά, έχει απλά λιγότερα λεφτά να ξοδέψει στα προϊόντα σου. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, έχουμε μία αναπόφευκτη συστημική κρίση.

Η κρίση αυτή μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αναβληθεί για λίγο, αλλά ποτέ να αποφευχθεί. Για παράδειγμα, μπορεί να πάρει μία μικρή παράταση με μία πρόσκαιρη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μέσω δανεισμού από τον τραπεζικό τομέα. Σε αυτή την περίπτωση, και για λίγο, ο κόσμος μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά μέχρι το σημείο που οι τράπεζες θα πνίξουν πάλι την αγορά, απαιτώντας τα χρήματα και τους τόκους πίσω.

Το σύστημα όταν φτάνει σε αυτά τα αδιέξοδα, χρησιμοποιεί κάποιους τρόπους για να προσπαθήσει να επαναφέρει τον κύκλο στην αρχή του. Για να γίνει κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει δύο πράγματα: είτε να καταστρέψει όλα αυτά που έχτιζε ώστε να μπορέσει να τα ξαναχτίσει (να χαρώ εγώ πρόοδο δηλαδή) είτε να διευρύνει τον κύκλο εργασιών δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες αγορές.

Την πρώτη περίπτωση την έχετε δει αρκετές φορές, είτε με την δημιουργία πολέμων – μικρών και μεγάλων – γιατί μία ισοπεδωμένη χώρα έχει ανάγκη χτισίματος από την αρχή, είτε με πρόσκαιρη καταστροφή κεφαλαίου, συνήθως με το να οδηγούν την μεσαία τάξη, μικρά και μεσαία μαγαζιά, σε καταστροφή, περίπτωση που βλέπετε γύρω σας κάθε μέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί σαν να έγινε ένα save πριν 30 χρόνια, με ανάπτυξη που έχει ήδη ξαναγίνει, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Άσε που με την τεχνολογική πρόοδο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «ανάπτυξη» αυτή θα φέρει μία νέα αναπόφευκτη κρίση πολύ πιο σύντομα από την προηγούμενη φορά.

Την δεύτερη περίπτωση την βλέπετε περίτρανα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» και κατά συνέπεια δημιουργίας ευκαιριών πρόσβασης στις αντίστοιχες αγορές καθώς και με την παγκοσμιοποίηση των αγορών. Οι τοπικές αγορές πλέον δεν θεωρούνται απομονωμένες, με συνέπεια το εργατικό δυναμικό π.χ. της Ελλάδας να πρέπει να «ανταγωνιστεί» το εργατικό δυναμικό π.χ. της Κίνας σε μισθούς από την μία μέρα στην άλλη.

Όπως εύκολα φαίνεται από τα παραπάνω, το οικονομικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι κατά βάση το οικονομικό σύστημα της αναρχίας. Κάθε κεφαλαιοκράτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το δικό του κέρδος, και δεν υπάρχουν αρχές οικονομικής ανάπτυξης που να οδηγούν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης κοινωνίας βάσει των αναγκών της. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή πλάνο για την ανθρωπότητα τα επόμενα 100 χρόνια, ούτε καν τα επόμενα 5 χρόνια. Αν έχεις κεφάλαια κυνηγάς να τα αυγατίσεις με κάθε τρόπο ενώ αν δεν έχεις κυνηγάς να επιβιώσεις με κάθε τρόπο.

Για να καταλάβετε την κυκλικότητα και αναπόφευκτη φύση των κρίσεων, διαβάστε το παρακάτω κείμενο.

«Η μαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση. Η μαζική κατανάλωση, με τη σειρά της, προϋποθέτει διανομή πλούτου για να παράσχει στα άτομα αγοραστική δύναμη. Αντί της αναδιανομής αυτής, μία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόμενο πλούτο. Κάτι που μπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταμιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσματικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε μια επανεπένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων σε νέα εργοστάσια. Κατά συνέπεια, όπως συμβαίνει σε μία παρτίδα πόκερ όπου τις μάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες μπορούσαν να παραμείνουν στο παιχνίδι μόνο με δανεισμό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταμάτησε»

Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε για την τρέχουσα κρίση, παρόλο που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γραφτεί. Γράφτηκε για την κρίση του 1929 και πρόκειται για την εξομολόγηση του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλή του FED, από το 1934 ως το 1948.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν κακές εκδοχές του οικονομικού συστήματος, ούτε διαστρεβλώσεις κάποιου άπληστου νου. Αποτελούν τον κανόνα και τον ορισμό του. Πρόκειται για τον ορισμό της πυραμίδας και της φούσκας, ένα σύστημα που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη επιτυχία σε λίγους, αλλά τελικά πάντοτε μα πάντοτε σκάει όπως όλες οι φούσκες, αφού ο σχεδιασμός του είναι τέτοιος ώστε να ακολουθεί τον δρόμο της υπερβολής και της τελικής κατάρρευσης.

Και θέλετε να ακούσετε το πιο αστείο πριν κλείσω; Τα παραπάνω παρόλο που νομίζω ότι αποτελούν μία ακριβέστατη περιγραφή της σημερινής κατάστασης αλλά και της πορείας του μεγαλύτερου μέρους του προηγούμενου αιώνα δεν γράφτηκαν από το κεφάλι μου. Θα αφήσω τον Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, να αποκαλύψει ποιοι και πότε τα προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια στο παρακάτο κείμενο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9/10/2010:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μάρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων»

Ναι αγαπητέ αναγνώστη. Οι περισσότερες από τις παραπάνω αναλύσεις βρίσκονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ (γραμμένο το 1867) και στα άπαντα του Λένιν. Και αν μέχρι τώρα βρήκατε τα παραπάνω λογικά, αλλά ξινίσατε με το που είδατε ποιοι τα είπαν, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε την προπαγάνδα που σας σερβίρουν τόσα χρόνια και να επιτρέψτε στον εαυτό σας λίγη κριτική σκέψη, χωρίς παρωπίδες.

Και άντε και η ανάλυση είναι σωστή και βρήκαμε την πηγή των προβλημάτων που βιώνουμε. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα γίνουμε Κούβα; Όχι φυσικά. Για αυτό όμως θα επανέλθω σε μία επόμενη ανάρτηση.

5 Οκτωβρίου 2011 – Η μέρα που χάσαμε ένα μοναδικό άνθρωπο

Οκτώβριος 6th, 2011 § Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 5 Οκτωβρίου 2011 – Η μέρα που χάσαμε ένα μοναδικό άνθρωπο § permalink

Πριν λίγες ώρες πέθανε ο Steve Jobs (1955-2011) .

Αν ο Bill Gates κατάφερε να βάλει έναν υπολογιστή σε κάθε σπίτι, ο Steve Jobs έβαλε ένα υπολογιστή στο γραφείο, στο σαλόνι, στην τσέπη, στο αυτοκίνητο, στις διακοπές παντού. Συνιδρυτής της Apple, θα τον θυμόμαστε σαν έναν άνθρωπο με τεράστιο ταλέντο, πάθος για την τεχνολογία, έναν άνθρωπο που κρατούσε εκατομμύρια κόσμο με το στόμα ανοιχτό όταν ανέβαινε στην σκηνή, περιμένοντας την επόμενη φράση του. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγοι, αλλά ήταν αδιαμφισβήτητη η προσφορά του στο χώρο της τεχνολογίας και της πληροφορικής. Και ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μιλήσει για τον Steve Jobs, θα μιλήσει για τον μεγάλο εφευρέτη, τον τεράστιο οραματιστή, τον Thomas Edison και τον Leonardo Da Vinci του καιρού μας. Ένωσε την τεχνολογία με τις τέχνες, έδωσε νέους ορίζοντες στην βιομηχανία της μουσικής, των ταινιών, επανεφήυρε το κινητό τηλέφωνο και σίγουρα δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Ήταν μόλις 56 ετών και πάλευε με πολλά προβλήματα υγείας μετά την μεταμόσχευση συκωτιού που είχε κάνει το 2004 για να καταπολεμήσει τον καρκίνο στο πάγκρεας. Η Apple έχασε έναν οραματιστή και ένα δημιουργικό μυαλό και ο κόσμος έχασε έναν υπέροχο άνθρωπο. Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίζουν προσωπικά και να δουλέψουν μαζί του έχασαν ένα καλό φίλο και έναν μέντορα που ενέπνεε τους γύρω του.

 

Καλό ταξίδι Steve, και ευχαριστούμε για όλα τα μήλα.